Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Kurdistan: Για την ελληνική προδοσία του Οτσαλάν..

                          

                         


Οι μοναδικοί άνθρωποι στην Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, ίσως και στον κόσμο όλο, που αξίζουν να αποκτήσουν και να κρατήσουν για πάντα το δικό τους έθνος-κράτος, οι Κούρδοι, ίσως να μην το αποκτήσουν ποτέ, ίσως να μην κατορθώσουν ποτέ να κάμψουν την λυσσασμένη αντίθεση των εθνών-κρατών που τους έχουν στους "κόλπους" τους. 
Υπάρχει μιά κακομοίρικη περίπτωση μόνον το εθνικιστικό-φιλοσιωνιστικό μισο-δημοκρατικό μόρφωμα των Μπαρζανί-Ταλαμπανί να γίνει κράτος υπό την εποπτεία των δυτικών ιμπεριαλιστών, και αφού θα έχει θυσιάσει όλο το υπόλοιπο έθνος με αντάλλαγμα μιαν ελεεινή κρατική υπόσταση, μισο-κηδεμονευόμενη από τους Τούρκους και τους Πέρσες και ελεγχόμενη από το Ισραήλ και τις Η.Π.Α. 
Ο κυριότερος και ζωντανότερος κορμός του πολύκορμου κουρδικού έθνους ο οποίος βρίσκεται μέσα στην τουρκική κρατική επικράτεια βρίσκεται συνέχεια σε εξοντωτικό και αλλοτριωτικό εναγκαλισμό από το κεμαλοφασιστικό και ισλαμοφασιστικό καπιταλιστικό-πασσαλίδικο κατεστημένο της "γείτονος" Τουρκίας.
Ο εμπνευσμένος, αν και αντιφατικός -αναγκαστικά, αριστερός εθνικός ηγέτης αυτού του ζωντανού κουρδικού κορμού, ο θρυλικός και τραγικός Αμπντουλάχ Οτσαλάν βρίσκεται μετά από μια αδιευκρίνιστη ελληνική προδοσία στην απομόνωση και την ψυχική καταβαράθρωση του τουρκικού μπουντρουμιού του Ιμραλί.
Το ΡΚΚ βρίσκεται παρά τους ελιγμούς του και τις συνεχείς μεταμορφώσεις του απομονωμένο και αποπροσανατολισμένο και αυτό, καταδιωκόμενο, συκοφαντημένο αλλά και αβοήθητο από τις "αριστερές διεθνείς ταξιαρχίες" των πνευμάτων και των όπλων, παρά τις όποιες "μεταβάσεις" κυρίως στην Βόρεια Συρία, καθ'υπόδειξη και των αντιφα, αναρχικών και αριστερίστικων και ευρωαριστερών ηγεσιών μετά την συμμαχία του συριακού κλάδου του, του PYD (YPG), με τον δυτικό παράγοντα για την αντιμετώπιση των βρυκολάκων του ISIS. 
Στην πραγματικότητα, πέρα από τους πιό ρομαντικούς και τίμιους αναρχικούς, και κάποιες φιλελεύθερες δυτικές δυνάμεις (μικρού μεγέθους), καμμία έμπρακτη βοήθεια δεν υπάρχει από την δυτική (αντι-ιμπεριαλιστική ή μη-αντι-ιμπεριαλιστική) αριστερά, αλλά και όποια άλλη αντικαπιταλιστική αντι-ιμπεριαλιστική δύναμη, ειδικά στον ένοπλο αγώνα στην Τουρκία και το βόρειο Ιράκ. 
Πολλά τα αριστερίστικα καραβάνια για την Γάζα, για τους Παλαιστίνιους, για τους καταπιεσμένους Άραβες, πολλά τα σταλινικά δάκρυα για τον Άσσαντ και τον Καντάφι και τα τροτσκιστικά δάκρυα για την "αραβική άνοιξη", αλλά λίγα τα δάκρυα και λίγο το ενδιαφέρον για έμπρακτη υποστήριξη στο κουρδικό ένοπλο κίνημα μέσα στο κατεχόμενο από τους τουρκοφασίστες βόρειο Κουρδιστάν.
Στην Ευρώπη βέβαια υπάρχει, όπως είπαμε, μια αριστερο-δημοκρατική και αριστερο-φιλελεύθερη υποστήριξη (ανάλογη με την υποστήριξη από μέρους του Σύριζα, μέχρι το προσκύνημα στον Σουλτάνο) και μια υποστήριξη από τους Γερμανούς φιλοσιωνιστές αντιφά, αλλά μέχρι εκεί. 
Οι μαρξιστές έχουν κάνει εμπάργκο χρόνια τώρα στην ένθερμη έμπρακτη υποστήριξη του ΡΚΚ, μέσα στην Τουρκία ειδικά..
Αν δούμε τα πράγματα από την "ελληνική" σκοπιά, τα πράγματα είναι ακόμα θλιβερότερα, ελεεινά:
Το ΡΚΚ το στηρίζουν, λόγω ενός στενόμυαλου εθνικισμού τους, χωρίς να ευθύνεται το ίδιο το ΡΚΚ, όλοι οι "εθνικοπατριώτες" καλικάντζαροι, από τον Καραμπελιά και το Άρδην-Ρακκάδες/Ράκη μέχρι τον Καλλεντερίδη, ο οποίος αν και δεν έχει την βασική ευθύνη, ή καθόλου ευθύνη (;) για την ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Απο, θα έπρεπε να ξέρει πως κάθε δίκη, ιστορική και λαϊκή δίκη, από την μεριά ενός ολόκληρου λαού και της ηγεσίας του, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναψηλαφηθεί υπό το φως νέων στοιχείων.
Όλοι αυτοί οι "εθνικοπατριώτες" καλικάντζαροι θα έπρεπε επίσης να ενημερώσουν το κοινό τους πως το νέο ΡΚΚ είναι κατά της υποστήριξης οποιασδήποτε εθνοκρατικής υπόστασης, και της δυνητικής κουρδικής,  άρα και της δικής τους (της "ελληνικής" ως ξεχωριστής εθνοκρατικής υπόστασης), άρα θα έπρεπε να καταλάβουν πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα πλέον, ούτε ελπίδα, να στηρίζονται γεωπολιτικά και πολιτικά στην στρατηγική του νέου αναρχο-εθνοτικού πλέον κουρδικού κινήματος. 
Ακόμα κι αν το ΡΚΚ γύρναγε σε περισσότερο "μαρξιστικές-σταλινικές" ρίζες, δεν θα ήταν ποτέ ξανά εύκαιρο "εθνικό" εργαλείο για Καραμπελιάδες και γενικά επιτελεία "συμμαχικών" εθνών και λαών όπως το ελληνικό, ειδικά μετά την απίστευτη ΠΡΟΔΟΣΙΑ που ανέκυψε μέσα από το εν λόγω έθνος-κράτος, αν και όχι βέβαια από όλο το έθνος.
Ό,τι κατάλαβαν κατάλαβαν, δεν θα πω άλλα.






Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..