Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

3 σημεία για την ανθρώπινη και την εργατική αλήθεια..



1
Η πορεία της ελεύθερης σκέψης για την κοινωνία και την ιστορία μέσα στο δάσος των χυδαίων σοφιστειών που σκαρφίζονται οι γραμματιζούμενοι υπηρέτες των εκάστοτε εξουσιών δεν είναι αναγκαία μια πορεία αλήθειας, με την έννοια εκείνη της αλήθειας που θα της προσέδιδε έναν ας πούμε "θετικό" χαρακτήρα, ένα "θετικό" σημασιακό περιεχόμενο σαν κι αυτά που έχουν, ή θεωρείται πως έχουν, οι "θετικές επιστήμες".
Είναι σαν να αντιμετωπίζεις τα θηρία του δάσους, άσχημες "καιρικές συνθήκες", πείνα δίψα κρύο και να πρέπει να επιβιώσεις, άσε που είναι πιθανόν να χρησιμοποιήσεις τον έναν ή τον άλλον εχθρό ή αντίπαλο, ζωντανό ή "συνθήκη", για να πετύχεις αυτή την επιβίωση.
Αν με ρωτήσετε, θα σας έλεγα πως έχω πολλά τραύματα από αυτή την πορεία, αλλά και πολλές απορίες.
Ας πούμε τι κερδίζει πραγματικά ο αυλικός διανοούμενος, ή ο υποψήφιος αυλικός διανοούμενος, ενός άθλιου ηγέτη;
Κερδίζει τίποτα; 
Όχι απαραίτητα, το μόνο που ίσως κερδίζει είναι να εκφράσει τον χαμηλά αυτοαξιολογημένο εαυτό του σε κάτι "πραγματικά άξιο" μνείας, ή εν πάσει περιπτώσει θέλει να πει την αλήθεια του, γιατί κάποια αλήθεια υπάρχει πάντα μέσα στο δάσος των σοφιστειών. 
Κάθε σοφιστεία είναι μια αλήθεια του ψεύδους της αντίπαλής της. 
Κάθε σοφιστής ένας υποστηρικτής της αλήθειας εκείνης που υπάρχει ως αποκάλυψη ή "ορθολογική" πραγμάτευση του ψεύδους της αντίθετής της.
Τι μπορεί να κάνει η ελεύθερη σκέψη; 
Να φύγει ας πούμε μακριά από όλα αυτά; να φτιάξει μιάν άτρωτη νοητική ασπίδα; 


2
Δεν υπάρχει τίποτα πιο λανθασμένο από το να θεωρεί κανείς την ελευθερία στην σκέψη μέσα σε μια ταξική καταπιεστική κοινωνία ως κάτι διαφορετικό από την ελευθερία στην ζωή, εντός της πάλι, δηλαδή ως κάτι διαφορετικό από έναν αγώνα μέσα στις αντίξοες, εχθρικές συνθήκες που σχηματίζουν οι εκάστοτε ανταγωνιστές, στο πεδίο τώρα της αλήθειας.
Θα έλεγα, από την σκοπιά μου, στο πεδίο του ψεύδους.
Αυτό εις το οποίο θα αφιέρωνα την ζωή μου τώρα, αν ήμουν 20 χρονών, θα ήταν να φτιάξω έναν καλό μηχανισμό αποκάλυψης του ψεύδους της κάθε ιεραρχικής εξουσίας και της κάθε σιχαμένης υποκριτικής "δημοκρατικής" μορφής της.
Αλλά δεν είμαι 20 χρονών, έχω περάσει ήδη το μέσον της ζωής μου και αυτό που έχω αποκομίσει θα μπορούσε να συνοψιστεί όχι σε Λόγους περί αληθείας ή ψεύδους, αλλά σε οργή, σε μένος, σε μίσος προς κάθε υποκριτική ή "ειλικρινή" παγκόσμια εξουσία. 
Θα προσέξατε βέβαια πως βάζω μπροστά στην εξουσία την λέξη-επιθετικό προσδιορισμό "παγκόσμια". 
Θα σήμαινε αυτό πως δεν έχω πρόβλημα με μια μη παγκόσμια τοπική ας πούμε εξουσία;
Θα σας απαντήσω ως εξής: αν ζούσαμε στην λίθινη εποχή ίσως το ερώτημά σας θα είχε νόημα.
Δεν έχει νόημα από την στιγμή που πάνω από 30 γενιές προγόνων μου (όχι "εθνικών", απαραίτητα) και προγόνων σας ζούνε στην "αγκαλιά" μιας φανερά ή έμμεσα κυρίαρχης "οικουμενικής" (με "οικουμενικές" αξιώσεις κυρίαρχίας) αυτοκρατορίας.  
Το ερώτημα για την "παγκοσμιότητα" του ανθρώπου και την "παγκοσμιότητα" της αλήθειας ΤΟΥ, ανεξάρτητα αν τίθεται ή όχι σε αντιδιαστολή προς την τοπικότητα της παρουσίας του και της υπόστασής του, είναι συνήθως (σε αυτές τις συνθήκες) ένα αυτοκρατορικό ερώτημα και λαμβάνει διάφορες απαντήσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι συμπληρωματικές προς κάποια επίσης (ψευδο-οικουμενική τελικά) οικουμενική αλήθεια κάποιας υπερισχύουσας ή αναδυόμενης αυτοκρατορίας. 
Για να μην σπεύσετε να θεωρήσετε την άποψή μου αυτή ως ιθαγενισμό ή αντι-οικουμενισμό θα έλεγα έτσι απλά και χωρίς περιστροφές πως θεωρώ το "σπεύδειν" σας ήδη καθορισμένο από την ενοχή της ντε και καλά οικουμενικής σας "αλήθειας". 
Το λέω αυτό γιατί πρέπει να είναι αυτονόητο να σεβαστείτε, που δεν το κάνετε, το γεγονός πως όντως κάθε τοπικοκεντρική (και όχι μόνον "εθνοκεντρική") αλήθεια μπορεί και δικαιούται και πιθανόν είναι ήδη μία οικουμενική αλήθεια αν θέτει ως σκοπό της την αλήθεια και όχι την επικράτηση του τόπου ως τόπου. 
Δεν υπάρχει βέβαια, ακόμα και στο επίπεδο της "κοινωνικής αλήθειας" η οποία δεν είναι της ίδιας τάξεως και θέσμισης όπως η αλήθεια  των θετικών επιστημών, μόνον αυτή η αλήθεια, αν είναι αλήθεια, αλλά και από την άλλη μεριά δεν υπάρχει πραγματικά μη-τοπική αλήθεια ή μάλλον μη-μόνον-τοπική αλήθεια αν δεν είναι περιέχουσα την αλήθεια των τόπων. 
Όσο περιέχει τόπους τόσο οικουμενικότερη είναι, όσο τους αφαιρεί, όσο τους αγνοεί, τόσο προσεγγίζει την ψευδο-αλήθεια των υπερεθνικών αυτοκρατορικών εξουσιών κάθε είδους και κάθε εποχής, εξουσιων οι οποίες βεβαίως σχεδόν πάντα ποδηγετούνται από έναν τόπο, ένα έθνος ή μιάν ολιγαρχία εθνών. 
Γιατί λοιπόν να μην μιλάμε για την αλήθεια, τις αλήθειες, οι οποίες ως πολλαπλότητα αλήθειας δεν περιέχουν (πάλι) μόνον τους τοπικούς ή παγκοσμιο-τοπικούς καθορισμούς, και πρέπει να μιλάμε συνεχώς σαν ξόανα και σαν ρομπότ για την αλήθεια-αλήθεια, και το δίκιο-δίκιο; 
Μήπως υπάρχει κάποια ενοχή, κάτι νοσηρό σε αυτή την εμμονή;
Κανονικά θα έπρεπε να είναι όλα αυτά, η οικουμενικότητα και η τοπικότητα της αλήθειας και των αληθειών, ως μέρη μιας ακόμα μεγαλύτερης πολλαπλότητας αληθειών, σχεδόν αυτονόητα. 
"Μα ναι!" θα αναφωνήσουν όλοι, και θα σπεύσουν πάλι, όπως πάντα σπεύδουν να σπεύδουν, "εμείς αυτό θέλουμε, αλλά όχι οι αντίπαλοί μας" (δεν το λένε ακριβώς έτσι βέβαια). 
Δεν πρόκειται λοιπόν, το καταλαβαίνετε, να συνεννοηθούμε τελικά, δεν πρόκειται να βγάλουμε άκρη και και γω θα συνεχίσω να σπάω τα βάτα του δάσους και να καίω ξύλα να ζεσταθώ μέχρι να αλληλοφαγωθούνε όλα αυτά τα θηρία μεταξύ τους. 
Και δεν πρόκειται να αλληλοφαγωθούνε ποτέ σε σημείο εξάλειψης.
Θα πω κάτι τελευταίο, οικουμενικό λοιπόν.
Μόνον μια εργατική πολιτική, μια εργατική σκέψη, η οποία θα αναδύονταν με αξιώσεις κυριαρχίας (πάλι, όχι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο) θα έκοβε αυτούς τους γόρδιους δεσμούς. 
Αλλά αυτό δεν θα θύμιζε τίποτα από όλα αυτά, εφόσον θα ήταν μιά πολιτική και μιά αλήθεια κυρίως "θετική" η οποία θα περιείχε εντελώς αφομοιωμένους-ανηρημένους όλους τους πόλους της σημερινής αντιπαράθεσης και όλες τις εκδοχές των αλληλοσυμπληρούμενων σοφιστειών και ιδεολογιών. 
Το ξέρω πως ακούγεται σαν "θαύμα" και σαν "αποκάλυψη", αλλά δεν είναι. 
Είναι η μικρή και ασήμαντη επίγνωση ενός εργάτη ή μισο-εργάτη πως η τάξη του έχει στις πλάτες της ακόμα και αυτό το καθήκον.

3
Η εργατική, η προλεταριακή σκέψη, δεν είναι δυνατόν να αναδυθεί πλέον ούτε "οικουμενικά" ως ένα οικουμενικό αντι-ψεύδος, ούτε "εθνικά-τοπικά".  
Η εργατική τάξη θα παραμερίσει και τις αυτοκρατορίες και τα έθνη-κράτη που τις συναπαρτίζουν ως κυρίαρχα ή υποτελή.
Οι όροι του προβλήματός της και της λύσης του είναι υπερβαίνοντες και τους δύο αυτούς όρους.
Για τον εργάτη δεν υπάρχει ούτε οικουμενική ούτε εθνική αλήθεια. 
Υπάρχει μόνον αλήθεια ως μια πολλαπλότητα αληθειών που υπερβαίνει και αυτούς τους όρους αλλά αναφέρεται κιόλας σε ένα ακόμα μεγαλύτερο σύστημα πολλαπλότητας. 



Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 6 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..