Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Για τα σημαντικά λάθη του Ν.Ρωμανού και των συντρόφων του..


Η κριτική αυτή διαβάζεται σε συνάφεια προς τα 2 τελευταία κείμενά μου

Δεν υπάρχει καμμία καλοτακτοποιημένη διάκριση ανάμεσα στην διαλεκτική ανακαθορισμού του νόμου και την ανατροπή του ήδη υπάρχοντος (αστικού) νόμου. 
Αν κανείς την αναζητάει αυτή την καλοτακτοποιημένη διαλεκτική απλά δεν έχει πραγματική πρόθεση να ανατρέψει τον υπάρχοντα (αστικό) νόμο. 
Η αληθινή αμφισβήτηση του κυρίαρχου (αστικού) νόμου, είτε σημαίνει το αχνοφέγγισμα ενός άλλου κομμουνιστικού νόμου είτε σημαίνει την γενική επιθυμία κατάργησης κάθε νόμου, διέρχεται από την επιθυμία, την πραγμάτωση της στιγμής εκείνης όπου τα συμφέροντα και η προσωπικότητα των καταπιεσμένων δεν δεσμεύεται από τίποτα άλλο παρεκτός από την ανάγκη ολοκληρωτικής συντριβής του αστικού ταξικού εχθρού. 
Δεν υπάρχει τίποτα στην ίδια την ανθρώπινη πραγματικότητα που θα μπορούσε να ορίσει αυτή την λυτρωτική και ορθολογική συνάμα στιγμή τής δράσης και ιστορικής κίνησης της ζωντανής εργασίας και των ζωντανών εν γένει ως κανονιστικά καθορισμένη, καλοκαθορισμένη μάλιστα, και ολικά μορφοποιημένη από το ελευσόμενο κομμουνιστικό γενικό κανόνα και δίκαιο.
Δεν υπάρχει δηλαδή κανένας τρόπος, ακόμα κι αν οι πιό ξεπουλημένοι διανοούμενοι που επικαλούνται καταχρηστικά τον κομμουνισμό ή τον σοσιαλισμό το επιθυμούν διακαώς αυτό, να οριστεί με πλήρη αφαίρεση αυτός ο νέος κανόνας και νόμος ως ισχύων σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα και τις υποθέσεις τους.
Πάνω σε αυτό το σημείο στάθηκαν πολλοί αριστεριστές και αναρχικοί και έχτισαν πάνω στην θάλασσα του πραγματικού μιαν περίτεχνη αν και προφανή οικειοποίηση διαφόρων συντηρητικών αστικών θεωριών που αφορούν την "κατάσταση έκτακτης ανάγκης" και την "κατάσταση εξαίρεσης".
Με αυτό το αμφιβόλου πλεύσεως πλοιάριο εννοιών και νοημάτων έχτισαν σιγά σιγά πάνω στο χάος της θάλασσας του πραγματικού ένα ολόκληρο οικοδόμημα πρόκλησης προς την αστική εξουσία για να υπάρξει μια διαρκής κατάσταση εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης, αν και πρέπει να τονίσουμε εδώ συμπληρωματικά πως στο παρελθόν, ειδικά στον αναρχικό χώρο, υπήρχε πάντα ένα πρόπλασμα όλων αυτών των εννοιών-νοημάτων και πρακτικών χωρίς την συμβολή (ακόμα, τότε) της συντηρητικής αντι-δημοκρατικής θεωρίας.
Υπάρχουν διάφορες συνέπειες από αυτά τα "δάνεια" σκέψης και νοηματοδότησης και μία από αυτές είναι η κάλυψη του συνόλου της αντι-νομι(α)κής παράδοσης (σκέψης και πρακτικής) από την μυθοποίηση της εξαιρετικής υπόστασης του αντι-νομι(α)κού αγωνιστή χωρίς διάκριση του αξιακού και άλλου ποιοτικού περιεχομένου της δράσης του. 
Είναι προφανές πως μια τέτοια παράδοση υπήρχε βέβαια ήδη στις διάφορες μυθοποιητικές προσλήψεις (από την σκοπιά των αναρχικών και αριστερών ναρόντνικων) της ληστείας, της γενικής ανομικής παραβατικότητας κ.λπ
Το πρόβλημα με αυτή την μορφή μυθοποίησης δεν είναι μόνον ότι είναι ευάλωτη σε συνθήκες δράσης που είναι απόλυτα εχθρικές προς την απελευθέρωση του καθημερινού εργαζόμενου ανθρώπου αλλά ότι είναι αδιέξοδη και προς την ίδια την στρατηγική-τακτική της επαναστατικής εργατικής πάλης. 
Είναι δηλαδή εντελώς άστοχο να θέτεις προ των ευθυνών τους τούς καθημερινούς ανθρώπους της εργασίας γιατί δεν σπάνε τον αστικό νόμο προτάσσοντας ως γενικό πρότυπο παράδειγμα ένα ρομαντικοποιημένο λησταρχικό κανόνα δράσης και αντίστασης. Είναι σαν να επιβεβαιώνεις τα χειρότερα στερεότυπα των αστών βρυκολάκων για "συμμοριτισμό" των κομμουνιστών και αναρχικών, αφού τελικά το αντικείμενο της παραβατικότητάς "σου" δεν είναι ούτε ευγενικό ούτε δυνάμενο να "αριστοκρατικοποιηθεί" επαναστατικά στις συνθήκες μάλιστα που συμβαίνει αυτό.
Η παράνομη πρακτική ενός επαναστατικού χώρου είναι και πρέπει να είναι άσχετη με υποθέσεις που αφορούν ιδιωτικά ή δημόσια λεφτά, και όταν σε συνθήκες ακραίες (όπως λ.χ η κατοχή της χώρας από τους Ναζί 40-44) προκρίνονται τέτοιες πρακτικές υπάρχει και πρέπει να υπάρχει νοηματική και ιδεολογική αποστασιοποίηση των αγωνιστών. 
Ακόμα και τότε η περιουσία που καταστρέφεται ή γίνεται αντικείμενο λαϊκής οικειοποίησης είναι δημόσια περιουσία και κοινωνικό αγαθό που δεν είναι να παραμείνει στους καταχραστές της (ταξικούς εχθρούς) αλλά να δωθεί άμεσα στο σύνολο του εργαζόμενου (και άνεργου) λαού. 
Ακόμα και τότε όμως είναι απαραίτητο να υπάρχει λαϊκή-θεσμική μορφοποίηση αυτής της ριζοσπαστικής δράσης, και τότε ακόμα χρειάζεται επιφύλαξη και λαϊκός έλεγχος. 
Δεν χωράει λοιπόν καμμία μυθοποίηση σε παραβατικές συμπεριφορές ταξικής πρόκλησης χωρίς προοπτική και χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο πέραν της ξεπερασμένης πλέον έννοιας της "κατάστασης έκτακτης ανάγκης" και της "κατάστασης εξαίρεσης".  
Δεν πρόκειται δηλαδή να γίνει τίποτα ούτε σε αυτό το επίπεδο. 
Είναι ένα γνωσιακό και αξιακό λάθος να το πιστεύει κανείς αυτό και να επιμένει στην εμμονή του να προκαλεί την εξουσία με τόσο άστοχο τρόπο -χωρίς να υπάρξει καμμία αναστάτωση τελικά.
Το γεγονός πως η δικτατορία του προλεταριάτου σημαίνει μια στιγμική ή και διαρκή κατάργηση της γενικής και αφηρημένης υπόστασης του νόμου-κανόνα δεν αποτελεί από μόνο του το στοιχείο εκείνο που θα έκανε δυνατή μιαν εύκολη και γενικότροπη ένταξη σε αυτή την στιγμική "μη-νομικότητα" πρακτικών που αφορούν μόνον τον υπόκοσμο.
Αν ο Ρωμανός έχει κάποιο νού, που τον έχει, θα έπρεπε να κάνει πέρα από ιστορικο-ναρκισσιστικές εξομολογήσεις και κάποια αυτοκριτική, στα πλαίσια ακριβώς της ορθής επαναστατικής υπεράσπισης του αληθινού αντι-νομισμού.


Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..