Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Η απόλυτη άρνηση και το ον ως αρχικό Είναι..




Το αρχικό Είναι είναι Μηδέν (Τίποτα/Nichts). 
Το αρχικό Είναι είναι το κατηγορούμενο από το Μηδέν ον και το Μηδέν είναι η μοναδική κατηγορία που κατηγορεί το αρχικό Είναι.
Η έκταση και το βάθος της έννοιας του αρχικού Είναι ταυτίζεται με την έννοια του Μηδενός. 
Παρ'όλα αυτά υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διαφοροποίηση του κατηγορούντος (το αρχικό Είναι) Μηδενός με το κατηγορούμενο αρχικό Είναι. 
Η διαφορά είναι λειτουργική και οντολογική αφού δεν είναι δυνατόν το ενεργό στοιχείο της κατηγόρησης να είναι ταυτόν με το παθητικό στοιχείο αυτής.
Αν δεν χρησιμοποιήσουμε μιαν αποφατική έννοια και λειτουργία της κατηγόρησης ως ενέργειας θα πρέπει παρά την δυσκολία να ορθώσουμε έναν αρχικό καθορισμό του αρχικού Είναι που να είναι "κανονικός" καθορισμός. 
Όπως είδαμε όμως αυτή η υπόθεση περιορίζει την αρνησιακή πτυχή του καθορίζειν, άρα μιαν τυπική ή ακόμα και ουσιαστική εγελιανή μέθοδο συγκρότησης του καθορίζειν, και αυτό συμβαίνει γιατί αλλιώς η απόλυτη άρνηση που ελλοχεύει στα σπλάχνα του όντος, και στο εσωτερικό του αρχικού Είναι ως νοητικής μορφής τού όντος, θα έπρεπε να είναι δημιουργούσα ένα είδος διαφορογενούς πολλλαπλότητας εντός του ("πολλά περιεχόμενα") αποτρεπόμενης μόνον στην περίπτωση που ο καθορισμός δεν θα ήταν ο ίδιος και αρνησιακός, άρα θα ήταν μη εγελιανός. 
Γιατί όμως, θα πείτε, ένας (εγελιανός) αρνησιακός καθορισμός (αρνητικο-θετικός) του αρχικού Είναι, εις την ειδική περίσταση της συγκρότησης του αρχικού Είναι ως απόλυτης άρνησης, να παράγει ως καθορισμός διαφορογενή πολλαπλότητα και να μην αντιστοιχεί σε ένα μοναδικό ον όπως η απόλυτη άρνηση; (ακόμα κι αν αυτή περικλείει μιαν δική της, μη διαφορογενή πολλαπλότητα)
Αυτό συμβαίνει διότι ο καθορισμός παραμένοντας ένα είδος συγκεκριμένης κατηγορήσεως του όποιου όντος δεν είναι δυνατόν να μην κατηγορήσει το ον με όλο του το λειτουργικό και οντολογικό δυναμικό.
Η κατηγόρηση βέβαια, όπως και άλλες νοητικές ενέργειες, δεν μεταβιβάζει ως πτυχή την θετικότητά "της" ή την αρνησιακότητά "της", σαν να περιεχομενοποιεί ας πούμε άμεσα το όποιο κατηγορούμενο "αντικείμενο" με αυτές "της" τις πτυχές κάνοντάς τες ιδιότητες του ίδιου (τού κατηγορούμενου "αντικειμένου").
Η αρνησιακότητα της νόησης δια του κατηγορείν μπορεί να εντάξει στην μορφή της ένα θετικό ον ή ένα αρνητικό ον, και αντίστοιχα η θετικότητα της νόησης μπορεί να εντάξει στην μορφή της ένα αρνητικο ον ή ένα θετικό ον. 
Δεν υπάρχει ούτε συμμετρία ούτε συνθήκη ή δομή ομοιότητας μεταξύ της κατηγοριακής λειτουργίας και του κατηγορούμενου αντικειμένου "της".
Υπάρχει όμως πάντα μια συγκεκριμένη καταλληλότητα ή μη της μίας ή της άλλης πτυχής της νόησης (άρα και της κατηγοριακής λειτουργίας) στην ενέργειά της προς το αντικείμενο, ανάλογα προς την γενική αρχιτεκτονική της σχέσης της σκέψης με την "πραγματικότητα". 
Δεν θεωρώ όμως πως αυτή η καταλληλότητα είναι τυχαία ούτε πως η αρνησιακή δομή του Νοείν μπορεί να θεωρηθεί απλά ως μια από τις πολλές δομές που λειτουργούν σε αντιστοιχία προς το αντικείμενο. 
Στο θέμα που εξετάζουμε εδώ υπάρχει ένα εξόχως "εσωτερικό" διαλεκτικό θέμα που έχει να κάνει με την δυνατότητα της νοητικής αρνησιακότητας, άρα και της αρνησιακής πτυχής του καθορίζειν/κατηγορείν, να "συναντήσει" με ομαλό λειτουργικό τρόπο ή με όποιον άλλον ευφάνταστο τρόπο την ίδια την ρίζα της, ή την ρίζα των πάντων, ήτοι την απόλυτη άρνηση ως την θεμελιακότερη ουσία του όντος.
Μπορεί ακριβώς η συνάντηση αυτή να είναι ανέφικτη όπως ακριβώς ανέφικτη είναι η συνάντηση του όποιου όντος με την ρίζα του, μιας και αυτό υπάρχει όχι για να ψάχνει τις ρίζες του αλλά για να βγάζει κορμό καρπούς φύλλα και άνθη.
Μπορεί να υπάρχει μια ειδική και άγνωστη ακόμα σχέση του περιορισμένα θετικού νοείν με το αποκλειστικά αρνητικό ον.
Μπορεί απλά να υπάρχει η ανάγκη ενός άλλου ορισμού της πολλαπλότητας του απόλυτα αρνητικού όντος, αν αυτό είναι το αρχικό Είναι, και το καθορίζειν να μπορεί να διατηρήσει την ειδική του δημιουργικότητα εντός του αρχικού Είναι δημιουργώντας μιαν πολλαπλότητα χωρίς διαφορογενείς περιεχομενικές και εξωτερικο-ποιητικές εκφάνσεις και "αποτελέσματα".
Αναζητώ το νοητικό καθορισιακό "θετικό" της απόλυτης άρνησης ή εκείνον τον εγελιανό νοητικό καθορισμό που παράγει μιαν πολλαπλότητα της απόλυτης άρνησης, ως πολλαπλότητα του αρχικού Είναι, χωρίς περιεχόμενα.


Μολότωφ ή οδόφραγμα;
Ιδού η απορία! 


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..