Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Η Ο.Π.Λ.Α ως φιλοσοφικό και πολιτικο-στρατιωτικό ερώτημα του ΠΑΡΟΝΤΟΣ / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (8)




Ας ακουστεί κάπως, αλλά θα το πω προλογικά σε αυτή την δημοσίευση:
Δοξάζω την ιστορία της Ο.Π.Λ.Α και την λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου όχι μόνον ως συντελεσμένη αλλά και ως δυνητική και μη-ολοκληρωμένη ακόμα ιστορική πραγματικότητα. 

                           Αποτέλεσμα εικόνας για καλασνικοφ
   
                                    
Η τοποθέτηση της έννοιας και της πρακτικής τής "δικτατορίας του προλεταριάτου" σε κεντρικό σημείο της εργατολαϊκής στρατηγικής έχει σημαντικές επιπτώσεις ως προς την χάραξη και υλοποίηση της παροντικής πολιτικής ιδεολογίας και δράσης ενός κοινωνικού-λαϊκού κινήματος.
Η βαρύτητα που δίνει ένα κίνημα σε αυτή την επαναστατική μαρξιστική έννοια δεν εξασφαλίζει ούτε την πραγμάτωσή της ούτε την ορθή της χρήση σε σχέση με τα ίδια τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα στο παρόν και στο επιδιωκόμενο (στρατηγικό) μέλλον τους. 
Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ούτως ή άλλως μια κεντρική τακτικο-στρατηγική έννοια, εφόσον δεν παράγεται ούτε ως ο απώτατος σκοπός (ο οποίος είναι ο κομμουνισμός=αταξική κοινωνία) ούτε ως ένας ενδιάμεσος αλλά δευτερεύων ή υποδεέστερος τακτικός σκοπός.
Οι αναρχικοί και οι αριστεριστές (οι τελευταίοι ακολουθώντας μιαν ανάγνωση του Μαρξ σαν να μην υπήρξε μετάβαση στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού) ακόμα κι όταν δέχονται να συζητήσουν περί της ουσίας της έννοιας αυτής την περιορίζουν (όπως και την επανάσταση) σε ένα κάπως ισχυρά χαμηλότερο σημείο από τον ίδιο τον απώτατο στρατηγικό σκοπό, είτε λαμβάνοντας αυτόν τον (απώτατο) σκοπό ως μη-άμεσα ολικά υλοποιήσιμο (δεχόμενοι δηλαδή μια αρκετά μεγάλη μεταβατική περίοδο προς τον ολικό κομμουνισμό, ακόμα και αν δεν την ονομάζουν "σοσιαλισμό") είτε λαμβάνοντας αυτό τον (απώτατο) σκοπό ως άμεσα ολικά υλοποιήσιμο.
Θυμάμαι μιαν αφίσα (παλαιότερα) της Ανταρσύα που με έκανε για πάντα αρνητικό προς την επανένταξή μου σε αυτό τον χώρο, έστω εξ'ιδεολογικής αποστάσεως και η οποία είχε τον εντυπωσιακό τίτλο "Κομμουνισμός"!!
Ενώ ο πατήρ μου περίμενε στο μεσημεριανό τραπέζι μας να μιλήσουμε γι'αυτή την αφίσα, θεωρώντας πως πιθανόν θα με εξέφραζε απόλυτα (αυτή την εντύπωση έδιδα τότε) τον εξέπληξα λέγοντάς του πως την θεωρούσα μιαν εξόχως μη κομμουνιστική, αλλά αριστερίστικη (όντως φιλο-κομμουνιστική), αφίσα.
Του εξήγησα, αν και δεν ήθελε να ακούσει και όλες τις λεπτομέρειες, πως αυτό που θα ήταν μια υπερβολική, ίσως σεχταριστική, αλλά πάντως κομμουνιστική αφίσα θα έλεγε "δικτατορία του προλεταριάτου".
Οι κομμουνιστές δεν υπερίπτανται από τον καπιταλισμό προς τον κομμουνισμό χωρίς "ενδιάμεσα" το τραχύ μεταβατικό σημείο (που μπορεί να κρατήσει εκατοντάδες χρόνια) της εργατικής δικτατορίας-δημοκρατίας, ήτοι κινούνται νοηματικώς και πρακτικώς προς τον κομμουνισμό μέσω της κλασικής μαρξιστικής "δικτατορίας του προλεταριάτου".
Η δικτατορία (δημοκρατία) του προλεταριάτου, ειδικά από την "στιγμή" που εισήλθαμε στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, δεν (θα) έχει μόνον κατασταλτικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά, όπως δεν έχει μόνον κατασταλτικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά η αστική δικτατορία (δημοκρατία) που ζούμε τώρα "στο πετσί μας" που λεν και οι παλαιότεροι κομμουνιστές και κάποιοι νεώτεροι λεγκαλοκομμουνιστές του παρόντος.
Θα υπάρχει ένα υλικό/οικονομικό κομμουνιστικό υπόβαθρο, το οποίο δεν ξέρουμε αν θα είναι (και) εντελώς απαλλαγμένο από ταξική (μη καπιταλιστική όμως) εκμετάλλευση και αλλοτρίωση, ούτε γνωρίζουμε αν θα ονομάζεται (πάλι) "σοσιαλισμός", και θα διαρκέσει όσο θα διαρκέσει ο παγκόσμιος ταξικός αγώνας μέχρι την ολοκληρωτική ήττα του καπιταλιστικού συστήματος σε όλο τον πλανήτη. 
Το οπλίτικο (Ο.Π.Λ.Α) ερώτημα για μένα (αυτό είναι σήμερα η μοναδική Φιλοσοφία στην ελλάδα που θα είχε κάποια αξία) είναι πως εκφράζεται αυτή η ιστορικά απόλυτη και αναπόφευκτη κατάσταση σε ένα αστικό παρόν το οποίο είναι κυρίαρχα αστικό και δεν περιέχει ακόμα τους προσδιορισμούς-καθορισμούς τού ενεργού (ένοπλου) λαϊκού πολέμου.
Επειδή έχω (συγ)κλονιστεί προσφάτως από την μελέτη και την εξ'αποστάσεως (όπως κάθε ανάπηρος, ήτοι διανοούμενος ή διανοουμενίζων) εμβίωση του ηρωϊκού προλεταριακού αγώνα (μ-λ) στο Κουρδιστάν, και κυρίως στην Τουρκία, έχω μέσα μου πέρα από το οπλίτικο ερώτημα, ή μάλλον σε εσω-εξωτερική συνάφεια με το ερώτημα αυτό, το εξής ερώτημα: 
Που βρίσκονται τα όρια (μέσα στο "κίνημα") μεταξύ τού ένοπλου σεχταρισμού και του δεξιο-οπορτουνισμού/λεγκαλισμού;
Οι τούρκοι (μαοϊκοί) σύντροφοι κινήθηκαν και κινούνται ακόμα εντός και εκτός αυτών των ορίων και δεν υπάρχει κανένας λόγος ούτε να τους μυθοποιήσω ούτε να τους κρίνω με ευκολία ως "αριστερο-οπορτουνιστές" όπως κάνουν μαζί και χώρια (αλλά επί της ουσίας μαζί) τα μη-ευρωκομμουνιστικά λεγκαλιστικά και τα ευρωκομμουνιστικά λεγκαλιστικά κομμουνιστικά κόμματα (μέ ή χωρίς εισαγωγικά '''').
Αυτά είναι πραγματικά Φιλοσοφικά ερωτήματα, και όχι το πως έκλασε ο Κάντ..






Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 26 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..