Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Σημειώσεις για την ήττα που δεν έχει γίνει αντιληπτή (2)



Διαβάστε την εξαιρετική, και απλή παρά την στιβαρότητά της, κριτική ανάλυση του Γ.Ευσταθίου που αναδημοσίευσα για το κείμενο των Α.Γαβριηλίδη-Σ.Λαλοπούλου περί σύριζα και Τσίπρα. 
Επ΄αφορμή αυτής της ψύχραιμης ανάλυσης (αλλά που την βρίσκει την ψυχραιμία ο Γιάννης δεν ξέρω) αυτής της φαντεζί μικροαστικής κουράδας τροποποίησα λίγο το περιεχόμενο του δεύτερου μέρους των σημειώσεών μου για την ήττα, για να προχωρήσω κάπως "βαρύτερα" και γω. 
Ως (σχετικά) μεγάλος ηλικιακά πιά άνθρωπος δεν μπορώ να παίρνω τόσο σοβαρά την κάθε θεωρητικίζουσα ανοησία που εκσπερματώνει ο κάθε φαντασμένος μικροαστός, αλλά θα έπρεπε να μπορώ. 
Το επιτάσσει η λαϊκή ταξική πάλη και το καθήκον μας καταπολέμησης των ταξικών εχθρών μέσα στο κίνημα, ή μέσα σε ό,τι έχει απομείνει εν πάσει περιπτώσει από αυτό.
Και δω μπαίνω αμέσως στο ψητό. Θα εξετάσω αρχικά την έννοια του "αντικαπιταλισμού" όπως την εννοεί λ.χ ο Ευσταθίου, χρησιμοποιώντας την για να σαρώνει τον κάθε "θεωρητικό" παγαπόντη όπως τον Γαβριηλίδη.
Τι είναι τελικά αυτό που έχει απομείνει από τον αντικαπιταλιστικό καθορισμό του κινήματος, και τι είναι ή ήταν αυτό το κίνημα;
Εδώ θα μου επιτρέψει και ο Ευσταθίου να έχω τις αντιρρήσεις μου επί παντός αριστερού επιστητού.
Το ζήτημα δεν είναι μόνον η αντι-κεφαλαιοκρατική πάλη γενικά και αφηρημένα (το αφηρημένα δεν το λέω με την κοινότοπα αρνητική έννοια) αλλά και συγκεκριμένα-αφηρημένα αλλά το δέσιμο αυτής τής πάλης με την αντι-ιμπεριαλιστική ή αν θέλετε πιό "οπορτουνιστικά" αντι-δυτικο-ιμπεριαλιστική αντι-αυτοκρατορική πάλη. 
Για να αποφευχθεί επιτέλους και μιά και καλή κάθε παρεξήγηση θα ήθελα να τονίσω το εξής:
Η αστική ελλάδα είναι μια μικρο-ιμπεριαλιστική δύναμη που είναι ενταγμένη οργανικά, αν και ασταθώς και μισο-υποτελώς, στο δυτικο-ιμπεριαλιστικό μπλόκ (το οποίο σπαράζεται από εσωτερικές αντιθέσεις), οπότε η αντι-ιμπεριαλιστική πάλη έχει και θα έχει ένα ισχυρό φορτίο αντι-εθνικισμού και αντι-σωβινισμού στον βαθμό που ο εθνικισμός και ο σωβινισμός εκφράζουν αυτή την ενεργητική και οργανικη σχέση που έχουν τα μεγαλο-αστικά και μεσο-μικροαστικά στρώματα της χώρας "μας" με τον δυτικό ιμπεριαλισμό. 
Η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες και εν γένει ο λαός δεν έχουν επίσης κάνει κανένα "εμβόλιο" μη-μόλυνσης από την επιρροή της ιμπεριαλιστικής δυτικο-ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας. 
Όλα εξαρτώνται, στην τελευταία περίπτωση, από τους συσχετισμούς των "εσωτερικών" και "εξωτερικών" πολιτικών και πολιτισμικών δυνάμεων και από τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές "αναταράξεις" και το είδος της λαϊκής πρόσληψης αυτών των "αναταράξεων".
Δεν είναι εν όλω και σε όλη την δυνητικότητά του ο εθνικισμός-εθνισμός ή απλά πατριωτισμός (παίζουμε με τις λέξεις αν τους διαχωρίζουμε, δεν νομίζετε;) σε αυτή την χώρα ένα δυτικο-ρατσιστικό εποικοδόμημα του ελληνικού μικρο-ιμπεριαλισμού, εμπεριέχει δυνατότητες λαϊκής προλεταριακής επαναστατικής τροποποίησης και αυτό το αρνείται και ο Ευσταθίου και εν γένει όλος ο νεο-αριστερισμός (τροτσκιστικής, κκε ή ευρω-αριστερίστικης ή αναρχοαυτόνομης κατεύθυνσης) αλλά από την άλλη είναι σε καθοριστικό βαθμό αυτό, έστω στις σημερινές συνθήκες και υπό οποιονδήποτε τροπισμό του. 
Ακόμα και ο συριζα είναι, σε μια κοσμοπολίτικη "μετριοπαθή" εκδοχή, ένας εθνοσωβινισμός ενός μικρού σε ισχύη αστικού έθνους-λαού αλλά ενεργά συμμετέχοντος (έθνους-λαού) στην δυτικο-ιμπεριαλιστική συνωμοσία κυριαρχίας του κόσμου.
Ωστόσο η συνεχής υποβάθμιση της παραγωγικής δύναμης της αστικής κοινωνίας (προς το παρόν τουλάχιστον) η ασταθής της θέση στο δυτικο-ιμπεριαλιστικό σύστημα, η νεο-αποικιοκρατική επιθετικότητα των αστικών δυνάμεων του δυτικο-ιμπεριαλιστικού πυρήνα στην εθνική και λαϊκή υπόσταση του ελληνικού λαού (ειδικά των εργαζόμενων και των μικροαστών), τον οποίο οι δυτικο-ρατσιστές τον θεωρούν μάλλον ως άλλον έναν "κατώτερο" λαό "μαύρων" ή "ανατολιτών" θα έπρεπε να μας οδηγεί στο συμπέρασμα της κομμουνιστικής υπεράσπισης ενός άλλου, βαθύτερου, ελευθεριακού και αντι-ιμπεριαλιστικού εθνισμού, ειδικά όταν αναφερόμαστε στο ζοφερό μέλλον που έρχεται. 
Πολύ εβιάστηκαν πολλοί να πετάξουν τον νέο δυνητικό κομμουνιστικό και αριστερό εθνισμό από το κεφάλι  τους και το γέμισαν με κοσμοπολίτικα δυτικοσκατά τα οποία μάλιστα πολύ ωραία συνδυάζονται και ενώνονται με τα εθνοσωβινιστικά και ειδικά τα δυτικο(εθνο)σωβινιστικά ιμπεριαλιστικά σκατά.
Το ξέρω, είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον εθνικισμό ενός αλλοτριωμένου προλεταριάτου (και λαού) που είναι διαβρωμένο από τις ιμπεριαλιστικές και ειδικά δυτικο-ιμπεριαλιστικές αντιλήψεις από τον δυνητικό νέο εθνισμό ενός επαναστατημένου ανατολικομεσογειακού λαού. 
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με το "υπαρκτό" του έθνους-λαού και στην δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια (ίσως) μικρή δυνατότητα τροποποίησης της έννοιας και της πρακτικής του.
Και όμως, ακόμα και στις ημι-περιφερειακές αστικές χώρες, η μόνη οδός για την λαϊκή αντι-ιμπεριαλιστική προλεταριακή επανάσταση θα είναι η οδός της εθνικής δημοκρατικής πάλης, η οποία θα ταυτίζεται νομοτελειακά με την διεθνιστική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη.
Εδώ ας διευκρινίσουμε περαιτέρω κάποια πράγματα:
Η εθνική δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη των λαών των οποίων ή αστική "τους" χώρα δεν ανήκει στον σκληρό (δυτικο-)ιμπεριαλιστικό πυρήνα, όπως σε μια άλλη εποχή την όρισε ο  Μάο Τσε Τούγκ, δεν χωρίζεται σε στάδια ούτε είναι η ίδια στάδιο. 
Η συζήτηση περί σταδίων ή μη-σταδίων είναι συζήτηση που διεξάγεται μεταξύ από την μία ευρωκομμουνιστών, σοσιαλρεφορμιστών, χρουστσωφικών αναθεωρητών του μαρξισμού και από την άλλη αριστεριστών-τροτσκιστών ή χιπστερικών "σταλινικών" τύπου νεο-κκε.
Η εθνική δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη είναι ένα σχήμα επαναστατικής πάλης που περιέχει και ευρύτερες εθνικές συμμαχίες (όχι μόνον βέβαια) αλλά και άμεσες καταστροφικές μετατροπές αυτών των συμμαχιών σε εσωτερική πάλη που (μπορεί να) φτάνει ως την ένοπλη αντιπαράθεση μεταξύ των συμμάχων (μιλάω για ενδεχόμενα), με κεντρικό άμεσο στόχο την ανεξαρτησία του έθνους και καταπολέμηση του μεγάλου ξένου ιμπεριαλισμού αλλά και των εσωτερικών μικρο-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες μπορούν να αναδυθούν από την εθνική (ή απλά ντόπια) αστική τάξη ή από μεταπρατικά αστικά στρώματα (μεγαλοαστικά ή μικροαστικά).
Η εθνική δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη έχει έντονο "μέσα" της το ένοπλο στοιχείο και σχετίζεται άμεσα με την τακτική-στρατηγική του λαϊκού πολέμου.
Η εθνική δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη είναι πάλη για την εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας-δικτατορίας -η οποία ως λαϊκή δημοκρατία-δικτατορία δεν προηγείται της δικτατορίας του προλεταριάτου αλλά αποτελεί μιαν αρχική μορφή της.
Η εθνική δημοκρατική αντι-ιμπεριαλιστική πάλη είναι αντιφασιστική πάλη, η οποία διεξάγεται σε άμεση συνάφεια προς την πάλη ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό αλλά και κάθε άλλο ιμπεριαλισμό, όταν αυτός έρχεται σε αντίθεση με τους κοινωνικο-οικονομικούς στόχους του ένοπλου λαού ( ο δυτικο-ιμπεριαλισμός νομοτελειακά έρχεται απόλυτα σε αντίθεση με αυτούς τους στόχους). 



Μόνον υπό αυτούς τους όρους και υπό αυτό το αναλυτικό σχήμα εξήγησης της ουσίας, της υφής, του τροπισμού της θέσης της ελληνικής αστικής κοινωνίας, μπορεί να υπάρξει η λαϊκή πρωτοπορία, το νέο κόμμα της εργατικής τάξης.
Αν αυτό θα λέγεται κκε ή λαϊκή ενότητα δεν με αφορά καθόλου καθόλου καθόλου καθόλου. 
Όταν υπάρξει, που θα υπάρξει, και θα υπάρξει σίγουρα και με άλλα πρόσθετα (μη λενινιστικά ή μη μαοϊκά) χαρακτηριστικά, τότε θα δούμε πως θα το λένε...
Γιατί δεν φαίνεται πως θα υπάρξει;
Στην άλλη ανάρτηση.. 







Ι.Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..