Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Εισαγωγή σε ένα εγελιανό ερώτημα (2) (τέλος σύντομης εισαγωγής)



Η διαμεσολάβηση των ειδών των αληθειών και επιστημών δεν αποτελεί μιάν ομαλή διεργασία, η οποία ταράσσεται μόνον για να δικαιώσει το ευτυχές τέλος της ή περιέχει την ταραχή τής φουρτουνιασμένης θάλασσας τής σκέψης έχοντας εξασφαλισμένο το τέλος τής πλεύσης της εις ένα ήρεμο και ασφαλές λιμάνι.
Η διακινδύνευση της πλεύσης της σκέψης υπάρχει στην ίδια την συγκρότησή της ως πολύμορφου, ιεραρχημένου και εσωτερικά ανταγωνιστικού συστήματος κυριάρχησης μιας πραγματικότητας μέσα στο ίδιο το πλοιάριό της και όχι μόνον εκτός του. 
Η θάλασσα της σκέψης είναι παρούσα εντός του πλοιαρίου της και το πλοιάριό της είναι ήδη βυθισμένο μέσα στην εξωτερική και εσωτερική θάλασσά της.
Οι διαμάχες των ναυτών και των αξιωματικών, οι συνεχείς ανταρσίες, οι διαφωνίες για την πορεία του πλοιαρίου δεν αποτελούν ένα αιφνίδιο συμβάν, ένα ατυχές γεγονός, μιαν εξαίρεση.
Παρ'όλα αυτά η σκέψη κινείται συγκροτημένα στον χώρο και έχει συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και σκοπούς. 
Η σκέψη δεν είναι ένα χάος ή μια προσωρινή έξοδος από ένα χάος. Η σκέψη, ακόμα και αν είναι αυτό δείγμα της συντηρητικότητάς της, δεν κινείται παρά μόνον ηγεμονικά με κατεύθυνση, πορεία και σχέδιο κυριάρχησης τόσο του εαυτού της όσο και όλων των άλλων περιβαλλόντων αυτήν οντοτήτων.
Η σκέψη είναι σημειοποιημένη πάντα δια μίας αναστάτωσης, είναι μια διαρκής ταραχή των όρων του υπαρκτού αλλά πάντα (επίσης) δια ενός ενδογενούς σκοπού καταλλαγής και ζωοποιού νέκρωσης των πάντων. 
Είναι λοιπόν το ζωντανό και το νεκρό μαζί, το ταραχώδες και το ήρεμο, το ελεύθερο και το αυταρχικό, και ποτέ μόνον το ένα ή μόνον το άλλο.
Το κρίσιμο ζήτημα της ενότητας/πολλότητας της σκέψης, ή. για να το θέσουμε πάλι όπως στην προηγούμενη δημοσίευσή μας, το ζήτημα της ενότητας/πολλότητας των αληθειών (της αλήθειας) δεν είναι δυνατόν να τεθεί χωρίς να έχουμε πάντα "μπροστά μας" την εικόνα αυτής της διαρκούς ταυτότητας ταραχής και ειρήνευσης, ειρήνης και πολέμου, Λόγου και πάθους.
Από την άλλη δεν πρέπει να αρκεσθούμε σε αυτή την γενική εικόνα, σε τελική ανάλυση αν μέναμε σε αυτήν -μόνον- θα είχαμε πραγματοποιήσει μιάν όμορφη ή ά-μορφη αντιστοίχιση της ζωής με το πνεύμα και ίσως να είχαμε και μείς συνεισφέρει στην εικονολαγνεία της εποχής μας με μιάν ακόμα εικόνα της ουσίας και όχι (με) μιαν ουσία εκφρασμένη σε εικόνα. 
Ας πούμε το μόνον μη-εικονικό ουσιώδες ερώτημα, το οποίο αφορά μάλιστα στον Χέγκελ:
Τι είναι αυτό που διαμεσολαβεί τις αλήθειες αν δεν είναι το ΜΗΔΕΝ; 
Εδώ τελειώνει η εισαγωγή αυτή και αρχίζει το γλυκό βασανιστήριο που λέγεται Χέγκελ. 
Με απευθείας ερμηνεία κειμένου και ανασχολιασμένες αναδημοσιεύσεις παλαιότερων κειμένων μας. 





Ι.Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..