Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου / 5 σημεία


1
Η βία που υπόσχεται και πραγματοποιεί ο ύστερος ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν είναι καίρια και καθοριστική και ως προς την εμφάνισή της και ως προς την μορφοποιητική της δύναμη. 
Ακόμα και αστικές δυνάμεις (ιμπεριαλιστικές ή μη-ιμπεριαλιστικές, όπως το Ιραν, η Ρωσσία) που είναι υποχρεωμένες εκ της σχετικά "αμυντικής" αντικειμενικής (οικονομικής, γεωπολιτικής κ.λπ) θέσης τους να επιζητούν μιάν αμεσότερη σύγκρουση με τους (δυτικούς) αντιπάλους τους δεν μπορούν να αποφύγουν την εμμεσοποίηση αυτής δια "αντιπροσώπων" και "συμμάχων", σε ένα σκηνικό που είναι οργανωμένο ως ένα εμφανές παρασκήνιο ή (ως) μια παρασκηνιακή εμφάνεια.
 
 
2
Η αναζήτηση της βίας, η πρόκληση σε άμεση και απόλυτη μάχη, με σκοπό όχι μόνον την συνέχιση της πολιτικής κυριαρχίας αλλά και την οργάνωσή της σε ένα πεδίο "απλής" και ολικής εμφάνειας είναι και αυτή καθορισμένη από ένα άλλο είδος εμμεσότητας το οποίο έχει μάλιστα και (όντως) απαξιωτικά χαρακτηριστικά (ISIS) χωρίς να λείπει εκεί μάλιστα το ιδιαζόντως οργανωμένο θεαματικό στοιχείο, αλλά κυρίως έχει και αυτή ένα πολύ χθαμαλό και ποταπό υπόστρωμα αστικών, νεο-φεουδαλικών και νεο-πατριαρχικών συμφερόντων.
Με αυτές τις εικόνες στο μυαλό, χωρίς δηλαδή κανείς να υποκύπτει στην φιλελεύθερη και "αντι-ολοκληρωτική" ψευδο-ερμηνεία της ύστερης πραγμάτωσης της βίας (και του πολέμου γενικότερα), θα μπορούσε να αναζητήσει την αληθινή επιστροφή της αληθινής βίας, της θεϊκής και λυτρωτικής βίας μόνον (πάλι) στο προλεταριάτο. 
 
 
3
Το ζήτημα είναι πως και αυτό (δηλαδή το προλεταριάτο) μάλλον την αναζητά ακόμα, μύχια, χωρίς να υπάρχει κάτι που να κάνει δυνατή την συνάρθρωση της ως δυνητικής ατομικής εξεγερτικής βίας με ένα συγκροτημένο βίαιο οργανωμένο κίνημα το οποίο θα έθετε ως στόχο του την πραγμάτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Πάντως η επιχειρηματολογία υπέρ μιας ιστορικής αναμονής "μέχρι την αρμόζουσα στιγμή" όπου δεν θα ήταν δυνατή μια προ-συντριβή του εν δυνάμει βίαιου προλεταριάτου από την αστική τάξη (ιμπεριαλιστική ή μη-ιμπεριαλιστική) ελέγχεται πιά (από μένα τουλάχιστον) ως ένας ανασχετικός συντελεστής για την ίδια την συνείδηση του προλεταριάτου ως "τάξης για τον εαυτό της".
Το ηθικό, ιδεολογικό, αξιακό, προγραμματικό ξεκλείδωμα της συζήτησης για την βία του προλεταριάτου, η οποία έχει (ως συζήτηση) την ευγενικότερη και επιστημονικότερη μορφή της όταν περιστρέφεται γύρω από την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, δεν είναι απλά η προϋπόθεση για την ορθή δράση του προλεταριάτου όταν έρθει η "στιγμή". Αντίστροφα:
Για να έρθει η στιγμή πρέπει να ξεκλειδώσει αυτή η συζήτηση (για την βία του προλεταριάτου).
Η συζήτηση αυτή δεν είναι βέβαια ακριβώς διαλογικής μορφής, αφού ακόμα και όταν κανείς εισέρχεται εις αυτήν δεν σημαίνει πως πραγματικά ενδιαφέρεται για την πραγμάτωση της εν λόγω έννοιας. 
 
 
4
Όποιος μάλιστα εισέρχεται στην συζήτηση ως "θεραπευτής" και ερμηνευτής της έννοιας μπορεί να είναι ή να καταλήξει είτε αληθινός υποστηρικτής της είτε ο έσχατος προδότης και εχθρός της. 
Η ιστορία έχει δείξει πως αυτή η έννοια-κατάσταση είναι αντικείμενο πραγμάτευσης με τον ευστοχότερο και ουσιαστικότερο τρόπο όταν οι συντελεστές της σημαδεύουν ο ένας τον άλλο με την έσχατη κατηγορία και υπό το φως της έσχατης κρίσης της υλοποίησης.  Δηλαδή:
Η συζήτηση για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης πραγματώνεται ουσιαστικά όταν υπάρχει (αυτή) η κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης.
 
 
5
Το ερώτημα που δένει τα προηγούμενα σημεία, και είναι για μένα το πολιτικό ερώτημα της επερχόμενης εποχής, είναι το εξής:
Υπάρχει σήμερα κατάσταση για την εργατική τάξη, το προλεταριάτο, τον λαό εν γένει, όπως μάλιστα "απαρτίζονται" από αποξενωμένα και αλυσοδεμένα "άτομα", που να μην  είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης;
Θα πω, λίγο με αποκοτιά λίγο με προσωπικό τόνο, ΟΧΙ.
Γιατί όμως το λέω αυτό; 
Θα επιχειρήσω να απαντήσω σύντομα:
Και η αστική υλική νομοτέλεια (οικονομική και οικονομικο-πολιτική) και η νομική έκφρασή της, ο αστικός Νόμος και ο αστικός Κανόνας, έχουν στηριχθεί πλέον, σε αυτή την ύστερη ιμπεριαλιστική-αστική εποχή που "ζούμε", σε ένα πλέγμα ιστορικών αναμονών και δομικών καθηλώσεων που δεν έχουν το ειδικό αποτέλεσμα της πραγμάτωσής τους σε ολική πληρότητα, έστω στα πλαίσια της συνύπαρξης της αστικής ολότητας με την "σύμφυτη" έλλειψή της (το ελλειπτικό ή ελλειψιακό ισοδύναμό της). 
Όλα για το αστικό σύστημα είναι μια ασθένεια χωρίς θεραπεία και χωρίς κακό τέλος, με προοπτική και ορίζοντα μια νέα ασθένεια κ.ο.κ, αλλά για το προλεταριάτο όλα είναι θάνατος και μάλιστα αποκλειστικά "ατομικός" χωρίς να υπάρχει όμως, σε αυτό το πλαίσιο, η δυνατότητα της βίαιης ανάστασης.
Για να υπάρξει η μαζική βίαιη έγερση του προλεταριάτου πρέπει να σπάσει η σύμβαση του μισοζώντανου και μισονεκρού αστισμού και να υπάρξει ξανά η ατμόσφαιρα της διπολικής σύγκρουσης, για να υπάρξει ή να εμφανιστεί η πραγματική διπολικότητα που κοχλάζει στην "κοινωνία". 
Επειδή υπάρχει αυτή η ανάγκη, και τεχνητά και "αυτόματα", παράγονται άλλες κίβδηλες μεν αλλά όχι φαντασιακές πολυ-πολικότητες (και διπολικότητες) που την πραγματώνουν και την επικαλύπτουν ταυτόχρονα.
Στο "διεθνές" επίπεδο αυτό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές, πέρα από τις οικονομικές και πολιτικές μορφές του ιμπεριαλιστικού/αστικού ανταγωνισμού. 
Αλλά στην "κοινωνία" υπάρχει σιωπή και ένα παράδοξο νέφος "κοινής" εσωτερικής γαλήνης, σε όλα τα "στρατόπεδα" της κίβδηλης ή ελλειπτικής, άρα άτιμης από μια σκοπιά, διαμάχης των διεθνών δυνάμεων, δια αντιπροσώπων.
Η αποκάλυψη της εσωτερικής (και "εθνικής" αλλά όχι πάντα μόνον "εθνικής") εμμεσοποίησης της βίας, δεν θα είναι θεωρητική, μόνον ή και καθόλου, αλλά πρακτική. 
Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου σε δυνητική μορφή (δηλαδή και θεωρητική και θεωρητικο-πρακτική μορφή) είναι η απόλυτη προϋπόθεση για την ανάδυσή της σε ενεργητική και καθολική μορφή.
Και άμεση υλοποίηση σημαίνει κάτι. 
Τι σημαίνει;
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..