Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Νομοτελειακός σοβιετισμός..



Μπορούμε να κοιτάξουμε μόνον το νέο σοβιετικό μας μέλλον.
Και αυτό το μέλλον δεν ξέρουμε πόσο θα αργήσει, αν θα είναι το αποτέλεσμα επώδυνων ιστορικών διεργασιών δεκαετιών, ακόμα και εκατονταετίας, και ποιές ακριβώς θα είναι αυτές οι διεργασίες, αλλά είμαι σίγουρος πως είναι το μοναδικό μέλλον μας που έχει μέλλον το ίδιο και είναι το μοναδικό μέλλον που έχει αυτός ο λαός (εργαζόμενοι και μικροαστοί), αυτό το έθνος, αλλά και το νέο έθνος που θα δημιουργηθεί νομοτελειακά μέσα στο καμίνι το οποίο δημιουργεί η κοσμογονική διεργασία της τεράστιας και νομοτελειακά συντελούμενης μετανάστευσης και προσφυγιάς. 
Ας συγκεκριμενοποιήσω τα ίδια πράγματα ως αντικειμενικά πράγματα δίνοντας όμως και σημασία στο συμβολικό τους μέρος, ερωταπαντώντας για λόγους συντομίας:

1) Γιατί λέω σοβιετικό μέλλον και όχι απλά σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό, αταξικό, δημοκρατικό μέλλον;
Το λέω γιατί είμαι πεπεισμένος πως η σοβιετική ιστορική εμπειρία είναι αναντικατάστατος λίθος του μέλλοντος και όχι κάτι που αναιρούμενο, έστω διαλεκτικά, θα αποκτήσει ένα εντελώς άλλο περιεχόμενο αντίστοιχο με τους γενικούς όρους που σας προανέφερα. 
Η σοβιετική οργάνωση της πολιτείας, των θεσμών, της παραγωγής δεν ήταν για μένα το γενικά ορθόν της σοσιαλιστικής οργάνωσης. 
Δεν υπήρξε καν εξάλειψη των μισθεργασιακών και ευρύτερα εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής-κατανομής-ανταλλαγής, αλλά μάλιστα ένα είδος ταξικής εκμετάλλευσης νέου τύπου. Αυτό που λέω δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τις αριστερίστικες θεωρίες περί "κρατικού καπιταλισμού". 
Ταυτόχρονα όμως υπήρξε με πρωτοφανή τρόπο κοινωνική συλλογική οργάνωση της παραγωγής με πραγματική συμμετοχή του εργαζόμενου λαού στο κουμάντο της, ελεύθερη κοινωνική κινητικότητα, ολοκληρωμένη αντι-θεοκρατική κουλτούρα, γενικευμένη ελευθερία των γυναικών, ισότητα μόρφωσης, κατοικίας, υγειονομικής περίθαλψης και άλλα σημαντικά που ο καπιταλισμός κοιτάει με το κυάλι.
Το στίγμα σημείο αποτύπωμα της σοβιετικής οργάνωσης είναι αιώνιο και ανεξίτηλο. 
Θα καταλάβουμε, πέρα από τις κοινωνικές κατακτήσεις του κρατικού σοβιετοδημοκρατισμού, την ένταση αυτού του σημαδιού αν καταλάβουμε το κατώτατο όριο που έθεσε στην ίδια την πολιτική πρακτική και θεσμική οργάνωση των μαζών ως πραγματική οργάνωση. 
Θέλω να πω πως πέρα από τις πασίγνωστες πλέον τραγικότητες και αθλιότητες της σοβιετικής πολιτικής οργάνωσης των μαζών και της κοινωνίας υπάρχει ένα όριο κάτω από το οποίο υπάρχει μόνον η αστική πολιτική. 
Όποιος θέλησε να ξεπεράσει αρνητικά- "αντισοβιετικά" την σοβιετική οργάνωση της λαϊκής ζωής κατέληξε ή στον αστικό φιλελευθερισμό, ή τον φασισμό ή τον καλυμμένο δυτικοφασισμό (ο οποίος έχει δυστυχώς πάρει και την μορφή του αναρχοφασισμού).
Όσοι βαυκαλίζονται με την ιστορία της εξέγερσης τής Κροστάνδης ή τής Ουγγρικής "εξέγερσης" του '56 θα έπρεπε αν είχαν την στοιχειώδη ιστοριογραφική εντιμότητα να παραδεχτούν επιτέλους όχι βέβαια τον ρόλο των διαφόρων δεξιοχαφιέδων σε αυτές (θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει την χαοτικότητα μιας εξέγερσης χωρίς "συνωμοσιολογίες") αλλά την μοίρα της δικής τους πολιτικής, η οποία είναι απέναντι στην οργάνωση του πραγματικού λαϊκού εργατικού κράτους πάντα συρόμενη στις πολιτικές των εχθρών και εντασσόμενη σε αυτές τις πολιτικές. 
Όποιος θέλει να φτιάξει εργατικό επαναστατικό λαϊκό κράτος, όποιος δηλαδή δεν είναι βουδιστής μοναχός, ηλίθιος, μαρξιστής των ιδεών και των προσδοκιών, ή θα διαβεί το πύρινο μονοπάτι τού εργατικού μακκιαβελισμού των σοβιετικών και θα προσπαθήσει ίσως να πάει παραπέρα, ή θα ξεπέσει στους βόθρους της αστικής πολιτικής ως άμεσος πράκτοράς της ή ως ανόητος εθελοντής των συνωμοτικών της μορφών περικύκλωσης αυτού τού (εν δυνάμει ή εν ενεργεία) επαναστατικού κράτους. 
Όλα τα άλλα είναι ΑΣΤΕΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. 

2) Γιατί μιλάω για νέο σοβιετισμό;
Μιλάω για νέο σοβιετισμό γιατί όντως υπάρχει ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού του σοβιετισμού που να μην περιορίζεται στην υπάρχουσα ιστορική εμπειρία. 
Η σοσιαλιστική δημοκρατία και η εργατική αυτοδιοίκηση δεν είναι κενές έννοιες, όσο και να έχουν χρησιμοποιηθεί από τους εχθρούς του σοβιετισμού. 
Μέσα από αυτές, και μέσα από την πραγμάτωσή τους, θα έρθει και η πλήρης άρση της μισθεργασιακής και εκμεταλλευτικής παραγωγικής σχέσης και η άρση του γραφειοκρατισμού.

 3) Δεν υπάρχει άλλη εδραιωμένη μορφή συνύπαρξης των εθνών-λαών μέσα σε ένα ενιαίο κράτος χωρίς να υπάρξει εσωτερική σύγκρουση, και χωρίς να υπάρξει αλλοτρίωση της εθνικής/εθνοτικής ταυτότητα του κάθε ξεχωριστού έθνους. 
Βέβαια αυτό δεν πρέπει να εξιδανικεύεται εφόσον υπήρξε μια βασική ρωσσική εθνοτική συνιστώσα και ένα είδος ρωσσικής εθνικής ηγεμονίας, πράγμα -από την άλλη- το οποίο αναγνωριζόμενο ως γεγονός (εφόσον έχουμε απο-εξιδανικεύσει την δήθεν καθαρά μη εθνοτική συνύπαρξη) αποτελεί έναν οδηγό για την στρατηγική στα εθνοτικά ζητήματα.








Ι.Τζανάκος

2 σχόλια:

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..