Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Κομμουνιστικό Δίκαιο και δύναμη


Δίκαιο και δύναμη. Γενικές παρατηρήσεις..
Αυτοί που νομίζουν πως έχουν την δύναμη την ασκούν κάποια στιγμή χωρίς μέτρο, και αυτό σημαίνει πως δεν έχουν την πραγματική δύναμη.
Πως μπορούμε να πούμε πως ορίζεται η πραγματική δύναμη;
Υπάρχει ένα όριο και ένα μέτρο που καθορίζει την διαφορά μεταξύ τής πραγματικής και τής ά-λογης ή άμετρης κατίσχυσης πάνω στην άλλη (ανθρώπινη) ζωή;
Η Λογική της θλιβερής γενικής κατάληξης των πραγμάτων, η θεώρηση των ανθρώπινων πραγμάτων από την σκοπιά της γενικής μηδενικής κατάληξής τους δεν αποτελεί ένα σωστό κριτήριο κρίσης της διαφοράς αυτής, αφού σημαίνει την κατάρρευση των πάντων, οριοθετημένων και άμετρων μαζί, σε ένα γενικό υπερ-καταδικαστικό τίποτα. 
Μπορεί να καταρρέει το άδικο και το άμετρο αλλά μαζί του καταρρέει και το δίκιο και το λελογισμένο. 
Από την σκοπιά του δίκιου αυτή η γενική κατάρρευση δεν είναι ας πούμε μια πικρή δικαίωση αλλά μάλλον μια ύβρις για την οποία δεν έχει καν το δικαίωμα να ζητήσει μιά νέα κρίση. 
Θα έλεγα πως το τέλειο έγκλημα της άδικης εξουσίας είναι να παρασύρει το δίκιο σε μια γενική κατάρρευση των πάντων.

Η αστική εξουσία ως ετεροκαταστροφική κατάρρευση
Για την αστική εξουσία ειδικότερα αυτό είναι το τέλειο έγκλημα και ο απώτατος σκοπός της ακόμα κι αν ενδύεται τον μανδύα της "δημοκρατικής" εξουσίας. 
Δεν πρόκειται απλά για έναν βαθύ φασισμό της αστικής εξουσίας αλλά για έναν βαθύ αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα που διαποτίζει τόσο την "δημοκρατική" όσο και την φασιστική αστική εξουσία, με την φασιστική να δίνει τον τόνο λόγω της ανοιχτότητας (αυτής της αυτοκαταστροφικότητας) σε αυτή την ειδική της έκφραση (την φασιστική).
Οι φασίστες υπάρχουν για να εκφράσουν την ετεροκαταστροφική αντικομμουνιστική και αντεργατική πολιτική του κεφαλαίου αλλά ως ενταγμένη σε μιά αυτοκαταστροφική κατά κάποιο τρόπο "τρελή-παθολογική" μορφή. 
Την ίδια στιγμή η αστική δημοκρατία και όλος ο θεσμικός και "πνευματικός" εξοπλισμός της περιέχει τα ίδια συστατικά στοιχεία, αλλά με μια περισσότερη, εν μέρει φαινομενική εν μέρει πραγματική, "ισορροπία". 

Κομμουνιστικό Δίκαιο και δύναμη..
Η ιστορία δεν έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα μια πραγματική δύναμη, ένα πραγματικό σταθερό και δίκαιο ον έκφρασης και μορφοποίησης της γενικής και ατομικής βούλησης, αφού ακόμα και οι προσεγγίζοντες αυτήν (μόνον οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί) δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την εκτροπική κατάσταση πραγμάτων ως προς την σχέση κατίσχυσης του γενικού-ειδικού κανόνα (τους).
Σε αυτό το πραγματικό πλαίσιο τίθεται εν αμφιβόλω η ίδια η έννοια της πραγματικής δύναμης. 
Υπάρχει τελικά πραγματική δύναμη σε διάκριση προς την λιγότερο ή περισσότερο ωμή κατίσχυση;
Είναι αδύνατον να δώσουμε μια προβατίσια απάντηση σε ένα τόσο φλέγον ερώτημα.
Αν είναι να κατισχύσουν απέναντί μας είναι προτιμότερο να κατισχύσουμε εμείς απέναντί τους. 
Αυτό το πράγμα σε όλες του τις πτυχές έχει το άπειρο "κόστος" για την "ιδέα", ή το "ιδανικό" της ελευθερίας και της κομμουνιστικής ανθρωποποίησης της κοινωνίας αλλά είναι "αυτό το πράγμα". 
Πρέπει να κατισχύσουμε, πρέπει να κατισχύουμε πάντα. 
Ο σκοπός της κομμουνιστικής πάλης είναι η υπερνίκηση του αντίπαλου αστικού στρατοπέδου και μέσα από αυτή την υπερνίκηση θα ζήσει ή θα (αυτο-)εξοντωθεί και το ιδανικό της κομμουνιστικής ελευθερίας. 
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο ακόμα και κατά την φάση της μάχης "ζωής και θανάτου" είναι πως η μεγάλη, η πραγματική, η αληθινή δύναμη δεν έχει εμφανισθεί ακόμα, στην ριζική διάκρισή της από την "κατίσχυση" επί του αντιπάλου, και πως εμείς ως κομμουνιστές ή αναρχοκομμουνιστές έχουμε το "ιστορικό καθήκον" να αναζητούμε την εμφάνιση αυτή, όχι μόνον για λόγους που αφορούν την πραγμάτωση του υπέρτατου κομμουνιστικού ιδανικού αλλά και την ίδια την κατανίκηση του αστικού εχθρού.
Ο λαϊκός ταξικός πόλεμος είναι μεν πόλεμος αλλά είναι λαϊκός πόλεμος, πόλεμος της καταπιεσμένης και πολυπληθούς κοινωνικής οντότητας, άρα πόλεμος που ξεκινάει από τα όρια και τις αξίες και φτάνει στα όρια και τις αξίες που διέπουν αυτή την μάζα στην πραγματικότητα και την δυνητικότητά της. 
Δεν είναι ένας ατομικιστικός πόλεμος, δεν είναι ένας αριστοκρατικός πόλεμος, δεν είναι ένας ετεροκαταστροφικός-αυτοκαταστροφικός πόλεμος που γίνεται για να "αυτοπραγματωθεί" το μένος κανενός ούτε η όποια δίκια οργή του απέναντι στους βρυκόλακες του αστικού γραφειοκρατικού κράτους.  
Σημασία έχει το ρίζωμα στον λαό ακόμα κι αν οι "άμεσες" επαφές των αγωνιστών του δίκιου με τον λαό είναι συγκυριακά σπάνιες. 
Η πραγματική επαφή του αγωνιστικού μηχανισμού του δίκιου με τον λαό κινείται μεταξύ προπαγάνδας/ηθικής έκκλησης και κινητοποίησής του ή ενίσχυσης τής αυθόρμητης δικής του κινητοποίησης.




Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..