Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Οι ανόητες (ψευδο-)ουτοπίες των ψευδο-κομμουνιστών τού "άμεσου" "κομμουνισμού" (κοινοτισμού) / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (4)


Ο κομμουνισμός ως πρόσληψη της αστικής πραγματικότητας είναι αδύνατος αν δεν περιέχει ένα είδος προκατανόησης (ή προ-αντανάκλασης) της (μελλοντικής) κομμουνιστικής κοινωνικής πραγματικότητας που δεν περιέχεται σε αυτή την (αστική) πραγματικότητα.
Σε αυτό στηριγμένοι οι "καλοήθεις" και οι "κακοήθεις" επικριτές του κομμουνιστικού τρόπου σκέψης και δράσης μίλησαν και μιλάνε ακόμα εκτενώς για την ουτοπικότητα του κομμουνισμού και το "χάσιμό" του σε ένα μελλοντικό κοινωνικό και ανθρωπολογικό επέκεινα. 
Κάποιοι μάλιστα κομμουνιστές ή μάλλον κομμουνιστογενείς αριστεροί για να "διορθώσουν" αυτό το υποτιθέμενο μεταφυσικό ελάττωμα προέταξαν ένα είδος "εμμενούς" ή μάλλον ήδη υπάρχοντος κομμουνισμού που υπάρχει αν και κρυμμένος ακέραιος και υλοποιημένος ("παράλληλα") στα βάθη της αστικής και εν γένει (ιστορικά) ταξικής πραγματικότητας τής κοινωνίας.
"Σήμερα" που πολλοί απογοητευμένοι μικροαστοί ή μικροαστικοποιημένοι εργαζόμενοι (και ένα ευρύτερο πλήθος "τριτογενοποιημένων" μισθωτών προλεταρίων) κατατρύχονται από μια βιασύνη και από ένα έντονο προβληματισμό περί του "νοήματος" της ζωής (τους), επιβοηθούμενοι προφανώς σε αυτόν τους τον προβληματισμό από όλους τους τενεκέδες της νεωτερικής μαζικής κουλτούρας, είναι απαραίτητο να θυμίσουμε 2-3 βασικά πράγματα:
Η ίδια η ζωή του μισθωτού εργαζόμενου στον καπιταλισμό περιέχει νομοτελειακά αυτό το "κενό" υπόστασης και ύπαρξης που λαμβάνει συχνότατα τα χαρακτηριστικά της "ωμότητας" ενός εκβιασμού πολύ υλικού, "χυδαία" υλικού θα λέγαμε. 
Όποιος δεν έχει κτήση ενός σοβαρού χρηματικού κεφαλαίου, κατοχή σημαντικού μεριδίου ιδιοκτησίας (κάποιων) μέσων παραγωγής ή ανώτατη διευθυντική και εξουσιαστική θέση στην άμεση (πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή) παραγωγή ή το κράτος, σημαίνει πως έχει εκ των πραγμάτων απομακρυνθεί από την ολοκληρωμένη πραγμάτωση της ζωής του σε αυτή την ζωή, και άλλη δεν έχει για να περιμένει. Δίπλα στο αυτί του έχει διάφορες "θεραπείες" για την λύση αυτού του προβλήματος. 
Ένας του ψιθυρίζει τα γνωστά θρησκευτικά τροπάρια για ανταμοιβή εις την "άλλη ζωή", άλλος του ψιθυρίζει ένα καινούργιο τροπάρι, "εμμενές" είναι αυτό και όχι "υπερβατικό", ότι δεν χρειάζεται να περιμένει την "άλλη ζωή" αλλά μπορεί εδώ και τώρα, και αγνοώντας τις συνθήκες της ανάπηρης ζωής του, να πραγματώσει μέχρι και τον κομμουνισμό ή έστω ένα περιορισμένο αλλά λυτρωτικά άμεσο απείκασμά του, χωρίς να ακούει αυτές τις παλαιοκομμουνιστικές "Κασσάνδρες" που τον παραπέμπουν και καλά στο "μεταφυσικό" μέλλον. 
Το θέμα δεν είναι αν ένας, δύο ή δεκαδύο αμεσοβιωματικοί αναχωρητές ή πειραματιστές κατορθώσουν να πραγματώσουν ένα μέρος έστω αυτής της εμμενοποίησης του κομμουνισμού ή της ισότητας (ελευθερίας κ.λπ) αλλά ότι η συντριπτική μάζα των εισακουόντων ακροατών του νέου "αμεσο-οράματος" θα παραμείνει μόνον στην ακρόαση, όχι λόγω δειλίας και "μικροαστικού" συντηρητισμού (και αυτό ακούγεται από τους αχρείους αυτούς) αλλά διότι είναι αδύνατον η τοπική, "εθνική" και παγκόσμια παραγωγή να αλλάξει σε ένα μοντέλο μη-μισθεργασιακό με την "υποκειμενική" ή "εθελοντική" αποχώρηση των μισθωτών υποζυγίων. 
Δεν θέτω καν το ζήτημα τής (αναγκαιότητας τής) επανάστασης για να πραγματωθεί η υπέρβαση του συστήματος της μισθωτής εργασίας, ας περιοριστούμε στο καθαρά πειραματικό ενδεχόμενο μιας γενικότερης μεταλλαγής της παγκόσμιας κοινωνίας μετά λ.χ μιαν μαζική οικολογική ή οικονομική και γεωπολιτική καταστροφή. 
Χωρίς συλλογική ιδιοκτησία, ή έστω συλλογικό έλεγχο των μέσων παραγωγής (τόσο πολύ το νέρωσα για να μην ακούσω τις γνωστές αηδίες) δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κανένα κανένα κανένα ενδεχόμενο μαζικής και ποσοτικά- πληθυσμιακά σοβαρής υπέρβασης του αναγκαστικού συστήματος τής μισθωτής εργασίας, αλλά ούτε και της καθαρά (τρόπος του λέγειν) εκβιαστικής σχέσης του εργο-δοτικού με τον εργο-ληπτικό (μισθωτό) φορέα της παραγωγής των απαραίτητων αγαθών για να επιβιώσει κανείς "στοιχειωδώς". 
Τα άλλα αποτελούν αστεία πράγματα για να πουλάνε παραμύθια τίποτα Ρακκάδες και Καραμπελιάδες ή τίποτα Θανάσηδες σε ανόητους ή σε μεγαλοαστούς για να διασκεδάζουν οι τελευταίοι την ιδεολογική τους πλήξη. 
Δυστυχώς αυτά αποτελούν και παραμύθια για να φαντασιώνονται και διάφοροι  "αλληλέγγυοι" βιοπαλαιστές της αναρχίας ότι η καταναλωτική κομμούνα τους είναι τα άλας της κομμουνιστικής επανάστας..
Η σχέση των κομμουνιστών και των επαναστατών με έναν μελλοντοκεντρικό κομμουνισμό είναι αναγκαστική γιατί απορρέει από την αντικειμενική-νομοτελειακά αντικειμενική θέση των προλεταρίων και των εργαζόμενων μαζών στο καπιταλιστικό σύστημα.



 
Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..