Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Ο Ρωμανός και ο αστικός νόμος..



Υπάρχει μια δικαιολογία σε όσους κρίνουν την παραβατικότητα της αντι-καπιταλιστικής επανάστασης ή εξέγερσης, ότι δήθεν η κατάργηση της αστικής κανονικότητας ή ο θρυμματισμός του αστικού νόμου δεν δικαιολογείται παρά μόνον αν οι επαναστατικές δυνάμεις έχουν ήδη στο τσεπάκι τους και την βγάζουν σαν καλά μαθητούδια την νέα σοσιαλιστική ή επαναστατική κανονικότητα ή "νομιμότητα".
Αυτός ο νοικοκυρίστικος σοσιαλισμός είναι γαντζωμένος στην προσπάθειά του να κερδίσει τον δειλό υποταγμένο (εργάτη ή μικροαστό)(ο οποίος έχει όντως τους λόγους του μερικές φορές να φοβάται) με την εγγύηση μιας κανονικής ζωής ήδη από την στιγμή εκείνη που οι επαναστατικές δυνάμεις θα συγκρούονται με τις δυνάμεις του κεφαλαίου κ.λπ.
Πρόκειται για μια γελοιογραφία του κομμουνισμού και του σοσιαλιστικού αγώνα, ακόμα κι αν κάποιος έχει στην φαρέτρα του ένα μοντέλο τους που δεν ταιριάζει καθόλου με τις αναρχικές και αριστερίστικες υπερβολές και τον βολουνταρισμό όλων μαζί των υπερεπαναστατικών φραξιών του αγώνα.
Σε έναν τέτοιο εξευτελιστικό Λόγο περί "σοσιαλιστικής νομιμότητας", ακόμα και το να αντιπαραθέτεις τα ρομαντικά παραληρήματα ενός αναρχικού είναι προτιμότερο. Είναι σαν να προτιμάς να φάς ένα ωμό και βρώμικο φαγητό, γεμάτο θρεπτικές ουσίες, από το να φας ένα πιάτο γεμάτο σάπιο κρέας.
Η δικτατορία του προλεταριάτου έχει "εντός" της, ειδικά σήμερα μετά από τόση ιστορική εμπειρία, έναν ισχυρό κρατικό εξουσιαστικό συν-καθορισμό -ως ιστορική δυνητικότητα. 
Αυτή είναι τέλος πάντων η άποψη ενός "συντηρητικού" κομμουνιστή (σε σύγκριση με αυτά που λένε οι νεώτεροι φίλοι και εχθροφίλοι του), αλλά (ως άποψη) δεν έχει καμμία σχέση με όλες αυτές τις σάπιες απόψεις που υπάρχουν μόνο και μόνο για να δικαιολογούν την σιωπή, την υποταγή, τον θάνατο που φέρνουν πάνω τους με την σιωπή, την υποταγή, τον θάνατο μπροστά στον αστικό νόμο και το αστικό κράτος.
Εξάλλου η ίδια η δικτατορία του προλεταριάτου, αν την δεί κάποιος ακόμα και ως "θεωρητικός" ως μια μεγάλη ιστορική στιγμή κατά την οποία η εργατική τάξη, ο εργαζόμενος λαός, συντρίβει δημιουργικά-διαλεκτικά το αστικό κράτος περιέχει ως "οντότητα" μιαν εξόχως αντι-νομι(α)κή διάσταση εις την οποία η έλλειψη του αστικού νόμου λογιέται ως έλλειψη κάθε νόμου, ως ένα αβυσσαλέο κενό κράτους μέχρι η ζωντανή εργασία να κανονίσει τα του κοινωνικού "οίκου" της. 
Γιατί βιάζονται οι λεγκαλιστές να γεμίσουν αυτό το κενό; 
Γιατί βιάζονται να δώσουν εξετάσεις στην μεταφυσική του νόμου; 
Γιατί έχουν τόση πρεμούρα να προτάξουν έναν τόσο κανονισμένο νέο κόσμο;
Μήπως αυτός ο "νέος κόσμος" τους δεν είναι τόσο νέος;
Αν αυτό το πράμα είναι "μαρξισμός", ε τότε δεν είμαι μαρξιστής. 
Αλλά δεν είναι μαρξισμός...ούτε καν "σταλινισμός"..


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..