Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Νόμος και Δίκαιο..


Οι διάφορες εκδηλώσεις της έννομης βίας είναι συνυφασμένες πάντα με την υποταγή των αδύναμων (να αντισταθούν) υποζυγίων της παραγωγής και της γραφειοκρατίας.
Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες.
Το ζήτημα είναι πως θραύεται η θέληση του Δικαίου με την υποταγή στον Νόμο, το θέμα είναι δηλαδή πως μέσω του Νόμου καταστρέφεται το Δίκαιο, παρά το γεγονός πως αυτό δεν σημαίνει πως κάθε Νόμος είναι καταστροφή του Δικαίου και (επίσης) αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει Νόμος που προάγει το (ουσιαστικό) Δίκαιο.
Θα μπορούσε κανείς να αναπτύξει μιαν εξελιγμένη φιλοσοφικά και πολιτικά "περιπτωσιολογία" εντός της οποίας θα εδίδονταν διάφορες εξηγήσεις αυτής της πολλαπλότητας ουσιοποίησης του Νόμου, και εν γένει του "νομικού γεγονότος", χωρίς αυτή (η "περιπτωσιολογία") τελικά να υποπίπτει (κατά αυτό τον τρόπο, υποτίθεται) στην τυπική "περιπτωσιολογία" που ελέγχεται για έλλειψη συνεκτικής εξήγησης της ενότητας του "νομικού φαινομένου", ή απλά του (θετού) Νόμου.
Για μένα αντίθετα το ίδιο το φαινόμενο του Νόμου είναι αντικειμενικά προβληματικό, με την έννοια πως τελικά αναπτύσσει εντός του κυρίως τις θανατερές δυνάμεις-δυναμικές της κοινωνικής συνύπαρξης και εξ'αυτού είναι ουσιακά-ριζικά αντίθετο προς κάποια παραμένουσα μη ταξικο-ιεραρχική (αν και υπερβατική) ουσία του Δικαίου, αν και δεν είναι δυνατόν βέβαια να παραβλέψουμε πως η ίδια η ιστορικά θεμελιωμένη "διόγκωση" της έννοιας και του νοήματος του Δικαίου είναι συμμετρική προς την ανάπτυξη του Νόμου.
Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν θέλουμε να μασάμε τα λόγια μας, η οδός του Νόμου ως Νόμου της κυριαρχίας είναι μιά οδός πτώσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής συνυπόστασης των ανθρώπων. 
Ο μύθος πως ο Νόμος υπερασπίζεται την ζωή των αδυνάμων είναι ένας ακόμα εξευτελιστικός τρόπος να θρονιάζεται η ταυτότητα "αδύναμος άνθρωπος-άνθρωπος" πάνω στο δέρμα της πραγματικής ανθρώπινης ζωής, άρα είναι ένας μύθος δικαιολόγησης της σκλάβωσης των αδυνάμων και της ευτελούς συνύπαρξης δυνατών-αδυνάμων, όπου οι αδύναμοι καταφεύγουν στην ύστατη στιγμή της αδυναμίας τους ως την κορύφωση της όποιας υπόστασης τους έχει απομείνει.
Αν στο προαστικό παρελθόν η ύστατη και κορυφαία στιγμή του υποτελούς ήταν η θρησκεία και τα λουτρά αίματος που "χάριζαν" οι κάτοχοι του Ξίφους στον κόσμο, στον καπιταλισμό ο αδύναμος κορυφώνεται ως ειδική ύπαρξη αδυναμίας στην αίθουσα ενός δικαστηρίου ή στο κρεββάτι ενός νοσοκομείου. 
Δεν νομίζω να έχει υπάρξει αθλιότερη κορύφωση για έναν ή καθέναν αδύναμο άνθρωπο, για έναν άνθρωπο που γενικά δεν μπορεί ή δεν θέλει να διεκδικήσει το δίκιο του με την δύναμη, την επιβολή, την ισχύη του σώματος, του πνεύματος, των όπλων του τελικά.
Από αυτό το σημείο ξεκινώντας θα μπορούσαμε ίσως να ανακαλύψουμε άλλη μιαν εσωτερική σύνδεση της εσωτερικής κατάντιας που λέγεται "ενοχική-ηθική" "συνείδηση" με την ψυχική εκμηδένιση που ονομάζεται "χρηστότητα" και "ήθος", και όλων αυτών με την νεκρική σιγή της ψεύτικης ζωής, με το νεκροταφείο της αλήθειας που λέγεται Νόμος.





Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..