Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Σημειώσεις για τον αντισοβιετισμό/αντισταλινισμό..



Η κατασκευή ενός εχθρού δεν είναι μια υπόθεση του "διανοητικού" εργαστηρίου αλλά προϋποθέτει μιαν υπάρχουσα αντικειμενική κατάσταση "εχθρότητας" την οποία ο "κατασκευαστής" μεταμορφώνει σε σφαιρική και αυτοτελή οντότητα-υπόσταση.
Ο αυταρχισμός και η "εχθροπάθεια" και του εκάστοτε κράτους αλλά και των εκάστοτε "αντεξουσιαστών" εχθρών του (ακόμα κι αν δεν αυτοπροσδιορίζονται ως "αντεξουσιαστές") έγκειται ακριβώς σε αυτό:
Στην ολοκλήρωση συνεκτικοποίηση και σφαιρικοποίηση μιας αντινομικής (κοινωνικο-)πολεμικής κατάστασης σε κατάσταση πολέμου εις την οποία αντιπαρατίθενται απόλυτα συνεκτικές (συνεκτικοποιημένες) ομάδες.
Γι'αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι μεγάλες σε ένταση συγκρούσεις έχουν προσχηματισθεί ιδεολογικά και αξιακά σε ένα τέτοιο πλαίσιο.
 
Από την άλλη όμως:
Αυτό το γενικό πλαίσιο της αυταρχικοποίησης των κοινωνικών πολέμων δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην ιστορική "ενοχοποίηση" της πολεμολογίας και της πολεμικής στάσης του "λαϊκού στρατοπέδου".
Δεν είναι το "λαϊκό στρατόπεδο" της παγκόσμιας ταξικής μάχης που ενεργοποίησε τις "ολοκληρωτικο"-πολεμικές μεθόδους συγκρότησης της μάχης και την "αλλοτριωτική" συνοχή των πόλων, άρα και την όποια "αλλοτριωτική" συνοχή του δικού του πολεμικού πόλου, όπως εκφράστηκε στην ίδια την συγκρότηση των (πολεμικών) σοσιαλιστικών κοινωνιών ("υπαρκτός σοσιαλισμός") και την κυρίαρχη ιδεολογία του που ήταν ο "σταλινισμός".
Δεν πρόκειται να αναπτύξουμε καμμία ιστορική απολογητική για αυτές τις κοινωνίες και αυτήν την (μαχητική) ιδεολογία, άλλα είναι η ώρα να σπάσουμε την σιχαμερή σύμβαση της αστικής  ενοχοποίησής τους η οποία επικράτησε σε όλη σχεδόν την αριστερά-αναρχία (και την δεξιά βέβαια) μετά την πτώση του υπαρκτού "λαϊκού στρατοπέδου".
Η θέση μας δεν είναι ούτε κεντριστική, ούτε συμβιβαστική. 
Όπως έχω πεί και αλλού, η αλήθεια δεν είναι στην μέση αλλά είναι εκεί που είναι.
Θα μιλήσω σχηματικά και (επίσης) πολεμικά, χρησιμοποιώντας πάλι σημεία-θέσεις:

1) Οι χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν ήταν καπιταλιστικές, ούτε κρατικοκαπιταλιστικές. 
Ωστόσο υπήρχε "εκεί" μια ταξική μειοψηφία, ένα είδος άρχουσας-εκμεταλλευτικής τάξης η οποία δομήθηκε και αναπτύχθηκε όμως πάνω στο "έδαφος" της παγκόσμιας ταξικής (πολεμικής) αντιπαράθεσης του "λαϊκού στρατοπέδου" με το καπιταλιστικό στρατόπεδο. 
Η κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό, ο οποίος ήταν ένα παράδοξα και αντινομικά μεταβατικό προς τον κομμουνισμό ταξικό-εκμεταλλευτικό σύστημα (και ήταν σοσιαλισμός, χωρίς εισαγωγικά), συνήθως δεν γίνονταν και δεν γίνεται από την σκοπιά των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων, ούτε με στόχευση την "θετική" του υπέρβαση, αλλά από την σκοπιά ενός -ενισχυμένου από τον αστισμό/ιμπεριαλισμό (ειδικά τον "δυτικό")- αναρχοφιλελευθερισμού/αναρχισμού και σοσιαλδημοκρατισμού (αντι-"ολοκληρωτισμός")
Υπάρχουν αλήθειες σε αυτή την πολυποίκιλη και πολυπλόκαμη κριτική, υπάρχει ένα είδος υποκριτικής ηθικής/αναλυτικής ανωτερότητας που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα με τις "δικές" μας "ρεαλιστικές" αντιρρήσεις, αλλά στην βάση τους όλες αυτές οι κριτικές που συναπαρτίζουν τον "αντισταλινισμό" είναι μέρη της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας.
2) Ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός του μέλλοντος δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτές τις κριτικές και τον γενικό "αντικρατισμό" που σπέρνουν οι αριστεροί διανοούμενοι στο αμαθές και διψασμένο για αντιδραστικές θεωρίες μικροαστικό "κοινό" ή την ανυπόμονη ριζοσπαστική νεολαία (κυρίως της δύσης), εφόσον σε καμμία από αυτές δεν σκιαγραφείται ούτε καν στοιχειωδώς η πραγματική εναλλακτική οδός απέναντι στην αναγκαιότητα ενός μόνιμου και "σκληροπυρηνικού" εργατικού κράτους, το οποίο με την σειρά του υπάρχει και θα υπάρχει όσο θα υπάρχει αντιπαράθεση με τον "αεί" περικυκλωτικό ιμπεριαλισμό.
3) Σε αυτό το πλαίσιο η ιδεολογική μάχη τόσο με τον (κάθε) τροτσκισμό όσο και με κάθε αναρχοαυτόνομο ρεύμα, πέραν της αυτονόητης μάχης με τον "ευρωκομμουνισμό" και την σοσιαλδημοκρατία, είναι μια μάχη ζωής και θανάτου
Δεν υπάρχει μέση οδός "σύνθεσης", ούτε πιθανός συμβιβασμός με τους αντισοβιετικούς. 
Από την άλλη, η εξιδανίκευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η παράβλεψη της δικής του ταξικής προδοσίας απέναντι στην ζωντανή εργασία, η παράβλεψη των ιστορικών εγκλημάτων της σοβιετικής ηγεσίας, η παράβλεψη της αλλοτριωτικής σοβιετικής ιδεολογικοποίησης της κρατικής αναγκαιότητας και της στρατιωτικοποίησης της ταξικής πάλης, δεν οδηγεί πουθενά, ή μάλλον οδηγεί κάπου:  στην ιδεολογική ήττα και την μελλοντική προσχώρηση πολλών νέων "σταλινικών" στο αντίθετο "αναρχο"-αστικό στρατόπεδο. 
Όλο αυτό γίνεται, γι'αυτό έχουμε γεμίσει με πρώην "σταλινικούς" αντεξουσιαστές.
Μόνον η αλήθεια έχει νόημα.

Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..