Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

ΓΕΝΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ (4o συνεδριο κομμουνιστικης διεθνους- 1922)




https://parapoda.wordpress.com/2012/12/19/%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B1/


Ι. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στην Ανατολή

Το 2ο Συνέδριο της Κομουνιστικής Διεθνούς, στηριζόμενο στην πείρα της σοβιετικής ανοικοδόμησης στην Ανατολή και στην ανάπτυξη των εθνικοεπαναστατικών κινημάτων στις αποικίες, καθόρισε τη βασική θέση του εθνικού και αποικιακού ζητήματος στο σύνολο του σαν περίοδο μακροπρόθεσμου αγώνα ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Από τότε ο αγώνας εναντίον του ιμπεριαλιστικού ζυγού στις αποικιακές και μισο-αποικιακές χώρες έχει σημαντικά ενταθεί, και η μεταπολεμική πολιτική και οικονομική κρίση του ιμπεριαλισμού έχει επιδεινωθεί.
Το αποδείχνουν τα ακόλουθα γεγονότα: 1) Η χρεοκοπία της Συνθήκης των Σεβρών, που απέβλεπε στο διαμελισμό της Τουρκίας, και η αποκατάσταση της εθνικής και πολιτικής αυτονομίας της, 2) η ισχυρή ένταση που παρουσίασε το εθνικο-επαναστατικό κίνημα στις Ινδίες, στη Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο, στο Μαρόκο, στην Κίνα και στην Κορέα, 3) η εσωτερική αδιέξοδη κρίση που περνάει ο γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός, κρίση που προκαλεί αφενός τη γοργή ανάπτυξη των στοιχείων της αστικοδημοκρατικής επανάστασης και αφετέρου την ανάληψη από το γιαπωνέζικο προλεταριάτο ενός αυτόνομου ταξικού αγώνα και 4) το ξύπνημα του εργατικού κινήματος σε όλες χώρες της Ανατολής και η δημιουργία κομουνιστικών κομμάτων, σχεδόν σε όλες τις χώρες.
Τα γεγονότα που αναφέραμε δείχνουν ότι πραγματοποιήθηκε μια μεταβολή στην κοινωνική βάση του επαναστατικού κινήματος των αποικιών. Αυτή η μεταβολή προκαλεί ένταση του αντιμπεριαλιστικού αγώνα του οποίου, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η καθοδήγηση δεν ανήκει πια αποκλειστικά στα φεουδαλικά στοιχεία και στην εθνικιστική μπουρζουαζία που ετοιμάζονται να συμβιβαστούν με τον ιμπεριαλισμό.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος του 1914-18 και η μακρόχρονη κρίση του καπιταλισμού (ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού) που επακολούθησε, εξασθένισαν την οικονομική κηδεμονία των μητροπόλεων πάνω στις αποικίες.
Από μιαν άλλη πλευρά, οι ίδιες περιστάσεις που προκάλεσαν περιορισμό της οικονομικής βάσης και της σφαίρας πολιτικής επιρροής του παγκόσμιου καπιταλισμού όξυναν ακόμα περισσότερο τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς γύρω από τις αποικίες, με αποτέλεσμα να σπάσει η ισορροπία στο σύνολο του συστήματος του παγκόσμιου καπιταλισμού (αγώνας για το πετρέλαιο, αγγλογαλλική σύγκρουση στη Μικρά Ασία, αμερικανοϊαπωνικός ανταγωνισμός για την κυριαρχία στον Ειρηνικό ωκεανό, κ.λπ.).
Η εξασθένιση ακριβώς της καπιταλιστικής επιρροής πάνω στις αποικίες, μαζί με τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των διαφόρων ιμπεριαλιστικών ομάδων, είναι οι λόγοι που διευκόλυναν την ανάπτυξη του ντόπιου καπιταλισμού στις αποικιακές και μισσ-αποικιακές χώρες. 
Ο καπιταλισμός αυτός ξεχείλισε ήδη και εξακολουθεί να ξεχειλίζει από το στενό και ενοχλητικό πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας των μητροπόλεων. 
Ως τα σήμερα, το κεφάλαιο των μητροπόλεων, εξακολουθώντας να θέλει να μονοπωλήσει την υπεραξία της εμπορικής, βιομηχανικής και φορολογικής εκμετάλλευσης των καθυστερημένων χωρών, προσπαθούσε να απομονώσει αυτές τις χώρες από την οικονομική συναλλαγή με τον υπόλοιπο κόσμο. 
Η διεκδίκηση μιας εθνικής και οικονομικής αυτονομίας που προβάλλει το εθνικιστικό αποικιακό κίνημα είναι η έκφραση της ανάγκης που νιώθουν αυτές οι χώρες για αστική ανάπτυξη. 
Η σταθερή πρόοδος των ντόπιων παραγωγικών δυνάμεων στις αποικίες έρχεται έτσι σε ασυμφιλίωτη αντίθεση με τα συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού, γιατί η ίδια η ουσία του ιμπεριαλισμού συνεπάγεται την εκμετάλλευση της διαφοράς του επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στους διάφορους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας και έτσι εξασφαλίζει για τον εαυτό του το σύνολο των μονοπωλιακών υπερκερδών.

II. Οι συνθήκες του αγώνα

Ο καθυστερημένος χαραχτήρας των αποικιών φανερώνεται στην ποικιλία των ε-θνικοεπαναστατικών κινημάτων που στρέφονται εναντίον του καπιταλισμού και καθρεφτίζει τα διάφορα μεταβατικά επίπεδα ανάμεσα στις φεουδαλικές και φεουδαλικο-πατριαρχικές σχέσεις και τον καπιταλισμό. Αυτή η ποικιλία δίνει έναν ιδιαίτερο χαραχτήρα στην ιδεολογία αυτών των κινημάτων.
Σ’ αυτές τις χώρες ο καπιταλισμός εμφανίζεται και αναπτύσσεται από μια φεουδαλική βάση, και παίρνει μορφές ατελείς, μεταβατικές και νόθες που δίνουν την υπεροχή κυρίως στο εμπορικό και το τοκογλυφικό κεφάλαιο (μουσουλμανική Ανατολή, Κίνα). 
Αυτό σημαίνει ότι η αστική δημοκρατία για να διαφοροποιηθεί από τα φεουδαλικο-γραφειοκρατικά και φεουδαλικο-αγροτικά στοιχεία, ακολουθεί δρόμο στρεβλό και μπερδεμένο. Αυτό αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην επιτυχία του αγώνα εναντίον του ιμπεριαλιστικού ζυγού γιατί σ’ όλες τις καθυστερημένες χώρες ο ξένος ιμπεριαλισμός φροντίζει να μετατρέψει το ανώτερο φεουδαλικό στρώμα (και εν μέρει το μισοφεουδαλικό και μισοαστικό) της ντόπιας κοινωνίας σε όργανο της κυριαρχίας του (στρατιωτικοί κυβερνήτες ή τουκουάγιενς στην Κίνα, γραφειοκρατία και αριστοκρατία στην Περσία, εκμισθωτές έγγειων φόρων, ζεμιντάρ και ταλουκντάρ στις Ινδίες, καλλιεργητές καπιταλιστικού τύπου στην Αίγυπτο, κ.λπ.).
Επίσης, οι ηγετικές τάξεις των αποικιακών και μισοαποικιακών χωρών δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε τη διάθεση να διευθύνουν τον αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού όταν αυτός ο αγώνας μετατρέπεται σε επαναστατικό κίνημα των μαζών. 
Μόνο εκεί όπου το φεουδαλικο-πατριαρχικό καθεστώς δεν έχει αρκετά αποσυντεθεί ώστε να ξεχωρίσουν καθαρά τα ανώτερα ντόπια στρώματα από τις μάζες του λαού, όπως π.χ. στους νομάδες και στους μισονομάδες, οι εκπρόσωποι αυτών των ανώτερων στρωμάτων μπορούν να παίξουν το ρόλο των ενεργητικών οδηγών στον αγώνα εναντίον της καπιταλιστικής καταπίεσης (Μεσοποταμία, Μογγολία, Μαρόκο).
Στις μουσουλμανικές χώρες, το εθνικό κίνημα βρίσκει αρχικά την ιδεολογία του, στα πολιτικο-θρησκευτικά συνθήματα του πανισλαμισμού, κι αυτό επιτρέπει στους δημόσιους υπάλληλους και στους διπλωμάτες των μητροπολιτικών χωρών να χρησιμοποιούν τις προλήψεις και την αμάθεια του λαϊκού πλήθους για να καταπολεμούν αυτό το κίνημα (έτσι χρησιμοποιούν οι Άγγλοι τον πανισλαμισμό και τον παναραβισμό, δηλώνοντας π.χ. ότι θα μεταφέρουν το χαλιφάτο στις Ινδίες, κ.λπ., ενώ ο γαλλικός ιμπεριαλισμός κερδοσκοπεί στις «συμπάθειες των μουσουλμάνων»). 
Ωστόσο, στο μέτρο που επεκτείνεται και ωριμάζει το κίνημα της εθνικής απελευθέρωσης, τα πολιτικο-θρησκευτικα συνθήματα του πανισλαμισμού παραχωρούν τη θέση τους στις συγκεκριμένες πολιτικές διεκδικήσεις. Αυτό που το επιβεβαιώνει, είναι ο αγώνας που άρχισε τελευταία στην Τουρκία για να αποστερήσει το χαλιφάτο από την κοσμική εξουσία του.
Το βασικό καθήκον, το κοινό σε όλα τα εθνικοεπαναστατικά κινήματα, είναι η πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας. 
Η πραγματική και λογική λύση αυτού του ζητήματος εξαρτάται από τον όγκο και το βάρος των εργατικών μαζών που το ένα ή το άλλο εθνικό κίνημα θα μπορέσει να τραβήξει μαζί του, αφού προηγουμένως κόψει κάθε σχέση με τα φεουδαλικά και αντιδραστικά στοιχεία, και από το κατά πόσο θα ενσαρκώσει στο πρόγραμμα του τις κοινωνικές διεκδικήσεις αυτών των μαζών.
Η Κομμουνιστική Διεθνής, λαβαίνοντας πολύ καλά υπόψη της ότι σε διάφορες ιστορικές συνθήκες, τα πιο διαφορετικά στοιχεία, μπορούν να γίνουν οι εκφραστές της πολιτικής ανεξαρτησίας, υποστηρίζει κάθε κίνημα εθνικοεπαναστατικά που στρέφεται εναντίον του ιμπεριαλισμού. 
Ωστόσο, δεν της διαφεύγει ότι μόνο μια συνεπής επαναστατική γραμμή, που στηρίζεται στη συμμετοχή των μεγάλων μαζών στον ενεργητικό αγώνα και στην ανεπιφύλαχτη ρήξη με τους οπαδούς της συνεργασίας με τον ιμπεριαλισμό, μπορεί να οδηγήσει τις καταπιεζόμενες μάζες στη νίκη. 
Ο δεσμός που υπάρχει ανάμεσα στη ντόπια μπουρζουαζία και στα φεουδαλικο-αντιδραστικά στοιχεία επιτρέπει στους ιμπεριαλιστές να επωφεληθούν σε μεγάλο βαθμό από τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους διάφορους ηγέτες, φατρίες και φυλές, από τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο και από τον αγώνα ανάμεσα σε κάστες και ανάμεσα σε εθνικοθρησκευτικές αιρέσεις, για να αποδιοργανώσουν το λαϊκό κίνημα (Κίνα, Περσία, Κουρδιστάν, Μεσοποταμία).

III. Το αγροτικό ζήτημα

Στις περισσότερες χώρες της Ανατολής (Ινδία, Περσία, Αίγυπτος, Συρία, Μεσοποταμία) το αγροτικό ζήτημα έχει πρωταρχική σημασία στον αγώνα για την απελευθέρωση από το ζυγό του μητροπολιτικού «δεσποτισμού. 
Ο ιμπεριαλισμός εκμεταλλευόμενος και καταστρέφοντας την πλειοψηφία των αγροτών στις καθυστερημένες χώρες τους στερεί από τα στοιχειώδη μέσα ύπαρξης, ενώ η ελάχιστα ανεπτυγμένη βιομηχανία, σκορπισμένη στα διάφορα σημεία της χώρας, αδυνατεί να απορροφήσει το πλεόνασμα του αγροτικού πληθυσμού, ο οποίος εξάλλου δεν μπορεί και να μεταναστεύσει. 
Οι φτωχοί αγρότες που παραμένουν στο έδαφος που καλλιεργούν, μετατρέπονται σε δουλοπάροικους. 
Αν στις πολιτισμένες χώρες οι προπολεμικές βιομηχανικές κρίσεις έπαιξαν ρόλο ρυθμιστικό της κοινωνικής παραγωγής, ο ρυθμιστικός αυτός ρόλος ασκείται στις αποικίες από τους λιμούς. 
Ο ιμπεριαλισμός, που ενδιαφέρεται ζωτικά να έχει όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη με όσο το δυνατό λιγότερα έξοδα, στις καθυστερημένες χώρες υποστηρίζει όσο μπορεί τις φεουδαλικές και τοκογλυφικές μορφές εκμετάλλευσης της εργασίας. 
Σε ορισμένες χώρες, όπως π.χ. στις Ινδίες, διεκδικεί για τον εαυτό του το μονοπώλιο, που ανήκει στο ντόπιο φεουδαλικό κράτος, της επικαρπίας των εδαφών και μετατρέπει τον έγγειο φόρο σε οφειλή που πρέπει να καταβληθεί στο μητροπολιτικό κεφάλαιο και στους υπαλλήλους του, τους «ζεμιντάρ» κα τους «ταλουκντάρ». 
Σε άλλες χώρες, ο ιμπεριαλισμός αρπάζει την έγγεια πρόσοδο χρησιμοποιώντας γι’ αυτόν το σκοπό τη ντόπια οργάνωση της μεγάλης αγροτικής ιδιοκτησίας (Περσία, Μαρόκο, Αίγυπτος, κ.λπ.). Το αποτέλεσμα είναι ότι ο αγώνας για την κατάργηση των φραγμών και των φεουδαλικών έγγειων οφειλών παίρνει χαραχτήρα αγώνα εθνικής απελευθέρωσης εναντίον του ιμπεριαλισμού και της μεγάλης φεουδαλικής ιδιοκτησίας. Για παράδειγμα, έχουμε στις Ινδίες το φθινόπωρο του 1921 την εξέγερση των Μοπλάχ [ινδοί μουσουλμάνοι] εναντίον των τσιφλικάδων και των Βρετανών και το 1922, την εξέγερση των Σιχ [θρησκευτική μειονότητα στην Ινδία]. 
Μόνο μια αγροτική επανάσταση που θα αποβλέπει στην απαλλοτρίωση της φεουδαλικής μεγαλοϊδιοκτησίας είναι ικανή να ξεσηκώσει τα πλήθη των αγροτών και να αποκτήσει αποφασιστική επιρροή στον αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού. 
Οι αστοί εθνικιστές φοβούνται τα αγροτικά συνθήματα και όσο μπορούν τα κολοβώνουν (Ινδίες, Περσία, Αίγυπτος), πράγμα που δείχνει το στενό δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στη ντόπια μπουρζουαζία και στη φεουδαλική και φεουδαλικο-αστική μεγαλοϊδιοκτησία. 
Αυτό επίσης αποδείχνει ότι ιδεολογικά και πολιτικά οι εθνικιστές εξαρτώνται από την έγγεια ιδιοκτησία. Αυτοί οι δισταγμοί και οι αβεβαιότητες πρέπει να χρησιμοποιηθούν από τα επαναστατικά στοιχεία για συστηματική κριτική της νόθας πολιτικής των αστών ηγετών του εθνικιστικού κινήματος. 
Αυτή ακριβώς η νόθα πολιτική παρεμποδίζει την οργάνωση και τη συνοχή των εργαζομένων μαζών, όπως αποδείχνεται από τη χρεοκοπία της παθητικής αντίστασης στην Ινδία (πολιτική της «μη συνεργασίας» [που εφαρμόσθηκε από τον Γκάντι και το Εθνικό Κογκρέσο των Ινδιών]).
Στις καθυστερημένες χώρες της Ανατολής, το επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί να στεφθεί με επιτυχία παρά μόνο αν βασιστεί στη δράση των μεγάλων αγροτικών μαζών. 
Γι’ αυτό και τα επαναστατικά κόμματα όλων των χωρών της Ανατολής πρέπει να καθορίσουν καθαρά το αγροτικό τους πρόγραμμα και να απαιτήσουν την ολική κατάργηση του φεουδαλισμού και των επιβιώσεων του που βρίσκουν την έκφραση τους στη μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία και στον έγγειο φόρο. 
Για να πραγματοποιηθεί η ενεργητική συμμετοχή των αγροτικών μαζών στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση, είναι απαραίτητο να επιδιωχθεί ριζική τροποποίηση του συστήματος επικαρπίας του εδάφους. Είναι επίσης απαραίτητο να εξαναγκαστούν τα αστικά εθνικιστικά κόμματα να υιοθετήσουν το μεγαλύτερο δυνατό μέρος αυτού του επαναστατικού αγροτικού προγράμματος.

IV. Το εργατικό κίνημα στην Ανατολή
Το νεαρό εργατικό κίνημα στην Ανατολή αποτελεί προϊόν της ανάπτυξης του ντόπιου καπιταλισμού στα τελευταία χρόνια. 
Ως τώρα, η ντόπια εργατική τάξη, αν μάλιστα πάρουμε το βασικό της πυρήνα, περνάει μια μεταβατική περίοδο, προχωρώντας από το συνεργατικό μικροεργαστήριο στο εργοστάσιο του μεγάλου καπιταλιστικού τύπου. Στο μέτρο που οι εθνικιστές αστοί διανοούμενοι παρασύρουν στο επαναστατικό κίνημα την εργατική τάξη για να αγωνιστεί εναντίον του ιμπεριαλισμού, οι εκπρόσωποι τους αναλαμβάνουν αμέσως διευθυντικό ρόλο στη δράση και στις εμβρυώδεις συνδικαλιστικές οργανώσεις. 
Στην αρχή, η δράση της εργατικής τάξης δεν ξεπερνάει το πλαίσιο των «κοινών σε όλα τα έθνη» συμφερόντων της αστικής δημοκρατίας (απεργίες εναντίον της γραφειοκρατίας και της ιμπεριαλιστικής διοίκησης στην Κίνα και τις Ινδίες). 
Συχνά, μάλιστα, όπως το έδειξε το 2ο Συνέδριο της Κομουνιστικής Διεθνούς, οι αντιπρόσωποι του αστικού εθνικισμού εκμεταλλεύονται το πολιτικό και ηθικό κύρος της Σοβιετικής Ρωσίας και προσαρμοζόμενοι στο ταξικό ένστικτο των εργατών στολίζουν με «σοσιαλισμό» και «κομουνισμό» τις αστικοδημοκρατικές τους επιδιώξεις ώστε μ’ αυτόν τον τρόπο να αποτρέψουν —μερικές φορές μάλιστα χωρίς να το καταλαβαίνουν— τις εμβρυώδεις προλεταριακές ομάδες από το καθήκον της ταξικής οργάνωσης (τέτοιο είναι το κόμμα Eshil Ordou στην Τουρκία, που χρωμάτισε τον παντουρκισμό με κόκκινο χρώμα καθώς και ο «κρατικός σοσιαλισμός» που λανσάρουν ορισμένοι εκπρόσωποι του κόμματος του Κουόμιτανγκ).
Παρόλα αυτά το επαγγελματικό και πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης στις καθυστερημένες χώρες έχει πολύ προοδέψει τα τελευταία χρόνια. 
Η δημιουργία ανεξάρτητων κομμάτων της εργατικής τάξης σχεδόν σε όλες τις ανατολικές χώρες είναι γεγονός χαρακτηριστικό, παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των κομμάτων πρέπει να εργαστεί πάρα πολύ εσωτερικά για να λυτρωθεί από το πνεύμα του ερασιτεχνισμού, του σεκταρισμού και από πολλά άλλα ελαττώματα. 
Η Κομμουνιστική Διεθνής από την αρχή εκτίμησε στη σωστή της αξία τη δυνητική σημασία του εργατικού κινήματος στην Ανατολή, και αυτό αποδείχνει ότι οι προλετάριοι όλου του κόσμου είναι ενωμένοι διεθνώς κάτω από τη σημαία του κομμουνισμού. 
Η 2η και η 21/4 Διεθνής δεν έχουν μέχρι σήμερα βρει οπαδούς σε καμιά από τις καθυστερημένες χώρες, γιατί περιορίζονται να παίζουν «ρόλο βοηθητικό» στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

V. Οι γενικοί αντικειμενικοί σκοποί των κομουνιστικών κομμάτων της Ανατολής

Οι αστοί εθνικιστές εκτιμούν το εργατικό κίνημα σύμφωνα με τη σημασία που μπορεί αυτό να έχει για τη δική τους νίκη. 
Το διεθνές προλεταριάτο εκτιμάει το ανατολικό εργατικό κίνημα από την άποψη του επαναστατικού του μέλλοντος. Κάτω από το καπιταλιστικό καθεστώς, οι καθυστερημένες χώρες δεν μπορούν να συμμεριστούν τις κατακτήσεις της σύγχρονης επιστήμης και κουλτούρας χωρίς να πληρώσουν τεράστιο φόρο στη βάρβαρη καταπίεση και εκμετάλλευση του μητροπολιτικού κεφαλαίου. 
Η συμμαχία με τους προλετάριους των χωρών με υψηλό πολιτιστικό επίπεδο θα είναι πλεονεκτική γι’ αυτές, όχι μόνο γιατί ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του κοινού τους αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού, αλλά και γιατί μόνον όταν θα έχει θριαμβεύσει το προλεταριάτο των πολιτισμένων χωρών θα είναι σε θέση να προσφέρει στους εργάτες της Ανατολής αφιλόκερδη βοήθεια ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι καθυστερημένες παραγωγικές τους δυνάμεις. 
Η συμμαχία με το προλεταριάτο της Δύσης ανοίγει το δρόμο προς μια διεθνή ομοσπονδία σοβιετικών δημοκρατιών. 
Το σοβιετικό καθεστώς προσφέρει στους καθυστερημένους λαούς το πιο εύκολο μέσο για να περάσουν από τις στοιχειώδεις σημερινές συνθήκες ύπαρξής τους στην υψηλή κουλτούρα του κομμουνισμού, που είναι προορισμένος να αντικαταστήσει στην παγκόσμια οικονομία το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής και διανομής. 
Την καλύτερη μαρτυρία ψ’ αυτό αποτελεί η πείρα της σοβιετικής οικοδόμησης στις απελευθερωμένες επαρχίες της πρώην ρωσικής αυτοκρατορίας. 
Μόνο μια μορφή σοβιετικής διοίκησης είναι σε θέση να εξασφαλίσει τη λογική αποκορύφωση της αγροτικής επανάστασης των χωρικών. 
Οι ειδικές συνθήκες της αγροτικής οικονομίας σε ένα ορισμένο τμήμα των ανατολικών χωρών (τεχνητή άρδευση), που είχαν άλλοτε εγκαινιαστεί από μια πρωτότυπη οργάνωση ομαδικής συνεργασίας σε βάση φεουδαλική και πατριαρχική και που έχουν σήμερα υπονομευθεί από την καπιταλιστική πειρατεία, έχουν επίσης ανάγκη από πολιτική οργάνωση ικανή να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες. 
Λόγω ιδιαίτερων κλιματικών, κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών, σημαντικό ρόλο κατά τη μεταβατική περίοδο, θα παίξει και η συνεργασία των μικροπαραγωγών
Τα αντικειμενικά καθήκοντα της αποικιακής επανάστασης ξεπερνούν το πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. 
Στην πραγματικότητα, η οριστική της νίκη είναι ασυμβίβαστη με την κυριαρχία του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. 
Στην αρχή, η ντόπια μπουρζουαζία και οι ντόπιοι διανοούμενοι αναλαμβάνουν το ρόλο των πρωτοπόρων των αποικιακών επαναστατικών κινημάτων. 
Από τη στιγμή όμως που οι προλεταριακές και αγροτικές μάζες θα ενσωματωθούν σ’ αυτά τα κινήματα, τα στοιχεία της μεγάλης μπουρζουαζίας, όπως και οι τσιφλικάδες, παραμερίζουν, αφήνοντας το προβάδισμα στα κοινωνικά συμφέροντα των κατώτερων στρωμάτων του λαού. 
Ένας μακρόχρονος αγώνας, που θα κρατήσει ολόκληρη ιστορική εποχή, περιμένει το νεαρό προλεταριάτο των αποικιών. 
Αγώνας εναντίον της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και εναντίον των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων που αποβλέπουν να μονοπωλήσουν όλα τα πλεονεκτήματα της βιομηχανικής και πνευματικής εξέλιξης και θέλουν να παραμείνουν οι μάζες, όπως και στο παρελθόν, σε κατάσταση «προϊστορική».
Αυτός ο αγώνας για την επίδραση πάνω στις αγροτικές μάζες πρέπει να προετοιμάσει το ντόπιο προλεταριάτο στο ρόλο της πολιτικής πρωτοπορίας. 
Μόνο όταν αυτό επιδοθεί σ’ αυτή την προπαρασκευαστική εργασία και επιδοθούν ύστερα απ’ αυτό, τα κοντινά του κοινωνικά στρώματα, θα είναι σε θέση το ντόπιο προλεταριάτο να αντιμετωπίσει την ανατολίτικη αστική δημοκρατία, που έχει τυπικό χαραχτήρα, ακόμα πιο υποκριτικό και από το χαραχτήρα της δυτικής μπουρζουαζίας.
Η άρνηση των κομμουνιστών των αποικιών να πάρουν μέρος στον αγώνα εναντίον της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης, με το πρόσχημα ότι «υπερασπίζουν» αποκλειστικά τα ταξικά συμφέροντα, είναι ο χειρότερος τύπος οπορτουνισμού που μπορεί να δυσφημίσει την προλεταριακή επανάσταση στην Ανατολή. 
Δεν είναι λιγότερο βλαβερή η προσπάθεια να παραιτηθούμε από τον αγώνα για τα καθημερινά και άμεσα συμφέροντα της εργατικής τάξης στο όνομα μιας «εθνικής ενότητας» ή μιας «κοινωνικής ειρήνης» με τους αστούς δημοκράτες. 
Δυο καθήκοντα, συγχωνευμένα σε ένα, επιβάλλονται στα αποικιακά και μισοαποικιακά κομουνιστικά κόμματα: από τη μια μεριά να αγωνιστούν για μια ριζική λύση των προβλημάτων της αστικοδημοκρατικής επανάστασης που αποβλέπει στην απόκτηση της πολιτικής ανεξαρτησίας και απ’ την άλλη, να οργανώσουν τις εργατικές και αγροτικές μάζες ώστε να μπορέσουν αυτές να αγωνιστούν για τα ιδιαίτερα συμφέροντα της τάξης τους, χρησιμοποιώντας γι’ αυτό τους το σκοπό όλες τις αντιφάσεις του εθνικού αστικοδημοκρατικού καθεστώτος. 
Τα κόμματα αυτά, με το να διατυπώνουν κοινωνικές διεκδικήσεις, διεγείρουν και σύγχρονα ελευθερώνουν την επαναστατική ενέργεια που δεν έβρισκε καμιά διέξοδο στις αστικές δημοκρατικές διεκδικήσεις. 
Η εργατική τάξη των αποικιών και των μισοαποικιών πρέπει οπωσδήποτε να ξέρει, ότι μόνο η επέκταση και η εντατικοποίηση του αγώνα εναντίον του ιμπεριαλιστικού ζυγού των μητροπόλεων μπορούν να της εξασφαλίσουν ρόλο διευθυντικό στην επανάσταση, και ότι η οικονομική και πολιτική οργάνωση και η πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης και των προλεταριακών και μισοπρολεταριακών στοιχείων μπορούν να αυξήσουν την επαναστατική ορμή και έκταση του αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού.
Τα κομμουνιστικά κόμματα των αποικιακών και μισοαποικιακών χωρών της Ανατολής, που βρίσκονται ακόμα σε κατάσταση λίγο πολύ εμβρυώδη, πρέπει να συμμετέχουν σε κάθε κίνημα που είναι σε θέση να τους επιτρέψει να προσεγγίσουν τις μάζες. 
Πρέπει όμως να αγωνίζονται δραστήρια εναντίον των πατριαρχικών και συντεχνιακών προλήψεων και εναντίον της αστικής επιρροής μέσα στις εργατικές οργανώσεις, ώστε να υπερασπίσουν αυτές τις εμβρυώδεις μορφές των επαγγελματικών οργανώσεων εναντίον των ρεφορμιστικών τάσεων και για να μετατρέψουν αυτές τις οργανώσεις σε μαχητικά όργανα των μαζών. Πρέπει να επιδοθούν με όλες τους τις δυνάμεις στο να οργανώσουν τους πολυάριθμους μεροκαματιάρηδες, άντρες και γυναίκες, της υπαίθρου καθώς και τους μαθητευόμενους και των δύο φύλων, με αντικειμενικό σκοπό την υπεράσπιση των καθημερινών τους συμφερόντων.

VI. Το αντι-ιμπεριαλιστικό ενιαίο μέτωπο

Στις δυτικές χώρες, που περνάνε μια μεταβατική περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από οργανωμένη συσσώρευση δυνάμεων, ρίχτηκε το σύνθημα του ενιαίου προλεταριακού μετώπου. 
Στις ανατολικές αποικίες, χρειάζεται σήμερα απαραίτητα να ρίξουμε το σύνθημα του ενιαίου αντιμπεριαλιστικού μετώπου. 
Η επικαιρότητα αυτού του συνθήματος καθορίζεται από την προοπτική ενός μακροπρόθεσμου αγώνα εναντίον του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, αγώνα που απαιτεί την κινητοποίηση όλων των επαναστατικών δυνάμεων. 
Ο αγώνας αυτός είναι τόσο περισσότερο αναγκαίος όσο οι ντόπιες ηγετικές τάξεις έχουν την τάση να συμβιβάζονται με το ξένο κεφάλαιο και αυτοί οι συμβιβασμοί αποτελούν πλήγμα κατά των βασικών συμφερόντων των λαϊκών μαζών...
Συνεχίζει..

Όπως το σύνθημα του ενιαίου προλεταριακού μετώπου συνέβαλε, και συμβάλλει ακόμα, στη Δύση στην αποκάλυψη της προδοσίας των συμφερόντων του προλεταριάτου από μέρους της σοσιαλδημοκρατίας, το ίδιο και το σύνθημα του ενιαίου αντι-ιμπεριαλιστικού μετώπου θα συμβάλει στην αποκάλυψη των δισταγμών και της αστάθειας των διαφόρων ομάδων του αστικού εθνικισμού. 
Από την άλλη μεριά, αυτό το σύνθημα θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της επαναστατικής θέλησης και στο ξεκαθάρισμα της συνείδησης των εργαζομένων τάξεων, παρακινώντας τες να αγωνιστούν στην πρώτη γραμμή, όχι μόνο εναντίον του ιμπεριαλισμού, αλλά και εναντίον κάθε λογής επιβίωσης του φεουδαλισμού.
Το εργατικό κίνημα των αποικιακών και μισοαποικιακών χωρών πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να κατακτήσει θέση αυτόνομου επαναστατικού παράγοντα στο κοινό αντιμπεριαλιστικο μέτωπο. Μόνο αν κατανοήσει τη σημασία της αυτονομίας του και διατηρήσει την πλήρη πολιτική ανεξαρτησία του είναι αποδεκτές, και μάλιστα και απαραίτητες, προσωρινές συμφωνίες με την αστική δημοκρατία. 
Το προλεταριάτο υποστηρίζει και προβάλλει μερικές διεκδικήσεις, όπως π.χ. το αίτημα της αβασίλευτης δημοκρατίας, την παραχώρηση δικαιωμάτων στις γυναίκες που τους τα έχουν στερήσει, κ.λπ., όσο ο συσχετισμός των δυνάμεων που υπάρχει σήμερα δεν του επιτρέπει να θέσει στην ημερήσια διάταξη την πραγματοποίηση του σοβιετικού του προγράμματος. 
Σύγχρονα, προσπαθεί να ρίξει συνθήματα ικανά να συμβάλουν στην πολιτική συγχώνευση των αγροτικών και μισοπρολεταριακών μαζών με το εργατικό κίνημα. Το ενιαίο αντιμπεριαλιστικο μέτωπο συνδέεται αναπόσπαστα με τον προσανατολισμό προς τη Σοβιετική Ρωσία.
Να εξηγούμε στα πλήθη των εργαζομένων, την ανάγκη της συμμαχίας τους με το διεθνές προλεταριάτο και με τις σοβιετικές δημοκρατίες, είναι ένα από τα κύρια σημεία του ενιαίου αντιμπεριαλιστικού μετώπου. 
Η αποικιακή επανάσταση δεν μπορεί να θριαμβεύσει παρά μόνο με την προλεταριακή επανάσταση στις δυτικές χώρες.
Ο κίνδυνος μιας συμμαχίας ανάμεσα στον αστικό εθνικισμό και σε μια ή περισσότερες εχθρικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, σε βάρος των λαϊκών μαζών, είναι πολύ μικρότερος στις αποικιακές παρά στις μισοαποικιακές χώρες (Κίνα, Περσία) ή στις χώρες που αγωνίζονται για την πολιτική ανεξαρτησία εκμεταλλευόμενες γι’ αυτόν το σκοπό τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς (Τουρκία).
Η εργατική τάξη —αναγνωρίζοντας ότι οι μερικοί και προσωρινοί συμβιβασμοί μπορεί να είναι παραδεκτοί και απαραίτητοι όταν πρόκειται για μια ανάπαυλα στον επαναστατικό απελευθερωτικό αγώνα που διεξάγεται εναντίον του ιμπεριαλισμού— πρέπει να αντιταχθεί με αδιαλλαξία σε κάθε προσπάθεια να μοιραστεί η εξουσία ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και στις ντόπιες διευθύνουσες τάξεις, ανεξάρτητα αν αυτή η μοιρασιά γίνει με καθαρή ή μασκαρεμένη μορφή, γιατί τότε η μοιρασιά αποβλέπει στη διατήρηση των προνομίων εκείνων που διοικούν. 
Η διεκδίκηση μιας στενής συμμαχίας με την προλεταριακή Δημοκρατία των Σοβιέτ αποτελεί τη σημαία του ενιαίου αντιμπεριαλιστικού μετώπου. 
Αφού την επεξεργαστούμε, πρέπει να εργαστούμε αποφασιστικά για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δημοκρατικοποίηση του πολιτικού καθεστώτος, για να στερήσουμε από κάθε υποστήριξη τα πιο αντιδραστικά πολιτικά και κοινωνικά στοιχεία και για να εξασφαλίσουμε στους εργαζόμενους την ελευθερία οργάνωσης, επιτρέποντας τους να αγωνιστούν για τα ταξικά συμφέροντα τους (δημοκρατικές διεκδικήσεις, αγροτική μεταρρύθμιση, μεταρρύθμιση της έγγειας φορολογίας, οργάνωση διοικητικού μηχανισμού στηριζόμενου στην αρχή μιας πλατιάς αυτοκυβέρνησης, εργατική νομοθεσία, προστασία της εργασίας των παιδιών, προστασία της μητρότητας, των νηπίων, κ.λπ.). Ακόμα και στο έδαφος της ανεξάρτητης Τουρκίας η εργατική τάξη δεν είναι ελεύθερη να οργανωθεί, κι αυτό αποτελεί χαρακτηριστική ένδειξη για τη στάση που υιοθετήθηκε από τους αστούς εθνικιστές απέναντι στο προλεταριάτο.

VII. Τα καθήκοντα του προλεταριάτου στις χώρες του Ειρηνικού ωκεανού

Η ανάγκη να οργανωθεί ένα αντιμπεριαλιστικό μέτωπο υπαγορεύεται εξάλλου από την αδιάκοπη ανάπτυξη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. 
Οι ανταγωνισμοί αυτοί αποκτούν σήμερα τέτοια οξύτητα ώστε ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, που στίβος του θα είναι ο Ειρηνικός ωκεανός, είναι αναπόφευκτος, αν η διεθνής επανάσταση δεν τον προλάβει.
Η Συνδιάσκεψη της Ουάσινγκτον ήταν μια προσπάθεια για να αποφευχθεί αυτός ο κίνδυνος, στην πραγματικότητα όμως τον επιδείνωσε και εκτράχυνε τις αντιθέσεις του ιμπεριαλισμού. 
Ο αγώνας που ξέσπασε τελευταία ανάμεσα στο Χου Πέι-φου και τον Τσαν Σο-λιν στην Κίνα, δεν είναι παρά η άμεση συνέπεια της αποτυχίας του γιαπωνέζικου και του αγγλοαμερικανικού καπιταλισμού να συμβιβάσουν τα συμφέροντα τους στην Ουάσινγκτον. 
Ο καινούριος πόλεμος που απειλεί τον κόσμο θα παρασύρει όχι μόνο την Ιαπωνία, την Αμερική και την Αγγλία, αλλά και τις άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις, όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, και καθώς δείχνουν τα πράγματα, θα είναι πιο καταστρεπτικός και από τον πόλεμο του 1914-18.
Το καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων των αποικιακών και μισοαποικιακών χωρών που γειτονεύουν με τον Ειρηνικό είναι να κάνουν δραστήρια προπαγάνδα με σκοπό να εξηγήσουν στις μάζες τον κίνδυνο που τις περιμένει και να τις καλέσουν σε ενεργητικό αγώνα για την εθνική απελευθέρωση, επιμένοντας στην ανάγκη του προσανατολισμού τους στη Σοβιετική Ρωσία που είναι το στήριγμα όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευμένων.
Τα κομμουνιστικά κόμματα των ιμπεριαλιστικών χωρών όπως η Αμερική, η Ιαπωνία, η Αγγλία, η Αυστραλία και ο Καναδάς έχουν καθήκον, λόγω του επικείμενου κινδύνου, να μην περιοριστούν σε αντιπολεμική προπαγάνδα, αλλά να προσπαθήσουν με όλα τα μέσα να παραμερίσουν τους παράγοντες που μπορούν να αποδιοργανώσουν το εργατικό κίνημα αυτών των χωρών και έτσι να διευκολύνουν την χρησιμοποίηση των εθνικών και φυλετικών ανταγωνισμών από τους καπιταλιστές.
Αυτοί οι παράγοντες είναι: το ζήτημα της μετανάστευσης και το ζήτημα της φτηνής εργασίας των εργατών των έγχρωμων φυλών.
Το σύστημα των συμβολαίων παραμένει μέχρι σήμερα το κύριο μέσο στρατολόγησης των έγχρωμων εργατών για τις φυτείες ζαχαροκάλαμου στις χώρες του νότιου Ειρηνικού ή για τους εργάτες που στρατολογούνται από την Κίνα και τις Ινδίες. 
Αυτή η κατάσταση έσπρωξε τους εργάτες των ιμπεριαλιστικών χωρών να ζητάνε να εφαρμοστούν νόμοι που να απαγορεύουν τη μετανάστευση έγχρωμων εργατών, τόσο στην Αμερική όσο και στην Αυστραλία. 
Οι απαγορευτικοί αυτοί νόμοι φανερώνουν τον ανταγωνισμό που υπάρχει ανάμεσα στους λευκούς και τους έγχρωμους εργάτες, διαιρούν και εξασθενούν την ενότητα του εργατικού κινήματος.
Τα κομουνιστικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Καναδά και της Αυστραλίας πρέπει να αναλάβουν ενεργητική καμπάνια εναντίον των απαγορευτικών νόμων και να δείξουν στις προλεταριακές μάζες αυτών των χωρών ότι τέτοιου είδους νόμοι, που προκαλούν την εχθρότητα ανάμεσα στις φυλές στρέφονται τελικά εναντίον των εργαζομένων των χωρών που επιβάλλουν αυτές τις απαγορεύσεις.
Από την άλλη μεριά, οι καπιταλιστές αναστέλλουν την εφαρμογή των απαγορευτικών νόμων για να διευκολύνουν τη μετανάστευση των έγχρωμων εργατών, που εργάζονται φτηνότερα, και να κατεβάσουν έτσι το μεροκάματο των λευκών εργατών. 
Αυτή η πρόθεση των καπιταλιστών να περάσουν στην επίθεση μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά αν οι μετανάστες εργάτες μπουν στα συνδικάτα όπου είναι οργανωμένοι οι λευκοί εργάτες. 
Σύγχρονα, πρέπει να επιδιωχθεί η αύξηση του μεροκάματου των έγχρωμων εργατών, ώστε να εξισωθεί αυτό με το μεροκάματο των λευκών εργατών. 
Ένα τέτοιο μέτρο από μέρους των κομμουνιστικών κομμάτων θα αποκαλύψει τις προθέσεις των καπιταλιστών και σύγχρονα θα δείξει καθαρά στους έγχρωμους εργάτες ότι το διεθνές προλεταριάτο είναι ξένο προς τις φυλετικές προλήψεις.
Για να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω μέτρα, οι αντιπρόσωποι του επαναστατικού προλεταριάτου στις χώρες του Ειρηνικού πρέπει να συγκαλέσουν μια συνδιάσκεψη όλων των κομουνιστικών κομμάτων αυτής της περιοχής η οποία να επεξεργαστεί την τακτική που πρέπει να ακολουθηθεί και να βρει τις οργανωτικές μορφές για την αποτελεσματική ενοποίηση του προλεταριάτου όλων των φυλών που υπάρχουν στις χώρες του Ειρηνικού.

VIII. Τα αποικιακά καθήκοντα των μητροπολιτικών κομμάτων

Για τη διεθνή προλεταριακή επανάσταση, το επαναστατικό κίνημα στις αποικίες έχει πρωταρχική σημασία και απαιτεί από τα κομμουνιστικά κόμματα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων την εντατικοποίηση της δράσης τους στις αποικίες.
Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, για να αποκρούσει τις δυνάμεις της προλεταριακής επανάστασης στη Γαλλία και στην Ευρώπη, υπολογίζει πάνω στους ιθαγενείς των αποικιών οι οποίοι, έτσι όπως πιστεύει, θα αποτελέσουν τις εφεδρείες της αντεπα-νάστασης.
Ο αγγλικός και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εξακολουθούν, όπως και στο παρελθόν, να διαιρούν το εργατικό κίνημα, προσελκύοντας την εργατική αριστοκρατία με την υπόσχεση να της παραχωρήσουν ένα μέρος από την υπεραξία που προέρχεται από την αποικιακή εκμετάλλευση.
Καθένα από τα κομουνιστικά κόμματα των χωρών που διαθέτουν αποικίες πρέπει να αναλάβει να οργανώσει συστηματικά μια υλική και ηθική βοήθεια στο επαναστατικό εργατικό κίνημα των αποικιών. Χρειάζεται, οπωσδήποτε, να καταπολεμηθούν επίμονα και ανελέητα οι συμφιλιωτικές τάσεις ορισμένων κατηγοριών ευρωπαίων καλοπληρωμένων εργατών που εργάζονται στις αποικίες. 
Οι ευρωπαίοι κομουνιστές εργάτες στις αποικίες πρέπει να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν τους ντόπιους προλετάριους κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους με συγκεκριμένες οικονομικές διεκδικήσεις (ύψωση των μεροκάματων των ντόπιων εργατών ως το επίπεδο των ευρωπαίων συναδέλφων τους, προστασία της εργασίας, κ.λπ.). 
Η δημιουργία στις αποικίες (Αίγυπτο και Αλγερία) απομονωμένων ευρωπαϊκών κομουνιστικών οργανώσεων δεν είναι παρά μια μασκαρεμένη μορφή της συμφιλιωτικής τάσης και καθαρή υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. 
Να δημιουργούμε κομμουνιστικές οργανώσεις στηριζόμενες στην αρχή του εθνικισμού, σημαίνει να ερχόμαστε σε αντίθεση με τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού. 
Όλα τα κόμματα της Κομουνιστικής Διεθνούς πρέπει να εξηγούν αδιάκοπα στα πλήθη των εργαζομένων την υπέρτατη σημασία του αγώνα εναντίον της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στις καθυστερημένες χώρες. 
Τα κομουνιστικά κόμματα που δρουν στις μητροπολιτικές χώρες πρέπει να συγκροτούν, πλάι στις Κεντρικές Επιτροπές τους, μόνιμες Αποικιακές Επιτροπές, που θα εργαστούν για την πραγματοποίηση των σκοπών που αναφέραμε παραπάνω. 
Η Κομμουνιστική Διεθνής πρέπει να ενισχύσει τα κομουνιστικά κόμματα, κατά πρώτο λόγο της Ανατολής, βοηθώντας τα να οργανώσουν τον τύπο και την έκδοση περιοδικών γραμμένων στις ντόπιες γλώσσες. 
Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη δράση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές εργατικές οργανώσεις και ανάμεσα στα στρατεύματα κατοχής στις αποικίες. 
Τα κομμουνιστικά κόμματα στις μητροπολιτικές χώρες πρέπει να επωφεληθούν από όλες τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται για να αποκαλύπτουν και να γνωστοποιούν το ληστρικό χαραχτήρα της αποικιακής πολιτικής των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων τους καθώς και των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων τους.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..