Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Πειραματική σκέψη για τις μορφές αντιπαράθεσης..



Ας σκεφτούμε πως σκέφτεται ένας τυπικός γραφειοκρατικοποιημένος εργάτης ή μικροαστός και (από την άλλη) ένας εξεγερσιακός αντεξουσιαστής μια πιθανή έξοδο του "κόσμου" στον δρόμο με απειλητικές διαθέσεις για το αστικό κράτος και την κυβέρνηση.
Για τους γραφειοκρατικοποιημένους δεν έχω αμφιβολία πως περιορίζουν την "φαντασία" τους στην "πορεία" τους με μια πιθανή προγραμματισμένη σύγκρουση εντός πάντως κάποιου ορίου που θα τεθεί από τους ηγέτες τού "κινήματος" ή τού "κόμματος".
Ο "εξεγερτικός" φαντάζεται έναν Μάη, και ξανά έναν Μάη, ή έναν Δεκέμβρη και ξανά έναν Δεκέμβρη.
Ξέχασα τον "αγανακτισμένο". 
Αυτός τώρα δεν φαντάζεται πολλά πράγματα, πιθανόν να έχει αρχίσει να χτυπά το κεφάλι του ή να διπλοκόβει χέρια, αλλά το κυριότερο που τον απασχολεί είναι η επιβίωσή του, οπότε ας τον αφήσουμε στην ησυχία του. 
Κάπου έχουμε κολλήσει νομίζω. 
Και δεν θα ξεκολλήσουμε αν δεν φανταστούμε έναν άλλον τρόπο που να σπάει τα στερεότυπα της κινηματικής λογικής "μας". 
Θεωρώ πως χρειάζεται ένα δέσιμο δύο αντιφατικών πραγμάτων, τα οποία είναι φαινομενικά ασύμβατα αλλά τα δένει ένας βαθύς δεσμός. 
Ας γίνω κάπως συγκεκριμένος και σύντομος, ξεκαθαρίζοντας λίγο τα μεθοδολογικά πλαίσια της πειραματικής σκέψης μου:
Αυτά που είναι να δεθούν στο κίνημα είναι η λαϊκή βία με την λαϊκή αντι-βία.
Παράδειγμα:
Μπορεί μια ομάδα ανθρώπων να κρατήσουν όντας κάτω το οδόστρωμα ενός δρόμου, όχι απαραίτητα κεντρικού, και να μην σηκωθούν παρά τα χημικά, το ξύλο, τις απειλές, αλλά επίσης χωρίς όλες αυτές τις περιττές παράτες, τις σημαίες, τα μεγάφωνα που ουρλιάζουν; (εκτός από τα απαραίτητα) 
Ή έστω να σηκωθούν και να ξανακαθίσουν..
Λέω πως αυτό είναι και βία και αντι-βία διότι για να το πετύχεις θέλει να γίνεις λίγο σαν βουδιστής μοναχός λίγο σαν στρατιώτης με αντοχή στα χτυπήματα λίγο πέτρα λίγο χώμα, να ασκήσεις δηλαδή και εσωτερική βία αντοχής και την στοιχειώδη εξωτερική βία.
Αν θέλετε την άποψή μου μόνον τέτοιοι πειθαρχημένοι άνθρωποι οι οποίοι θα άντεχαν κάτι τέτοιο θα μπορούσαν μετά να σκεφτούν και να μιλήσουν για μεγαλύτερη άσκηση "εξωτερικής" λαϊκής βίας, χωρίς απαραίτητα αυτό να ήταν κάτι άμεσο.
Θέλω να πω πως υπάρχει ζήτημα "εσωτερικής" πειθαρχίας και άσκησης πραγματικών αρετών πολεμικής και ανθρώπινης εν γένει αντοχής.
Επιπλέον, και αυτό είναι το σημαντικότερο εδωνά που ζούμε, πρέπει να ξαναδείξουμε στην κοινωνία ποιά είναι η αληθινή πρώτη πηγή της βίας, δηλαδή το αστικό κράτος, κάτι που έχει χαθεί σαν εικόνα και νόημα από την σκέψη της.
Από την μεριά μου πάντως τώρα δεν θα είχα πρόθεση ή διάθεση να κάνω και κάτι άλλο. 
Δείτε το αυτό σαν δείγμα "μέσα" από την κοινωνία, και να είστε σίγουροι πως είμαι πολύ βαθιά σε αυτό το "μέσα"..


Ι.Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. καλημέρα, είσαι από τους ελάχιστους που λεν τα πράγματα με το όνομά τους, όσο σκληρό κι αν φαίνεται σε πολλούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γειά σου Μιχάλη, με χαροποιεί με ενθουσιάζει που ΕΣΥ ΕΙΔΙΚΑ καταλαβαίνεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..