Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Εισαγωγή σε ένα εγελιανό ερώτημα (1)



Η αλήθεια είναι σήμερα μια προσπάθεια του όντος αν είναι και αναγνώριση της συγκεκριμένης πολλαπλότητας των αληθειών που την απαρτίζουν. 
Δεν υπάρχουν άπειρες αλήθειες, αλλά ένα (μη-διευκρινισμένο ωστόσο) συγκεκριμένο πλήθος αληθειών. 
Ο Μπαντιού λ.χ μιλάει για ένα συγκεκριμένο πλήθος αληθειών, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για μια τελική δεσμευτική καταμέτρηση των ειδών της αλήθειας, ή των αληθειών, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για έναν διαρκή και ατελεύτητο διάλογο περί των ειδών της αλήθειας και του πλήθους των, δεν είναι αυτό που μας απασχολεί εδώ. 
Ας δεχτούμε συμβατικά έστω πως υπάρχει ένα πλήθος αληθειών και ας σπεύσουμε να θέσουμε το φλέγον ζήτημα της ενότητάς τους ή: 1) εις μίαν περιεκτική και μοναδική αλήθεια με περιεχόμενο πολλές αλήθειες, ή πολλά περιεχόμενα αληθειών, ή: 2) εις μίαν μη περιεκτική και μοναδική αλήθεια η οποία ενώνει τις πολλές αλήθειες σε ένα ευρύ σχήμα το οποίο ενώνει τα κοινά στοιχεία των πολλών αληθειών ή μάλλον είναι η ενότητά τους ως ένα σύστημα που συγκροτεί τον εαυτό του ως το κοινό (μόνον) ή ακόμα και διαμεσολαβητικό στοιχείο της ειδικής τους συγκρότησης.
Δεν είναι απαραίτητο αυτές οι δύο εκδοχές της εννοίας της αλήθειας να θεωρούνται σε ένα μόνιμα ανταγωνιστικό πλαίσιο.
Μπορεί τελικά να υπάρχει μια διαλεκτική του (1) και του (2), αλλά η πραγμάτευση ενός τέτοιου υψηλού διαλεκτικού θέματος δεν είναι εφικτό βέβαια να ολοκληρωθεί εδώ.
Ας παραμείνουμε στο θέτειν των γενικών όρων της ενότητας της αλήθειας με τις αλήθειες, της αλήθειας ως Εν και της αλήθειας ως πολλαπλόν ή πολλαπλότητα (πολλότητα).
Η ιλλιγγιώδης ανάπτυξη των ειδικών επιστημών και η κατακρήμνιση της αρχέγονης ενότητας της σκέψης και της δράσης του γνωρίζοντος και υπάρχοντος ανθρώπου μας οδηγεί σε μια προσεκτική αποδοχή της πολλαπλότητας της αλήθειας, ακόμα κι αν έχουμε στο μυαλό μας την απαίτηση μιας μεγάλης ενότητας-ταυτότητας όλων των νοητικών και οντολογικών πτυχών της ανθρώπινης-κοινωνικής ύπαρξης.
Με λίγα λόγια είναι αδύνατον να μην λάβουμε υπόψιν μας το ιστορικό γεγονός της ειδικοποίησης της γνώσης αλλά και της ίδιας της ανθρώπινης συνύπαρξης όπως υποστατώνονται σε διαφορετικά υποσυστήματα, σε μέρη, ή σε υπο-μορφές τής σκέψης-δράσης-ύπαρξης οι οποίες όμως λαμβάνουν κυριαρχικά και όχι συμπληρωματικά πλέον την έννοια του συστήματος καθαυτού. 
Ήτοι: το υπο-σύστημα-υπομορφή είναι αυτό καθαυτό (και) ένα καθολικό σύστημα-μορφή και πρέπει να λαμβάνεται (και) ως καθολικό σύστημα και όχι απλά ή μόνον ως μέρος ή στοιχείο ή υπο-μορφή της καθολικής μορφής.
Η καθολικότητα της μορφής προβληματοποιείται λοιπόν και η ίδια, εφόσον τι καθολικότητα είναι αυτή που περιέχει πολλές καθολικότητες;
Αν αυτό δεν είναι εγελιανό ζήτημα εγώ θα κάτσω να κάνω αφισοκολλήσεις για τους αντιφά των εξαρχείων..
Δεν υπάρχει περίπτωση...








Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..