Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Η ντελεζιανή αποτυχία ως κορύφωση της αποτυχίας του αντι-εννοιολογισμού: Η επιθυμία ως εννοιακή ουτοπία..




Η επιθυμία έχει μετατραπεί σε έννοια. 
Αναγκαίο το κακό, το φιλοσοφικό κακό, θα πείτε..
Όμως όλοι ξέρουμε πως όταν σε συνθήκες γενικής οικειοποίησης των πάντων από τον μηχανισμό του αστικού κόσμου μια κατάσταση γίνεται έννοια, αν μη τι άλλο δεν μπορεί να καμωνόμαστε ότι βρήκαμε τελικά την έννοια/μη-έννοια που θα μας γλυτώσει από τις οικειοποιήσεις.
Οι τετριμμένες, κοινότοπες, πολυσημασμένες και εξανδραποδισμένες έννοιες της ελευθερίας, της δημοκρατίας κ.λπ δεν χαρίζουν πιά καμμία "αντι-εξουσιαστική" αίγλη στους χρήστες τους, όσες κατηγοριακές επιπροσθέσεις κι αν τους χώσουν αυτοί οι χρήστες.  Αυτό ήταν γνωστό στους κονκισταδόρες του νέου θαυμαστού κόσμου της επιθυμιοκεντρικής αυτοκρατορίας του μεταφροϋδικού αριστερισμού. 
Και ήταν γραμμένο στην σημαία τους ως το μη και το όχι αυτού του νέου κόσμου. 
Ποτέ πιά εννοιολογία έλεγε η σημαία, ποτέ πιά οικειοποιήσιμες καταστάσεις έννοιες, καλώς ήρθατε στον κόσμο της λυτρωτικής ελλείψεως. Δεν υπάρχουν μάλιστα, εδώ (εκεί εννοούσαν) ψυχοφάρμακα και ψυχίατροι, όλα, και το οιδιπόδειον που μας κάθονταν στον λαιμό ως αρχαϊσμός του πατροφροϋδισμού το ξεκάναμε, πλησιάζει η εξαφάνιση (ακόμα και) της σχιζοφρένειας. Τίποτα δεν έγινε, από όλα αυτά, βέβαια και ευτυχώς (και) για τους ασθενείς η σχιζοφρένεια έμεινε εις την αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης (της νέας ψυχιατρικής).
Οι παλαιοί και εξευτελισμένοι προσωρινά εννοιολόγοι επιστήμονες, θεραπευτές, πολιτικοί πήρανε μετά την κονκισταδορική και δονκιχωτική ντελεζιανή αποτυχία (που ήτο κωμικομεγαλειωδέστερη της λακανικής), την εκδίκησή τους. 
Επιστρέψαμε στις κοινότοπες εννοιολογήσεις, πλήρως αναυθεντικοί πλέον, ευτυχώς.
Αυτό είναι για μένα πλέον (ότι επιστρέψαμε) μια εγγύηση μιάς πραγματικής και μαζικής αναυθεντικότητας που απελευθερώνει την συζήτηση από τον θεωρητικό χαρακτήρα της και θέτει τις έννοιες στο ιστορικό τους πλαίσιο. 
Η εποχή των τεράτων και αντι-τεράτων έχει παρέλθει οριστικά και η τελευταία της σκηνή ήτο ο Μάης τής αριστερίστικης εκδρομής.
Ας μιλήσουμε για περιεχόμενα, νοήματα και αξιοθεσίες, σε όποιο πλαίσιο θέτε.
Χρόνο για παραδοξότητες δεν έχω, ούτε κι εσείς νομίζω.
Η εμμένεια, η επιθυμία, η σκέδαση των ουσιολογιών ανήκουν εκεί που ανήκουν.
Σε ένα δοξασμένο παρελθόν του παροντισμού και της υποστασιο-λατρείας. 
Είναι κωμικό το γεγονός πως αυτό είναι επίσης ένα παρελθόν.
Αλλά είναι γεγονός. 
Και η αποδιάρθρωση ως πρακτική έχει όντως κατασκευαστικό, διαρθρωτικο-γενές ενδιαφέρον, αρκεί να το ξέρουμε. 
Τι να ξέρουμε;
Να ξέρουμε πως πάντα κατασκευάζουμε, χτίζουμε, διαρθρώνουμε, δομούμε, συγκροτούμε, οντοποιούμε τον υπαρκτό, πολύ υπαρκτό, πάρα πολύ υπαρκτό κόσμο "μας"...
Αν από την πλευρά μας επιθυμούμε έναν άλλο, πολυκεντρικό, πραγματικά παγκόσμιο κόσμο, αυτό θα το επιδιώκαμε καλύτερα νομίζω αν θεωρούσαμε κάθε κέντρο ή μέρος αυτού του ήδη υπάρχοντος κόσμου ως έναν όντως υπαρκτό κόσμο με την σχετική του αυτοτέλεια, την σχετική του αυθυπαρξία πάντα εντός της μεγάλης ενιαίας ουσίας του παντός κόσμου, ο οποίος βέβαια πάντα δημιουργείται ξανά και ξανά πάντα νέος πάντα ο ίδιος -αν τον κοιτάς ειδικά από ψηλά..

 
Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..