Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

Ο "αντι-καπιταλισμός" ως εννοιακό φετίχ και ο συγκεκριμένος σοσιαλισμός-κομμουνισμός







Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας


Τι σημαίνει υποκειμενοποίηση της αριστερής πολιτικής και συνακόλουθα υποκειμενοποίηση των εργαζόμενων μαζών σε έναν "τόπο";
Σημαίνει καταρχάς πως γίνεται εφικτή μέσα από μια σειρά κοινωνικών και νοηματικών αλληλοκαθοριζόμενων δράσεων η ανάδυση της συγκεκριμένης κατάστασης του σοσιαλισμού πριν ακόμα ο σοσιαλισμός γίνει ένα κυρίαρχο ή επιτασσόμενο από την κοινωνική πλειονότητα σύστημα οργάνωσης της οικονομίας (της ενότητας των παραγωγικών σχέσεων και των παραγωγικών-τεχνικών δυνάμεων) και των θεσμών της πολιτείας (που δεν θα είναι απαραίτητα μια κρατικά οργανωμένη πολιτεία, ούτε από την άλλη ένα αμιγές "μη-κρατικό" ομοσπονδιακό σύστημα οργάνωσης των δημόσιων και κοινοτικών υποθέσεων).
Η διαφοροποίηση του σοσιαλιστικού κινήματος από τα τυπικά αστικοδημοκρατικά κινήματα που εμφανίστηκαν κατά την πρώιμη και την ώριμη φάση της ανόδου της αστικής τάξης και της εξουσίας της είναι η εξής: το σοσιαλιστικό κίνημα δεν μπορεί -ακόμα κι αν εκφράζει έναν πολιτικό και "μετριοπαθή" συμβιβασμό του κεφαλαίου (της αστικής τάξης) και της μισθωτής εργασίας- να συγκροτήσει την δυναμική του σε (έστω σχετικά) σταθερές βάσεις στην δυναμική της παραγωγής, εφόσον η παραγωγή στην αστική εποχή όσο και να "κοινωνικοποιείται" παραμένει "στα χέρια" της αστικής τάξης. 
Και αυτό δεν συμβαίνει μόνον γιατί υπάρχει ένα πανίσχυρο "αστικό εποικοδόμημα" οργανωμένο στην έννομη βία και την απόλυτη κατοχύρωση (και δια της έννομης βίας που αναφέραμε) της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, αλλά γιατί η ίδια η ουσιαστική υπόσταση της εργασιακής διεργασίας στον καπιταλισμό στηρίζεται στην απόλυτα ισχύουσα σχέση εντός του μεταξύ μιας ριζικά ενδεούς (όχι απαραίτητα "φτωχής") υπόστασης που είναι η μισθωτή (μισθωμένη) εργασία/εργασιακή υποκειμενικότητα και της εκμισθωτικής υπόστασης της παραγωγής.
Με αυτή (και μόνον) την έννοια ο όρος "καπιταλισμός" (ή "καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής" ή "κεφαλαιοκρατία") μπορεί τελικά να είναι πέρα από χρήσιμος και διαφωτιστικός και παραπλανητικός. 
Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: 
1) Η αστική τάξη ως τάξη (οι καπιταλιστές και τα διάφορα διευθυντικά και διανοούμενα μεσοστρώματα-λακέδες της) ακόμα κι αν εννοηθεί (σε μια "νοητική αφαίρεση" βέβαια) ως κάτι πάνω και από "υποστάτωση" της εμπρόσωπης κατοχής και διεύθυνσης των μέσων παραγωγής, δηλαδή ως ένα συλλογικό υποκείμενο που εκφράζει την αφαιρετική δυναμική της "παραγωγής για την παραγωγή", ακόμα και τότε λοιπόν δεν παύει να στηρίζει την κυριαρχία της (και) στην διάσπαση τής υλικής-σωματικής ενότητας του άμεσου εργασιακού υποκειμένου σε αφηρημένη και συγκεκριμένη υπόσταση. 
Όπου όμως η αφαιρετικότητα της υπόστασης πρέπει (δυστυχώς για τους καταστασιακούς και τους αυτόνομους) να εννοηθεί και να κριθεί όχι μόνον στο επίπεδο της αφαιρετικότητάς της ως "αλλοτριωτικής" -ως προς την δημιουργικότητα- μορφής υποκειμενικοποίησης τής ελεύθερης δράσης τού (κοινωνικού και "ατομικού") υποκειμένου (που μάλιστα εκφράζει, ως αλλοτριωτική μορφή, ψευδο-εγελιανώς, το "τέλος της -αφηρημένης- εργασίας"). 
Η αφαίρεση (η "αφηρημένη εργασία", ο "εργάτης" και η αφαίρεση ως καπιταλιστικό ιστορικό προιόν) έχει μια πολύ πεζή και φρικαλέα διάσταση που έχει να κάνει με την ίδια την παραγωγή τού εργαζόμενου υποκειμένου ως ένα απογυμνωμένο από την "ανόργανη σωματικότητα-εξωτερικότητά" του ον που υπόκειται νομοτελειακά στον απλοαπλούστατο και κυνικοκυνικότατο εκβιασμό του κατόχου-διευθυντή-ηγέτη-καταφερτζή της παραγωγής που του αποδίδει τον "μισθό" (ή την αμοιβή) όχι μόνον ως το λειψό απομεινάρι του προϊοντος που παρήγαγαν αυτός και οι σύντροφοί του στην παραγωγή (πράγμα που μπορεί να αμφισβητηθεί από πολλές σκοπιές, και θα το δούμε αυτό το παραμύθι της "κλεπτοκρατικής" εννοιολόγησης της "υπεραξίας") αλλά και ως το λειψό και εξευτελιστικό απομεινάρι της ενότητάς του ως εργαζόμενου υποκειμένου, το οποίο βέβαια ως ενιαίο δεν θα ήταν ποτέ εννοούμενο και παραγόμενο ως "ατομικό" ή ως φορέας κάποιας αφηρημένης "εργατικής δύναμης". 
Όταν οι αριστεροί και οι (αναρχο-)κομμουνιστές λένε "κεφάλαιο" ή "καπιταλισμός" και γεμίζει το στόμα τους (ίσως για αυτό αρέσκονται σε μια συνεχή επανάληψη της λέξης) το κάνουν γιατί θέλουν να τονίσουν όλες τις διαστάσεις της καπιταλιστικής-βιομηχανικής αλλοτρίωσης, εκμετάλλευσης, αρπαγής κ.ο.κ παραβλέποντας "ασύνειδα" την διάσταση αυτή που σας σκιαγραφήσαμε. 
Όταν βλέπουν, αν και εργαζόμενοι οι περισσότεροι!, τον (άλλο) εργαζόμενο να υπόκειται στον θλιπτικό και απόλυτο καθορισμό από την ριζική έλλειψη της σωματικής ψυχοσωματικής ενότητάς του (κυρίως το πρώτο), τον παραπέμπουν στο (σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό) μέλλον και καλώς κάνουν αλλά χωρίς να κατανοούν (και στον εαυτό τους!) την απολυτότητα αυτής της έλλειψης ειδικά στο σημείο όπου αυτή έχει παροντικά χαρακτηριστικά επεκτεινόμενα στο μέλλον. 
Ο πιεστικός παροντισμός του υλικού εκβιασμού του αφεντικού δεν οράται συνήθως στην μακροπρόθεσμη και στρατηγική του διάσταση. 
Αυτό είναι το ιδεολογικό και πολιτικό γεγονός μιας λανθασμένης ανάλυσης του κυριαρχικού μισθωτικού εκβιασμού του αφεντικού (των αφεντικών) που παράγει το κεφάλαιο και τον καπιταλισμό εν γένει ως ένα πολιτικό σύστημα που είναι στην ρίζα της παραγωγής χωρίς να είναι μόνον αυτό ριζωμένο με την σειρά του στην υλική παραγωγή. 
Τουλάχιστον οι αναρχικοί είχαν την "διαίσθηση" να κρατήσουν τον όρο "μισθωτή σκλαβιά" που φανερώνει το παραπάνω εμφατικά, και αυτό τους "πιστοποιεί" ως έχοντες πραγματική βιωματική σχέση με την καπιταλιστική παραγωγή και κατανομή αλλά και ως λυτρωτικά καχύποπτους προς κάθε μισθιακή δόμηση της παραγωγικής σχέσης. 
Αυτό ας τους το αναγνωρίσουμε, είναι απόδειξη (ακόμα και αν εκφράζουν έναν "περιθωριακό" επαναστατισμό) της αυθεντικής τους θέσης/αντίθεσης απέναντι στην βαθύτερη ουσία του εκμεταλλευτικού συστήματος. 
Και επειδή το κυριλέψαμε το πράμα δεν πρέπει να ξεχνάμε τον εκβιασμό της πείνας που εμπεριέχεται και αυτός βαρβάτα στην μισθιακή σχέση. Πολύ "ανωτερότητα" βλέπω στο θέμα αυτό από τους πολύ μαρξιστές-μαρξισταράδες τού "άλλου" νοήματος και των "δομιστικών" αναλύσεων (όχι πάντα, μην  τους αδικούμε).
2) Η ευρύτερη έννοια τού "συστήματος της μισθωτής εργασίας" ή ακόμα και της "μισθωτής σκλαβιάς" περικλείει (ή θα έπρεπε να περικλείει) μερικές φορές την έννοια του "καπιταλισμού". Μπορεί αυτό να δυσαρεστεί (ακόμα και) τους μαρξιστές, αλλά είναι προφανές πως η ευρύτερη έννοια που παραθέσαμε ως "ξεχωριστή" έχει αξιώσεις νοητικής ισχύος και αντιστοιχίας προς την πραγματικότητα και ως εκ τούτου σχετικοποιεί και κριτικοποιεί-προβληματοποιεί την ίδια την έννοια του καπιταλισμού και τον πανταχού παρόντα και τα πάντα γαμώντα -στην "αριστερά"- αντι-καπιταλισμό, χωρίς βέβαια να τους καταργεί ή να επιθυμείται να τους καταργήσει..
Η συγκεκριμένη επαναστατική ή ριζική κοινότητα των ελευθεριακών εργαζομένων δεν θα αρκείται στον γενικό ή συγκεκριμένο αντικαπιταλισμό αλλά θα είναι το αυτεπίτακτο ον της δημοκρατικής της δράσης καταργώντας κάθε μισθιακή (υλικο-εκβιαστική) και πολιτική-κατανεμητική σχέση στην ίδια την υλική παραγωγή της ύπαρξής της.
Ξέρετε εσείς σήμερα κανέναν άλλον κομμουνισμό που να έχει νόημα και να στέκει;



 Αποτέλεσμα εικόνας για Birleşik Özgürlük Güçleri




Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..