Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Προσωπική ιδεολογική ανακεφαλαίωση σε δημόσια "πολιτική" θέα..



Αν κάποιος πάρει στα σοβαρά την επαναστατική έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι αλήθεια πως μπορεί να λαθέψει άγρια στις άμεσες πολιτικές επιλογές του, με την έννοια κυρίως πως μπορεί να παρασυρθεί σε μια σεχταριστική ερμηνεία της έννοιας και να προσπαθήσει προτάσσοντας την έννοια στο "ταξικό παρόν" να επισπεύσει την πραγμάτωσή της  (μιλάω για ένα πολιτικό υποκείμενο, όχι απαραίτητα "ατομικό").
Αυτή η προσπάθεια επίσπευσης δεν είναι απαραίτητα μια "μικροαστική παρέκκλιση", ας μην σπεύδουν από την μεριά τους οι μικροαστολόγοι όλων των ειδών να ερμηνεύουν την αδημονία, την βιασύνη των επαναστατών, την άμετρη μερικές φορές προβολικότητά τους της στρατηγικής στην τακτική.
Υπάρχουν ένα εκατομμύριο στιγμές που αυτή η προβολικότητα είναι λανθασμένη και όντως "σεχταριστική-μικροαστική" αλλά υπάρχει επίσης η μία στιγμή όπου ο μόνος τρόπος για να αδράξει ο εργαζόμενος λαός και η πρωτοπορία του, το προλεταριάτο, την εξουσία είναι να έχει ασκηθεί σε αυτή την αδημονία, την βιασύνη, σε αυτό τον "προβολικό στρατηγισμό".
Ασκώντας συνεχώς την υπομονή και την ιστορική πειθαρχία μιας ιστορικής αναμονής μπορεί να βρεθούμε έκπληκτοι μπροστά στην ανάφλεξη της λαϊκής δυνατότητας να φέρει στο παρόν την μη αναμενόμενη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου. 
Τότε όλοι αυτοί οι "προβολιστές" που κατηγορούνταν για "σεχταρισμό" και "λατρεία της βίας" θα έχουν κατακτήσει την στιγμή εκείνη την οποία δεν μπορούσαν να κατακτήσουν στην συντριπτική πλειονότητα των ενεργειών τους και των ιδεολογικών τους "επιθυμιών". 
Τότε ο "μικροαστισμός" θα αλλάξει μεριά και θα βρίσκεται εκεί που ήταν η προλεταριακή λαϊκή σύνεση, η οποία αυτόματα θα μετατραπεί έτσι σε μικροαστική φοβία και συνδικαλιστικό-οικονομίστικο συντηρητισμό.
Αλλά δεν αρκεί να περιμένουμε αυτή την στιγμή.
Από την μεριά μου είμαι αρκετά απαισιόδοξος, ακόμα κι αν φαίνεται να ελπίζω πολύ μιά στους τραγικούς Κούρδους μιά στο δικό "μας" λαϊκό κίνημα μιάν άλλη στις ρωγμές που φέρνει η ενδοαστική αντίφαση που προέρχεται από την άνοδο των μη δυτικών αστικών δυνάμεων και το θάρρος τους να αμφισβητούν την δυτικο-ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Στην πραγματικότητα αυτό που βλέπω στα "καλά" σημεία του παγκόσμιου αιματηρού παιγνίου είναι αξεδιάλυτες αντιφάσεις και αντινομίες, και πολλά συνεπαγόμενα λάθη και ιστορικές λαϊκές υποχωρήσεις.
Δεν παίρνω, οφείλω να το επαναλάβω -ελπίζω μη εγωκεντρικά, την κακομοίρικη και σχεδόν ύποπτη (που δεν είναι, αλλά το λέω για να προβοκάρω) θέση των διαφόρων "λενινιστικών" απομειναριών απέναντι σε αυτά τα "καλά" σημεία:
Κάποιος, μη κκε μάλιστα από το πρώην Σακε ("σταλινικοί") ο οποίος εκδίδει την "Κόντρα" έφτασε να πει πως οι Κούρδοι (συλλήβδην) στο Βόρειο Ιράκ (κυρίως) "δρέπουν τους καρπούς" της υποταγής τους στους αμερικάνους και τους ιμπεριαλιστές εν γένει, και όταν το έλεγε αυτό συντελούνταν ένα είδος γενοκτονίας των Κούρδων στο Σενγκάλ, από τα ζόμπι του ISIS, ανέσυρε δε και κάποιες παλιές ιστορίες με τις σχέσεις του ΡΚΚ με τους εδώ "πατριώτες" και τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, όπως επίσης και ιστορίες από ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ ΡΚΚ-άδων και μαοϊκών ομάδων στο Β.Κουρδιστάν, για να μην πει τίποτα για την γενοκτονία, τίποτα για την χημική επίθεση του Σαντάμ στην Χαλάμπζα, τίποτα τελικά για τους λόγους που έκαναν και κάνουν έναν τραγικό λαό γεμάτο λάθη και έναν τραγικό ηγέτη γεμάτο λάθη και ανοησίες και δειλίες, αλλά και θάρρος και πάθος, τον Α.Οτσαλάν, να "υποκύπτουν" σε όλα αυτά. 
Και ο κύριος Ε.Βαγενάς του κ.κ.ε και οι ακόλουθοί του μάλλον στο "τμήμα-γραφείο διεθνών σχέσεων" του "κόμματος" και του Ριζοσπάστη ακολουθώντας "νοηματικά" τους "συμπαθείς" αλλά ασήμαντους επιγόνους του ("ορθόδοξου") τουρκικού κομμουνιστικού κόμματος μπορούν να γράφουν ή να αναπαράγουν ένα σωρό αηδίες, σχεδόν προβοκατόρικες ότι το ΡΚΚ δίνει την αφορμή, άκουσον άκουσον, στο Τουρκικό κράτος να παρεμβαίνει στην Συρία και άλλα βλακώδη.
Όχι λοιπόν, τέτοιος μαλάκας δεν θα γίνω, κι ας είναι αυτό βλαβερό για την "ιδεολογική συνοχή" των λόγων μου.
Από την άλλη όμως ούτε μαλάκας του "κινηματισμού" δεν πρόκειται να γίνω. Υπάρχει εργαλειοποίηση των κινημάτων, και των Κούρδων βέβαια, υπάρχει εμπλοκή, υπάρχουν όλα αυτά, αν το αρνηθούμε το χάσαμε το παιχνίδι του μαρξισμού και του μ-λ και του όποιου πραγματικά ριζοσπαστικού Λόγου ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. 
Η αλήθεια δεν είναι κάπου στη μέση.
Η αλήθεια είναι εκεί που είναι.
Και η αλήθεια είναι πως η βασική έννοια του επαναστατικού και όχι ακαδημαϊκού ή συνδικαλιστικού μαρξισμου είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, όπως όμως και παροντοποιείται ή πρέπει και να παροντοποιείται στο ταξικό ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό "μας" παρόν.
Εκεί και στην έλλειψη αυτού του "εκεί" θα βρούμε το μέλλον του μαρξισμού αλλά κυρίως του ίδιου του λαού..




Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 20 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..