Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Σημειώσεις για την ήττα που δεν έχει γίνει αντιληπτή (1)



Όταν διακρίνεις, ακόμα και χονδροειδώς, πως δομείται εντός ενός χώρου μια πολιτική τακτική-στρατηγική ήττας, και ακόμα παραπάνω, προδοσίας των λαϊκών συμφερόντων δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα από τις εξελίξεις σε αυτό το "εντός" αν δεν γίνει μια εκ βάθρων αναθεμελίωσή του. 
Όμως, και αυτό (ακόμα και η δράση γι'αυτή την εκ βάθρων αναθεμελίωση) κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα λάθος. 
Μπορεί και το μεγαλύτερο, εφόσον μιλάμε για ήδη υπάρχουσα γνώση του θέματος.
Οι αγνοώντες, οι βολεμένοι γνωρίζοντες, οι αδιάφοροι, εν ολίγοις όλο το δεδομένο ανθρώπινο "σύστημα/υπο-σύστημα" της λανθασμένης (σκόπιμα ή από ανοησία) "αριστερής" ή "κομμουνιστικής" πολιτικής τακτικής-στρατηγικής για την υπεράσπιση του εργαζόμενου λαού, μπορούν να ζήσουν πολλές ζωές με το "λάθος" τους ή την προδοσία τους.
Ένας κομμουνιστής όμως, έστω δόκιμος όπως εγώ, δεν έχει πολλές ζωές, γιατί οι κομμουνιστές έχουν έγνοια για το πραγματικό λαϊκό κίνημα, έχουν μεν υπομονή αλλά και βιασύνη για να τελειώνουν με τους προδότες του λαού ή τους ανόητους, "μέσα" στους οποίους ζούσανε πιθανόν και αυτοί, γιατί ο λαός πεθαίνει άσκοπα κάθε μέρα, κάθε χρόνο, κάθε "εποχή" και δεν έχει τίποτα να ωφεληθεί από την έκβαση μιας αδιέξοδης και μακρόσυρτης ψευδο-διαλεκτικής διεργασίας εντός των ρεφορμιστικών, ρεβιζιονιστικών (αναθεωρητικών) και λαοπροδοτικών γραφειοκρατικών ομάδων της "αριστεράς" ("κομμουνιστικής" και μη).
Αυτή όμως η υπόθεση τής επαναστατικής ανατροπής μέσα στην λεγόμενη αριστερά ή τον (φαντασιωνόμενο ότι είναι) κομμουνιστικό χώρο δεν είναι μια ατομική υπόθεση, δεν βγαίνει με ένα ή δύο ή τρία άτομα. 
Καταρχάς υπάρχει θέμα, εδώ που ζούμε τουλάχιστον, με την υπεροχή της αστικής και της γραφειοκρατικής κοσμοθεωρίας μέσα στο ίδιο το (όποιο) λαϊκό μαζικό κίνημα. 
Αν και δεν απασχολεί σχεδόν κανέναν από τους δρώντες αυτό που πετύχανε οι μικρές ή μεγάλες σε ισχύη ηγεσίες των αριστερών και κομμουνιστικών (κομμουνιστικοειδών) φατριών στην ελληνική επικράτεια ήταν να μην οικοδομήσουν κανένα σοβαρό κίνημα αντι-ιμπεριαλιστικής ταξικής αντίστασης, έστω σε σπαργανώδη μορφή. 
Αντίθετα ο αντιδραστικός εθνικισμός αναπτύσσεται σε βάθος, αποθρασύνεται και ριζώνει, παρά την καθυστερημένη και ελλειπή καταστολή του από το κράτος της μεγαλοαστικής τάξης με την συμπαράσταση όλου του "αντιφασιστικού τόξου".
Το γιατί συμβαίνει αυτό δεν απασχολεί βαθύτερα κανέναν μεγαλοπαράγοντα του αριστερού, αναρχικού ή κομμουνιστικού χώρου.
Το γιατί η εργατική τάξη των πόλεων (ειδικά στην Αθήνα) γυρνάει την πλάτη σε κάθε οργανωμένη δύναμη του "κινήματος" δεν απασχολεί κανέναν ινστρούχτορα, μικρό ή μεγάλο, μόνον να οργανώνουν πορείες με τον εαυτό τους ξέρουν όλοι και να καυγαδίζουν για το ποιός συγκρούστηκε με τα μπατσικά ή τους έκανε τα γλυκά μάτια.
Πέραν όλων αυτών, που δεν μπορούμε να αναλύσουμε επαρκώς εδώ, παρατηρείται και ένα είδος δογματικού και αμόρφωτου επαναστατικού "σολιψισμού" και εθνοκεντρισμού με την έννοια πως οι εδώ "πρωτοπόροι" δεν καταλαβαίνουν χριστό και αλλάχ από το τι γίνεται στον κόσμο. 
Δεν έχει σημασία τι πρεσβεύουν για το έθνος και την σχέση του με το κόσμο, ας είναι ας πούμε υπερδιεθνιστές ή εθνικο-ανεξαρτησιακοί, αυτό που είναι είναι επαρχιώτες ξερόλες και ημιμαθείς που ενημερώνονται από εξίσου ξερόλες και ημιμαθείς μικροαστούς δημοσιολόγους της αριστεράς όπως ο Χατζηστεφάνου και ο Παπακωνσταντίνου ή ο λενινιστικά κομψευόμενος Ν.Μπογιόπουλος ή ακόμα χειρότερα από ψευδο-μ/λ αναλυτές όπως ο περίφημος Ε.Βαγενάς.  
Οι μητροπολιτάνοι της επιθεώρησης Σεράγεβο ενημερώνονται από την Καθημερινή και το Άθενς Βόδια (Βόις)!! (για την "συνωμοσία της δραχμής", τόσο χαφιέδες..)
Για τον κύριο (Δ)ελαστίκ δεν σχολιάζω καν.
Θα μου πείτε, γιατί μιλάς έτσι άνθρωπε;
Γιατί τα ισοπεδώνεις όλα;
Τα ισοπεδώνω όλα γιατί είναι ήδη ισοπεδωμένα. Απλά πετάω τα χαλίκια..
Αν κάποιος θέλει να μάθει αρκεί να κουτσοξέρει αγγλικά και να ψάξει στο νετ, με κάθε επιφύλαξη. Θα δει τότε ΠΟΣΟ μίζερη, κακομοίρικη, φανατική, γραφειοκρατική και εθνοκεντρική παραμένει η αριστερή "δημοσιολογία" στην χώρα "μας".
Εξαιρώ τον waltendegewalt    που ζεί όμως εκτός ελλάδας! και είναι επεισοδιακός τύπος ανθρώπου (ποιός μιλάει), τον (δογματικό αλλά τιμιότατο, εργατικό) Α.Μπαλασόπουλο, και κάποιους άλλους, που δεν είναι όμως (πέραν (και) από κομμουνιστές προπαγανδιστές) δημοσιολόγοι και οργανωμένοι διαφωτιστές υποστηριζόμενοι από κάποιον μηχανισμό (εκδοτικό, πολιτικό, ιδεολογικό).
Υπάρχει λοιπόν έλλειψη οργάνωσης, ερασιτεχνισμός, θεωρητικισμός, δογματισμός, σεχταρισμός, άνθηση του διαλυτικού μικροαστικού ριζοσπαστισμού (αναρχοαυτόνομοι, αντιφα κ.λπ), και μια γενικευμένη άρνηση για μόρφωση και διανοητική δουλειά επί του παρόντος (και όχι μόνον στο επίπεδο της αμιγούς θεωρίας).
Είναι αυτό άσχετο με τις πολιτικές ηγεσίες των χώρων αυτών; 
Όπως είπα όχι. 
Συμβαίνει μόνον εδώ; Σίγουρα όχι. 
Γιατί θα έπρεπε εδώ να συμβαίνει κάτι διαφορετικό;
Θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό για τους εξής Λόγους:
1) Υπάρχει μεγάλη επίθεση ειδικά στον ελληνικό αστικό κοινωνικό σχηματισμό, σε βαθμό που δεν συναντάται στους άλλους "ευρωπαϊκούς" κοιν.σχημ. 
Η αδυναμία αντίδρασης δεν δικαιολογείται τόσο όσο στις άλλες ευρωενωσιακές χώρες.
2) Υπάρχει μεγάλος βαθμός πολιτικοποίησης και ιδεολογικοποίησης.
3) Υπάρχει κόσμος έτοιμος για μαζική δράση, μιλάω βέβαια εμπειρικά.

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Θα δώσω κάποιες δικές μου εξηγήσεις αργότερα..
Πάντως κάτι σάπιο πρέπει να υπάρχει, και δεν το εννοώ "συνωμοσιολογικώς"..

Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..