Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και Μηδέν (1)


ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ]
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ
Πρώτος τόμος
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ



ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ-ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ/ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ [ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ)

Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ  

Μετάφραση: Δημήτρης Τζωρτζόπουλος
Αναδημοσιεύω το απόσπασμα του εγελιανού κειμένου όπως είναι καλομεταφρασμένο από τον εξαιρετικό στοχαστή Φιλόσοφο και φίλο Δημήτρη Τζωρτζόπουλο με μία μικρή διαφοροποίηση (μέσα στις αγκύλες) που αφορά την μετάφραση των παραπλήσιων-ομοούσιων όρων: Bestimmung (καθορισμός) Bestimmtheit (καθοριστικότητα) σε διάκριση προς την μετάφρασή του (προσδιορισμός, προσδιοριστικότητα). 
Διατηρώ δηλαδή την μετάφραση του Δ.Τζωρτζόπουλου ως έχει, απλά επιπροσθέτω μέσα στις αγκύλες την δική μου συμπληρωματική έννοια των όρων Bestimmung-Bestimmtheit. 
Επίσης, προς το παρόν βέβαια, δεν αναδημοσιεύω τις παρατηρήσεις του ίδιου του Hegel όπως συγκροτούνται εντός του ίδιου του κειμένου του ως αναπόσπαστα μέρη του. 
Θα αναδημοσιευτούν σύντομα με δικά μας σχόλια και παρατηρήσεις -επί των παρατηρήσεων.
Μετά το κείμενο (απόσπασμα) ακολουθεί δική μας ερμηνευτική κριτική.
Συνέχεια.. 

 



Hegel

A. [Είναι]

Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό]. 
Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.
Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο. 
Αυτό είναι η καθαρή απροσδιοριστία [ακαθοριστία] και κενότητα. -Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτό που να πρέπει να εποπτεύεται, εάν μπορούμε εδώ να μιλάμε για εποπτεύειν, ή το ίδιο είναι αυτό τούτο το καθαρό, κενό εποπτεύειν. 
Εξίσου τόσο λίγο μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι μέσα σ'αυτό, ή το ίδιο είναι μόνο τούτο το κενό νοείν. 
Το Είναι, το απροσδιόριστο [ακαθόριστο] άμεσο, στην πράξη είναι Μηδέν και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από Μηδέν.


 
B. ΜΗΔΕΝ

Μηδέν, το καθαρό Μηδέν, αυτό είναι απλή ισότητα με τον ίδιο τον εαυτό του, εντελής κενότητα, απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και περιεχομένου, κατάσταση-μη-διαφοροποίησης μέσα σ'αυτό το ίδιο.
-Στο μέτρο που μπορούμε εδώ να κάνουμε μνεία του εποπτεύειν ή νοείν, τούτη η πράξη λογίζεται ως μιά διάκριση, κατά πόσο κάτι ή τίποτα αποτελεί αντικείμενο του εποπτεύειν ή του νοείν. 
Το εποπτεύειν ή το νοείν το Μηδέν έχει λοιπόν μιά σημασία, αμφότερα διαφοροποιούνται και έτσι το Μηδέν είναι (υπάρχει) στο δικό μας εποπτέυειν ή νοείν, και το ίδιο το κενό εποπτεύειν ή νοείν ως το καθαρό Είναι. -Το Μηδέν λοιπόν είναι ο ίδιος ο προσδιορισμός [καθορισμός], ή μάλλον η ίδια η απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και έτσι γενικά το ίδιο με αυτό που είναι το καθαρό Είναι. 


 
C. Γίγνεσθαι

1. Ενότητα του Είναι και του Μηδενός.

Το καθαρό Είναι και το καθαρό Μηδέν είναι συνεπώς το ίδιο πράγμα. 
Αυτό που συνιστά την αλήθεια δεν είναι ούτε το Είναι ούτε ο Μηδέν, αλλά το γεγονός ότι το Είναι -δεν μεταβαίνει- αλλά έχει μεταβεί στο Μηδέν και το Μηδέν στο Είναι.
Όμως είναι εξίσου αλήθεια ότι αυτά δεν είναι αδιαφοροποίητα μεταξύ τους, ότι, απεναντίας, δεν είναι το ίδιο πράγμα, ότι είναι απολύτως διαφορετικά αλλά εξίσου αχώριστα και τέτοια που δεν μπορούν να χωριστούν, ότι το καθένα άμεσα εξαφανίζεται μέσα στο αντίθετό του. 
Η αλήθεια τους, επομένως, είναι τούτη η κίνηση του άμεσου εξαφανίζεσθαι του ενός μέσα στο άλλο: το γίγνεσθαι, μιά κίνηση, όπου αμφότερα είναι διαφοροποιημένα, αλλά μέσω μιας διαφοράς, η οποία εξίσου άμεσα έχει καταλυθεί.


Βαθμίδες του γίγνεσθαι.

Το γίγνεσθαι, η γένεση και η φθορά, είναι η μη-χωριστότητα του Είναι και του Μηδενός, όχι η ενότητα που κάνει αφαίρεση από το Είναι και το Μηδέν αλλά, ως ενότητα του Είναι και του Μηδενός, το γίγνεσθαι είναι  αυτή η προσδιορισμένη (καθορισμένη) ενότητα, ή μια τέτοια, μέσα στην οποία τόσο το Είναι όσο και το Μηδέν είναι. 
Ωστόσο, στον βαθμό που το καθένα, το Είναι και το Μηδέν, είναι αχώριστο από το άλλο του, αυτό δεν είναι. 
Μέσα σε τούτη την ενότητα, επομένως, αυτά είναι, αλλά ως αφανιζόμενες, μόνον ως ανηρημένες [βαθμίδες]. 
Από την αρχικά  παρασταθείσα αυθυπαρξία καταβυθίζονται σε βαθμίδες (στιγμές Momente), που εξακολουθούν να είναι διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα ανηρημένες.
Έχοντας νοηθεί με βάση αυτή την διαφορετικότητά τους, η καθεμία είναι παρούσα, μέσα στην ίδια τούτη, ως ενότητα με την άλλη. 
Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 
Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.
Το γίγνεσθαι, κατ'αυτό τον τρόπο, είναι διττά προσδιορισμένο [καθορισμένο]. 
Στον έναν προσδιορισμό [καθορισμό], το Μηδέν είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ο προσδιορισμός [καθορισμός] ξεκινά από το Μηδέν, το οποίο αναφέρεται στο Είναι, δηλαδή μεταβαίνει στο ίδιο τούτο το Είναι.
Στον άλλο προσδιορισμό [καθορισμό], το Είναι είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ξεκινά από το Είναι, το οποίο μεταβαίνει στο Μηδέν.
-Γένεση και Φθορά.
Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον. 
Ο ένας είναι παρέρχεσθαι, φθορά, το Είναι μεταβαίνει στο Μηδέν, αλλά [και] το Μηδέν είναι εξίσου ακριβώς το αντίθετο του εαυτού του, [είναι το..] μεταβαίνειν στο Είναι, έρχεσθαι στο Είναι, γένεση. 
Ετούτη η γένεση είναι η άλλη κατεύθυνση, το Μηδέν μεταβαίνει στο Είναι, αλλά [και] το Είναι αναιρεί εξίσου τον εαυτό του και είναι προφανώς το μεταβαίνειν στο Μηδέν, είναι παρέρχεσθαι, φθορά. 
-Δεν αυτοαναιρούνται αμοιβαία - [σαν] το ένα [να] αναιρεί το άλλο εξωτερικά- παρά το καθένα αναιρεί τον εαυτό του αυτό καθεαυτό και είναι σ'αυτόν τον ίδιο [τον εαυτό του] το αντίθετο του εαυτού του.


Η πράξη αναίρεσης του γίγνεσθαι.

Η ισορροπία, στην οποία τίθενται η γένεση και η φθορά, είναι, εν πρώτοις, το ίδιο το γίγνεσθαι. Αλλά αυτό-εδώ συνέρχεται (συλλέγεται) εξίσου σε ήρεμη ενότητα. 
Το Είναι και το Μηδέν, μέσα σε τούτη την ενότητα, είναι παρόντα ως αφανιζόμενα στάδια, αλλά το γίγνεσθαι ως τέτοιο δεν είναι παρά δυνάμει της κατάστασης διαφοροποίησής τους. 
Η διεργασία αφανισμού τους είναι συνεπώς η διεργασία αφανισμού του γίγνεσθαι ή το αφανίζεσθαι του ίδιου του αφανίζεσθαι. 
Το γίγνεσθαι είναι μια ακατάπαυστη ανησυχία, που καταβυθίζεται σε ένα ήρεμο αποτέλεσμα.
Αυτό θα μπορούσε να εκφρασθεί και ως εξής:
Το γίγνεσθαι είναι: 
Το αφανίζεσθαι του Είναι μέσα στο Μηδέν και του Μηδενός στο Είναι και το αφανίζεσθαι του Είναι και του Μηδενός εν γένει, σύγχρονα όμως αυτό ερείδεται στην διαφορά τους. 
Αυτό επομένως αντιφάσκει εσωτερικά με τον εαυτό του, επειδή ό,τι ενοποιεί εντός εαυτού είναι αντί-θετο προς τον εαυτό του, μια τέτοια όμως ενοποίηση αυτοκαταστρέφεται.
Αυτό το αποτέλεσμα είναι το αφανισμένο-Είναι, αλλά όχι ως Μηδέν. 
Ως τέτοιο [αν εννοούνταν ως Μηδέν] θα ήταν απλώς μια υποτροπή στον έναν από τους ήδη ανηρημένους προσδιορισμούς [καθορισμούς], όχι αποτέλεσμα του Μηδενός και του Είναι.
Αυτό είναι η ενότητα του Είναι και του Μηδενός που έγινε ήρεμη απλότητα. 
Αλλά η ήρεμη απλότητα είναι Είναι, ωστόσο εξίσου ως προσδιορισμός [καθορισμός] του Όλου και όχι πλέον ως προσδιορισμός [καθορισμός] για τον εαυτό του.
Το γίγνεσθαι έτσι, ως η πράξη που μεταβαίνει στην ενότητα του Είναι και του Μηδενός -μιά ενότητα που είναι υπό την μορφή του Είναι ή έχει το σχήμα της μονομερούς, άμεσης ενότητας αυτών των σταδίων, είναι το Dasein....




Κριτική ερμηνεία
Ιωάννης Τζανάκος

Στοιχείο 1 
Εσωτερικότητα-Εξωτερικότητα
Η αλληλο-ουσίωση των καθορισμών του Είναι και του Μηδενός στον Hegel δεν είναι μια εξωτερική διεργασία ή μια διεργασία που περιέχει την εξωτερικότητα ως μέρος έστω μιας ευρύτερης διεργασίας (αυτής της αλληλο-ουσίωσης), η οποία θα είχε έναν εσωτερικό και έναν εξωτερικό συντελεστή διενέργειάς της -με έστω πάλι κυρίαρχο τον εσωτερικό συντελεστή (τής διεργασίας).
Η ολότητα της διεργασίας αν θεωρηθεί σε όλη της την επικράτεια, και όχι ας πούμε μόνον στην ολότητά της ως της κορυφαίας στιγμής, παραμένει μια εσωτερική διεργασία κατά την οποία ακόμα και οι όροι της ευρύτερης διεργασίας που παράγονται ως ετερογενείς ή "διαφορετικοί" υπάγονται άμεσα στην ιδιότητα της εσωτερικότητας της διεργασίας. 
Η ιδιότητα της εσωτερικότητας παραμένει βέβαια μια ιδιότητα που περιέχεται σε μια "διεργασία" και όχι σε ένα γενικό οντολογικό πλαίσιο ως ένα κάποιο στοιχείο του αλλά από την άλλη παραμένει εσωτερικότητα και όχι εσωτερικότητα-εξωτερικότητα, όπου θα υπήρχε μεν λ.χ ως κυρίαρχη αλλά ως ένα από τα δύο ξεχωριστά στοιχεία της γενικής μορφής και ουσίας της διεργασίας. 
Η διεργασία ως έννοια και ως οντολογική κατάσταση περιέχεται σε μια εσωτερικότητα και η εσωτερικότητα ενδιαφέρει ως έννοια και ως οντολογική κατάσταση επίσης αν περιέχεται στην έννοια και την οντολογική κατάσταση της "διεργασίας". 
Το λέμε αυτό γιατί όταν αντιμετωπίζουμε τον εγελιανό Λόγο ως προπομπό της υλιστικής διαλεκτικής ή όταν επιθυμούμε την γόνιμη εκτροπή του στα λειβάδια κάποιας παραδείσιας ή κολασμένης εξωτερικότητας αυτός (ο εγελιανός Λόγος) θα μας αυτο-προταχθεί εντόνως ως αποτρεπτικός σε αυτές μας τις προσπάθειες. 
Ο εγελιανός Λόγος είναι Λόγος μιας εσωτερικότητας, όχι βέβαια αυτάρκους και έτοιμης ήδη στο πεδίο μιας ψυχικής ή μυστικής ενόρασης.
Οι συνέπειες αυτής της βαθιάς δομής του εγελιανού Λόγου είναι μερικές φορές προφανείς μόνον στους συνεπέστερους "εχθρούς" της εγελιανής διαλεκτικής, αλλά πάλι με έναν τρόπο που την αδικεί και την  παραποιεί στις ουσιαστικότερες πτυχές της.

Στοιχείο 2
Η ασυμμετρία του αυτοκαθορισμού των πόλων του Είναι και του Μηδενός. 
Ο Hegel μας παρουσιάζει την έννοια και την διαλεκτική ουσία της θεμελιακής γνωσιο-οντολογικής διπολικότητας εκείνης που απαρτίζεται από το Μηδέν και το Είναι με έναν τρόπο που διαμεσολαβείται καθοριστικά από το φάντασμα ή το νόημα της εσωτερικότητας όπως την σκιαγραφήσαμε στο σημείο(1). 
Πριν αναζητήσουμε την ασυμμετρία της διαλεκτικής αυτής, η οποία είναι (και) υπόρρητη -κατ΄εμάς, ας δούμε πως δομείται η συμμετρία της ή η επιθυμία της (συστημικής) συμμετρίας της.
Θα δούμε καταρχάς πως ο Hegel χρησιμοποιεί χωρίς περιστροφές δύο ενιαίους (μεταξύ τους) καθορισμούς-προσδιορισμούς της συνολικής διεργασίας ως θεμελιακούς και ως πανταχού παρόντες σε κάθε στιγμή της:
(α)-Αμεσότητα και (β)-χρονικός ή χρονοειδής προκαθορισμός της επίδρασης της αντίθετης ιδιότητας στην άλλη αντίθετη ιδιότητα του όντος (Είναι). 
Ας διευκρινίσουμε αναλυτικότερα τι λέμε:
Όταν ο Φιλόσοφος λέει:  
"Από την αρχικά  παρασταθείσα αυθυπαρξία καταβυθίζονται σε βαθμίδες (στιγμές Momente), που εξακολουθούν να είναι διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα ανηρημένες..."  χρησιμοποιεί τον ενεστωτικό χρόνο ως παραστασιακή κάλυψη και φαινομενοποίηση της διεργασίας αλληλο-ουσίωσης (αντίστοιχης προς την φαινομενικότητα της διεργασίας) που υπάρχει όμως πραγματικά πέραν της ενεστωτικής της υπόστασης. 
Οι ξεχωριστές οντότητες Είναι και Μηδέν καταβυθίζονται η μία στην άλλη όντας ήδη καταβυθισμένες η μία στην άλλη. 
Βέβαια, ούτε αυτή η πρώτη καταβύθιση είναι και η τελειωτική ή ωριμότερη, εφόσον έρχονται στις άπειρα πυκνές γραμμές του εγελιανού Λόγου και άλλες αλληλενέργειες και καταβυθίσεις (των καθορισμών). 
Πάντα μιλάμε αναφερόμενοι  στο επίπεδο της "μονομερούς" και "άμεσης" ενότητας των σταδίων-στιγμών-βαθμίδων του όντος ή του Είναι. 
Αλλά ως εγελιανοί δεν πρέπει να αρκεσθούμε σε αυτό το προφανές. 
Η φάση της μονομερούς ακόμα ταυτότητας των καθορισμών του όντος δεν δύναται να θεωρηθεί υπερβάσιμη με την κατάταξή της στο "κατώτερο" σημείο της συνολικής διεργασίας εφόσον αυτό ως "κατώτερο" δεν μπορεί παρά να περιέχει το "ανώτερο" (σημείο) και ως "κατώτερο" σημείο υπερβαίνεται όντας ήδη ικανό να υπερβαθεί, όντας ήδη "ανώτερο". 
Εξάλλου μιλάμε για τις πτυχές εκείνες του όντος ή του όντος ως κατηγοριο-ποιούμενου (κατηγορούμενου) οι οποίες περιέχουν την δυναμική του πλούσιου ούτως ειπείν καθορισμού τους, έτσι δεν είναι;
Ήθελα αρχικά να παρουσιάσω το κείμενο ξεκινώντας από το [C.Γίγνεσθαι] αλλά φοβήθηκα πως θα εκλαμβάνατε αυτήν μου την επιλογή στην σειρά παράθεσης ως ένα τέχνασμα "μεταμοντέρνας" εμπλοκής. 
Δείτε τώρα, αφού έχετε ήδη διαβάσει τα προηγούμενα του σχολιασμού μου, πόσο ουσία θα είχε μια τέτοια "ανάποδη" παράθεση:
Όπως σας είπα μόλις πριν λίγο το Είναι ως ενότητα Είναι και Μηδέν, ως γίγνεσθαι, ακόμα κι αν παρουσιάζεται ως κάτι που συμβαίνει ενεστωτικά, παροντικά, περιέχει εντός του έναν ιδιάζοντα και ποικιλόμορφο χρονοειδή (υπερ-)καθορισμό, ο οποίος αναφέρεται σε μια μορφή αλληλο-ουσίωσης των δύο αυτών θεμελιακών καθορισμών του όντος που δεν περιορίζεται στον όποιο παροντισμό της αλληλο-ουσίωσης. 
Αυτό δεν είναι εμφανές τόσο στο [Α.Είναι] και το [Β.Μηδέν] όσο στο [C.Γίγνεσθαι] όπου η αλληλο-ουσίωση των καθορισμών ενώ παραμένει στο πρωταρχικό ("ανώριμο", ακόμα) σημείο της είναι ήδη καθορισμένη η ίδια ως ανεπτυγμένη, ποικιλόμορφη παρά την απλότητά της. 
Γραπώνουμε νοηματικά ένα σύστημα όταν αυτό είναι αρχέγονο ακόμα αλλά ήδη σύστημα. 
Σε αυτήν του λοιπόν την αρχεγονότητα ο εγελιανός Λόγος έχει προκαταργήσει την παροντικότητα της διεργασίας της διπολικής του συγκρότησης και έχει αναδύσει την αμεσότητα της αλληλο-ουσίωσης των δύο συγκροτητικών του πόλων ως μια μη παροντική ιδιότητα, και αντίστροφα (αλλά ταυτά) έχει προκαταργήσει την πολικότητα ως πολικότητα δύο απόλυτα ξέχωρων πόλων αναδύοντας την μη-παροντικότητα της αλληλο-ουσίωσής τους.
Θα ήμασταν σαν κάτι ανόητους αντι-μηδενιστές της δυτικο-επαρχιακής νεο-ορθοδοξίας αν δεν βλέπαμε, όχι χωρίς τρόμο, πως αυτή η σύμπλεξη της ανάδυσης και της καθοριστικότητας της (α)-αμεσότητας και (β)-του χρονικού ή χρονοειδούς προκαθορισμού της επίδρασης της αντίθετης ιδιότητας στην άλλη αντίθετη ιδιότητα του όντος (Είναι), είναι συμπλεκόμενη με την σειρά της με την κατάσταση του αφανισμού, μια κατεξοχήν "μηδενιστική" κατάσταση.
Έχουμε λοιπόν ανακεφαλαιώνοντας τα εξής στοιχεία:
1) Αμεσότητα της αλληλο-ουσίωσης των πόλων του Μηδενός και του Είναι.
2) Χρονοειδή προκαθορισμό της επίδρασής τους στον άλλο πόλο. 
Δηλαδή έναν μη-ενεστωτικό χαρακτήρα της ενέργειας της παρουσίας του ενός πόλου στον άλλο.
3) Νοηματοδότηση της διεργασίας ως εσωτερικής και της εσωτερικότητας ως ιδιότητας που έχει νόημα ως εσωτερικότητα μιας διεργασίας.
4) Τον αφανισμό ως έναν καθοριστικό συντελεστή της όλης -αρχέγονης μεν ακόμα αλλά ήδη συστημικής- ενότητας του διπολικά οργανωμένου Λόγου του Είναι και όντος.
Ας δούμε όμως κάπως τι στο καλό μπορεί να είναι αυτός ο αφανισμός στον Hegel.
Το βλέπουμε καλύτερα στην διευκρίνηση στο τέλος:
"..Το γίγνεσθαι είναι μια ακατάπαυστη ανησυχία, που καταβυθίζεται σε ένα ήρεμο αποτέλεσμα.
Αυτό θα μπορούσε να εκφρασθεί και ως εξής:
Το γίγνεσθαι είναι: 
Το αφανίζεσθαι του Είναι μέσα στο Μηδέν και του Μηδενός στο Είναι και το αφανίζεσθαι του Είναι και του Μηδενός εν γένει, σύγχρονα όμως αυτό ερείδεται στην διαφορά τους. 
Αυτό επομένως αντιφάσκει εσωτερικά με τον εαυτό του, επειδή ό,τι ενοποιεί εντός εαυτού είναι αντί-θετο προς τον εαυτό του, μια τέτοια όμως ενοποίηση αυτοκαταστρέφεται.
Αυτό το αποτέλεσμα είναι το αφανισμένο-Είναι, αλλά όχι ως Μηδέν. 
Ως τέτοιο [αν εννοούνταν ως Μηδέν] θα ήταν απλώς μια υποτροπή στον έναν από τους ήδη ανηρημένους προσδιορισμούς [καθορισμούς], όχι αποτέλεσμα του Μηδενός και του Είναι..."
Είναι προφανές πως η έννοια του αφανισμού έχει εδώ και έναν τυπικό εγελιανό "μη-μηδενιστικό" αποσβεστικό ρόλο και χαρακτήρα. 
Η αλληλο-ουσίωση των πόλων του όντος (Είναι και Μηδέν) κινδυνεύει να διεξαχθεί κυρίαρχα στο βάραθρο του Μηδενός. 
Θα έλεγε κάποιος πως ο Hegel έχει ήδη πλησιάσει το βάραθρο, ίσως και να πετάει πάνω από αυτό με κινδυνώδη τρόπο, είπαμε, ο Φιλόσοφος δεν είναι κανένας αντιμηδενιστής επαρχιώτης νεο-ορθόδοξος δάσκαλος του συρμού, αλλά από την άλλη επιδιώκει με συνέπεια την ένταξη του Μηδενός στην επικράτεια του ελλογοποιημένου κόσμου. 
Ο αφανισμός παρά τον εμφανή χρωματισμό του ως έννοιας που παραπέμπει σε καταστροφικές και μηδενιστικές διεργασίες επιτελεί έναν εντελώς αντίθετο ρόλο, ή επιδιώκεται να επιτελέσει έναν αντίθετο ρόλο από αυτόν που επιτελεί το Μηδέν καθαυτό.
Μάλιστα υπάρχει ανοιχτά διακηρυγμένος ο στόχος να μην υπάρξει κανενός είδους υποτροπή στην όποια από τις δύο πολικότητες (πόλους) (του Είναι ή του Μηδενός), εδώ προφανώς (την πολικότητα) του Μηδενός. 
Η απορία μας θα ήταν αναμενόμενη: διαπράττοντας ο Φιλόσοφος αυτή την διαλεκτική καταστολή του Μηδενός δεν προκρίνει ούτως την υποτροπή στο "θετικό" Είναι, όπως αυτό είναι τελικά αδιαμεσολάβητο από το Μηδέν; 
Ο αφανισμός είναι ένας τρόπος καταστροφής που έχει εντός του, εδώ, πέρα από την μηδενιστική χροιά έναν θετικο-διαλεκτικό χαρακτήρα, γι'αυτό άλλωστε πλαισιώνεται από τις  έννοιες-λέξεις δορυφόρους "κατάλυση" και "παράλυση":
"..Η αλήθεια τους [των δύο πόλων], επομένως, είναι τούτη η κίνηση του άμεσου εξαφανίζεσθαι του ενός μέσα στο άλλο: το γίγνεσθαι, μιά κίνηση, όπου αμφότερα είναι διαφοροποιημένα, αλλά μέσω μιας διαφοράς, η οποία εξίσου άμεσα έχει καταλυθεί.."
"..Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον.." 
Η κατάλυση που φέρει ο αφανισμός διενεργείται διά της παραλύσεως που προκαλεί η ενδογενής παρουσία του άλλου πόλου στα "σώψυχά" του και (αντίστροφα, ταυτά) η παράλυση που φέρνει ο αφανισμός διενεργείται δια της καταλύσεως που προκαλεί η ενδογενής παρουσία του άλλου πόλου (πάλι) στα "σώψυχά" του. 
Θα έλεγα πως χρησιμοποιείται εκτός από την (συμπληρωματική στον "αφανισμό") λέξη-έννοια παράλυση η λέξη-έννοια κατάλυση για να υπάρξει εντός αυτού του ηγεμονικού δράματος μέσα στο παλάτι του Λόγου ένα είδος ανατροπής -χημικού τύπου βέβαια, άρα να υπάρξει κάποια εξωτερική παρουσία που καταλύει (καταλύτης), και από την άλλη χρησιμοποιείται η λέξη-έννοια παράλυση για να έχουμε εμπροσθέν μας την εικόνα ενός αληθινού δηλητηριασμού, είτε αυτός είναι επίσης χημικός ή απλά αποτέλεσμα ενός εικονιστικού τρόμου, ο οποίος διατηρείται στα πλαίσια της αμιγούς εσωτερικότητας της διεργασίας. 
Το γεγονός είναι πως δεν έχουμε μόνον την χρήση της έννοιας-λέξης του αφανισμού, αλλά παραδίπλα, με μεταφορές πάνω στην κυρίαρχη μεταφορά (του αφανισμού), λέξεις έννοιες που χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν την εσωτερικότητα και την ενδογένεια της διαλεκτικής διεργασίας που διεξάγεται μεταξύ των δύο πόλων του όντος, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται και η παρουσία μιας κάποιας εξωτερικότητας. 
Τι εξωτερικότητα είναι αυτή; 
Πρόκειται για μια φαινόμενη και παροδική εξωτερικότητα; 
Προφανώς συμβαίνει και αυτό, αφού μάλιστα η ίδια αυτή η αρχέγονη ακόμα αλλά ήδη ανεπτυγμένη  ωστόσο ενότητα  των πολικοτήτων του Είναι είναι προς αναίρεση, όπως σχεδόν όλα στον Hegel!  
Αλλά όπως είδαμε δεν μπορεί να συμβαίνει μόνον αυτό.


Σήμερα παρουσιάσαμε τις πρώτες εικόνες μιας υπόθεσης, για την θεμελιακή διαλεκτική.
Στην επόμενη (ίσως και μεθεπόμενη) δημοσίευσή μας θα εξετάσουμε το ίδιο ακριβώς εγελιανό απόσπασμα, έχοντας ήδη "κατακτήσει" τις πρώτες μας εικόνες και προσπαθώντας να βυθιστούμε και άλλο σε περισσότερες ουσιαστικές λεπτομέρειες και γενικές πτυχές αυτού του αποσπάσματος...

  

  

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..