Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Η βασική εσωτερική αντίφαση της λαϊκής εξουσίας (2)


                                                                             

                                                   Αποτέλεσμα εικόνας για σταλιν


Ο αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός του λαϊκού κινήματος είναι η ολοκληρωτική κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, αρχικά διά της ολοκληρωτικής κατάργησης της ιδιωτικής-ατομικής ιδιοκτησίας/κατοχής και διεύθυνσης των μέσων της εργασίας.
Επειδή η παγκόσμια (αστική) κοινωνία δεν είναι οργανωμένη σε ένα ταυτόχωρο και ταυτόχρονο σύστημα η πρώτη τακτικο-στρατηγική νίκη ενός λαϊκού κινήματος, δηλαδή η κατάληψη της εξουσίας και η ολική-ολοκληρωτική σφαιρικοποίηση της κυριαρχίας του εργαζόμενου λαού πάνω στους υλικούς-αντικειμενικούς όρους της ζωής και της επιβίωσής του συμβαίνει σε ένα μέρος αυτής της παγκόσμιας κοινωνίας, το οποίο δεν είναι απαραίτητα μια χώρα αλλά (πιθανά) μια ζώνη χωρών.
Ο ανταγωνισμός των ιδιωτών εκμεταλλευτών και των κρατών που θεμελιώνονται στην ιδιωτική-συλλογική κυριαρχία επί των υλικών όρων της ανθρώπινης ζωής προς αυτή την απελευθερωμένη ζώνη είναι από την σκοπιά τους ένας απόλυτος πόλεμος χωρίς περιθώρια αποδοχής του (λαϊκού) εχθρού τους.
Πρέπει να το λέμε και να το ξαναλέμε πως οι ιδιώτες εκμεταλλευτές, και ειδικά η πιό πλήρης μορφή τους -οι αστοί- δεν έχουν κανένα όριο ως προς την ολοκληρωτικά απόλυτη αντιμετώπιση του κομμουνιστή ή ακόμα και αναρχοκομμουνιστή εχθρού τους. 
Αντίθετα, οι λαϊκές δυνάμεις δεν έχουν καμμία εσωτερική εγγραφή απολυτοποίησης του πολέμου προς τον ταξικό εχθρό τους διότι ο στρατηγικός τους σκοπός είναι επί της ουσίας ανθρώπινος και ειρηνικός-ειρηνευτικός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι λαϊκές δυνάμεις "πάσχουν" με κάποιο τρόπο από ένα είδος παθητικότητας απέναντι στο πολεμικό φαινόμενο άρα και προς τον εχθρό τους.
Οι λαϊκές δυνάμεις μπορούν και αυτές να σκληρύνουν την αιχμή τους, να αναδείξουν απόλυτες μορφές πολέμου αλλά δεν μπορούν να αναπτυχθούν ως το σημείο του ολοκληρωτισμού ως προς τα πολεμικά μέσα πραγμάτωσης του στρατηγικού σκοπού των.
Η ίδια η ζωή όμως τους αναγκάζει να πλησιάσουν τα όρια του πολεμικού ολοκληρωτισμού. 
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αστικής φασιστικής αντεπίθεσης και του ολοκληρωτικού χαρακτήρα της. 
Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια όπως λένε οι τουλάχιστον αφελείς τροτσκιστές και άλλοι υπερδιεθνιστές να επεκταθεί γρήγορα η επανάσταση σε όλο τον κόσμο και να γίνει ένα ταυτόχρονο-ταυτόχωρο σύστημα, όπως δεν μπορεί να γίνει ας πούμε ούτε ο καπιταλισμός, αλλά να λυθεί το εξής θέμα (στα πλαίσια της ορθής γραμμής για το θέμα του ταυτόχρονου-ταυτόχωρου που είναι ΜΟΝΟΝ η ιστορική σταλινική) της εσωτερικής κοινωνικής συγκρότησης στην απελευθερωμένη λαϊκή ζώνη. 


Παρέκβαση
Είναι εντελώς συκοφαντική η επίθεση του Τρότσκι προς τον Στάλιν και στον σταλινισμό ως προς την (σταλινική) έννοια αυτής της απελευθερωμένης ζώνης ως (δήθεν) εθνικιστικής εκτροπής. 
Μόνον παροδικά ο Στάλιν μίλησε για σοσιαλισμό σε μια χώρα ως την αποκλειστική μορφή της τοπικοποίησης της λαϊκής επανάστασης. 
Αυτό που ήθελε να πει ήταν πως δεν μπορεί η επανάσταση να περιμένει την άμεση παγκοσμιοποίησή της. 
Βέβαια παραμένει πάντα (και) η δυνατότητα "οικοδόμησης σοσιαλισμού σε μία χώρα" αλλά ο Στάλιν ως Λογικός άνθρωπος μιλούσε κυρίως για την βαθμιαία σοσιαλιστική κατάκτηση του κόσμου ξεκινώντας από ένα μέρος του. 
Τόση τροτσκιστική προπαγάνδα που έχει πέσει στην ελληνική αριστερά και άκρα αριστερά κάνει απαραίτητες αυτές τις διευκρινήσεις...



Συνεχίζω, με συντομία..
Το εσωτερικό καθεστώς σε μια απελευθερωμένη ζώνη μπορεί να είναι μη καπιταλιστικό ή μετακαπιταλιστικό, με την κυριολεκτική έννοια που προσδίδεται στο "μη" και το "μετά" και όχι με την σοφιστικοποιημένη έννοιά τους όπως συνήθως. 
Αυτό που δεν μπορεί να αποκλειστεί δυστυχώς είναι η δημιουργία μιας νέας άρχουσας μη καπιταλιστικής τάξης που αναδύεται μέσα από την ταξικο-πολεμική και διεθνο-πολεμική αντιπαράθεση της απελευθερωμένης ζώνης με τον αστικό και ιμπεριαλιστικό (συνήθως δυτικο-ιμπεριαλιστικό) κόσμο, ο οποίος όπως είδαμε και βλέπουμε μετέρχεται όλων των ολοκληρωτικών μέσων για να αποτρέψει την  ανατροπή του καπιταλισμού και ειδικά του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Είναι αδύνατον να έχει κανείς την στοιχειώδη νοητική επάρκεια και να προτιμήσει την νίκη των αστικών δυνάμεων από την (πιθανά) αναγκαστική ανάδυση μιας πολιτικο-στρατιωτικής και επιστημονικής κομμουνιστικής ή αριστερής ελίτ η οποία θα παίξει τον ρόλο της άρχουσας μη καπιταλιστικής (κρατικής-κρατικίστικης) τάξης. 
Αν έχει στοιχειώδη νοητική επάρκεια και παρ'όλα αυτά το δέχεται αυτό (την νίκη των αστών) είναι "γεννημένος" ταξικός προδότης του λαού. 
Η βασική αντικειμενική αντίφαση-αντινομία που σας παρουσιάσαμε παραμένει, αλλά η επιλογή του ορθού επαναστατικού δρόμου μέσα και από τον ρεαλισμό όπως πάλι σας τον παρουσιάσαμε παράγει με την σειρά του άλλες αντιφάσεις-αντινομίες, τις οποίες θα σας τις παρουσιάσουμε κάποια άλλη στιγμή...







Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..