Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Ελευθερία χωρίς θεμέλιο..

                                              
                                                         Αποτέλεσμα εικόνας για διατομή κορμού


Η υπόσταση της ελευθερίας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος όταν ορθώνεται στο ύψος της δυνατότητάς του να αυτοδιατίθεται και να αυτοκαθορίζεται χωρίς κοινωνικούς και φυσικούς περιορισμούς. 
Η δυνατότητά του αυτή δεν εγκαθιστά έναν α-κοινωνικό ή α-φύσικο καθορισμό της ελευθερίας του ανθρώπου ως αφηρημένο υπερκαθοριστικό θεμέλιό της, ήτοι ως αφηρημένη προϋπόθεσή της, αλλά την σημαίνει ωστόσο καθολικά ως ένα συνενεργητικό αποτέλεσμά του. 
Δεν είναι βέβαια το αποτέλεσμα αυτό κάτι που προκύπτει ως κάτι το ανεξάρτητο από τα άλλα στοιχεία τα οποία το συνπροκαλούν.
Η έννοια του αποτελέσματος είναι ορθή κατά την γνώμη μας αν δεν είναι μια απεικονίζουσα μορφή ενός όντος που έρχεται ως τελική απόφυση των θεμελίων-αιτίων του αλλά (είναι ορθή ως απεικόνιση) αν αποτελεί στην πραγματικότητα έναν αναγκαίο διανοητικό διαχωριστικό καθορισμό εντός της πολλαπλότητας των θεμελίων τής σημασίας τής πολλαπλότητας καθαυτής, δηλαδή (αν είναι) μια κατάδειξη της θεμελιακότητας ως ενός συστήματος πολλαπλότητας εις το οποίο συναρθρώνονται οργανικά και ιεραρχημένα οι πτυχές ενός ενιαίου όντος ή ενός ενιαίου συστήματος πραγμάτων και καταστάσεων (του ανθρώπινου).
Με αυτή την έννοια λοιπόν, η ελευθερία -ως α-κοινωνικός και α-φύσικος καθορισμός του ανθρώπινου κόσμου- ενώ είναι (μαρξιστικά) δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις κοινωνικές, κοινωνικο-ιστορικές και "φυσικές" προϋποθέσεις της είναι από την άλλη, αν την δούμε την ολότητα του ανθρώπινου κόσμου, η ίδια μία από αυτές (τις προϋποθέσεις).
Η ανθρώπινη ελευθερία και ο ανθρώπινος αυτοκαθορισμός είναι από μιά σκοπιά των πραγμάτων αυτοπαραγόμενες και αυτοδημιουργούμενες ουσίες-ουσιοποιήσεις τού ανθρώπινου κόσμου, χωρίς αναγκαία να υπάγονται (πάντα) στις άλλες αντίστοιχες ή ευρύτερες ουσίες-ουσιοποιήσεις του.
Είναι μιά ιστορική ήττα, ιδεολογική και πολιτική, του μαρξιστικού "χώρου" σκέψης και δράσης, η απλοϊκότερη ή περιπλοκότερη απάρνηση τής αυτουσιότητας τής ελευθερίας και τής ελευθεριακής πάλης που την αναγνωρίζει ως αυτουσιότητα. 
Είναι ανάγκη αυτή η ήττα να γίνει αποδεκτή, να σκύψουν όλοι οι μαρξιστές και μαρξίζοντες στην προδοσία που διέπραξαν απέναντι στο ελευθεριακό ερώτημα, χωρίς αυτή τους η αυτοκριτική ακόμα και υπαρκτική συντριβή να γίνει με την σειρά της αιτία για μια αποστασία προς το αστικό στρατόπεδο.
Ο άνθρωπος είναι ένα ον της ελευθερίας, δεν υπάρχει λόγος αυτή η οντολογική σύσταση του ανθρώπου να αλυσοδεθεί σε υλικούς και κοινωνικούς καθορισμούς, είτε με την πρόφαση της ρεαλιστικής περιεχομενοποίησης τής ελευθερίας του είτε με την πρόφαση της ανάγκης να υπάρξει επίλυση πρώτα των υλικών και εμβιωτικών προβλημάτων.
Και όσον αφορά την ελευθερία του ο άνθρωπος ως ολότητα καθορισμών, ο ιστορικός άνθρωπος, έχει το απόλυτο δικαίωμα της έρευνας και της δράσης σε όλο το φάσμα της πραγματικότητας.
Η κοινωνία ως οντότητα και ως έννοια είναι ένας όρος θεμελίωσης του ανθρώπινου κόσμου αλλά και ένας όρος θανάτωσής του, αλυσοδέματός του σε υπερκαθορισμούς και καταναγκασμούς που ενίοτε λαμβάνουν τον χαρακτήρα και της "ηθικής" επιταγής.
Σε αυτό το πλαίσιο και μόνον είναι ανάγκη να πολεμήσουμε κάθε διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων μέσα στο όποιο κίνημα ή κίνηση που αποσκοπεί (έστω λεκτικά, μόνον, αρχικά) στην απελεύθερωση της ανθρώπινης υπόστασης.
Έχω στο μυαλό μου όπως καταλαβαίνετε πολλά πράγματα που μου θυμίζουν καταστάσεις διαχωρισμών και καταναγκασμών, εντός του δικού μας κακομοίρικου "κινήματος". 
Δεν θα δώσω συνέχεια στις δικές μου βιωματικές σκέψεις και προ-εννοήσεις. 
Συνεχίζω στο γενικό πλαίσιο, σε μια σημερινή μακρόσυρτη παρέμβαση. 
(Είναι βλέπετε Σάββατο και ο μισθωτός έχει δυνάμεις) 
Η ελευθερία είναι ελευθερία μέσα σε όλα και από όλα. Δεν υπάρχει τρόπος να κουτσουρέψει κανείς την ελευθερία ως γενικό όρο της ανθρώπινης ή ακόμα της ζωϊκής υπόστασης. Όποιος αισθάνεται πέτρα ή χαλίκι ας μείνει ακίνητος, όσο θέλει. Εδώ μιλάμε για την ελευθερία και την ζωή, δεν μιλάμε για το "νεκρό" του όντος, δεν μιλάμε για την "δομή", το "σύστημα" ή την "συστημικότητα".
Η κοινωνία και η ιστορία, η υλική παραγωγική δομή, η πολιτειακή-θεσμική οργάνωση των ανθρώπινων υποθέσεων έχουν εντός τους ένα αμαρτωλό βάρος (συγχωράτε μου τη λέξη).
Είναι "πράγματα" χρησιμοποιημένα ως δικαιολογίες για να αλυσοδεθεί το άτομο και η κοινότητα σε ευρύτερες εξουσιαστικές οντότητες. 
Κάποτε ήταν σε μεγάλη υπόληψη και η έννοια του Θεού, για να γίνεται η δουλειά της δουλείας με επιτυχέστερο τρόπο, για να θεωρείται η ελευθερία ένα πάθος ή μια επικίνδυνη παρόρμηση. 
Σήμερα υπάρχει μια μεγάλη ανάμιξη όλων αυτών των υπερκαθοριστικών εννοιών και καταστάσεων σε ένα μεγάλο διαλεκτικό παιχνίδι αλληλο-υποκαταστάσεων και πολεμικών. Βαβέλ..


Παραθέτω πρόχειρα μια σειρά ημι-σκηνοθετημένων πολεμικών ή ημι-πολεμικών υποκαταστάσεων που "πρέπει" να διαβάζονται πάντα και σε αντίστροφη σειρά:  
Κοινωνία εναντίον ατόμου, οικογένεια εναντίον κοινωνίας, άτομο εναντίον κοινωνίας και οικογένειας, έθνος εναντίον οικουμένης, εκκοσμίκευση εναντίον θεοκρατίας, κοινωνία εναντίον πολιτείας και άλλα..
Δεν ισχυρίζομαι πως όλες αυτές οι αντιφάσεις δεν έχουν νόημα. 
Απλά δεν έχουν κανένα νόημα όσο δεν υπάγονται στα ριζικά τα καθολικά ζητήματα της ανθρώπινης υπόστασης σε σχέση με την ελευθερία της. 
Νομίζω πως δεν θα υπάρξει αντίρρηση, ή τόλμη να μιλήσει κανείς εδώ ανοιχτά εναντίον της ελευθερίας.
Η έννοια και η κατάσταση της ελευθερίας είναι ένα θεμέλιο που διαφεύγει της ολοποίησης των άλλων καθορισμών του ανθρώπινου κόσμου.
Η ελευθερία δεν μπορεί να υπαχθεί σε κανένα σύστημα καθορισμών ως ένα μέρος ή ένα στοιχείο τους. 
Αποτελεί βέβαια από μιά σκοπιά ένα αποτέλεσμα συνκαθορισμών όλων των στοιχείων με όλα τα στοιχεία, αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση διαφεύγει της ολοποιητικής διεργασίας. 
Η ελευθερία έχει μάλλον μιαν δική της αυτόνομη και αυτάρκη καταγωγή μέσα στο ανθρώπινο και αν την διαμεσολαβήσει κάποιος ωστόσο στο σύστημα των αλληλοκαθορισμών (του ανθρώπινου) θα παρατηρήσει πως αυτή προβληματοποιεί το σύστημα αυτό και δεν το "αφήνει" σε διαλεκτική ηρεμία ακόμα και όταν αυτό, ας πούμε "μαρξιστικά", καμώνεται το αυτο-αναστατωμένο. 
Η ελευθερία, η επιθυμία της ελευθερίας, θα σπάσει κάθε σας θέσφατο και δεν θα πάψει να αναζητάει έναν τρόπο να υπάρξει όπως θέλει. 
Ο αποφατικός οντολογικός ορισμός που ταιριάζει στην ελευθερία ως αυτάρκες ον είναι ένα διαρκές όχι  στον όποιον καθορισμό της, θετικό ή αρνητικό (με την τυπική έννοια). 
Γι'αυτό και είναι καλύτερο να αφήνεις τους ανθρώπους ελεύθερους, ακόμα κι αν είναι αντιδραστικοί, αλλιώς κινδυνεύεις να τους καταστήσεις υποστασιοποιήσεις της ελευθερίας, και δεν θα είναι ένα ψεύδος τότε, όπως πιθανά θα ήταν πριν τους καταστείλει ένα ελευθεριακό ή κομμουνιστικό κίνημα σαν αντιδραστικούς.
Η εμμένεια της ελευθερίας είναι θηριώδης και μπροστά της η εμμένεια του κομμουνισμού ή της αναρχίας είναι και θα είναι ένα αστειάκι. 
"Αυτοί" ( ο κομμουνισμός και ο αναρχισμός) είναι να "συμμαχήσουν" με την ελευθερία κάθε μορφής για να υπάρξουν ως ιστορικά κινήματα των ανθρώπων και όχι η ελευθερία με "αυτούς".
Όλα τα άλλα είναι ναφθαλινούχα θεωρήματα για συνέδρια και ακτίφ. 
Έτσι κι αλλιώς δεν πατάω σε τέτοιες διαδικασίες. Αυτό δεν είναι το θέμα μας εδώ, απλά...το αναφέρω.
Η ελευθερία καθιστά τον άνθρωπο ένα ουσιακά ενιαίο ον, χωρίς την ελευθερία και την επιθυμία της ελευθερίας υπάρχει ένας συνεχής κατακερματισμός και μια συνεχής "τεχνητή" εν-οποίηση του κατακερματισμένου ως τον επόμενο κατακερματισμό. 
Αυτή η λειτουργία της ελευθεριακής πράξης και θεώρησης, η αληθινή ενοποίηση που επιφέρει δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας εσωτερικής της ιδιότητας, δεν είναι ένα ξεχωριστό από αυτήν οντολογικό υπόστρωμα, αλλά περιέχεται ως έννοια και κατάσταση στο τέμνον υλικό της σε όλο το φάσμα τής εννόησής της και υλοποίησής της. 
Η έννοια της ελευθερίας είναι σε μια τέτοια προοπτική ο καθορισμός του ανθρώπινου ως γενικού διαμεσολαβητή των πάντων εντός του κόσμου του. 
Δεν θα ήταν λοιπόν ταυτολογία να πούμε πως η ελευθερία είναι ο άνθρωπος και ο άνθρωπος είναι η ελευθερία, αν όμως πρώτα ξεκαθαρίζαμε πως αυτό ισχύει όταν υπάρχει (με όποιους περιορισμούς) μια διατομή των πάντων ανθρώπινων από τον πανταχού παρόντα άνθρωπο.
Με αυτή την έννοια το κουτσούρεμα της ελευθερίας και της έννοιάς της σε έναν "τομέα" ή στην "θεμελίωσή" της σε ένα στοιχείο, όπως κάνουνε αυτοί που θέτουν κάποιους όρους ως όρους που προηγούνται των άλλων, είναι ο ορισμός της μη ελευθερίας. (οι αστοί συνήθως θέτουν τους πολιτικούς όρους οι αντικαπιταλιστές τους κοινωνικο-οικονομικούς, οι εθνικιστές θέτουν τον όρο της εθνικής ελευθερίας-κυριαρχίας οι διεθνιστές τον όρο της οικουμενικής ελευθερίας κ.λπ).
Όπου ακούμε "προϋποθέσεις" για να υπάρξει η ελευθερία ακούμε τους ήχους μιας αλυσίδας και τον ήχο της βαριάς πόρτας μιας φυλακής. 
Αν κάποτε υπήρχε ο ένας ή άλλος "λόγος" για να δεχτούμε τέτοιους ορισμούς ή περιορισμούς της δράσης και της αντίληψής μας σήμερα όλα αυτά ακούγονται κάπως κωμικά. 
Κι όμως δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα πως η "ιδεολογική" κουβέντα γίνεται σε ένα τέτοιο πλαίσιο αλληλο-υποκατάστασης των όρων της ελευθερίας και των θεμελιώσεων γενικά της ουσίας της. 
Δεν πρόκειται για συζήτηση σε φιλοσοφικό συνέδριο η σε αριστερή οργάνωση, πρόκειται για το παγκόσμιο κακό θέατρο αντιπαράθεσης του παγκόσμιου αστισμού με τον μικροαστικό και γραφειοκρατικό "αριστερισμό". 
(Προσφάτως αντιληφθήκαμε την απότομη είσοδο ενός βρυκόλακα στην συζήτηση, με αξιώσεις μάλιστα επικράτησης. 
Μιλάω για το ISIS αλλά και όλο το σαλαφιστικό σίχαμα για το οποίο υπάρχει μεγάλη αμηχανία στην αριστερά, ιδεολογική εννοώ γιατί όλοι έχουν βολευτεί στις "συνωμοσιολογικές" διαστάσεις αυτού του βρυκολακοθέματος).




 Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..