Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Εργατική κατάσταση έκτακτης ανἀγκης: Η εργατική στρατηγική ως μη-μαθηματικό (Λογικό) πρόβλημα..



Σε ένα "μεταφορικό" πλαίσιο είπαμε πως η κατάσταση της εργατικής τάξης στην εποχή του (ύστερου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού προσδιορίζεται ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης:

Η άμεση υλοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου / 5 σημεία

Σε άλλες δημοσιεύσεις μας έχουμε ορίσει το υλικό υπόβαθρο της εργατικής κατάστασης, όχι μόνον στην φάση του (ύστερου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού:

Αυτοκαθορισμός: Στρατηγική και τακτική ύπαρξη 

Αυτοκαθορισμός: Ζητήματα ταξικής πολεμολογίας..

Πρέπει τώρα να διευκρινίσουμε το συγκεκριμένο-κυριολεκτικό πλαίσιο το οποίο ενώνει την "οντολογική" τακτικότητα τής εργατικής τάξης κατά την "πτυχή" της αντικειμενικής υποταγής της (ήτοι λόγω της αντικειμενικής θέσης της στον καπιταλισμό ως τακτικής ή τακτικοποιημένης κοινωνικής ύπαρξης) με την σύμφυτη σε αυτήν (δηλ. την εργατική τάξη) κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η θέση ενός κοινωνικού-ταξικού συντελεστή της ταξικής κοινωνίας στην θέση της "τακτικότητας" σημαίνει την θεμελιακή παραγωγή του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνιστή του στην θέση της "στρατηγικότητας". 
Αυτή είναι η πρώτη (1) διαλεκτική (διαλεκτικο-πολεμική) σειριακότητα.
Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και αντίστροφα σε μια δεύτερη (2) διαλεκτική (διαλεκτικο-πολεμική) σειριακότητα
Η θέση ενός κοινωνικού-ταξικού συντελεστή της ταξικής κοινωνίας στην θέση της "στρατηγικότητας" σημαίνει την θεμελιακή παραγωγή του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνιστή του στην θέση της "τακτικότητας".
Η ίδια η συγκρότηση αυτής της διττής αυτοπαραγωγής της κοινωνίας ως ταξικής σημαίνει την παραπάνω διαλεκτικο-πολεμική διεργασία. 
Θέλω να πω δηλαδή πως ενώ στον παραπάνω ορισμό της διαίρεσης της ταξικής κοινωνίας σε "τακτικές" και "στρατηγικές" κοινωνικές υποστάσεις παρουσιάζεται η μορφή "ταξική κοινωνία" ως προδεδομένη είναι (στην πραγματικότητα) το αποτέλεσμα της ίδιας αυτής (της προαναφερόμενης) διεργασίας.
Η σχέση όμως των δύο εκδοχών της διαλεκτικής σειριακότητας (1,2) που αναφέραμε δεν είναι αναγκαία συμμετρικά ταυτόσημη/ταυτόχρονη.
Τι θέλω να πω με αυτό το τελευταίο:
Δεν είναι αναγκαίο να ισχύει το γεγονός να είναι το (1) και το (2) σειριακό διενεργούμενο μέρη της ίδιας ταυτότητας, όπου η ταυτότητα εννοείται ως ένα σύστημα καθορισμών με την ίδια ισχύη και προτερότητα ως προς την καθοριστικότητα. 
Μπορεί, λοιπόν, ο ένας από τους δύο σειριακούς καθορισμούς να είναι ο κυρίως καθορίζων και ο άλλος ο καθοριζόμενος.
Μπορεί όπως να ισχύει το ενδεχόμενο να μην υπάρχει η διαίρεση σε κύριο και δευτερεύοντα σειριακό καθορισμό.

Εδώ θα σταθούμε στο ενδεχόμενο να είναι η (1) σειριακή μορφή η κύρια. 
Αυτό το ενδεχόμενο θέτει σε πρώτη θέση το ζήτημα της αρχικής (αν) και μονίμως παραχθείσας από τον καπιταλισμό αδυναμίας της στρατηγικής αυτο-θέσης (και του στρατηγικού αυτο-θέτειν) της εργατικής τάξης ως βασικό ζήτημα για την δημιουργία και την πρωτο-γένεση της στρατηγικής της (ή της "στρατηγικότητάς" της).
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης της εργατικής τάξης παράγεται ούτως (νοητικά και οντολογικά) ως το αποτέλεσμα της μόνιμης εκδιωξής της από κάθε πτυχή της υλικής ("οικονομικής" και "πολιτικής") και πνευματικής υπόστασης όπως όμως αυτή η υπόσταση θεωρείται και είναι υπάρχουσα ως πληρότητα και ακεραιότητα ή και απλά "συστηματικότητα" μιας υπόστασης.
Αν και η πληρότητα, η ακεραιότητα και η "συστηματικότητα" μιας υπόστασης δεν είναι αυτόματα παράγουσα (παράγουσες) την "στρατηγικότητά" της από την άλλη είναι αδύνατη η εννόηση και η πραγμάτωση αυτής της στρατηγικότητας (σε μια υπόσταση) χωρίς την κατάκτηση και κατοχή (έστω σε ένα πρωταρχικό "στάδιο") των παραπάνω ιδιοτήτων.
Το διαρκές "έκτακτο" (δε) τής εργατικής τάξης-κατάστασης απορρέει από το εξής δεδομένο:
Η παραγωγή της στρατηγικής της, άρα και της πραγματωμένης (έστω δυνητικά) υλικής στρατηγικότητάς της, προσκρούει -εντός του καπιταλισμού- σε μια μόνιμη, απόλυτη θα έλεγα, δομή αφαίρεσης και καταστροφής κάθε ολοκληρωμένης στρατηγικοποίησης τής υπόστασής της.
Το πρόβλημα που έχει να λύσει η εργατική τάξη επιλύεται μόνον ως ήδη επιλυμένο στην εκκίνηση της "εκφώνησής" του, είναι κατά κάποιο τρόπο ένα μη μαθηματικό πρόβλημα (με την όποια έννοια, κυριολεκτική και μεταφορική).
Πρέπει να καταργήσεις κάτι ως τάξη το οποίο είναι η ίδια η υπόστασή σου ως τάξη, και αυτό το γεγονός-πρόβλημα μάλιστα δεν είναι υφιστάμενο όπως το εννόησαν παραπλανητικά οι όποιοι "αριστεριστές" ή "δημοκρατιστές" μαρξιστές ως πρόβλημα κατάργησης των τάξεων σε μια ταξική/αταξική εργατική προ-εννόηση (ή αυτο-προ-εννόηση) ή (αντίστοιχα) σε μια προοπτική "αντικρατικής" ή "εξωκρατικής" ιστορικής "στιγμής" κατά την οποία η εργατική τάξη κατακτώντας την "εξουσία" καταργεί τον εαυτό της και κάθε τάξη.





Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..