Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

KYUSS - Green Machine

Τακτικο-στρατηγικό παράδοξο: προσωρινές απαντήσεις..

Απαντώ (μόνος μου) στο εξής:


Γίνομαι κουραστικός, αλλά σας παραπέμπω καταρχάς εδώ:


Η ανάληψη της ευθύνης όλου του κόσμου από ένα πλήθος αποκλεισμένων από την στρατηγική ουσία αυτού του κόσμου δεν είναι μια υπόθεση που θα μπορούσε να τους αφήσει ως εμμένοντες σε αυτό τον αναγκαστικό μεν αλλά αναξιοπρεπή αποκλεισμό τους, ακόμα κι αν κατορθώνουν κάποτε να υψωθούν στο ύψος του κόσμου όλου χωρίς να έχουν ακόμα κατανικήσει (εντελώς) τον αποκλεισμό τους και χωρίς να έχουν ακόμα ταυτισθεί (εντελώς) με την στρατηγική ουσία του κόσμου.
Η "τακτική" ουσία της εργατικής υπόστασης, ακόμα και της μισθωτής ή μη-μισθωτής μικροαστικής υπόστασης, είναι το στρατηγικό ή μάλλον "στρατηγικο-ειδές" της πρόβλημα, αλλά εξ'αυτού του ουσιώδους γεγονότος δεν "πρέπει" να αναβιβασθεί σε στρατηγική ουσία. 
Δεν δύναται να αναβιβασθεί σε στρατηγική ουσία. Η στρατηγική απαιτεί εκ της ιδιοσυστασίας της υποταγή της τακτικότητας, είτε αυτή η υποταγή είναι διαλεκτική και "ζωντανή" (άρα περιέχει την τακτικότητα ως ένα οργανικό μέρος του όλου "τακτική-στρατηγική") είτε είναι αντιδιαλεκτική.
Το ζήτημα είναι να υψωθεί κάθε απομονωμένη τακτική, κάθε κοινωνική υπόσταση που είναι καρφωμένη στην μοίρα του επιβιωτικού και ψυχικού τακτικισμού, στο ύψος της στρατηγικής ουσίας αυτο-αρνούμενη την ίδια την τακτικοποίηση της δικής της ουσίας.
Εννοείται πως υπάρχει ένα πλέγμα αλληλοκαθορισμών μεταξύ στρατηγικής και τακτικής ουσίας που αφορά ας πούμε κύρια την άμεση ταξική πάλη ή την πάλη ενάντια στο (αστικό και γραφειοκρατικό) κράτος αλλά και άλλα κεντρικά "αγωνιστικά" δεδομένα των ταξικών-ιεραρχικών κοινωνιών. 
Η αυτο-άρνηση της τακτικότητας της εργατικής και "λαϊκής" ουσίας δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνον διανοούμενους και πρωτοπορίες αλλά καταρχάς κάθε εργάτη ξεχωριστά και την ίδια την τάξη στις μυχιότερες σκέψεις και τις βαθύτερες επιθυμίες της.
Από την σκοπιά μου έχω να πω πως είμαι πλέον εντελώς ανοιχτός στην κατανόηση της όποιας προσπάθειας γίνεται ακόμα και από την σκοπιά ενός εργάτη ή φτωχού μικροαστού που θέλει "μόνος" του να ανέβει με κάθε τρόπο πάνω από την κακομοιριά που τον έταξαν οι μοίρες της ταξικής κοινωνίας, με μία μόνον (καθοριστική) προϋπόθεση: να μην γίνει ρουφιάνος της αστυνομίας, του κράτους και των αφεντικών. Εξετάζουμε εδώ, μη ηθικολογικά, μια τέτοια στάση από την σκοπιά της συνολικής τάξης και από το σημείο της συλλογικής της ιστορίας, έχοντας υπόψιν μας ότι οι ατομικές προσπάθειες είναι συνήθως μάταιες και υπονομευμένες από την παρουσία του τερατώδους κρατικού ελέγχου.
Έτσι λοιπόν, χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τον έξυπνο στους "καθημερινούς" ανθρώπους στρεφόμαστε στην τύχη της τάξης ως τάξης και ψάχνουμε έναν τρόπο να φύγει αυτή από την μοίρα του αμεσοποιημένου και "τακτικοποιημένου" όντος γινόμενη αρχηγός και στρατηγός της ζωής της και της ζωής της ανθρωπότητας. 
Είναι προφανές πως μια τέτοια μαζική μεταλλαγή προϋποθέτει μιαν νέα πολιτισμική και τεχνοπολιτισμική επανάσταση μέσα στην επανάσταση, η οποία έχει ήδη μισο-συμβεί όμως αλλά δεν έχει βρεί τον βηματισμό της γιά άλλους Λόγους.
Το λάθος για μένα παραμένει η εμμονή στην θέση του αποκλεισμού και του ψυχο-εμβιωτικού τακτικισμού ως θέση "χάριτος". 
Αυτή είναι μια θέση δηλαδή που θέλει να έχει ο καθένας αποκλεισμένος (όλοι μας) την αυταπάτη πως ως ο αποκλεισμένος φορέας της περιέχει την στρατηγική εμμενώς και εμφύτως.  
Οικονομολογική παρέκβαση: αυτός είναι και ο Λόγος που η αριστερά και η αναρχία αποδίδουν μόνον στην "απλή εργασία" ακόμα και της τεχνικοποιημένης παραγωγής τον ρόλο του παραγωγού της αξίας (και της υπεραξίας). 
Ο Λόγος είναι θερσιτικού χαρακτήρος. 
Αυτή η στάση είναι μερικώς αναπόφευκτη, και προσωπικά και ιστορικά, αλλά δεν οδηγεί πουθενά. 
Ο σκοπός μας είναι νομίζω να αφαιρεθεί και να καταστραφεί κάθε ξένωση τακτικής και στρατηγικής ουσίας στην κοινωνία και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. 
Αυτός ο σκοπός θα πραγματωθεί αν οι υποστασιακοί "εκπρόσωποι" της ξενωμένης τακτικής ουσίας της κοινωνικής ουσίας, δηλαδή οι "απλοί" στρατιώτες των στρατηγικών ελίτ και αρχουσών τάξεων, κατεβάσουν κάτω όλες αυτές τις δράκες αλλά αντικαθιστώντας τες κιόλας στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής και τεχνικής εξουσίας και γνώσης.
Στο ημι-ευφυές αναρχικό σύνθημα "κανείς κάτω, κανείς πάνω" (ή "κάτω οι πάνω, κανείς πάνω") το οποίο νομίζω εκφράζει νοοτροπιακά την συντριπτική πλειονότητα της αριστεράς, αντιτάσσω το "κανείς κάτω, όλοι πάνω -αλλά πάνω".
Είναι προφανές πως μια τέτοια μεταλλαγή της σχέσης "στρατηγικό πάνω-τακτικό κάτω" σε όλο το φάσμα της κοινωνικής δράσης δεν θα αφήσει κρατική και θεσμική πέτρα όρθια, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι ένα οικοδόμημα και όχι ένα διασκορπισμένο πράγμα μαγικά "αυτοδιοικούμενο". 
Είναι αδύνατον δε να υπάρξει αυτό το νέο οικοδόμημα αν δεν προϋπάρξει κάπως, έστω εν σπέρματι εντός των εφιαλτικών συνθηκών που ζήσαμε και ζούμε εδώ και χιλιετίες (εμείς και οι ταπεινοί ταξικοί "πρόγονοί" μας). 
Είναι και απαραίτητο από την σκοπιά του ολοκληρωτικού πολέμου που είναι να διεξάγουμε (ελπίζω, προσωπικά, όχι συντόμως)..
Το πρόβλημα λοιπόν της τακτικής μας ουσίας, της σύμφυτης στις ταξικές κοινωνίες "τακτικοποίησης" τής υπόστασής μας, δεν επιλύεται με την στρατηγικοποίησή της και την φενακιστική αγιοποίησή της με νέα μάλιστα "αναρχο-αυτονομίστικα" θεωρήματα αλλά με την αυτο-υποταγή μας στην στρατηγική, με το στανιό; ναι, με αυτο-στανιό και με αυτο-ζόρι, ναι, με κόστος την βολή μας και την καταστροφή του ναρκισσισμού των νεο-κινημάτων "μας".
Θα έπρεπε να διευκρινίσω εδώ πως τιμώ και δέχομαι την αξία και την ουσία των πολεμικών τους τακτικών και την φοβερή εφευρετικότητα και την ζωντάνια τους ως απορρέουσα (και) από αυτόν τον τακτικοκεντρικό ναρκισσισμό τους.
Το θέμα είναι να υπαχθεί στην στρατηγική ουσία.
Και για να υπαχθεί και αυτός ο νέος κινηματικός ναρκισσισμός αλλά και ο νέος (αλλά και πάντα παλαιός) λαϊκός τακτικισμός στην στρατηγική ουσία χρειάζεται πάντα, και ειδικά τώρα ένα πολύ καλό, πολύ κρύο, πολύ σπαστικό λενινιστικόν ντούζζζ..





Ι.Τζανάκος

Tahir Elci: Kurdish lawyer shot dead in Turkey

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Το μεγάλο πολεμολογικό παράδοξο της εργατικής τάξης..



Ο αδύναμος, ο ενδεής (όχι απαραίτητα φτωχός) άνθρωπος έχει πάνω του χαραγμένο με πυρακτωμένο σίδερο το σήμα της απομάκρυνσής του από την στρατηγική δομή της κοινωνίας, άρα και από την ίδια την στρατηγική ως θεώρηση πολέμου. 
Το έχουμε πεί και ξαναπεί μέχρι να φύγουν όλα τα ακροαριστερά και εθνικολαϊκά "δαιμόνια" που μοιράζουν στους εαυτούς τους και τους άλλους την εικόνα ενός ακέραιου λαϊκού ή κοινωνικού όντος το οποίο είναι να τεθεί απλά στην σωστή θέση της αντιπαράθεσης.
Άλλο είναι το θέμα:
Όταν η ίδια η κοινωνική και προσωπική σου υπόσταση είναι η "αποστέρηση" της στρατηγικής (υλικής και διανοητικής δομής) τότε το ίδιο το θέμα αυτό θεματοποιείται ως στρατηγικό! 
Αν μου λύσετε αυτό το παράδοξο, το οποίο θα εκθέσω μιά από αυτές τις μέρες αναλυτικότερα, και κάνετε και τον κόπο να διαβάσετε τις ταπεινές δημοσιεύσεις μου για το γενικότερο θέμα "τακτική-στρατηγική", θα σας δωρίσω ένα άλλο ερώτημα, το οποίο αλλιώς θα το καθυστερήσω..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Η τακτική ουσία της κατάστασης έκτακτης ανάγκης..



Η κοινή έννοια και ουσία της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ως προς τις διαφορετικές και ανταγωνιστικές μεταξύ τους κοινωνικές τάξεις δεν είναι το νοηματικό και οντολογικό αποτέλεσμα των "κοινών" σημείων που υπάρχουν παρά την διαφορετικότητα.
Έτσι δεν δημιουργείται έννοια αλλά ένα συμβατικό νοητικό κατασκεύασμα για άμεση πολιτική χρήση.
Ή υπάρχει κοινή ουσία που εκδηλώνεται στους διαφορετικούς τροπισμούς της και υπάρχει ουσιακά διά αυτών των τροπισμών ή δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Ποιά είναι λοιπόν η ουσία της έννοιας αυτής;
Θα μπορούσα καταρχάς να επαναλάβω την υπόθεση για την σημασία της διάκρισης-ενότητας τακτικής και στρατηγικής όπως αυτές εννοούνται όχι μόνον σε ένα αμιγώς πολεμικό ή πολιτικο-πολεμικό επίπεδο αλλά ως εκφράσεις της ουσίας της ταξικής κοινωνίας ως ταξικής:

Και αυτό θα κάνω συνέχεια μέχρι να το εμπεδώσετε.
Αλλά υπάρχει το θέμα της συγκεκριμενοποίησης της έννοιας σε σχέση με την θέση της κατάστασης και των δύο πόλων-τάξεων.
Και σε αυτό το πιό συγκεκριμένο σημείο της εννοιολογίας θα έλεγα συνοπτικά, υποσχόμενος μια περαιτέρω διευκρίνιση, πως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι καθορισμένη κυρίως στο τακτικό επίπεδο της πολεμολογικής συστάσεως του κοινωνικού ανθρώπινου όντος, ό,τι και να λένε οι φασίστες και οι αριστεριστές. 
Δεν κάνω τώρα ένα είδος "ταύτισης" αυτών των διαφορετικών ομάδων, άρα και ιδεολογικής πολεμικής "κάτω από την ζώνη", αν και θα μπορούσα, αφού οι αριστεριστές δίνουν αυτό το δικαίωμα, ακόμα κι όταν δεν μιλάνε για "κατάσταση έκτακτης ανάγκης". 
Απλά είναι ένα θεωρητικό και πολιτικό λάθος (ηθελημένο η αθέλητο) -σε σχέση με πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις με διαφορετικό περιεχόμενο ως προς τα ειδικά ενδιαφέροντα της κάθε "παράταξης"-  να ανάγουμε αυτή την ειδική κατάσταση στο στρατηγικό επίπεδο της κοινωνικής, πολιτικής οικονομικής και στρατιωτικής κατάστασης.




Ι.Τζανάκος 

ΧΡΟΝΟΣ-ΝΟΜΟΣ: Η αξιοσημείωτη υπομονή του θύματος..



Ο χρόνος του θανάτου που δίνει ο νόμος είναι άπειρος. 
Δεν υπάρχει ένα τέλος στην δίωξη και την τελική κρίση που την ολοκληρώνει με την ποινή, ακόμα κι αν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία της κρίσης και έχει περατωθεί η ποινή από τον καταδικασθέντα.
Δεν μιλάω τώρα από την σκοπιά της κριτικής της "ενοχής" ως εσωτερικής εγγραφής που είναι να καταπολεμηθεί, για να λυτρωθεί η σκέψη και η ύπαρξη του καταδικασθέντος.
Μιλάω από την σκοπιά της εξωτερικότητας του νόμου, ήτοι σε ένα γεγονοτολογικό επίπεδο πραγμάτευσής του.
Ενώ είναι προφανές πως οι περισσότερες κρίσεις του νόμου εκφέρονται κάποτε και κάπως τελείται η τελειότητα αυτή του θανάτου, αυτό που δεν γίνεται ορατό από τον ίδιο τον νόμο, ή σε όσους τον υπηρετούν θεωρώντας πιθανόν πως ασκούν ένα ιερόν λειτούργημα για την "ζωή" των ατόμων και της κοινωνίας, είναι πως το μεσοδιάστημα (ακόμα και μιάς μέρας) μέχρι την πραγμάτωση των πάντων που τον επιτελούν είναι ο άπειρος θάνατος και ο τέλειος βασανισμός της ανθρώπινης υπόστασης.
Γι'αυτό και είναι επίσης ένα τυπικό έγκλημα η ταλαιπωρία όσων είναι -με τα ίδια τα μέτρα του νόμου μάλιστα- αθώοι, με την αναστολή και αναβολή της ίδιας της "τυπικής" διεργασίας.
Βέβαια δεν είναι γι'αυτό υπεύθυνοι τις περισσότερες φορές οι καθαυτό άνθρωποι του νόμου, όσο άλλοι συντελεστές της ταξικής κανονικότητας οι οποίοι έχουν την μορφή ανθρώπου και την ψυχή ποντικού.
Λέτε να ξέρω κανέναν;
Ξέρω πολλούς, και δεν θα είχα κανέναν Λόγο να μην τους αναφέρω αν δεν ήξερα πόσο επικίνδυνοι άνθρωποι είναι όχι για μένα αλλά για άλλους αφελείς πολίτες και "συνανθρώπους".
Ας επιστρέψουμε στην θεωρία:
Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει αναβολή και αναστολή, ακόμα κι όταν η ταχύτητα της τελικής κρίσης περιορίζεται σε μια στιγμή, το μεσοδιάστημα αυτό της στιγμής είναι άπειρο.
Γελάω πραγματικά με την εικόνα της προδεδομένης αθωότητας του διωκόμενου, όταν την σερβίρουν οι εκτελεστές της ενοχοποίησης ακόμα και της αναπνοής ενός αληθινού ζώου.
Απορώ τελικά με την υπομονή μας πάνω στον τροχό του ψεύδους και του άπειρου θανάτου, λες και η ζωή έχει κι άλλο χρόνο πέραν της ίδιας για να τον θυσιάζει στην μαύρη τρύπα της αναστολής του εξευτελιστικού θανάτου της.
Το παράξενο είναι που δεν έχουμε την πλήρη ανάφλεξη της απόλυτης οργής και την έκρηξη του Δικαίου. 
Μάλλον είναι όλη μας η ύπαρξη μαθημένη σε μια ζωή που υπάρχει ως αναστολή μιας εκτέλεσης και από αυτή την θέση δεν υπάρχει Λόγος να μην ντρεπόμαστε, έτσι απλά, να ντρεπόμαστε. 
Αυτή η αποδοχή αυτής της ενδιαμεσότητας, η μαυλιστική αναμονή ενός μη λεχθέντος ποτέ θαύματος καταστροφής της κρίσης, η συνήθεια της μη εξέγερσης που αντικατέστησε τον καθαρό φόβο προς τον ένοπλο αφέντη της προ-αστικής εποχής, φανερώνει μιαν δομική ήττα της ακτήμονος προλεταριακής εργασίας και της μισθωτής εν γένει ύπαρξης, αλλά και της μικροαστικής τάξης όταν είναι σε δίωξη.
Είναι αργά να σπάσουμε τον ενδιάμεσο χρόνο ως χρόνο αναμονής και αναστολής της εξόντωσής μας, θα ήταν ίσως καλύτερο να απαιτούμε βιασύνη, να εγκαλούμε ειδικά τους ποντικούς των γραφείων για τις ύποπτες καθυστερήσεις τους.
Γιατί είναι ύποπτες, πάντα, αυτό ας το μάθουν κάποιοι ότι κάποιος μπορεί να το ξέρει.
Θα γελάσουμε πάντως.
Πάντα υπάρχει ένας τρελός, αυτό το ξεχνάνε μερικοί..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Σώμα-Κυριαρχία-Στρατηγική


Η κυριαρχία ως "σώμα κυριαρχίας" μας οδηγεί αμέσως στην σκέψη της μεταφορικής (γλωσσικής) χρησιμοποίησης τής (έννοιας τής) σωματικότητας, αλλά και της οργανικότητας -σε κάποιες περιπτώσεις.
Θεωρείται γενικά πως πρέπει ένας διαφωτιστής ή "ορθολογιστής" θεωρητικός, αλλά και ένας θεωρητικός της "αντι-κυριαρχίας" να ξεφύγει γρήγορα από μια τέτοια μεταφορά ή να μην την χρησιμοποιήσει καν.
Η παρα-χρησιμοποίηση της μεταφοράς αυτής κατά την διάρκεια της ανάδυσης και ανάπτυξης του "ολοκληρωτισμού" την έχει καταστήσει κάπως ανυπόληπτη.
Όμως θαρρώ δεν υπάρχει "καλύτερη" μεταφορά για να δείξει την συνεκτικότητα, την πληρότητα και την (δυναμική) ακεραιότητα του φαινομένου της κυριαρχίας στην γενική, κοινή και αφηρημένη-συγκεκριμένη έννοιά της.
Αδιαφορώ για τις "κακές" ιδεολογικές χρήσεις της μεταφοράς και ενδιαφέρομαι για την ευρετική και δημιουργική της αξία.
Όταν η "διαφωτιστική" κανονιστικότητα εισέρχεται στην ανάλυση του φαινομένου της κυριαρχίας το αποτέλεσμα είναι ένα ηθικολογικό τίποτα το οποίο συνήθως πλαισιώνει μια "δημοκρατική" ιμπεριαλιστική εξουσία στις εκστρατείες της, ηθικοποίησης "βαρβάρων ιθαγενών", ή (πλαισιώνει) τις ικεσίες των διαφόρων αδυνάμων, είτε αυτοί είναι οι κατεξοχήν αδύναμοι των λαϊκών τάξεων είτε αυτοί είναι οι αστικοί ανταγωνιστές (ιμπεριαλιστές ή μη) αυτής τής δυνατότερης.


Ένα από τα πλεονεκτήματα των κάθε λογής "αντιδημοκρατών" θεωρητικών και πολιτικών είναι η κατά καιρούς ικανότητά τους να μιλάνε την γλώσσα της αλήθειας και να σχίζουν το παραπέτασμα της "δημοκρατικής" ηθικολογίας-κανονιστικότητας, αλλά αυτό είναι (από την άλλη πλευρά) αποτέλεσμα της παρακμής της δημοκρατικής θεωρίας και πολιτικής μετά τον 19ο αιώνα, η οποία από τα ύψη των μακκιαβελικών ή των ρουσσωϊκών (μετα-χομπσιανών) εποπτείων και τις έννοιες-φωτιά όπως η δικτατορία του προλεταριάτου έχει ξεπέσει στα βαλτονέρια της "ευρωαριστερής" ή φιλελεύθερης θεωρίας του τίποτα και του ανύπαρκτου.


Η έννοια της κυριαρχίας ως "σώματος κυριαρχίας" δεν απεικονίζει μόνον το εποικοδόμημα της ταξικής κοινωνίας (λ.χ της αστικής) αλλά και μια πλοκή της σχέσης τακτικής και στρατηγικής υπόστασης της κοινωνίας που παράγει την ίδια την κοινωνία ως ταξική.
Δες πάλι εδώ:

Αυτοκαθορισμός: Εργατική κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Οι ιδιότητες της συνοχής, της ακεραιότητας, της πληρότητας, της "συστημικότητας", έχουν την αναφορά τους στο "σώμα της κυριαρχίας" και ως τέτοιες αποτελούν βέβαια ένα μείγμα φαντασιακών και ορθολογικών αναπαραστάσεων της κυριαρχικής πραγματικότητας, το οποίο δεν μπορεί ως προς την θεμελιακή του σύσταση να αναλυθεί σε ένα ξεχωριστό "ορθολογικό" και ένα ξεχωριστό "φαντασιακό" μέρος. 

Η "ενότητα" των ιδιοτήτων αυτών έχει καταχωρηθεί αποκλειστικά στο ιεραρχικό-ταξικό φαινόμενο από την θέση και την σκοπιά της άρχουσας εκμεταλλευτικής τάξης, ενώ ακόμα και οι ρεαλιστικότεροι εκφραστές της "θετικής" στροφής τής επαναστατικής θεωρίας-πρακτικής προς την κυριαρχία (Λένιν-Στάλιν) δεν προβαίνουν σε μιαν ανοιχτή (έστω θεωρητικο-πολιτική) υπεράσπιση της επιλογής τους παρά μόνον σε ένα "παροντοποιημένο-παροντικό" πλαίσιο όπως αυτό υπαγορεύεται από τις άμεσες συνθήκες της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό-αστισμό και τους χαφιέδες του.
Όμως η ιστορία έχει μιλήσει και έχει μιλήσει για πάντα, και η μη υπεράσπιση της ρεαλιστικής πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, άρα και συνακόλουθα του "μεταφορικού-νοηματικού" οπλισμού της έχει σημαντικά ιδεολογικά αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με την ανάδυση και ανάπτυξη ενός νέου "αναρχισμού" και "αριστερισμού", με δίπλα τους τούς αριστερούς σοσιαλδημοκράτες (ευρω"κομμουνιστές") να καρπώνονται τα όποια υπαρκτά αποτελέσματα. 
Αυτά τα νέα μικροαστικά ρεύματα καλλιεργούν μιαν εφηβική-παιδική κοσμοαντίληψη και ιδεολογία η οποία όμως έχει μιαν πραγματική γονιμότητα εφόσον λειτουργεί ως ένας αντιδραστικός αλλά ζωντανός καθρέφτης της πραγματικής υλικο-φαντασιακής σύστασης του κυριαρχικού φαινομένου, ειδικά στην "μετανεωτερική" ιμπεριαλιστική εποχή.

Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα, σε αυτό το γενικό πλαίσιο που σκιαγραφήσαμε παραπάνω, είναι το εξής:
Η ολική θραύση της αστικής/ιμπεριαλιστικής συνοχής, ακεραιότητας, πληρότητας, όλων δηλαδή των ιδιοτήτων που συγκροτούν "μορφολογικά" το αλλοτριωμένο στρατηγικό πεδίο που είναι η παγκόσμια και εθνική (ταυτόχρονα) αστική τάξη είναι δυνατή προ-κατανοητικά και προ-πρακτικά μέσω των αντι-κυριαρχικών τακτικών-στρατηγικών;
Θέλω να πω πως είναι απαραίτητο οι (όποιοι) κομμουνιστές ακόμα κι αν υιοθετούν όπως εγώ σκληρή στάση απέναντι στα "αντικυριαρχικά" ρεύματα να μάθουν τον πόλεμο και από αυτά.
Είναι σωστό δηλαδή να οικειοποιηθούν τα ιδεολογικά νοήματα και τις τεχνικές των αντι-κυριαρχικών ρευμάτων, και αυτό συμβαίνει για 2 Λόγους:
1) Όντως το εργατικό κράτος δεν είναι και δεν πρέπει ούτε μπορεί να είναι ένα αντίτυπο-ομοίωμα του αστικού κράτους, ακόμα κι αν δεν είναι απλά ένα σημείο προς την απόλυτη κομμουνιστική κοινωνία, όπως το θεωρούν οι αναρχικοί (που δεν το ονομάζουν έτσι, όντας υποκριτές) και οι νεο-αριστεριστές, όπως το θεωρούν και αυτοί (που το ονομάζουν όμως έτσι).
2) Και το εργατικό και το αστικό κράτος, αλλά και και κάθε κράτος στην ιστορική διαδρομή, δεν είναι απλά ένα "σώμα κυριαρχίας". 
Ούτε η κυριαρχία επίσης είναι απλά ένα "σώμα κυριαρχίας".
Η δομή της εξουσίας και της κυριαρχίας είναι και κεντρικοποιημένη και διασκορπισμένη-εκκεντροποιημένη. 
Χωρίς Μ.Φουκώ δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα.
Ὀσο και να διαφωνεί κανείς με τον Φουκώ δεν μπορεί να μην παραδεχθεί την φοβερή γονιμότητα της θεώρησής του αλλά και της ιστορικής του έρευνας η οποία δεν μπορεί να διαχωριστεί από την θεώρηση. 






Ι.Τζανάκος 

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Εργατική κατάσταση έκτακτης ανἀγκης: Η εργατική στρατηγική ως μη-μαθηματικό (Λογικό) πρόβλημα..



Σε ένα "μεταφορικό" πλαίσιο είπαμε πως η κατάσταση της εργατικής τάξης στην εποχή του (ύστερου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού προσδιορίζεται ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης:

Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου / 5 σημεία

Σε άλλες δημοσιεύσεις μας έχουμε ορίσει το υλικό υπόβαθρο της εργατικής κατάστασης, όχι μόνον στην φάση του (ύστερου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού:

Αυτοκαθορισμός: Στρατηγική και τακτική ύπαρξη 

Αυτοκαθορισμός: Ζητήματα ταξικής πολεμολογίας..

Πρέπει τώρα να διευκρινίσουμε το συγκεκριμένο-κυριολεκτικό πλαίσιο το οποίο ενώνει την "οντολογική" τακτικότητα τής εργατικής τάξης κατά την "πτυχή" της αντικειμενικής υποταγής της (ήτοι λόγω της αντικειμενικής θέσης της στον καπιταλισμό ως τακτικής ή τακτικοποιημένης κοινωνικής ύπαρξης) με την σύμφυτη σε αυτήν (δηλ. την εργατική τάξη) κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η θέση ενός κοινωνικού-ταξικού συντελεστή της ταξικής κοινωνίας στην θέση της "τακτικότητας" σημαίνει την θεμελιακή παραγωγή του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνιστή του στην θέση της "στρατηγικότητας". 
Αυτή είναι η πρώτη (1) διαλεκτική (διαλεκτικο-πολεμική) σειριακότητα.
Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και αντίστροφα σε μια δεύτερη (2) διαλεκτική (διαλεκτικο-πολεμική) σειριακότητα
Η θέση ενός κοινωνικού-ταξικού συντελεστή της ταξικής κοινωνίας στην θέση της "στρατηγικότητας" σημαίνει την θεμελιακή παραγωγή του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνιστή του στην θέση της "τακτικότητας".
Η ίδια η συγκρότηση αυτής της διττής αυτοπαραγωγής της κοινωνίας ως ταξικής σημαίνει την παραπάνω διαλεκτικο-πολεμική διεργασία. 
Θέλω να πω δηλαδή πως ενώ στον παραπάνω ορισμό της διαίρεσης της ταξικής κοινωνίας σε "τακτικές" και "στρατηγικές" κοινωνικές υποστάσεις παρουσιάζεται η μορφή "ταξική κοινωνία" ως προδεδομένη είναι (στην πραγματικότητα) το αποτέλεσμα της ίδιας αυτής (της προαναφερόμενης) διεργασίας.
Η σχέση όμως των δύο εκδοχών της διαλεκτικής σειριακότητας (1,2) που αναφέραμε δεν είναι αναγκαία συμμετρικά ταυτόσημη/ταυτόχρονη.
Τι θέλω να πω με αυτό το τελευταίο:
Δεν είναι αναγκαίο να ισχύει το γεγονός να είναι το (1) και το (2) σειριακό διενεργούμενο μέρη της ίδιας ταυτότητας, όπου η ταυτότητα εννοείται ως ένα σύστημα καθορισμών με την ίδια ισχύη και προτερότητα ως προς την καθοριστικότητα. 
Μπορεί, λοιπόν, ο ένας από τους δύο σειριακούς καθορισμούς να είναι ο κυρίως καθορίζων και ο άλλος ο καθοριζόμενος.
Μπορεί όπως να ισχύει το ενδεχόμενο να μην υπάρχει η διαίρεση σε κύριο και δευτερεύοντα σειριακό καθορισμό.

Εδώ θα σταθούμε στο ενδεχόμενο να είναι η (1) σειριακή μορφή η κύρια. 
Αυτό το ενδεχόμενο θέτει σε πρώτη θέση το ζήτημα της αρχικής (αν) και μονίμως παραχθείσας από τον καπιταλισμό αδυναμίας της στρατηγικής αυτο-θέσης (και του στρατηγικού αυτο-θέτειν) της εργατικής τάξης ως βασικό ζήτημα για την δημιουργία και την πρωτο-γένεση της στρατηγικής της (ή της "στρατηγικότητάς" της).
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης παράγεται ούτως (νοητικά και οντολογικά) ως το αποτέλεσμα της μόνιμης εκδιωξής της από κάθε πτυχή της υλικής ("οικονομικής" και "πολιτικής") και πνευματικής υπόστασης όπως όμως αυτή η υπόσταση θεωρείται και είναι υπάρχουσα ως πληρότητα και ακεραιότητα ή και απλά "συστηματικότητα" μιας υπόστασης.
Αν και η πληρότητα, η ακεραιότητα και η "συστηματικότητα" μιας υπόστασης δεν είναι αυτόματα παράγουσα (παράγουσες) την "στρατηγικότητά" της από την άλλη είναι αδύνατη η εννόηση και η πραγμάτωση αυτής της στρατηγικότητας (σε μια υπόσταση) χωρίς την κατάκτηση και κατοχή (έστω σε ένα πρωταρχικό "στάδιο") των παραπάνω ιδιοτήτων.
Το διαρκές "έκτακτο" (δε) τής εργατικής τάξης-κατάστασης απορρέει από το εξής δεδομένο:
Η παραγωγή της στρατηγικής της, άρα και της πραγματωμένης (έστω δυνητικά) υλικής στρατηγικότητάς της, προσκρούει -εντός του καπιταλισμού- σε μια μόνιμη, απόλυτη θα έλεγα, δομή αφαίρεσης και καταστροφής κάθε ολοκληρωμένης στρατηγικοποίησης τής υπόστασής της.
Το πρόβλημα που έχει να λύσει η εργατική τάξη επιλύεται μόνον ως ήδη επιλυμένο στην εκκίνηση της "εκφώνησής" του, είναι κατά κάποιο τρόπο ένα μη μαθηματικό πρόβλημα (με την όποια έννοια, κυριολεκτική και μεταφορική).
Πρέπει να καταργήσεις κάτι ως τάξη το οποίο είναι η ίδια η υπόστασή σου ως τάξη, και αυτό το γεγονός-πρόβλημα μάλιστα δεν είναι υφιστάμενο όπως το εννόησαν παραπλανητικά οι όποιοι "αριστεριστές" ή "δημοκρατιστές" μαρξιστές ως πρόβλημα κατάργησης των τάξεων σε μια ταξική/αταξική εργατική προ-εννόηση (ή αυτο-προ-εννόηση) ή (αντίστοιχα) σε μια προοπτική "αντικρατικής" ή "εξωκρατικής" ιστορικής "στιγμής" κατά την οποία η εργατική τάξη κατακτώντας την "εξουσία" καταργεί τον εαυτό της και κάθε τάξη.





Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου / 5 σημεία


1
Η βία που υπόσχεται και πραγματοποιεί ο ύστερος ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν είναι καίρια και καθοριστική και ως προς την εμφάνισή της και ως προς την μορφοποιητική της δύναμη. 
Ακόμα και αστικές δυνάμεις (ιμπεριαλιστικές ή μη-ιμπεριαλιστικές, όπως το Ιραν, η Ρωσσία) που είναι υποχρεωμένες εκ της σχετικά "αμυντικής" αντικειμενικής (οικονομικής, γεωπολιτικής κ.λπ) θέσης τους να επιζητούν μιάν αμεσότερη σύγκρουση με τους (δυτικούς) αντιπάλους τους δεν μπορούν να αποφύγουν την εμμεσοποίηση αυτής δια "αντιπροσώπων" και "συμμάχων", σε ένα σκηνικό που είναι οργανωμένο ως ένα εμφανές παρασκήνιο ή (ως) μια παρασκηνιακή εμφάνεια.
 
 
2
Η αναζήτηση της βίας, η πρόκληση σε άμεση και απόλυτη μάχη, με σκοπό όχι μόνον την συνέχιση της πολιτικής κυριαρχίας αλλά και την οργάνωσή της σε ένα πεδίο "απλής" και ολικής εμφάνειας είναι και αυτή καθορισμένη από ένα άλλο είδος εμμεσότητας το οποίο έχει μάλιστα και (όντως) απαξιωτικά χαρακτηριστικά (ISIS) χωρίς να λείπει εκεί μάλιστα το ιδιαζόντως οργανωμένο θεαματικό στοιχείο, αλλά κυρίως έχει και αυτή ένα πολύ χθαμαλό και ποταπό υπόστρωμα αστικών, νεο-φεουδαλικών και νεο-πατριαρχικών συμφερόντων.
Με αυτές τις εικόνες στο μυαλό, χωρίς δηλαδή κανείς να υποκύπτει στην φιλελεύθερη και "αντι-ολοκληρωτική" ψευδο-ερμηνεία της ύστερης πραγμάτωσης της βίας (και του πολέμου γενικότερα), θα μπορούσε να αναζητήσει την αληθινή επιστροφή της αληθινής βίας, της θεϊκής και λυτρωτικής βίας μόνον (πάλι) στο προλεταριάτο. 
 
 
3
Το ζήτημα είναι πως και αυτό (δηλαδή το προλεταριάτο) μάλλον την αναζητά ακόμα, μύχια, χωρίς να υπάρχει κάτι που να κάνει δυνατή την συνάρθρωση της ως δυνητικής ατομικής εξεγερτικής βίας με ένα συγκροτημένο βίαιο οργανωμένο κίνημα το οποίο θα έθετε ως στόχο του την πραγμάτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Πάντως η επιχειρηματολογία υπέρ μιας ιστορικής αναμονής "μέχρι την αρμόζουσα στιγμή" όπου δεν θα ήταν δυνατή μια προ-συντριβή του εν δυνάμει βίαιου προλεταριάτου από την αστική τάξη (ιμπεριαλιστική ή μη-ιμπεριαλιστική) ελέγχεται πιά (από μένα τουλάχιστον) ως ένας ανασχετικός συντελεστής για την ίδια την συνείδηση του προλεταριάτου ως "τάξης για τον εαυτό της".
Το ηθικό, ιδεολογικό, αξιακό, προγραμματικό ξεκλείδωμα της συζήτησης για την βία του προλεταριάτου, η οποία έχει (ως συζήτηση) την ευγενικότερη και επιστημονικότερη μορφή της όταν περιστρέφεται γύρω από την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, δεν είναι απλά η προϋπόθεση για την ορθή δράση του προλεταριάτου όταν έρθει η "στιγμή". Αντίστροφα:
Για να έρθει η στιγμή πρέπει να ξεκλειδώσει αυτή η συζήτηση (για την βία του προλεταριάτου).
Η συζήτηση αυτή δεν είναι βέβαια ακριβώς διαλογικής μορφής, αφού ακόμα και όταν κανείς εισέρχεται εις αυτήν δεν σημαίνει πως πραγματικά ενδιαφέρεται για την πραγμάτωση της εν λόγω έννοιας. 
 
 
4
Όποιος μάλιστα εισέρχεται στην συζήτηση ως "θεραπευτής" και ερμηνευτής της έννοιας μπορεί να είναι ή να καταλήξει είτε αληθινός υποστηρικτής της είτε ο έσχατος προδότης και εχθρός της. 
Η ιστορία έχει δείξει πως αυτή η έννοια-κατάσταση είναι αντικείμενο πραγμάτευσης με τον ευστοχότερο και ουσιαστικότερο τρόπο όταν οι συντελεστές της σημαδεύουν ο ένας τον άλλο με την έσχατη κατηγορία και υπό το φως της έσχατης κρίσης της υλοποίησης.  Δηλαδή:
Η συζήτηση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης πραγματώνεται ουσιαστικά όταν υπάρχει (αυτή) η κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης.
 
 
5
Το ερώτημα που δένει τα προηγούμενα σημεία, και είναι για μένα το πολιτικό ερώτημα της επερχόμενης εποχής, είναι το εξής:
Υπάρχει σήμερα κατάσταση για την εργατική τάξη, το προλεταριάτο, τον λαό εν γένει, όπως μάλιστα "απαρτίζονται" από αποξενωμένα και αλυσοδεμένα "άτομα", που να μην  είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης;
Θα πω, λίγο με αποκοτιά λίγο με προσωπικό τόνο, ΟΧΙ.
Γιατί όμως το λέω αυτό; 
Θα επιχειρήσω να απαντήσω σύντομα:
Και η αστική υλική νομοτέλεια (οικονομική και οικονομικο-πολιτική) και η νομική έκφρασή της, ο αστικός Νόμος και ο αστικός Κανόνας, έχουν στηριχθεί πλέον, σε αυτή την ύστερη ιμπεριαλιστική-αστική εποχή που "ζούμε", σε ένα πλέγμα ιστορικών αναμονών και δομικών καθηλώσεων που δεν έχουν το ειδικό αποτέλεσμα της πραγμάτωσής τους σε ολική πληρότητα, έστω στα πλαίσια της συνύπαρξης της αστικής ολότητας με την "σύμφυτη" έλλειψή της (το ελλειπτικό ή ελλειψιακό ισοδύναμό της). 
Όλα για το αστικό σύστημα είναι μια ασθένεια χωρίς θεραπεία και χωρίς κακό τέλος, με προοπτική και ορίζοντα μια νέα ασθένεια κ.ο.κ, αλλά για το προλεταριάτο όλα είναι θάνατος και μάλιστα αποκλειστικά "ατομικός" χωρίς να υπάρχει όμως, σε αυτό το πλαίσιο, η δυνατότητα της βίαιης ανάστασης.
Για να υπάρξει η μαζική βίαιη έγερση του προλεταριάτου πρέπει να σπάσει η σύμβαση του μισοζώντανου και μισονεκρού αστισμού και να υπάρξει ξανά η ατμόσφαιρα της διπολικής σύγκρουσης, για να υπάρξει ή να εμφανιστεί η πραγματική διπολικότητα που κοχλάζει στην "κοινωνία". 
Επειδή υπάρχει αυτή η ανάγκη, και τεχνητά και "αυτόματα", παράγονται άλλες κίβδηλες μεν αλλά όχι φαντασιακές πολυ-πολικότητες (και διπολικότητες) που την πραγματώνουν και την επικαλύπτουν ταυτόχρονα.
Στο "διεθνές" επίπεδο αυτό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές, πέρα από τις οικονομικές και πολιτικές μορφές του ιμπεριαλιστικού/αστικού ανταγωνισμού. 
Αλλά στην "κοινωνία" υπάρχει σιωπή και ένα παράδοξο νέφος "κοινής" εσωτερικής γαλήνης, σε όλα τα "στρατόπεδα" της κίβδηλης ή ελλειπτικής, άρα άτιμης από μια σκοπιά, διαμάχης των διεθνών δυνάμεων, δια αντιπροσώπων.
Η αποκάλυψη της εσωτερικής (και "εθνικής" αλλά όχι πάντα μόνον "εθνικής") εμμεσοποίησης της βίας, δεν θα είναι θεωρητική, μόνον ή και καθόλου, αλλά πρακτική. 
Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου σε δυνητική μορφή (δηλαδή και θεωρητική και θεωρητικο-πρακτική μορφή) είναι η απόλυτη προϋπόθεση για την ανάδυσή της σε ενεργητική και καθολική μορφή.
Και άμεση υλοποίηση σημαίνει κάτι. 
Τι σημαίνει;
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Erdogan-ISIS




 
 
 Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας 

Here is Bilal Erdogan, son of Turkish President with leaders
    

ΜΗΝΥΜΑ: Tomahawk - God Hates a Coward

Πωγωνίσιο

Βασίλης Σταυρακάκης - Το Κάστρο

Ο Πούτιν είναι ισχυρός, όχι ηλίθιος...



25/11/15

Ο Ερντογάν μπήκε στο στόχαστρο του Πούτιν... 
Η Τουρκία αντιμέτωπη με έναν σκληρό "ρωσικό χειμώνα", θα περιμένει την άνοιξη για να γευτεί τον θυμό της "αρκούδας" 
Η αλεπού έγινε λαγός για το μεγάλο άσπρο σπίτι...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 
Τελικά επικρατεί η παράνοια; 
Είναι δυνατόν η Τουρκία να καταρρίπτει ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος και να προκαλεί την Ρωσία στρατιωτικά; 
Υπάρχει, πραγματικά, κάποιος λογικός κάτοικος του πλανήτη, που να πιστεύει πως το τουρκικό «χτύπημα» κατά της Ρωσίας έγινε σε καθεστώς παράνοιας ή, μήπως, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε με σκοπό να προκαλέσει την Ρωσία;

Εάν προσεγγίσουμε με λογική το γεγονός, αλλά και γνωρίζοντας τις αγαστές σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ (για την ακρίβεια πρόκειται για σχέσεις σκύλου –μαντρόσκυλου- και αφεντικού), αντιλαμβανόμαστε πως η Τουρκία (του ημιπαράφρονα Ερντογάν) μέσω της κατάρριψης του ρωσικού μαχητικού (αλλά και της δημοσίευσης του λυντσαρίσματος των ρώσων πιλότων από τους τζιχαντιστές), είναι απλά το… «τυράκι» στην παγίδα της Ουάσιγκτον προς την Μόσχα…

Και γιατί ο Λευκός Οίκος να σχεδιάζει μία μακράν προκλητική ενέργεια κατά του Κρεμλίνου; 
Γιατί να βάζει τον «λαγό» του να εκτεθεί με πρωτοφανή θρασύτητα απέναντι στην Ρωσία του Πούτιν, που έχει την στρατιωτική ικανότητα να «περάσει πάνω από την Τουρκία» συνθλίβοντάς την (κυριολεκτικά);

Μετά το τουρκικό θρασύδειλο (χαρακτηριστικό γνώρισμα της Τουρκίας) «χτύπημα», υπήρχε η βεβαιότητα σκληρής ρωσικής ανταπόδοσης. Όμως, ο Πούτιν δεν είναι τυχαίος, ούτε η ρωσική στρατηγική και πολιτική μπορεί να πιαστεί στην «ξόβεργα» των ΗΠΑ. Η Ρωσία ενεπλάκη στην Συρία και υπολόγισε όλες τις παραμέτρους. Για κάποιους, «ποντάρισε» ακόμη και στο να υπάρξει μία «αψυχολόγητη ενέργεια» από την πλευρά της Τουρκίας, της χώρας – μέλους του ΝΑΤΟ. Η δήλωση, εξάλλου, του ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, ήταν μεστή νοήματος: «Το γεγονός ότι η Τουρκία δεν προσπάθησε να επικοινωνήσει με τη Ρωσία μετά το δυστύχημα και έσπευσε να συγκαλέσει σύνοδο του ΝΑΤΟ είναι ανησυχητικό. Μοιάζει σαν η Τουρκία να θέλει το ΝΑΤΟ να υπηρετήσει τα συμφέροντα του Ισλαμικού Κράτους»...

Η Ρωσία δεν έγινε υπερδύναμη εξαιτίας της τύχης. Την ισχύ της την στηρίζει ταυτόχρονα στην διπλωματία, στους στρατηγικούς της γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς και την διασφαλίζει με μία πρώτου μεγέθους στρατιωτική ισχύ. Και αυτή την ισχύ δεν την σπαταλά σε φτηνούς αντιπερισπασμούς. Η «ρωσική μηχανή» έχει δώσει ικανά στοιχεία της σοβαρότητας με την οποία κινείται και έχει καταστήσει σαφές πως η Μόσχα αποφασίζει ποιόν, πότε και που θα αντιμετωπίσει. 

Όλα δείχνουν πως το κύρος της Ρωσίας επλήγη μετά την τουρκική επιθετικότητα… Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο; Φυσικά ναι, αλλά... Την απάντηση την δίνει ο εκπρόσωπος των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, ο οποίος χαρακτήρισε το ζήτημα της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους ως θέμα που αφορά τις κυβερνήσεις Τουρκίας και Ρωσίας, κρατώντας αποστάσεις από την Άγκυρα. Δηλαδή, οι ΗΠΑ αφού αντιλήφθηκαν το τραγικό λάθος της Τουρκίας (μετά την κατάρριψη η Άγκυρα απευθύνθηκε αμέσως στο ΝΑΤΟ, αντί να ειδοποιήσει την Μόσχα για την κατάληξη της «παραβατικότητας» του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους), στέλνουν ένα μήνυμα «ειρήνης», λέγοντας έμμεσα στους ρώσους πως «το θέμα είναι διμερές» και δεν αφορά τις ΗΠΑ! Δηλαδή, η Ρωσία μπορεί να ανταποδώσει με ένα ίδιας ισχύος χτύπημα την Τουρκία! 

Ακόμη και αυτή η αμερικανική «παρέμβαση», όμως, θεωρείται παγίδα (σε δεύτερο χρόνο) προς την Μόσχα, αφού μία ρωσική ανταπόδοση θα μπορέσει να εκκινήσει (αυτοματοποιημένα) την οποιαδήποτε εμπλοκή του ΝΑΤΟ, κάτι το οποίο αυτή τη στιγμή δεν ισχύει, αφού επιτιθέμενη εμφανίζεται η Τουρκία και, προφανώς, τα στοιχεία πτήσης δεν δικαιολογούν την τουρκική επιθετικότητα. Οπότε… ο στρατός των ΗΠΑ δεν θεωρεί το «θερμό επεισόδιο» ικανό για οποιαδήποτε εμπλοκή του στη διαφορά που προκλήθηκε μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Μάλιστα, η αμερικανική παρέμβαση θεωρεί το ζήτημα πολιτικό και όχι… στρατιωτικό (στο σημείο αυτό βρίσκεται και η παγίδα προς τη Μόσχα).

Στο ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ να δημιουργούν μία τέτοια κλιμάκωση και ένταση (με τη βοήθεια του χρήσιμου ηλιθίου «λαγού», την Τουρκία), η απάντηση είναι περισσότερο απλή από όσο φαίνεται. Οι ΗΠΑ επιθυμούν να επιστρέψουν στη Μέση Ανατολή, αφού διαπίστωσαν πως η πανίσχυρη ρωσική παρέμβαση στη Συρία δεν ανέτρεψε μόνο τα αποτελέσματα στα πεδία των μαχών, αλλά κατόρθωσε να δώσει στην Ρωσία ηθικό πλεονέκτημα, να αποκτήσει πολύ καλές σχέσεις εμπιστοσύνης και σεβασμού με τις χώρες της περιοχής και, επιπλέον, να έχει ξεκινήσει την διαδικασία δημιουργίας ισχυρών θεμελίων αποκτώντας πανίσχυρο γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και… οικονομικό πλεονέκτημα έναντι των ΗΠΑ, των οποίων η πολιτική, αλλά κυρίως ο ρόλος, αποδείχθηκε λίαν καταστροφικός για τις χώρες και τους πληθυσμούς της Μέσης και Εγγύς Ανατολής.
Τα «εργαλεία» (τζιχαντιστές, μισθοφόροι και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου) λειτούργησαν πλέον του δέοντος (βλ. αποκεφαλισμοί, εμπόριο ανθρώπων κ.α.), ενώ ο «αντιπρόσωπος» (Τουρκία) αποδείχθηκε απολύτως ανεπαρκής για τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό της Ουάσιγκτον που επιχείρησε να επιβάλει την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» μέσω ενός κατακερματισμού της Συρίας και του Ιράκ (αρχικά, μετά θα ακολουθούσαν Λίβανος και Ιορδανία), προκειμένου οι αντιστάσεις των γηγενών πληθυσμών να μειωθούν στο ελάχιστο κατά την εφαρμογή του συνολικότερου αμερικανικού γεωπολιτικού και γεωοικονομικού σχεδιασμού, που θα προσέφερε –επ’ αμοιβή- ασφάλεια στην μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία προς την Ευρώπη (ενέργεια που αποσκοπούσε στην οικονομική αποδυνάμωση της Ρωσίας στην αγορά ενέργειας).

Η παρέμβαση, όμως, της Ρωσίας, ήταν καταλυτική. Σταμάτησε αρχικά και γκρέμισε μέσα σε μερικές εβδομάδες το σχέδιο των ΗΠΑ. Η προσπάθεια να εμφανιστεί η ισλαμική τρομοκρατία ως ο «μεγάλος εχθρός», ικανοποίησε περισσότερο ανάγκες ελέγχου του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Δεν μπόρεσε (και ούτε θα μπορούσε άλλωστε) να κινητοποιήσει επαρκώς το ΝΑΤΟ, για να μετακινηθούν ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα στη Συρία.
Η εσωτερική απειλή μίας ή περισσότερων χωρών, και η ένοπλη αντιμετώπισή της δεν είναι (ακόμη) σαφής αρμοδιότητα του ΝΑΤΟ που να μπορεί να αιτιολογηθεί στους απειλούμενους πληθυσμούς. Η απειλή έπρεπε να είναι περισσότερο συγκεκριμένη, και κατά χώρας μέλους του ΝΑΤΟ.
Την «βρώμικη δουλειά», της εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη Συρία, την ανέλαβε η Τουρκία (γνωστή και ως «χώρα τρομοκράτης»), όμως επειδή είναι διαφορετικό το θρασύς από το ικανός και, κυρίως, το πονηρός από το έξυπνος, η Τουρκία δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη «δουλειά» που ανέλαβε, αφού αμέσως μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού έτρεξε να ζητήσει την προστασία του ΝΑΤΟ, αντί να αντιμετωπίσει με θάρρος (και επιχειρήματα) την Ρωσία. 

Τι σκοπεύει να κάνει η Ρωσία; Πώς θα απαντήσει η «ρωσική αρκούδα»;

Το ερώτημα είναι προφανές και λογικό. Ενισχύεται μάλιστα από τις δηλώσεις του ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος δήλωσε στο RT:
«Μετά το συμβάν, αντί να επιδιώξει δέουσα επικοινωνία με μας, έσπευσε να συζητήσει με εταίρους στο NATO, λες κι εμείς χτυπήσαμε. Η Τουρκία είναι μεταξύ αυτών, που δήλωσαν ότι δήθεν πολεμούν την τρομοκρατία στο πλαίσιο της αμερικανικής συμμαχίας και τώρα χτυπάει πισώπλατα. Αυτοί που κατάφεραν αυτό το πισώπλατο χτύπημα είναι συνεργάτες των τρομοκρατών. Η Russia δεν θα ανεχθεί να γίνονται τέτοια εγκλήματα».
Θα απαντήσει, λοιπόν, η Ρωσία σε στρατιωτικό επίπεδο; Φυσικά όχι! Η Ρωσία είναι μία υπερδύναμη που γνωρίζει τις δυνατότητές της και, κυρίως, ιεραρχεί τις προτεραιότητές της. Και πρώτη προτεραιότητα της Μόσχας αυτή τη χρονική περίοδο είναι να μην εμφανιστεί, επ' ουδενί, ως η αιτία διάσπασης του κοινού μετώπου κατά του καρκινώματος των τζιχαντιστών. Μπορεί, ενδεχομένως, κατά το το επόμενο διάστημα ημερών, εβδομάδων και μηνών, να παρουσιαστούν σοβαρά και τραγικά ατυχήματα στον τουρκικό στρατό. Ενδεχομένως, μπορεί ξαφνικά οι Κούρδοι του ΡΚΚ να βρεθούν με ισχυρό οπλισμό (έως και αντιαεροπορικές ρουκέτες) και να επιτύχουν ισχυρά πλήγματα στον τουρκικό στρατό.
Ενδεχομένως θα υπάρξουν κάποια ισχυρά ρωσικά πλήγματα σε τουρκομάνους και σε περιοχές της Συρίας που (όλοι οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν) δραστηριοποιούνται μονάδες ή στελέχη του τουρκικού στρατού και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. 
Αυτά ίσως γίνουν… Πρέπει να θεωρείται όμως σχεδόν βέβαιο, κι επειδή –σύμφωνα με τους αμερικανούς- το θέμα αφορά τις κυβερνήσεις των δύο χωρών (Ρωσίας και Τουρκίας), πως η Μόσχα θα επιλέξει να περάσει σε άλλους είδους, κατά πολύ ισχυρότερα χτυπήματα προς την Άγκυρα. «Χτυπήματα» για τα οποία κανείς δεν θα μπορεί να κατηγορήσει τον ρώσο πρόεδρο. «Χτυπήματα» όπως αυτά που επιχείρησαν συντονισμένα οι Ευρωπαίοι κατά της ρωσικής οικονομίας, μέσω του εμπάργκο που επέβαλαν στην Μόσχα. Εμπάργκο που επεκτάθηκε και σε πρόσωπα, εκτός από χρήματα, εμπορικές και τραπεζικές συναλλαγές.

Η Ρωσία εφοδιάζει την Τουρκία με φυσικό αέριο.
Επίσης, η Ρωσία στηρίζει τον τουρκικό τουρισμό με ένα τεράστιο πλήθος ρώσων τουριστών.
Ταυτόχρονα, η Ρωσία στηρίζει σημαντικότατα την τουρκική γεωργία…
Η Τουρκία, με απλά λόγια, στηρίζεται ενεργειακά και σε ένα αρκετά σημαντικό μέρος οικονομικά στην Ρωσία...
Εάν η Μόσχα περάσει στην υλοποίηση μέτρων διακοπής συνεργασίας οικονομικής, ενεργειακής και τουριστικής, τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στο εσωτερικό της Τουρκίας θα είναι τέτοια, που κανείς δεν θα μπορέσει να αποκλείσει ακόμη και απόπειρα πραξικοπήματος κατά του «σουλτάνου» Ερντογάν και της καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής που εφαρμόζει…
Ήδη κάποιες αντιπολιτευόμενες τουρκικές εφημερίδες όπως η Zaman, Cumhürriyet, Sözçü, μιλάνε για ανεύθυνη και εγκληματικά υπερφίαλη πολιτική του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου, που οδηγεί την Τουρκία σε πλήρη καταστροφή τις συνέπειες της οποίας θα τις πληρώσει πολύ ακριβά το τουρκικό έθνος.

Μην ψάχνουμε, λοιπόν, για την εκκίνηση ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, μετά την παγίδα των ΗΠΑ προς τη Ρωσία. Η Μόσχα επιθυμεί να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τη Μέση Ανατολή για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Και μία στρατιωτικού τύπου «εμπλοκή» με την Τουρκία δεν εξυπηρετεί τον σχεδιασμό του Κρεμλίνου.
Φυσικά υπάρχει πίεση από το εσωτερικό της Ρωσίας για ανταπόδοση στον θρασύτατο Ερντογάν. Και, φυσικά, αυτή η ανταπόδοση δεν θα δοθεί τώρα... Μπορεί με αυτό τον τρόπο (της μη άμεσης και ισχυρής απάντησης) η Τουρκία να εμφανιστεί πανίσχυρη απέναντι στη Ρωσία, όμως θα είναι μία εικονική πραγματικότητα.  Και αυτή η "αυταπάτη" θα προσφέρει τεράστιες απώλειες στην ίδια την Τουρκία...

Όλοι γνωρίζουν πως είναι πολύ σημαντικό όταν δίνεται μία μάχη, να επιλέγει κανείς τον τόπο, τον χρόνο και ίσως τον αντίπαλο… Στην περίπτωση της «διαφοράς» μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, όλα δείχνουν πως η Ρωσία έχει τη δυνατότητα της «υπομονής», έχει την δυνατότητα της πληροφόρησης, έχει και την ισχύ. Μένει απλά να επιλέξει το πότε και πως θα «περάσει πάνω» από την Τουρκία.
Η εκδίκηση (αν υφίσταται σε παγκόσμιο επίπεδο) είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Στην περίπτωση της ρωσικής απάντησης στην Τουρκία, όλα δείχνουν πως αυτό το πιάτο θα περάσει τους παγετούς του χειμώνα, αλλά με τις αρχές τις άνοιξης, αναμένεται να γίνει κάτι περισσότερο από καυτό…

Μέχρι τώρα η Τουρκία έχει δώσει πολλές αφορμές στην Ρωσία. Η συμπεριφορά της ως χώρα και η συμμετοχή της (ως πιόνι) στην ανάπτυξη του γεωπολιτικού παιχνιδιού στην Μέση Ανατολή και όχι μόνο, η βαθύτατη εμπλοκή της στις δραστηριότητες των "αδελφών μουσουλμάνων" και των "τζιχαντιστών" και η φιλοδοξία της να μετατραπεί στον κυρίαρχο της περιοχής που θα καθορίσει τις δυνάμεις ισχύος για τα επόμενα εκατό χρόνια, μέχρι στιγμής δεν έχουν απαντηθεί από την Ρωσία (αλλά και την Κίνα, η οποία νιώθει τις τουρκικές οχλήσεις μέσω των Ουιγούρων), ενώ καλύπτονται από τον "προστάτη" που κατοικεί στον Λευκό Οίκο. 
Ο Πούτιν είναι ισχυρός, αλλά όχι ηλίθιος. Γνωρίζει τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή και δεν σκοπεύει να πέσει θύμα ούτε των ΗΠΑ, ούτε του «λαγού» που παίζει τον ρόλο του σουλτάνου. Έχει την ισχύ και θα την διαθέσει όπως πολύ καλά γνωρίζει, εξασθενώντας τον αντίπαλο σε όσα περισσότερα μέτωπα μπορεί, ενώ την ίδια στιγμή ο ίδιος θα ενισχύεται (ήδη η Ρωσική διοίκηση ανακοίνωσε συμμαχία με τους Κούρδους μαχητές ενώ θέτει την εναέρια υποστήριξη στην διάθεση τους, ενώ στο Ιρακινό Κουρδιστάν ήρθε σε επαφή με τους επιτελείς του PUK και το υπουργείο Πεσμεργκά με ατζέντα στρατιωτικής συνεργασίας και προμήθειας υλικού) γνωρίζοντας πως αυτή η παγίδα δεν είναι η τελευταία που θα του βάλουν οι φοβικοί των ΗΠΑ και οι χρήσιμοι ηλίθιοι «λαγοί» τους…

ΥΓ:Ο Ερντογάν ρίχνει λάδι στην φωτιά με δηλώσεις του: Η δήλωσή του ξεχειλίζει από γελοιότητα και υποκρισία: «Όποιος και να είναι αυτός που αντί να προσπαθήσει να σβήσει τη φωτιά στη Συρία χτυπάει τους Τουρκομάνους του Μπαϊρμπουτσάκ ή τους Άραβες στο Χαλέπι, είτε είναι το καθεστώς της Συρίας, είτε είναι τρομοκρατική οργάνωση είτε δύναμη που έρχεται από έξω, τους έχουμε ένα καθαρό μήνυμα. Ο συριακός λαός όπως όλοι οι άλλοι λαοί έχουν δικαίωμα να ζήσουν με ειρήνη και περηφάνια. Οι Άραβες, οι Κούρδοι, οι Τουρκομάνοι, οι Σουνίτες, οι Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί είναι όλοι φίλοι μας», είπε ο Τούρκος πρόεδρος.
Ο Ερντογάν άνοιξε τις πόρτες της κόλασης χωρίς να σκεφθεί ότι θα είναι ο πρώτος που θα περάσει μέσα... Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους και ο διαμελισμός των ρώσων πιλότων σηματοδότησαν την επικείμενη κατάρρευση και διάλυση της Τουρκίας. Λίγη υπομονή να έχουμε, η "παράσταση" μόλις ξεκίνησε... 

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!" 

Ερντογάν-Νταβούτογλου=ΨΟΦΟΣ..



Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Ήρθε η ώρα να εξαφανιστούν από το πρόσωπο της γης τα ένοπλα τάγματα θανάτου των Τούρκων φασιστών, των Η.Π.Α, της Ε.Ε και των Σαουδαράβων και Καταριανών βρυκολάκων.
Δεν υπάρχουν ίσες τροτσκιστικές αποστάσεις από αυτό τον πόλεμο..

 poutin erntogan
 
 

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Κώστας Τσαλικίδης..

6 Δεκεμβρίου 2014

30 Ιουλίου 2015
7 Οκτωβρίου 2015

Αυτοκαθορισμός: Κώστας Τσαλικίδης. 

Αυτοκαθορισμός: Κώστας Τσαλικίδης

Τώρα που έχουν ανάψει οι φλόγες της οργής για τον δικό σας (ή δικό μας) άνθρωπο μην ξεχνάτε ποτέ το ξεχασμένο θύμα των δολοφόνων μαφιόζων που αποτελούν το σημερινό κράτος, επειδή δεν ήταν "αγωνιστής", επειδή βγήκε μέσα από τα σπλάχνα του αστικού κατεστημένου προσπαθώντας να ψιθυρίσει την αλήθεια.



Η αλήθεια της εξέγερσης θα γίνει πλήρης αν συμπεριλάβει μέσα στο μαρτυρολόγιό της το θύμα των πρακτόρικων μηχανισμών της ντόπιας και ξένης κυριαρχίας. 


Εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ και αυτόν τον άνθρωπο.. 
ΤΟΝ ΚΡΕΜΑΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ.. 

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Ένας κόσμος-χρόνος άξιος καταστροφής..



Αν ο χρόνος μπορούσε να εννοηθεί ως ένας τροχός, ή ένας κύκλος, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει αντιληπτός ως μορφή μιας ταξικής κοινωνίας αν δεν ήταν σε κάθε στιγμή ένα αγκάθι που σχηματίζει τον κύκλο-τροχό ως κύκλο-τροχό ενός βασανιστηρίου.
Κάθε "στιγμή" αυτού του τροχού ένα μπήξιμο αγκαθιού στο σώμα του καθηλωμένου εργάτη.
Αλλά είναι λίγο να μείνουμε εκεί.
Ο χρόνος τροχός της αστικής νομιμότητας και της απειλής της έχει και άλλες ιδιότητες που τον καθιστούν ένα βασανιστικότερο ον.
Ο χρόνος δεν επιστρέφει στον εαυτό του, ούτε σημαίνει ένα μυθικό πηγαινέλα ανάμεσα σε διάφορες ισόμορφες και ίδιες κατ'ουσίαν μορφές μπηγμένου αγκαθιού και πληγής, αλλά έχει μιαν ευθύγραμμη κατεύθυνση, ένα συνεχές ατελεύτητο "μπροστά" που όμως δεν στερείται εξ'αυτής του της ιδιότητας την ακάνθινη ιδιότητα του μπηξίματος στο σώμα του εργάτη.
Η διαρκής αναμονή μιας καταδίκης που θα έλθει αλλά δεν έρχεται τελικά, μια αρρώστεια χωρίς τέλος, γιατροί δικηγόροι ψυχίατροι πόλεμοι σε ένα μέτωπο που δεν είναι μέτωπο, αλλά μάλλον ένα τεντωμένο σχοινί από το οποίο πέφτεις συνεχώς χωρίς να προσκρούεις, ένα χρέος συνεχώς ανανεωμένο το οποίο δεν ξεχρεώνεται ποτέ ούτε χρεωκοπείς, κατάκοιτα λείψανα νοσοκομείων και νεκροί που ζούνε, ζωντανοί που δεν θέλουν να πεθάνουν ούτε να ζήσουν, μιά γραμμή επικοινωνίας χωρίς τέλος και αρχή, στην μέση ένας διαμεσολαβητής, χαφιέδες που δεν θυμούνται σε ποιόν χαφιεδίζουν, μόνιμες πληγές επουλωμένες σε μια κρούστα παροδικών θεραπειών, κέντρα ενός κέντρου που κυλάει σε μια ανύπαρκτη στοιβάδα εξωτερικότητας με το όνομα περιφέρεια.
Η πληγή πληγή και ο θάνατος θάνατος, αλλά με δόσεις..
Μάλλον είναι αργά να καταλάβω αυτό τον κόσμο, ο χρόνος του είναι το κίβδηλο μιάς εικονικής εκτέλεσης, και αυτός είναι ένας Λόγος για να τον καταστρέψω όπως θα τον βρώ και όπου τον βρώ..
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Χρόνος, μοίρα, αντίσταση...




Η κατάσταση του χρόνου είναι συνυφασμένη με την ουσία της ανθρώπινης ζωής με όλο της το ειδικό είναι ως χρονική κατάσταση, και είναι εξ'αυτού κάτι παραπάνω από μιά επίταση αυτής της ουσίας. Δεν μπορούμε να πούμε από την μιά πως η ουσία της ανθρώπινης ζωής είναι η χρονικότητά της, αλλά από την άλλη αυτή η ούτως ειπείν "δευτερογενής" ουσία (χρονικότητα) δεν είναι έτσι απλά μια επίταση που διατηρεί την "πρωτογενή" ουσία ως έχει. 
Και αν είναι μιά επίταση δεν είναι αυτό τίποτα άλλο από ένδειξη πως κάθε επίταση δεν μπορεί παρά να είναι κάτι παραπάνω από απλά μια επίταση.
Τι είναι άραγε η οργή;
Πως επηρεάζεται η λαϊκη οργή από την χρονική μορφή της ανθρώπινης ουσίας της;
Θα έπρεπε εδώ να μιλήσω για την οργή των άλλων, την οργή του λαού εν γένει;
Θα έπρεπε εδώ να μιλήσω για τα κοινά περιεχόμενα της οργής των ατόμων που συναπαρτίζουν μια κοινωνική τάξη ή ένα πλήθος που τείνει να οργανωθεί ίσως σε κοινωνική τάξη "δι΄εαυτή";
Αν μπορούσα, αν ήμουν δηλαδή ένας εξασφαλισμένος διανοούμενος ή ένας αμέτοχος εργάτης, ίσως να το έκανα.
Η χρονικότητα που "βιώνω" ίσως από την μοίρα, ίσως από την δική μου επιλογή βίωσης του κόσμου, δεν μου επιτρέπει να μιλήσω εκ μέρους των υπαρκτών ή φανταστικών άλλων.
Μήπως αν μίλαγα έτσι δεν θα ήμουν τελικά ένα μέρος του Νόμου;
Μήπως αν μίλαγα έτσι δεν θα ήμουν τελικά ένα μέρος της μοίρας;
Ο χρόνος της αντίστασης δεν είναι δυνατόν να μην σπάει την μοίρα και τον Νόμο ως διάταξη της μοίρας και της ενοχής του.
Οι μοίρες όμως και ο άνεμος της ζωής έφεραν μπροστά στον αδύναμο να μην αντισταθεί με το σώμα του και την οργή του (το ίδιο είναι άραγε;) έναν χρόνο αληθινή πρόκληση για την ουσία που έχτισε με τα χέρια της ιδιοτροπίας του.
Θα έλεγα σχεδόν έκπληκτος πως υπάρχει θεός τελικά αν δεν με φόβιζε το ενδεχόμενο αυτός να είναι όντως ένας δαίμονας της εξουσίας.
Μόνον ένας θεός του κακού θα έθετε έναν εχθρό της μοίρας μπροστά σε μιά τέτοια μοίρα να μην αντέχει την μοίρα και να την έχει μπροστά του και αυτή, ως μορφή της μοίρας εν γένει και ως μια μορφή της μοίρας η οποία είναι ισότροπη και ισόμορφη με την μη αντοχή της μοίρας.
Η μοίρα με προκαλεί και δεν ξέρω αν πρέπει να την ακολουθήσω την πρόκληση αυτή ή να φύγω μακριά.
Αν την ακολουθήσω θα έχω νικήσει την μοίρα πολεμώντας; 
Ή μήπως θα την νικήσω αν φύγω μακριά; 
Και μακριά δεν είναι απαραίτητα ένα βουνό ή μια ξένη χώρα. 
Μπορεί να είναι εδώ δίπλα, σε μια άτονη και κυνική αναμονή της κρίσης του ψεύδους, ήτοι του Νόμου που έγινε ψεύδος και του ψεύδους που έγινε Νόμος.
Αναρωτιέται κανείς αν η πρόκληση της μοίρας είναι μια ταξική πρόκληση ή μια πρόκληση για προσωπική εξέγερση χωρίς όρια, είτε κανείς ακολουθήσει είτε αποφύγει την ολοκληρωτική μάχη.




Ι.Τζανάκος
Θα δούμε..

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Δικτατορία του προλεταριάτου..



 
Ένας από τους ορισμούς της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ θα ήταν πως πρόκειται για μιά κορυφαία παραβίαση, θραύση και ολοκληρωτική συντριβή του ΑΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ως ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ ΟΝΤΟΣ που αξιώνει την κυριαρχία του επί της ανθρώπινης ζωής..
Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ πριν σημάνει την εγκαθίδρυση ενός άλλου νόμου, αν υπάρχει τέτοια εγκαθίδρυση, σημαίνει μιαν στιγμή κατά την οποία δεν ισχύει κανένας νόμος παρά (ισχύει) μόνον η ισχύς και η δύναμη επιβολής της εργατικής τάξης επί των ταξικών αντιπάλων της.
 
 
Ι.Τζανάκος 

Νόμος και Δίκαιο..


Οι διάφορες εκδηλώσεις της έννομης βίας είναι συνυφασμένες πάντα με την υποταγή των αδύναμων (να αντισταθούν) υποζυγίων της παραγωγής και της γραφειοκρατίας.
Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες.
Το ζήτημα είναι πως θραύεται η θέληση του Δικαίου με την υποταγή στον Νόμο, το θέμα είναι δηλαδή πως μέσω του Νόμου καταστρέφεται το Δίκαιο, παρά το γεγονός πως αυτό δεν σημαίνει πως κάθε Νόμος είναι καταστροφή του Δικαίου και (επίσης) αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει Νόμος που προάγει το (ουσιαστικό) Δίκαιο.
Θα μπορούσε κανείς να αναπτύξει μιαν εξελιγμένη φιλοσοφικά και πολιτικά "περιπτωσιολογία" εντός της οποίας θα εδίδονταν διάφορες εξηγήσεις αυτής της πολλαπλότητας ουσιοποίησης του Νόμου, και εν γένει του "νομικού γεγονότος", χωρίς αυτή (η "περιπτωσιολογία") τελικά να υποπίπτει (κατά αυτό τον τρόπο, υποτίθεται) στην τυπική "περιπτωσιολογία" που ελέγχεται για έλλειψη συνεκτικής εξήγησης της ενότητας του "νομικού φαινομένου", ή απλά του (θετού) Νόμου.
Για μένα αντίθετα το ίδιο το φαινόμενο του Νόμου είναι αντικειμενικά προβληματικό, με την έννοια πως τελικά αναπτύσσει εντός του κυρίως τις θανατερές δυνάμεις-δυναμικές της κοινωνικής συνύπαρξης και εξ'αυτού είναι ουσιακά-ριζικά αντίθετο προς την ουσία του Δικαίου, αν και δεν είναι δυνατόν βέβαια να παραβλέψουμε πως η ίδια η ιστορικά θεμελιωμένη "διόγκωση" της έννοιας και του νοήματος του Δικαίου είναι συμμετρική προς την ανάπτυξη του Νόμου.
Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν θέλουμε να μασάμε τα λόγια μας, η οδός του Νόμου είναι μιά οδός πτώσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής συνυπόστασης των ανθρώπων και γι'αυτό δεν υπάρχει κανένας Λογικός ή αισθητηριακός τρόπος να δικαιο-λογηθεί τελικά η οποιαδήποτε φιλοσοφική και ηθική υπεράσπισή του στο εδώλιο της αληθινής ζωής ειδικά των λαϊκών τάξεων. 
Ο μύθος πως ο Νόμος υπερασπίζεται την ζωή των αδυνάμων είναι ένας ακόμα εξευτελιστικός τρόπος να θρονιάζεται η ταυτότητα "αδύναμος άνθρωπος-άνθρωπος" πάνω στο δέρμα της πραγματικής ανθρώπινης ζωής, άρα είναι ένας μύθος δικαιολόγησης της σκλάβωσης των αδυνάμων και της ευτελούς συνύπαρξης δυνατών-αδυνάμων, όπου οι αδύναμοι καταφεύγουν στην ύστατη στιγμή της αδυναμίας τους ως την κορύφωση της όποιας υπόστασης τους έχει απομείνει.
Αν στο προαστικό παρελθόν η ύστατη και κορυφαία στιγμή του υποτελούς ήταν η θρησκεία και τα λουτρά αίματος που "χάριζαν" οι κάτοχοι του Ξίφους στον κόσμο, στον καπιταλισμό ο αδύναμος κορυφώνεται ως ειδική ύπαρξη αδυναμίας στην αίθουσα ενός δικαστηρίου ή στο κρεββάτι ενός νοσοκομείου. 
Δεν νομίζω να έχει υπάρξει αθλιότερη κορύφωση για έναν ή καθέναν αδύναμο άνθρωπο, για έναν άνθρωπο που γενικά δεν μπορεί ή δεν θέλει να διεκδικήσει το δίκιο του με την δύναμη, την επιβολή, την ισχύη του σώματος, του πνεύματος, των όπλων του τελικά.
Από αυτό το σημείο ξεκινώντας θα μπορούσαμε ίσως να ανακαλύψουμε άλλη μιαν εσωτερική σύνδεση της εσωτερικής κατάντιας που λέγεται "ενοχική-ηθική" "συνείδηση" με την ψυχική εκμηδένιση που ονομάζεται "χρηστότητα" και "ήθος", και όλων αυτών με την νεκρική σιγή της ψεύτικης ζωής, με το νεκροταφείο της αλήθειας που λέγεται Νόμος.


Ι.Τζανάκος 

Σημειώσεις για τον αντισοβιετισμό/αντισταλινισμό..



Η κατασκευή ενός εχθρού δεν είναι μια υπόθεση του "διανοητικού" εργαστηρίου αλλά προϋποθέτει μιαν υπάρχουσα αντικειμενική κατάσταση "εχθρότητας" την οποία ο "κατασκευαστής" μεταμορφώνει σε σφαιρική και αυτοτελή οντότητα-υπόσταση.
Ο αυταρχισμός και η "εχθροπάθεια" και του εκάστοτε κράτους αλλά και των εκάστοτε "αντεξουσιαστών" εχθρών του (ακόμα κι αν δεν αυτοπροσδιορίζονται ως "αντεξουσιαστές") έγκειται ακριβώς σε αυτό:
Στην ολοκλήρωση συνεκτικοποίηση και σφαιρικοποίηση μιας αντινομικής (κοινωνικο-)πολεμικής κατάστασης σε κατάσταση πολέμου εις την οποία αντιπαρατίθενται απόλυτα συνεκτικές (συνεκτικοποιημένες) ομάδες.
Γι'αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι μεγάλες σε ένταση συγκρούσεις έχουν προσχηματισθεί ιδεολογικά και αξιακά σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
 
Από την άλλη όμως:
Αυτό το γενικό πλαίσιο της αυταρχικοποίησης των κοινωνικών πολέμων δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην ιστορική "ενοχοποίηση" της πολεμολογίας και της πολεμικής στάσης του "λαϊκού στρατοπέδου".
Δεν είναι το "λαϊκό στρατόπεδο" της παγκόσμιας ταξικής μάχης που ενεργοποίησε τις "ολοκληρωτικο"-πολεμικές μεθόδους συγκρότησης της μάχης και την "αλλοτριωτική" συνοχή των πόλων, άρα και την όποια "αλλοτριωτική" συνοχή του δικού του πολεμικού πόλου, όπως εκφράστηκε στην ίδια την συγκρότηση των (πολεμικών) σοσιαλιστικών κοινωνιών ("υπαρκτός σοσιαλισμός") και την κυρίαρχη ιδεολογία του που ήταν ο "σταλινισμός".
Δεν πρόκειται να αναπτύξουμε καμμία ιστορική απολογητική για αυτές τις κοινωνίες και αυτήν την (μαχητική) ιδεολογία, άλλα είναι η ώρα να σπάσουμε την σιχαμερή σύμβαση της αστικής  ενοχοποίησής τους η οποία επικράτησε σε όλη σχεδόν την αριστερά-αναρχία (και την δεξιά βέβαια) μετά την πτώση του υπαρκτού "λαϊκού στρατοπέδου".
Η θέση μας δεν είναι ούτε κεντριστική, ούτε συμβιβαστική. 
Όπως έχω πεί και αλλού, η αλήθεια δεν είναι στην μέση αλλά είναι εκεί που είναι.
Θα μιλήσω σχηματικά και (επίσης) πολεμικά, χρησιμοποιώντας πάλι σημεία-θέσεις:

1) Οι χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν ήταν καπιταλιστικές, ούτε κρατικοκαπιταλιστικές. 
Ωστόσο υπήρχε "εκεί" μια ταξική μειοψηφία, ένα είδος άρχουσας-εκμεταλλευτικής τάξης η οποία δομήθηκε και αναπτύχθηκε όμως πάνω στο "έδαφος" της παγκόσμιας ταξικής (πολεμικής) αντιπαράθεσης του "λαϊκού στρατοπέδου" με το καπιταλιστικό στρατόπεδο. 
Η κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό, ο οποίος ήταν ένα παράδοξα και αντινομικά μεταβατικό προς τον κομμουνισμό ταξικό-εκμεταλλευτικό σύστημα (και ήταν σοσιαλισμός, χωρίς εισαγωγικά), συνήθως δεν γίνονταν και δεν γίνεται από την σκοπιά των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων, ούτε με στόχευση την "θετική" του υπέρβαση, αλλά από την σκοπιά ενός -ενισχυμένου από τον αστισμό/ιμπεριαλισμό (ειδικά τον "δυτικό")- αναρχοφιλελευθερισμού/αναρχισμού και σοσιαλδημοκρατισμού (αντι-"ολοκληρωτισμός")
Υπάρχουν αλήθειες σε αυτή την πολυποίκιλη και πολυπλόκαμη κριτική, υπάρχει ένα είδος υποκριτικής ηθικής/αναλυτικής ανωτερότητας που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα με τις "δικές" μας "ρεαλιστικές" αντιρρήσεις, αλλά στην βάση τους όλες αυτές οι κριτικές που συναπαρτίζουν τον "αντισταλινισμό" είναι μέρη της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας.
2) Ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός του μέλλοντος δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτές τις κριτικές και τον γενικό "αντικρατισμό" που σπέρνουν οι αριστεροί διανοούμενοι στο αμαθές και διψασμένο για αντιδραστικές θεωρίες μικροαστικό "κοινό" ή την ανυπόμονη ριζοσπαστική νεολαία (κυρίως της δύσης), εφόσον σε καμμία από αυτές δεν σκιαγραφείται ούτε καν στοιχειωδώς η πραγματική εναλλακτική οδός απέναντι στην αναγκαιότητα ενός μόνιμου και "σκληροπυρηνικού" εργατικού κράτους, το οποίο με την σειρά του υπάρχει και θα υπάρχει όσο θα υπάρχει αντιπαράθεση με τον "αεί" περικυκλωτικό ιμπεριαλισμό.
3) Σε αυτό το πλαίσιο η ιδεολογική μάχη τόσο με τον (κάθε) τροτσκισμό όσο και με κάθε αναρχοαυτόνομο ρεύμα, πέραν της αυτονόητης μάχης με τον "ευρωκομμουνισμό" και την σοσιαλδημοκρατία, είναι μια μάχη ζωής και θανάτου
Δεν υπάρχει μέση οδός "σύνθεσης", ούτε πιθανός συμβιβασμός με τους αντισοβιετικούς. 
Από την άλλη, η εξιδανίκευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η παράβλεψη της δικής του ταξικής προδοσίας απέναντι στην ζωντανή εργασία, η παράβλεψη των ιστορικών εγκλημάτων της σοβιετικής ηγεσίας, η παράβλεψη της αλλοτριωτικής σοβιετικής ιδεολογικοποίησης της κρατικής αναγκαιότητας και της στρατιωτικοποίησης της ταξικής πάλης, δεν οδηγεί πουθενά, ή μάλλον οδηγεί κάπου:  στην ιδεολογική ήττα και την μελλοντική προσχώρηση πολλών νέων "σταλινικών" στο αντίθετο "αναρχο"-αστικό στρατόπεδο. 
Όλο αυτό γίνεται, γι'αυτό έχουμε γεμίσει με πρώην "σταλινικούς" αντεξουσιαστές.
Μόνον η αλήθεια έχει νόημα.

Ι.Τζανάκος  

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..