Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Θεμελιακές πολιτικο-στρατιωτικές έννοιες..



Ακολουθούν κείμενα του "Αυτοκαθορισμού" που αναφέρονται σε θεμελιακές πολιτικο-στρατιωτικές έννοιες..

Συνεχίζεται...
 

20/7/2015

Η δόμηση των επιπέδων του (πολεμικού) ΑΝΣΚ (αντικειμενικού σκοπού) σε μια κοινωνική-πολιτική πάλη (1)

Η δόμηση των επιπέδων του ΑΝΣΚ (Βασικές πολεμολογικές έννοιες (1)) δεν υφίσταται ως μιά ά-χρονη αφηρημένη δομή και (επίσης) δεν υπόκειται σε μία αφηρημένη πραγμάτωση, ούτε στα αμιγώς στρατιωτικά πλαίσια, ειδικά όμως ούτε στα πολιτικά και πολιτικοστρατιωτικά πλαίσια της ταξικής πολιτικής-κοινωνικής πάλης. 
Πρέπει βέβαια να ξεκαθαρίσουμε προκαταρκτικά μερικά πράγματα:
1) Τα πολιτικά και πολιτικο-στρατιωτικά (καθώς και τα αμιγώς στρατιωτικά) πλαίσια της ταξικής πολιτικής-κοινωνικής πάλης (καθώς και άλλων μορφών πάλης όπως η εθνική-λαϊκή) παραμένουν ενταγμένα στην εννοιολογική και πρακτική ολότητα "Πόλεμος".
2) Το στρατιωτικό (ένοπλο) μέρος αυτών των ενιαίων διαλεκτικών προσδιορισμών-καθορισμών δεν είναι υποσύστημα ή μέρος τους, όπως αντίστοιχα και το μη στρατιωτικό (μη-ένοπλο) μέρος (δεν είναι υποσύστημα ή μέρος) (αυτών των ενιαίων διαλεκτικών προσδιορισμών-καθορισμών).
Η ταξική πολιτική-κοινωνική πάλη περιέχει ειδικούς προσδιορισμούς-καθορισμούς ως μέρος (μέρη) του ενιαίου πολεμολογικού προσδιορισμού-καθορισμού [που ιχνογραφήσαμε κάπως αποφατικά στα (1)-(2)] που έχουν να κάνουν με τα εξής:
Α)Υπάρχει ένα σύνολο μη ένοπλων μεθόδων πολιτικο-κοινωνικού πολέμου που είναι και το μακροπρόθεσμα καθοριστικό, εφόσον σύμφωνα με την μη-μιλιταριστική αντίληψη του μαρξισμού, η οποία είναι και η ορθή αντανάκλαση της υλικής ιστορικής πραγματικότητας των κοινωνιών, η ουσία του κοινωνικού πολέμου εδράζεται στην μη ένοπλα καθορισμένη διαλεκτική (αντιστοιχία-αναντιστοιχία) παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων.
Β) Ο νόμος της αναγκαίας αντιστοιχίας-αναντιστοιχίας [που προαναφέραμε στο (Α)] συγκροτεί το γενικό μη-ένοπλο πολεμολογικό πλαίσιο της κοινωνικής-πολεμικής διαλεκτικής, αλλά αυτό δεν "απαγορεύει" βέβαια τις αλληλοδιεισδύσεις των επιπέδων-καθορισμών "ένοπλο"-"μη-ένοπλο".
Γ) Υπάρχει ένα φάσμα της πραγματικότητας που δεν ισχύει γενικά ο πολεμολογικός καθορισμός, αλλά αυτό πρέπει βέβαια να εννοηθεί επίσης στα πλαίσια των δυνατοτήτων μιας διαλεκτικής διεργασίας αλληλοκαθορισμών αυτού του μη-πολεμικά και μη-πολεμολογικά εννοούμενου και διενεργούμενου κοινωνικού καθορισμού (των πραγμάτων) με το ευρύ πολεμολογικά εννοούμενο και διενεργούμενο πεδίο, είτε το τελευταίο εννοείται ως ένοπλα εννοούμενο και διενεργούμενο είτε (εννοείται) ως μη ένοπλα εννοούμενο και διενεργούμενο. 
Σε γενικές γραμμές πάντως ο πόλεμος και οι ευρύτεροι πολεμολογικοί προσδιορισμοί-καθορισμοί καθορίζουν ενεργά το πεδίο του μη-πολέμου και του μη-πολεμολογικού προσδιορισμού-καθορισμού των πραγμάτων σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε κανείς να πει πως ο προαναφερόμενος αλληλοκαθορισμός (που είναι εξάλλου ένα μερικό στοιχείο της κοινωνικής ιστορίας, η οποία γενικά κυριαρχείται από την πολεμική πάλη) είναι χωρισμένος σε καθορίζον (πολεμικό-πολεμολογικό) και καθοριζόμενο (μη-πολεμικό μη-πολεμολογικό) στοιχείο.

Ι.Τζανάκος 

 




19/7/2015

Η ταξική πάλη από την σκοπιά των υποτελών ως δημιουργός πρωτοπόρας στρατιωτικής οργάνωσης..



Με βάση την προηγούμενη δημοσίευση που αφορούσε την σοβιετική στρατηγική σκέψη [Αυτοκαθορισμός: Η εξέλιξη της σοβιετικής επιχειρησιακής στρατιωτικής σκἐψης / Υποστρατήγου ε.α. Πολυχρόνη Ναλμπάντη] αλλά και την δημοσίευση που αφορά τις γενικές αρχές της πολεμολογίας  [Αυτοκαθορισμός: Βασικές πολεμολογικές έννοιες (1)] θα προβούμε σε μια στοιχειώδη ανάλυση..

Όπως βλέπουμε και από την πρώτη ανάγνωση της διαφωτιστικής εργασίας του Πολυχρόνη Ναλμπάντη το δημιουργικό αποτέλεσμα του μαρξιστικού κομμουνισμού στην πράξη του πολέμου και της πολεμολογίας, ως αποτέλεσμα του συγκροτημένου ταξικού πολέμου που διεξήγαγαν οι μπολσεβίκοι (κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου με τους "Λευκούς"), ήταν η άρση της διάκρισης τακτικού και στρατηγικού πεδίου.  Αυτή η διάκριση όπως έχουμε πει δεν υπάρχει στην πραγματική πράξη του πολέμου πριν ακόμα την υπερβεί ο μαρξιστικός κομμουνισμός των επίλεκτων στρατιωτικών και πολιτικοστρατιωτικών διοικητών των Μπολσεβίκων, αλλά η πλήρης θεωρητική και θεωρητικο-πρακτική διαύγαση της μη διάκρισης (στρατηγικής-τακτικής) και η πρακτική και θεωρητικο-πρακτική επενέργεια αυτής της διαύγασης στην στρατιωτική και πολιτικο-στρατιωτική πράξη έγινε από τους μπολσεβίκους κομμουνιστές. Έχει σημασία εδώ να δούμε πως αυτό το θεωρητικό και πρακτικο-θεωρητικό επίτευγμα εστηρίζετο σε μεγάλο βαθμό (για πρακτικούς λόγους που δεν είναι όμως εντελώς άσχετοι προς τους ιδεολογικούς) στην άρση της επικρατούσας μέχρι τότε  στρατιωτικής αρχής ότι σκοπός του πολέμου (και των πολεμιστών) πρέπει να είναι η εξόντωση του εχθρού ως εχθρού,  η ολοκληρωτική καταστροφή του.  Αντίθετα οι σοβιετικοί προέταξαν την αρχή του επιθετικού επιχειρησιακού ελιγμού και των επιχειρήσεων σε βάθος, την  λεγόμενη "βαθιά μάχη", ανακάλυψη και αρχή που εκ των προτέρων, νομοτελειακά, είχε εξουδετερώσει (και εξουδετέρωσε τελικά) τον υπερεκτιμημένο και πρόσκαιρα επιτυχή τυχοδιωκτικό "κεραυνοβόλο πόλεμο" των Ναζί (που πιθανολογείται ότι προήλθε και από την μιμητική τους παρατήρηση των σοβιετικών στρατηγικών, υπό το "φώς" της δικής τους βέβαια καταστροφικής τυχοδιωκτικότητας, όπως αυτή προέρχονταν από την αντιανθρώπινη αντιδραστική κοσμοθεωρία τους).  Η επίτευξη αυτή των μπολσεβίκων δεν ήταν απλά ένα θεωρητικό κατασκεύασμα αλλά προϊόν εφαρμογής της θεωρίας του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού στην πολεμική πράξη και την πολεμολογική θεωρία.  Σημαντικό στοιχείο, που αναβλύζει μέσα από την ταξική θέση των υποτελών τάξεων στην ανειρήνευτη ταξική πάλη που συντελείται μεταξύ αυτών και των εκμεταλλευτών, είναι το στοιχείο της ανάγκης γεφύρωσης της τακτικής με την στρατηγική, όπως και ημείς οι  "γραφικοί'' έχουμε αναλύσει [Στρατηγική / 1 - Αυτοκαθορισμός -  
 Αυτοκαθορισμός: Στρατηγική / 2 (Η αριστερή ενότητα και τα ..
Αυτοκαθορισμός: 3 θέσεις για την στρατηγική.. 
Αυτοκαθορισμός: Ζητήματα στρατηγικής], σε ένα βέβαια πιό πολιτικό πλαίσιο, σε εποχές που οι "σύντροφοι" ησχολούντο με τις πλατωνικές ή (αντι-)μη-πλατωνικές ονειρώξεις κάτι απίστευτων τύπων εκ Παρισίων (οι οποίοι παρεπιπτόντως γνωρίζανε από αυτά, αλλά τα εκπέμπουν στους καταναλωτές θεωρίας ως αυτονόητα). 
Η συγκεκριμένη γεφύρωση που επέφερε η στρατιωτική ελίτ των μπολσεβίκων δεν ήταν ξεκομμένη από την ζωντανή ταξική πάλη από την σκοπιά των υποτελών τάξεων, και τις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες συντελέσθηκε σε ένα τεράστιο μέτωπο που αναιρούσε την παραδοσιακή μετωπική γραμμή και την ρηχότητα στον επιδιωκόμενο και αναγκαίο βαθμό διείσδυσης στο "έδαφος" του ταξικού εχθρού, και ήταν εκείνη η πρωτοπόρα πολεμολογική γεφύρωση που εξανάγκασε, θα το δείτε στο κείμενο του Π.Ναλμπάντη, και τους δυτικο-καπιταλιστές σε ριζική αναθεώρηση των δικών τους στρατιωτικών δογμάτων και οικειοποίηση-εκτροπή (για να αντιμετωπιστεί..) του μπολσεβίκικου στρατιωτικού δόγματος. 
Η ίδια η έννοια της "επιχειρησιακής" πρακτικής ως ενότητας στρατηγικής-τακτικής, η ανάδειξη-ανάδυση της έννοιας του βάθους "οργανωτικής κλιμάκωσης" (δείτε στο κείμενό μας για τις βασικές έννοιες της πολεμολογίας) και της δομής βάθους του πολεμικού μετώπου σε όλη της την έκταση και τον ειδικό-ποιοτικό καθορισμό που περιλαμβάνει τόσο το εσωτερικό-εξωτερικό μέτωπο των ημετέρων όσο και το εσωτερικό-εξωτερικό μέτωπο των εχθρικών δυνάμεων, όλα αυτά ήταν ο στρατιωτικός ανθός του επαναστατημένου οργανωμένου προλεταριάτου της Ρωσσίας και των όμορών  της λαών..
Με αυτή την έννοια, του "βάθους μάχης", επί τη βάσει των προηγηθέντων θα ασχοληθούμε στην επόμενη δημοσίευσή μας..



Ι.Τζανάκος
 
 
 

21/7/2015

Στρατηγική διάβρωση του λαϊκού κόσμου. Επαναδιατυπώσεις...



Η εμπλοκή σε έναν κοινωνικό αγώνα, είτε είναι εκφρασμένη σε ένα στοιχειακό "ατομικό" ή μικρο-ομαδικό επίπεδο ή σε διάφορες μαζικές (μαζικότερες) κλίμακες, είναι πάντα μια εμπλοκή που έχει τουλάχιστον (οριακά προς τα "κάτω") τακτικό στρατηγικό χαρακτήρα. 
Δεν υπάρχει "τακτική" αυτή καθαυτή στις κοινωνικές ανταγωνιστικές και αγωνιστικές δράσεις.
Βέβαια δεν υπάρχει γενικά αμιγής "τακτική", αλλά εδώ, όταν μιλάμε για την απουσία αμιγούς τακτικού επιπέδου, αναφερόμαστε στην εγγενώς στρατηγική συγκρότηση του κοινωνικού πεδίου, και συνακόλουθα (μιλάμε για) την εγγενώς στρατηγική συγκρότηση του ανταγωνιστικού κοινωνικού πεδίου ακόμα και εκεί που έχει σχηματισθεί ένας "κόσμος" κοινωνικής ύπαρξης που έχει "εξοριστεί" στις κινήσεις εκείνες που περιορίζονται στην επιβίωση και την καθημερινή τριβή.  Αυτό κι αν είναι στρατηγική επιτυχία της άρχουσας τάξης διαχρονικά και αντισταθμίζει σημαντικά τα "θετικά" της "κοινωνικοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων" άρα και της ζωής των "μισθοσυντήρητων" υποζυγίων.
Οι "λαϊκές τάξεις" ευρίσκονται εκ της εναρκτήριας ταξικής τους θέσης καθηλωμένες σε έναν λειψό αυτοκαθορισμό και μιαν λειψή ολοκλήρωση τής στρατηγικότητας τής δράσης τους (και ουσιαστικά τής συγκρότησης τής δράσης τους), και αυτό είναι νομοτελειακά καθορισμένο (ως "διαρκώς υπονομευμένη έναρξη") από την νομοτελειακά κυρίαρχη -στον καπιταλισμό- δόμηση της σχέσης κεφαλαίου/μισθωτής εργασίας. 
Άρα η γενικότερη νομοτελειακή "στρατηγικότητα" κάθε εμφάνισης τού κοινωνικού ανταγωνισμού και του κοινωνικού πολέμου λαμβάνει (στον καπιταλισμό) μιάν ειδική μορφή ασυμμετρίας εις βάρος των υποτελών τάξεων (Αυτοκαθορισμός: Στρατηγική / 3 ( Η κυριαρχία της αστικής ασυμμετρίας) που παρουσιάζεται ως σχεδόν αφανισμός κάθε στρατηγικής δυνατότητας και ως κυριαρχία ενός τακτικισμού που λαμβάνει ούτως έναν κοινωνικο-οντολογικό χαρακτήρα.
Είναι όμως προφανές πως υπάρχει τελικά ένα είδος στρατηγικής σε κάθε εμφάνιση του κοινωνικού και κοινωνικο-ατομικού ανταγωνισμού από την έποψη και υπό την φαινομενικά αυθορμησιακή δικτύωση των ατομικών, μικρο-ομαδικών και μαζικών (μαζικότερων) μορφών ύπαρξης της εργατικής, λαϊκής, ή προλεταριακής υπόστασης.
Η υπαρκτική υποστασιοποίηση της λαϊκής στρατηγικής σε ένα πλαίσιο έλλειψης ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου, όπου οι ενέργειες διαχέονται σε μια παραλυτική τακτικο-στρατηγική υπερενέργεια ή στα πλαίσιο μιας γραφειοκρατικής δόμησης ενός υπάρχοντος ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου, όπου οι ενέργειες συγκεντρώνονται σε μια παραλυτική υπερ-στρατηγική αναμονή της "μεγάλης στιγμής" (Αυτοκαθορισμός: Το ένα ή τα πολλά κέντρα τακτικο-στρατηγικών αποκρύψεων) δεν σημαίνουν πλέον μόνον μιαν αδυναμία των επαναστατικών ή επαναστικοειδών πολιτικών ελίτ να υπερβούν διαλεκτικά το ιστορικο-οντολογικό αδιέξοδο της λαϊκής καθήλωσης (με τον τρόπο που απαντά κανείς έλλογα και ρηξιακά σε ένα πρακτικό και θεωρητικο-πρακτικό ζήτημα) αλλά (σημαίνει) για μένα βαθιά ιδεολογική, πολιτική ακόμα και στρατιωτική διάβρωση, ό,τι και να σημαίνει αυτό.
Μια πραγματική επιθυμία στρατηγικής και τακτικο-στρατηγικής εύρεσης διεξόδου από το ιστορικο-οντολογικό αδιέξοδο (που δεν είναι δα και τόσο νέο, ούτε έχει ενισχυθεί τόσο από τα μέσα εποπτείας και επιτήρησης των κυρίαρχων)  θα περιείχε στοιχεία που θα συνέθεταν (όχι με την μορφή της τσάτρα πάτρα ένωσης, αλά ανταρσυα, που είναι εξίσου "ύποπτη") τις ανάγκες της δυναμικής τακτικο-στρατηγικής πάλης ως μορφής πολλαπλοειδούς ανάδυσης της λαϊκής ανάγκης για άμεση πολεμική ύπαρξη και στρατηγικό ορίζοντα στο "εδώ και τώρα" με τις στατικο-δυναμικές ανάγκες ενός ενιαίου καθοδηγητικού κέντρου και την ανάγκη υψηλής στρατηγικής.
Αυτό βέβαια κατεμέ προϋποθέτει ένα ολικότερο και πραγματικά σφαιρικό σχέδιο (άρα και αντίληψη) που είναι αδύνατον να αναδυθεί λόγω:
 α) της χαφιέδικης διάβρωσης των εν δυνάμει επαναστατικών (συνδικαλιστικών και πολιτικών) οργανώσεων και
β) λόγω της ιδεολογικής τους καθήλωσης σε σχήματα στρατηγικής που απεικονίζουν (σκόπιμα ή ασύνειδα) τα συμφέροντα ή των ντόπιων αφεντικών ή των ξένων αφεντικών στις διάφορες τροπικότητες των εσωτερικών τους αντιπαραθέσεων.

Ι.Τζανάκος  


Σωτήρης Πέτρουλας.. Αποτέλεσμα εικόνας για Σωτήρης Πέτρουλας
 

Βασικές πολεμολογικές έννοιες (1)

Αντικειμενικός σκοπός

Αντικειμενικός σκοπός, ή συντομογραφικά όπως συνηθίζεται ΑΝΣΚ, είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα μιας πολεμικής επιχείρησης οποιουδήποτε μεγέθους.  Διακρίνεται σχετικά σε κεντρικό στρατηγικό και τακτικο-στρατηγικό σκοπό ανάλογα με τον ρόλο του στην κεντρική στρατηγική επιδίωξη όπως αυτή συναρθρώνεται στον κεντρικό αντικειμενικό στρατηγικό σκοπό που είναι το τέλος της επιχείρησης  και τους επιμέρους κεντρικούς τακτικο-στρατηγικούς σκοπούς που την υπηρετούν ως αναγκαίες μεταβάσεις προς αυτό το τέλος αλλά από την άλλη δεν στερούνται (λόγω ακριβώς της απόλυτης αναγκαιότητάς τους) της αντικειμενικής σημασίας τους (ως επιμέρους στρατηγικοί -αντικειμενικοί- σκοποί).  Δεν είναι απλά "μέσα". Παράδειγμα:  Ένας κεντρικός στρατηγικός ΑΝΣΚ (αντικειμενικός σκοπός) [που μπορούμε να τον συντομογραφήσουμε (κεντρ.)ΑΝ(στρ.)ΣΚ] είναι η (ολοκληρωτική ή μερική) κατάληψη μιας χώρας και επιμέρους κεντρικοί αντικειμενικοί τακτικο-στρατηγικοί σκοποί είναι οι επιμέρους, στρατηγικές όμως, κινήσεις που είναι αναγκαίες για την πραγμάτωση αυτού του (κεντρ.)ΑΝ(στρ.)ΣΚ, όπως μία απόβαση, έπειτα η διείσδυση στην ενδοχώρα κ.λ.π Πολλές φορές, στη σύγχρονη εποχή με τη μεγάλη ανάπτυξη των τακτικών και του εξοπλισμού, ο κεντρικός στρατηγικός ΑΝΣΚ ((κεντρ.)ΑΝ(στρ)ΣΚ) μιας ευρείας ενέργειας προϋποθέτει την εκπλήρωση πολλών επιμέρους επιχειρησιακών τακτικο-στρατηγικών ΑΝΣΚ, και οι τελευταίοι με τη σειρά τους την εκπλήρωση πολλών κλιμακωτών (προς τα "κάτω") τακτικών ΑΝΣΚ. Ο σαφής καθορισμός και η άμεση θέαση του αντικειμενικού σκοπού, όπως απεικονίζεται σε όλο το πλέγμα του όπως το δείξαμε, αποτελεί τη βασική προετοιμασία μιας πολεμικής ενέργειας, είτε πρόκειται για ολόκληρη εκστρατεία είτε για απλή εμπλοκή μιας μικρής ομάδας με τον εχθρό (Προ-)Καθορίζει τα πάντα:  το είδος, την υφή, το οργανωτικό βάθος και το μέγεθος του δυναμικού που θα χρησιμοποιηθεί, τα μέσα που θα διατεθούν, μέχρι τον τρόπο κίνησης στο πεδίο της μάχης και την υποστήριξη που θα λάβει από φίλιες δυνάμεις.  Ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, όπου συχνά συμμετέχουν ανομοιογενείς μεταξύ τους μονάδες ο σαφής προσδιορισμός του κεντρικού στρατηγικού ΑΝΣΚ ((κεντρ.)ΑΝ(στρ.)ΣΚ), όπως όμως συναρθρώνεται σε επιμέρους στρατηγικούς ΑΝΣΚ, είναι ο βασικός όρος για τον επιτυχημένο συντονισμό τους.

Κλιμάκωση

Στην πολεμική τακτική ο όρος κλιμάκωση προσδιορίζει την υποδιαίρεση των στοιχείων μιας μονάδας σε πολλά κλιμάκια σε διάταξη κατά την έννοια του βάθους. 
Ο πραγματικός αντικειμενικός-λειτουργικός Λόγος ύπαρξης της ιεραρχίας στις πολεμικές ενέργειες είναι (πέρα από την διασφάλιση της πειθαρχίας) η οργάνωση αυτού του δομημένου διατακτικού  βάθους, που σημαίνει δυνατότητες εκδίπλωσης και αναδίπλωσης κατά την βούληση του κεντρικού νού της παράταξης αλλά επίσης (σημαίνει) σε ένα επίπεδο αυτονόητου (που δεν είναι αυτονόητο σε μερικούς) την ίδια την ύπαρξη αυτών των δυνατοτήτων μέσα από το διατακτικό βάθος. Βέβαια υπάρχουν πολεμικές ηγεσίες που "έχουν" αυτό το βάθος αλλά δεν το γνωρίζουν τι είναι ή είναι ανίκανες να το χρησιμοποιήσουν.
Η διάταξη των δυνάμεων στην κατεύθυνση του κύριου στόχου (έννοια της στρατηγικής) μπορεί να έχει νόημα μόνον υπό την έννοια αυτού του διατακτικού βάθους που περιγράψαμε. 
Και βέβαια είναι πάνω από αυτονόητη (προϋποτίθεται) η αναγκαιότητα ορθής ιεράρχησης κεντρικών αντικειμενικών στρατηγικών σκοπών και επιμέρους αντικειμενικών στρατηγικών σκοπών. 
Η κλιμάκωση μιας μονάδας εξασφαλίζει κατά τη μάχη, είτε αυτή είναι επιθετική είτε είναι αμυντική τη διαδοχή των προσπαθειών προκαθορίζοντας, στο μέτρο του εφικτού, την διάρκεια αυτών και την συνολική διάρκεια της μάχης. 
Μια θεμελιώδης κλιμάκωση μεγάλης στρατιωτικής μονάδας π.χ. Μεραρχίας κατ΄ επιθετικό ή αμυντικό αγώνα είναι η σε κλιμάκια γραμμή μάχης και εφεδρειών κάθε κατανεμημένης υποδεέστερης στρατιωτικής μονάδας σε επιμέρους αριθμό κλιμακίων, ανάλογα πάντα προς τις ανάγκες του κάθε αγώνα. 
Η κλιμάκωση διακρίνεται σε πυκνή και αραιή.
Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται στον αυστηρά στρατιωτικό του προσδιορισμό με αυτά που είπαμε προηγουμένως, με την έννοια της υποδιαίρεσης, αλλά απαντάται και με την έννοια της διαδοχικής ανάπτυξης π.χ. "κλιμάκωση πολεμικών ενεργειών", (διαδοχική ανάπτυξη όχι μόνον σε βαθμό έντασης, που σημαίνει προσχεδιασμό) κ.λπ.
Η κλιμάκωση δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον επίσης στρατιωτικό όρο "κλιμακωτός" ή κλιμακωτά (κλιμακηδόν) που αφορά παράταξη, αποτελούμενη από πολλά μέρη που διατάσσονται το ένα πίσω από το άλλο, υπό μορφή βαθμίδων. 
Για παράδειγμα τα στρατιωτικά τμήματα παρελαύνουν κλιμακωτά.


Σχηματισμός
Στην πολεμική ορολογία με τον όρο σχηματισμός, ή στενότερα στρατιωτικός σχηματισμός, χαρακτηρίζεται μιά μεγάλη πολεμική μονάδα που διοικείται από ανώτατο αξιωματικό και συγκροτείται από επιμέρους πολεμικές μονάδες που έχουν κοινές ή διαφορετικές πολεμικές αρμοδιότητες και χρησιμοποιούν κοινά ή διαφορετικά πολεμικά μέσα.


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..