Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Η αλτουσεριανή μύγα (Μπελαντής) και ο υπερ-επι-καθορισμένος δομο-κόσμος της..(2) / δεν έχει άλλο!


Σε συνέχεια του:

Αυτοκαθορισμός: Η αλτουσεριανή μύγα (Μπελαντής) και ο υπερ-επι-καθορισμένος δομο-κόσμος της..(1)




1.
Κάποιες παρατηρήσεις επί του πολιτικο-προσωπικού.
Όπως μου έχει πει ο φίλος Γιάννης Ε. χάνω πολύ με την επιθετική μου διάθεση και την αχαλίνωτη σε εκφράσεις πολεμική μου.  
Εξάλλου και ο ίδιος έχει δεχτεί μάλλον ανοίκειες επιθέσεις εκ μέρους μου, όταν είχα την εντύπωση ότι θίγονται "ιερά και όσια" της δικής μου αντίληψης, θέσης ή όπως θέλετε πείτε το.
Ίσως έχει δίκιο, όμως και μένα με εντυπωσιάζει (από την αντίθετη πλευρά) η μετριοπάθεια στην έκφραση από ανθρώπους σαν τον Γιάννη, αν και είναι κατανοητόν αυτό εφόσον ο σκοπός τους είναι μια συντροφική ή συναγωνιστική κριτική προς χώρους που θεωρούνται σε γενικές γραμμές "χώροι" του "κινήματος". 
Η αντίληψή μου είναι εντελώς διαφορετική και δεν πηγάζει νομίζω από μιαν προσωπική ιδιοτροπία ή εμμονή. 
Απλά, λέω το εξής: ή "εγώ" έχω δίκιο ή "αυτοί", και αυτό το "εγώ" το εννοώ σε αυτό που ονομάζουμε κοινοτόπως "πολιτικό επίπεδο".
Δυστυχώς επιβεβαιώνομαι στις καχυποψίες μου. Ειδικά με τον Σύριζα.
Και αυτό που λέμε αριστερά στην χώρα "μας", ή ακόμα και ακροαριστερός "χώρος" όπως τον ονομάζανε την δεκαετία του '80 είναι για μένα διαπερατός από ντόπια αστικά και ξένα αστικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα σε εφιαλτικό βαθμό. 
Εννοείται πως αυτή η διαπερατότητα δεν είναι βέβαια αποκλειστικά χαφιέδικου χαρακτήρα, αν και όσοι διαβάζουν αυτήν εδώ την σελίδα θα ξέρουν πως δεν αποκλείω καθόλου και τον χαφιεδισμό ως "συντελεστή" που επηρεάζει την όποια αριστερή πολιτική. 
Η υπόθεση του κ.κ.ε είναι αδιευκρίνιστη, παρά το προφανές της λανθασμένης στάσης του σε καίρια θέματα. Κλίνω στην άποψη πως το κ.κ.ε σκοπεύει σε μια απόλυτη ηγεμονία στο λαϊκό κίνημα, με τεχνητό τρόπο και με ετεροκαθορισμένη γραμμή, από τον "εσωτερικό εχθρό" στο κίνημα. 
Αυτή του η απελπισμένη εμμονή έχει διαποτίσει τους ήδη "σταλινικούς" οπαδούς του και τα μέλη του με τύφλωση και πολιτική και θεωρητική ανοησία μερικές φορές. Και είναι και ουτοπική, με τον τρόπο που γίνεται τουλάχιστον. 
Επίσης έχει και ένα σημαντικό παράπλευρο αποτέλεσμα το οποίο όμως έχει αποκτήσει από την δεκαετία του '80 στρατηγικά χαρακτηριστικά. 
Προτιμάται η ύπαρξη "απέναντί" του ενός αμιγούς αστικού χώρου παρά η συνύπαρξη με τα διάφορα αριστερά και αριστερίστικα ή αναρχοαυτόνομα φρούτα. 
Γι'αυτό και λαμβάνει θέσεις πολιτικά ανόητες όσον αφορά την αντιμετώπιση των εντός του κινήματος πολιτικών εχθρών του (ή αντιπάλων του), αφού δεν είναι δυνατόν να μην κάνεις τελικά διακρίσεις κάποιων επιπέδων κοινής δράσης, σε συνδικαλιστικό έστω επίπεδο με μαζικούς χώρους, όταν αυτό είναι ανάγκη. 
Εκεί μπορείς να τους "πατήσεις κάτω", αν είναι ανάγκη, όπως στις ένδοξες εποχές της Πανσπουδαστικής. Αυτό που γίνεται τώρα είναι καραγκιοζιλίκια. 
Τι συμβαίνει ωστόσο, σημαντικότερο από την άποψη της πολιτικής ουσίας το οποίο με υποχρεώνει να κάνω αυτές τις κάπως χύμα μη-θεωρητικές παρατηρήσεις; 
Είναι αλήθεια πως έχει, όχι μόνον για το κ.κ.ε, δηλητηριαστεί ακόμα περισσότερο η "ατμόσφαιρα" απέναντι σε αυτό που είναι ακόμα (έστω χιπστερικά) και ήταν η λεγόμενη "παραδοσιακή" αριστερά. 
Οι επιθέσεις των "αντισταλινικών" αριστερών προς κάθε μ-λ, φιλοσοβιετική ή κ.κ.ε ή (υποτίθεται) "νεοσταλινική" αντίληψη και πρακτική (ό,τι επιβιώνει) έχει πάρει τον χαρακτήρα τού αντισοβιετικού ιδεολογικού πογκρόμ. 
Τα όρια της πολιτικής τσογλανιάς έχουν ξεπεραστεί από τους θρασύτατους εκπροσώπους των "εναλλακτικών" ρευμάτων και έχουν πιά και προσωπικό προσβλητικό χαρακτήρα, οπότε η απάντηση ("ημών", και "εμού" που δεν είμαι μα τον Αλλάχ και μα τον Βούδα τυπικός εκπρόσωπος αυτού του χώρου - των μ-λ κ.λπ) είναι αναγκαστικά σκληρή, ανοίκεια, εχθρική, εφόσον -αν δεν το έχουν καταλάβει όλοι αυτοί οι επηρμένοι αναθεωρητές- μάλιστα παράγονται και πολιτικά αποτελέσματα, κάθε ώρα κάθε μέρα κάθε χρόνο.
Τι να πούνε δηλαδή όλοι οι συριζαίοι, νυν και παλαιοί, και συριζόπληκτοι για το κατάντημα του χώρου τους που δεν είναι μόνον πολιτικό αλλά και ηθικό αξιακό; 
Αρχίζουν, και ο Μπελαντής είναι σε αυτά μανούλα, τις δομιστικές "αντικειμενικές" αναλύσεις ακριβώς για να καλύψουν το ζωντανό πράμα που είναι λαϊκά πιό ορθά αποτυπώσιμο ως "προδοσία" " χαφιεδισμός" "αλητεία" και άλλα ωραία. 
Αυτοί οι (δήθεν) εξαπατημένοι ή απογοητευμένοι κύριοι θα μιλήσουν για "δυνάμεις" "δομές" "μεταλλάξεις" και ό,τι άλλο τέλος πάντως αρκεί να μην σπάσει κανένα σοβαρό αυγό "αριστερής" ευπρέπειας.
ΟΠΩΣ ΕΙΧΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ το 1990 σε μια εκδήλωση στα ΤΕΙ Αθηνών, όταν απαντώντας σε μιά ερώτηση με αποκάλεσε "σύντροφε": 
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.
Και αυτό ισχύει μέχρι να δέσει η όποια μελλοντική εχθρότητα ή συμμαχία ή κοινός αγώνας με τον οποιονδήποτε σημερινό ή μελλοντικό αριστερό ή κομμουνιστή ή αναρχικό.
Όλα από την αρχή. Εγώ ως μισθωτός εργαζόμενος μισο-προλετάριος (κατώτερος δημ.υπάλληλος) δεν πρόκειται να μασήσω σε ινστρούχτορες και διανοούμενους του όποιου τύπου. 
Και όταν θίγεται η προσωπική μου ταυτότητα, και η ιδεολογική σε τελική ανάλυση, που είναι σχηματισμένη με βιώματα, καλά και άσχημα οδυνηρά, μέσα στην μισθωτή εργασία δεν πρόκειται να κρατήσω καμμία "αριστερή" ευπρέπεια. Σε τελική ανάλυση μιλάμε για τους τίποτες. ΤΙΠΟΤΑ. Έχω γυρίσει περίπου 15 πόστα σε 6 διαφορετικές υπηρεσίες σε άλλες περιοχές και δεν έχω συναντήσει ούτε έναν κκε, ούτε έναν  αντάρσυο ούτε έναν αυτόνομο, όχι για μας (τους "μικροαστούς") αλλά για τον βασανισμένο κόσμο που και "εμείς" (συγγνώμη, όχι εγώ) βασανίζουμε με την υπαλληλική μας νιρβάνα. 
Τι να μου πει τώρα ο Μπελαντάκος και ο κάθε δικηγοράκος
Τίποτα δεν θα μου πεί,  ούτε στα υποτίθεται "ιδεολογικά" θέματα.
Πάμε λοιπόν, μια και καλή και πολύ ΣΥΝΤΟΜΑ, σημειολογικά..



2. Μπελαντισμός, το ανώτατο στάδιο του "αριστερόστροφου" δυτικισμού

Εμετικά αποσπάσματα ευρω"κομμουνιστικής" ιδεολογικής αλητείας:

"....Η απόπειρα αυτή απολογισμού προφανώς δεν είναι πολιτικά και θεωρητικά ουδέτερη. Η κριτική στον σταλινισμό, η οποία δεν είναι  χρονικά τυχαία και η πρώτη, δεν αφορά απλώς ένα ρεύμα όπως τα άλλα  με θετικές και αρνητικές συνεισφορές (π.χ. τροτσκισμός, ευρωκομμουνισμός κλπ) αλλά την θεμελιώδη παρέκκλιση εντός του ΚΚ, την φυσιογνωμία, οργάνωση και στρατηγική, η οποία πάνω από όλα εξέτρεψε τον ιστορικό κομμουνισμό από την επαναστατική του κατεύθυνση και τον κατέστησε απωθητικό στις δυτικές κοινωνίες είτε ως σέχτα είτε ως συστημικό εγχείρημα..."




"..Ο σταλινισμός είναι μια ιδεολογία απολύτως «περίκλειστη», η οποία νομιμοποιεί την κρατική/κομματική γραφειοκρατία ως άρχουσα κοινωνική δύναμη μέσα στο εργατικό κίνημα και στο κόμμα/κράτος και ευλογεί  την παραβίαση κάθε δημοκρατικής αρχής, κάθε πρωτοβουλίας και κάθε αυτοοργανωτικής προσπάθειας.
Βεβαίως, και η σοσιαλδημοκρατία είναι από παλιά μια αντιδημοκρατική δύναμη. Όμως, η γραφειοκρατία της σοσιαλδημοκρατίας είναι  πολύ πιο ευέλικτη και πολύ λιγότερο άμεσα κατασταλτική από ό,τι η σταλινική γραφειοκρατία.
Επίσης, η σοσιαλδημοκρατική γραφειοκρατία, τουλάχιστον μέχρι το 1990, είναι μια δύναμη που στηρίζει την αυταρχική αστική δημοκρατία (και έκτοτε την ακόμη πιο αυταρχική αστική μεταδημοκρατία), όχι ένα απολύτως  απολυταρχικό και ολοκληρωτικό κράτος.  
Για τον λόγο αυτόν και επιβιώνει με καλύτερους όρους από τον σταλινισμό μετά το 1989, δεν χρεώνεται το αντιδημοκρατικό ντελίριο του σταλινισμού..."




Ο σταλινισμός είναι μια ιδεολογία και μια πρακτική, η οποία ευθύνεται σε τεράστιο βαθμό για την αποηθικοποίηση/ ανηθικοποίηση  της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πράξης, για το αποκρουστικό πρόσωπο  και εικόνα του κομμουνισμού  ως πρόσληψης  σε ευρύτερες εργατικές μάζες στην Ευρώπη και στην Δύση γενικότερα. 
Ιδίως οι μεγάλες σταλινικές διώξεις του 1934-1937, η σφαγή  και εξολόθρευση εκατομμυρίων κομμουνιστών, σοβιετικών και άλλων, καθώς και απλών σοβιετικών πολιτών  από τον σταλινικό ηγετικό μηχανισμό εντός του σοβιετικού κράτους και από την πολιτική αστυνομία του καθεστώτος με τις διαρκείς μετονομασίες της (Τσεκά, NKVD, GPU,  MVD κλπ), κηλίδωσε για απροσδιόριστο χρόνο το όνομα και την ευγενή  πολιτική φυσιογνωμία του ΚΚ στον 20ο αιώνα.
Ο λιμός στην Ουκρανία που επιβλήθηκε  με την κολεκτιβοποίηση το 1930-1932 για να πάνε τα τρόφιμα στις  πόλεις, σε βάρος όχι μόνο των κουλάκων αλλά και των μικρομεσαίων αγροτών, στοίχισε επτά (7) εκατομμύρια ζωές -όλοι αυτοί δεν ήταν αντεπαναστάτες.
Συνολικά, οι κατασταλτικές επιχειρήσεις του Στάλιν, οι οποίες πολύ λίγο στράφηκαν κατά των πραγματικών ταξικών εχθρών, οδήγησαν σε σχεδόν είκοσι εκατομμύρια (20.000.000) νεκρούς -πράγμα που οφείλεται στην ταξική πάλη από την πλευρά της γραφειοκρατίας και  όχι από την σκοπιά δήθεν της ρώσικης εργατικής τάξης.  Αν δεν ακολουθούσε ο  ηρωικός αντιφασιστικός αγώνας των ΚΚ και  η σοβιετική νίκη επί του ναζισμού το 1941-1945, το ΚΚ αποκλειόταν να ξαναποκτούσε μεταπολεμικά  μαζική πολιτική επιρροή στην Δύση. Αλλά και μετά τον πόλεμο, ο σταλινισμός παγιώθηκε ως κυρίαρχη  κρατική πρακτική στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης  και συνδέθηκε με την άγρια στρατιωτική και αστυνομική καταστολή σημαντικών εργατικών και λαϊκών κινημάτων, όπως η Βουδαπέστη του 1956, το άγνωστο ευρέως ρωσικό Νοβοτσερκάσκ του 1962, η Άνοιξη της Πράγας του 1968 και η καταστολή της πρώτης, προβληματικής μεν αλλά μαζικά εργατικής Αλληλεγγύης στην Πολωνία το 1981 (καθώς και πολλών προγενέστερων  βίαιων εργατικών εξεγέρσεων στην Πολωνία το 1956, το 1970, το 1976 κ.α.).
Ως καθεστώς, ο σταλινισμός ταυτίσθηκε με την διαρκή έλλειψη και στέρηση πολιτικών και ατομικών  δικαιωμάτων από τους λαούς και την εργατική τάξη, με την ωμή  αστυνομική καταστολή κατά κάθε αντιπολίτευσης, με την σφιχτή και ολοκληρωτική επιτήρηση της κοινωνίας και του ιδιωτικού χώρου ακόμη των πολιτών, με τον πειθαναγκασμό και  καταναγκασμό στην  οργάνωση και συμμετοχή των ανθρώπων  στις διαδικασίες του σταλινικού κράτους, με την έλλειψη συλλογικών εργατικών δικαιωμάτων και εργατικής δημοκρατίας.
Ταυτίσθηκε με τα ταξικά προνόμια της γραφειοκρατίας/κόκκινης αστικής τάξης, τα οποία εκκινούν από την πρωτοκαθεδρία της στην παραγωγή και δεν υπάρχουν μόνο στην διαδικασία της διανομής.
Ταυτίσθηκε με την καταθλιπτική επιβολή του κράτους στα γράμματα και τις τέχνες, στον πολιτισμό και στην καθημερινή ζωή,  και με την κατάπνιξη κάθε δημιουργικής δράσης/πρωτοβουλίας και κάθε ανεξάρτητης σκέψης.
Ταυτίσθηκε ακόμη με ωμές σοσιαλιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στην Πράγα, στη  Βουδαπέστη, στο Αφγανιστάν κ.α.  
Ο σταλινικός κομμουνισμός φέρει την κύρια ευθύνη για την ιδεολογική απονομιμοποίηση του μαρξιστικού κομμουνισμού στον 20ο και στον 21ο αιώνα -ιδίως στις δυτικές κοινωνίες. Υπήρξε, παρά τις κάποιες πρόσκαιρες και όχι ασήμαντες ριζοσπαστικές νίκες του, ένα συντηρητικό και σε κάποιες φάσεις ένα αντιδραστικό ρεύμα εντός του ΚΚ..."


"..Αλλά και μέσα στα ΚΚ της Δύσης και του Τρίτου Κόσμου, οικοδομείται  από το 1930 και εντεύθεν, μια εργατική και μικροαστική/διανοουμενίστικη  σταλινική γραφειοκρατία, η οποία διαμορφώνει ένα διευθυντικό στρώμα και μια «σιδηρά ολιγαρχία» (Ρ.Μίχελς) μέσα στο εργατικό κίνημα..."


"..Επίσης, η απελευθέρωση συνδυάσθηκε και με πράξεις αυθαίρετης  απόσπασης πλούτου -ολόκληρες βιομηχανίες ξεστήνονται και μεταφέρονται στην ΕΣΣΔ- και ανθρώπινου δυναμικού από αυτές τις κοινωνίες και υπέρ της ΕΣΣΔ. Όπως επίσης και με πράξεις αποκρουστικής και ωμής εκδικητικής βίας, όπως οι ομαδικοί βιασμοί  γυναικών στην κατεχόμενη σοβιετική ζώνη της Γερμανίας..."


"..Από την άλλη πλευρά, οφείλουμε έναν σεβασμό στο γεγονός ότι όλες οι μεγάλες επαναστάσεις που πέτυχαν, από την Γιουγκοσλαβία και την Κίνα ως το Βιετνάμ και την Αλβανία, καθοδηγήθηκαν από τους  «αριστερόστροφους σταλινικούς», οι οποίοι είχαν διαχειριστεί αυτήν την αντίφαση γραφειοκρατίας και αυτοθυσίας, και οι οποίοι εγκατέλειψαν την σοβιετική  συμβιβαστική γραμμή και ακολούθησαν μια γραμμή μαζών που οδήγησε στην σοσιαλιστική επικράτηση.
Αυτό το ειδικότερο ρεύμα αμφισβήτησε έμπρακτα την θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα» και πέτυχε εκεί όπου οι ριζικοί ιδεολογικοί  και θεωρητικοί του αντίπαλοι, οι τροτσκιστές, είχαν αποτύχει. [ΕΔΩ Ο ΜΠΕΛΑΝΤΗΣ ΨΕΥΔΕΤΑΙ ΜΕ ΧΥΔΑΙΟ ΤΡΟΠΟ. 
Η ΣΟΦΙΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΗΓΟΡΙΣΤΙΚΗ ΣΟΦΙΣΤΕΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ. ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΜΠΕΛΑΝΤΗ. ΡΕΖΙΛΙ ΕΙΣΑΙ. 
ΟΙ ΛΑΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ (ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ) ΤΗΝ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ" ΓΕΛΟΙΕ ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ]Βεβαίως, ένας σοβαρός λόγος της αποτυχίας τους -πέρα από εσωτερικές αδυναμίες τους σοβαρού τύπου- ήταν και η καταστολή τους από τους «αριστερόστροφους σταλινικούς» (βλ. Κίνα).."


Σύντομο σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Δεν θα σχολιάσω εκτενώς, βαρέθηκα πιά με τους ευρωαριστερούς ψεύτες και πολιτικά πτώματα, η ιστορία θα τους θάψει πολύ βαθιά μέσα στα ψέμματά τους. 
Επειδή είμαι αρκετά κουρασμένος λοιπόν καλώ τους συντρόφους (ξέρουν αυτοί, ειδικά ο Δήμος) να μας παρέχουν κάποια στοιχεία παραπάνω στα σημεία που υπέδειξα, και να τελειώνουμε με τους τύπους..

Υστερόγραφο
Αυτό που περιμένω από τον Μπελαντάκο είναι να βγάλει και γραμμή για τον "Ρώσσικο Ιμπεριαλισμό". 
Λείπει μια ευρωρατσιστική ανάλυση για τον "Ασιατικό Δεσποτισμό" και είναι κρίμα να μην την κάνει αυτή την ανάλυση ένας Μπελαντής με τον επιδέξιο, τον κουφαλιάρικο ευρω"κομμουνιστικό" τρόπο του.. 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μιαν βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και τ...
    Πριν από 12 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..