Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Οι αντικειμενικοί συντελεστές ανάσχεσης του παγκόσμιου εργατικού αγώνα..




Η παθητική αντανάκλαση της ένταξης ενός αστικού κοινωνικού σχηματισμού στο παγκόσμιο αστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα εκφράζεται κύρια και πρώτα στην εργατική και λαϊκή μάζα. 
Το μυαλό και ο τρόπος ζωής της εργατικής και λαϊκής μάζας είναι ο στόχος ελέγχου και καταστροφής της αστικής-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας σε όλες της τις εκφράσεις.
Αλλά ακόμα και αυτή η ενιαία στάση και στόχευση των αστικών τάξεων σε κάθε χώρα και της αστικής τάξης ως παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης υπόκειται στις διαιρέσεις της (τους) και συνυφαίνεται με τον χειρισμό των διαιρέσεων αυτών σε 2 επίπεδα:
1) Πρώτα από όλα οι λαϊκές τάξεις γίνονται αντικείμενο χειραγώγησης για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της ξεχωριστής αστικής τάξης στην οποία "ανήκουν" (ως αντικείμενα ξεζουμίσματος και εκμετάλλευσης) εφόσον χρησιμοποιούνται ως "μέσο ανταγωνισμού" απέναντι σε άλλες ξεχωριστές αστικές τάξεις.
Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους και σε διάφορες κλίμακες. 
Η αστική τάξη μιας χώρας διαιρείται και αυτή σε πολλά ανταγωνιστικά μεταξύ τους τμήματα, τα οποία στον μεταξύ τους ανταγωνισμό χρησιμοποιούν τους "εργαζόμενούς τους" για να ενοχοποιήσουν και να πολεμήσουν τους άλλους εργαζόμενους μαζί με τους "ιδιοκτήτες" τους, σαν να επρόκειτο για ένα ενιαίο "σώμα"
Αλλά πέρα από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις διαιρέσεις μιας "ντόπιας" αστικής τάξης υπάρχει ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός της με τις άλλες ισχυρότερες, ισοδύναμες ή ασθενέστερες αστικές τάξεις των άλλων χωρών. 
Ο εθνικισμός σε αυτό το επίπεδο είναι το ιδεολογικό εργαλείο χειραγώγησης των εργατών-εργατριών και των μικροαστών για να ανταγωνιστεί η αστική τάξη μιας χώρας άλλες αστικές τάξεις.
2) Πέρα από την πρακτική χρησιμότητα (για την αστική τάξη) της χειραγώγησης των εργατών-εργατριών για τον ενδο-αστικό ανταγωνισμό υπάρχει η χρησιμότητα για την καθυπόταξη των ίδιων των εργατών, οι οποίοι μέσω του εθνικισμού αποπροσανατολίζονται από τους κοινούς ταξικούς στόχους που έχουν αντικειμενικά με τους "αλλοεθνείς" εργάτες και προβαίνουν έτσι, αν ακολουθήσουν τον εθνικισμό, σε έναν "άϋλο" καταρχήν και "υλικό" έπειτα αδελφοκτόνο πόλεμο. 
Αυτά τα δύο στοιχεία αποτελούν το γενικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε την μεθοδολογία και τις πρακτικές μεθόδους "διαχρονικά" των κυρίαρχων τάξεων και της αστικής τάξης ειδικότερα.
Το γενικό πλαίσιο δεν αρκεί, αν η αστική τάξη και η αστική κοινωνία ήταν τόσο απλά οργανωμένη θα την είχαμε ήδη τσακίσει.
Η δυναμική που αναπτύχθηκε μετά την είσοδο της παγκόσμιας αστικής κοινωνίας στο (ώριμο-ολοκληρωτικό) ιμπεριαλιστικό στάδιο μάς έχει παρουσιάσει ένα πλέγμα ισχυροποιημένης (αστικο-)κυριαρχικής πολυπλοκότητας το οποίο έχει "εγκλωβίσει" την παγκόσμια εργατική τάξη και τις υποτελείς τάξεις εν γένει εντός αυτής της πολυπλοκότητας. 
Με υπερβαίνει βέβαια το καθήκον ακόμα και της καταγραφής αυτής της (αστικο-)κυριαρχικής πολυπλοκότητας, αλλά μπορώ ίσως να σας παραθέσω κάποια στοιχεία που την σκιαγραφούν:
Η μείωση της πρωτογενούς παραγωγής, στον βαθμό που συμβαίνει, δεν είναι ίσως για τους εργάτες και εν γένει τον εργαζόμενο λαό ένας θετικός καθορισμός της καπιταλιστικής παραγωγής. 
Οι "άϋλες" μορφές παραγωγής οδηγούν την εργαζόμενη μάζα σε έναν τρόπο βίωσης της ζωής και της παραγωγής ο οποίος αντιστοιχεί "αρμονικότερα" προς την αστική και (φιλο-)ιμπεριαλιστική ιδεολογία. 
Μπορεί κανείς να μιλήσει για έναν "νέο μικροαστισμό" ακόμα και μέσα σε προλεταριακές μάζες. 
Η απόσταση των χειρώνακτων και βιομηχανικών εργατών από τις μισθωτές μάζες του τριτογενούς τομέα περιέχει έναν βαθμό εσωτερικής περιπλοκότητας και συνθετότητας της ευρύτερης εργατικής τάξης που αξιοποιείται βέβαια κατάλληλα από την πάντα εγρηγορούσα αστική κυριαρχία.
Μένει να δούμε ψύχραιμα και χωρίς αυταπάτες και τα "θετικά" στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν εντός αυτής της νέας κατάστασης, καθώς και τον νομοτελειακό ή μη-νομοτελειακό χαρακτήρα της τόσο για την ώριμη καπιταλιστική όσο και για την μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία.
2) Υπάρχει περιπλοκοποίηση της διαίρεσης ανάμεσα στους αστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς της παγκόσμιας αστικής-ιμπεριαλιστικής κοινωνίας. 
Δεν υπάρχουν απλά από την μία μεριά οι κυρίαρχες μητροπολιτικές ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις (κοινωνίες) και από την άλλη οι μη-ιμπεριαλιστικές περιφερειακές αστικές τάξεις (κοινωνίες). 
Ήδη αυτή η αρχική αντιφατική συσχέτιση μεταξύ "κυρίαρχων/ιμπεριαλιστικών αστικών μητροπολιτικών κέντρων" και "εξαρτημένων κυριαρχούμενων/μη ιμπεριαλιστικών αστικών περιφερειών" περιείχε μιαν (αστικο-)κυριαρχική πολυπλοκότητα η οποία δυσχέραινε την ενοποίηση-διεθνοποίηση των εργατικών αγώνων και σήμαινε πολλά βαθιά ρήγματα τόσο στην ριζοσπαστική κοσμοθέαση όσο και στην επαναστατική πρακτική μεταξύ των εργατικών τάξεων και των πρωτοποριών τους.
Η περαιτέρω πολυπλοκοποίηση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού/αστικού συστήματος και η δημιουργία πολλών ενδιάμεσων ολοκληρώσεων και βαθμίδων στην παγκόσμια (ανταγωνιστική) ιεραρχία-πυραμίδα (που το "μορφοποιεί") σημαίνει μια ακόμα μεγαλύτερη δυσχέρεια στην σύλληψη και την πραγμάτωση μιας επαναστατικής προλεταριακής τακτικής-στρατηγικής που να μην υποκύπτει στις ευκολίες του γενικού διεθνισμού-κοσμοπολιτισμού αλλά και στις ευκολίες του "αριστερού εθνικισμού-πατριωτισμού"..






Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..