Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Για την λαϊκή βία..



Η μαζικότητα μιας ένοπλης λαϊκής αντιπαράθεσης πρός έναν εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό δεν ταυτίζεται με την ένταση και την κορύφωσή της, όπως συμβαίνει σε "τυπικές" στρατιωτικές επιχειρήσεις. 
Επίσης, κατά την γνώμη μας, δεν είναι αναγκαίο να περιοριστούμε σε μια εννοιολόγηση της ένοπλης λαϊκής πάλης στα πλαίσια του ανταρτοπόλεμου, σε αστεακό περιβάλλον ως υποστηριζόμενη ή μη-υποστηριζόμενη από δυνάμεις που εμφωλεύουν και επιχειρούν στην ύπαιθρο.
Όμως, σε μια αναγκαία διευκρίνηση βάσει της ιστορικής εμπειρίας της "εργατικής αυτονομίας" στην Ιταλία, ο αρχικός περιορισμός σε ένα σχετικά ήπιο και αποκεντρωμένο ("κοινωνικό") μοντέλο ένοπλης λαϊκής βίας δεν εγγυάται την αυτο-οριοθέτηση του ένοπλου κινήματος.
Η κορύφωση των αγώνων και η κλιμάκωση που φέρνει η κρατική καταστολή μπορούν να γίνουν το πλαίσιο μιας πολιτικής και πολιτικο-στρατιωτικής ήττας, χωρίς αυτό να παραπέμπει σε "συνωμοσίες" της αστικής τάξης και σε προβοκατορολογίες. 
Όταν ακουμπάς και μόνον τα όπλα έχεις πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, η εκκίνηση ενός ένοπλου αγώνα δεν έχει υπαναχώρηση χωρίς ήττα, αυτό το επιτάσσει η μορφή του αγώνα από την σκοπιά του λαϊκού αγωνιστικού πόλου αλλά και η στρατηγική σκέψη και οι στρατηγικές αποφάσεις της άρχουσας τάξης που φυλάττει το μονοπώλιο της βίας, την αποκλειστική χρήση της από το αστικό κράτος ή την χρήση της με την άδειά της, ως τον ιερότερο νόμο, ιερότερο και από την κατοχύρωση της ατομικής μεγαλοιδιοκτησίας και των τραπεζών.
Όπως έχουμε τονίσει αλλού η επιλογή του χρόνου εκκίνησης ενός ένοπλου αγώνα είναι ένα από τα κυριότερα θέματα τα οποία απασχολούν το εργατικό-ταξικό κίνημα, αν και όχι το μόνο όσον αφορά την μορφή και το περιεχόμενό του.
Υπάρχει η διαρκής αναβλητικότητα των ρεφορμιστών και των γραφειοκρατών των μαζικών ή ημι-μαζικών λαϊκών και κομμουνιστικών κομμάτων, αν υπάρχουν, και από την άλλη υπάρχει η βιασύνη και η μούρλια όλων αυτών που θέλουν να επισπεύσουν την εκκίνηση της ένοπλης αντιπαράθεσης. 
Αν από την άλλη νομίζουμε πως έχουμε την πλήρη πρωτοβουλία για την εκκίνηση της ένοπλης αντιπαράθεσης είμαστε το ίδιο γελασμένοι.
Όταν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα εξουσίας αποφασίσουν να μετατρέψουν μιά αστική κοινωνία σε κόλαση κοινωνικών καταστροφών και διωγμών, όταν εξωπεταχθούν μάζες από την ίδια την στοιχειώδη "επιβίωσή" τους, όταν δημιουργείται ένα εφιαλτικό σκηνικό κοινωνικής καταστροφής πολλά θα είναι τα άτομα, οι συλλογικότητες, οι κοινωνικές ομάδες μέσα στον εργαζόμενο λαό που θα σκεφτούν να πάρουν αν όχι τα όπλα πάντως κάποια λοστάρια και καδρόνια στα χέρια τους, ή να πετάξουν κάποιες αυτοσχέδιες βόμβες στους δολοφόνους του λαού και της νεολαίας. 
Αυτά τα δημιουργεί η ίδια η αστική τάξη και οι χαφιέδες της και με την έννοια πως σε αυτήν ανήκει μερικές φορές η πρωτοβουλία της πρόκλησης. 
Να μην απαντήσουμε, να αποφύγουμε την πρόκληση επιδεικνύοντας "αριστερή" ή κομμουνιστική αυτοπειθαρχία;
Αν θέλετε να μιλήσουμε από την δική μας σκοπιά, όντως δεν θα απαντούσα, θα προτιμούσα να ξεκινήσει η λαϊκή αντεπίθεση με άλλες (μάλιστα πρωτότυπες) μη βίαιες μορφές αντιπαράθεσης.
Θεωρώ όλο αυτό το παιχνίδι αρκετά επικίνδυνο, αν δεν γίνει βαθύς αναστοχασμός μέσα στον λαό για την δυναμική του και τους όρους συμμετοχής των όποιων "καθημερινών" ανθρώπων. 
Αλλά, υπάρχει το "αλλά". 
Η μετάθεση της βίας και της ενσώματης ταξικής σύγκρουσης (όχι απαραίτητα ένοπλης, νομίζω καταλαβαινόμαστε) σε κάποιο ακαθόριστο σημείο της ιστορίας μπορεί να σημαίνει απλά φόβο, λεγκαλισμό, υποχώρηση και το κυριότερο μιαν βαθιά υποταγή στην αστική κυριαρχία. 
Προφάσεις εν αμαρτίαις δηλαδή όλα αυτά, των ίδιων των μαζών και των προδοτικών ή ρεφορμιστικών-γραφειοκρατικών ηγεσιών τους.
Δεν θα βγάλουμε καμμία άκρη με την θεοποίηση της μη-βίας, όπως αυτή που συμβαίνει στην μικροαστική κοινωνία "μας" η οποία βεβαίως βεβαίως είναι αρκετά ικανοποιημένη αν την ασκήσουν θεαματικά κάποιοι άλλοι, κυρίως ακροδεξιοί και μάλιστα επί των ασθενεστέρων (ακόμα) κοινωνικών ομάδων (μετανάστες κ.λπ)
Κάποια ιερά αυγά και κάποιες ιερές τζαμαρίες πρέπει να σπάσουν χωρίς αυτό να σημαίνει σε καμμία περίπτωση άσκηση βίας ή εκκίνηση μιας ήπιας ένοπλης αντιπαράθεσης. 
Από εκεί ξεκινάμε, σε κοινωνίες όπως η ελληνική αστική κοινωνία και μετά συζητάμε γιά όλα τα υπόλοιπα. 
Σε αυτό όμως το πλαίσιο, χωρίς προβολή ζητημάτων άμεσου μετασχηματισμού της θεωρίας και της ενόρασης της λαϊκής βίας σε βίαιη λαϊκή πρακτική, δεν είναι δυνατόν να μην τίθεται καν το ζήτημά της, ή το ζήτημα του μελλοντικού (αλλά δεν ξέρουμε πότε, κοντά ή μακριά) λαϊκού πολέμου στα συγκεκριμένα ιστορικά, ταξικά και γεωπολιτικά πλαίσια που κινείται αυτός εδώ ο "τόπος"..







Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..