Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Hegel / αποφατική κατηγόρηση του αρχικού Είναι (1)

Αναγκαία η ανάγνωση των παρακάτω:

Αυτοκαθορισμός: Hegel και Μηδέν (1)

Αυτοκαθορισμός: Hegel και Μηδέν (2)

Αυτοκαθορισμός: Hegel και Μηδέν (3)

Hegel / Ενδιάμεση σημείωση (στρώνω το κρεββάτι)

Hegel / Η υπόρρητη Δόξα του Μηδενός (Τίποτα)(Nicths)



Το Μηδέν ως κατηγόρημα του αρχικού Είναι είναι ο όρος ενός προφανούς παράδοξου τρόπου συνύπαρξης θεμελιακών εννοιών.
Συνέχεια...

 
Όπως είδαμε ο Hegel παρουσιάζει και προσπαθεί να λύσει αυτό το παράδοξο με μιαν υπόρρητη χρήση μιας μορφής (τρίσημα εκφραζόμενης) αποφατικότητας, κατά την αρχική έκθεση της έννοιας του αρχικού Είναι:

Αυτοκαθορισμός: Hegel / Eνδιάμεση σημείωση για την αρχική αποφατικότητα της εγελιανής "οντολογικής" έναρξης..


Ποιό είναι όμως το παράδοξο τελικά;
Πριν απαντήσουμε ολοκληρωμένα ας δούμε το περίγραμμα της (παράδοξης) συνύπαρξης που αναφέραμε:
Όπως βλέπουμε υπάρχει στον Hegel η χρησιμοποίηση μιας αμφίπλευρης έννοιας της κατηγορήσεως με την έννοια πως ενώ η κατηγόρηση "θα έπρεπε" να είναι μόνον μια άλλη λέξη-έννοια για τον καθορισμό (προσδιορισμό) και την καθορισιακή (προσδιοριστική) λειτουργία τελικά δια της υπόρρητης επέκτασής της (ως λειτουργίας) αποκτά δύο αντιφατικές μεταξύ τους έννοιες:
Από την μιά η κατηγόρηση ως έννοια σημαίνει τον καθορισμό όπως υφίσταται σε όλο το (εγελιανό) σύστημα, έναν εν γένει αρνησιακό θετικό καθορισμό του πράγματος, από την άλλη -δια της αποφατικότητας που αναφέραμε μόλις- σημαίνει την οριοθέτηση του πράγματος-όντος δια του ετέρου άλλου του. 
Αυτή είναι κατά την γνώμη μας μια ασυνήθιστη φιλοσοφική πρακτική για τον ίδιο τον Φιλόσοφο, εφόσον παραβιάζει την συστημική μονοσημαντότητα της έννοιας και της (κειμενικής-Λογικής, και οντολογικής) λειτουργίας του καθορισμού (προσδιορισμού). 
Ας μην μας γελάει η χρήση μέσα στο σώμα της αποφατικής κατηγόρησης στοιχείων καθορισμού. 
Ας δούμε πάλι (μην διαμαρτύρεστε "αντισχολαστικά" τεμπελχανεία) πως διενεργείται αυτή η ένταξη και πως εκφράζεται πέραν αυτής η αποφατική μη αμιγώς καθορισιακή λειτουργία της κατηγορήσεως του Είναι δια του Μηδενός:

Καλό είναι να ανατρέξετε στο κείμενο για την ερμηνευτική διαίρεση της αποφατικής πράξης ορισμού που διενεργήσαμε στο: 

Αυτοκαθορισμός: Hegel / Eνδιάμεση σημείωση για την αρχική αποφατικότητα της εγελιανής "οντολογικής" έναρξης..


για να δείτε το ολοκληρωμένο νόημα αυτής της διαίρεσης.
Εδώ απλά θα χωρίσουμε το κείμενο με τα σημεία 1,2,3.

Μετάφραση, Δημήτρης Τζωρτζόπουλος
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ]
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ
Πρώτος τόμος
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ
ΠΡΩΤΟ-ΒΙΒΛΙΟ, 
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ:ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ                                
[ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ)


Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ  
Hegel

A. [Είναι]


[Σημείο 1] Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό]. 

[Σημείο 2] Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.

Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο. 

[Σημείο 3] Αυτό είναι η καθαρή απροσδιοριστία [ακαθοριστία] και κενότητα. -Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτό που να πρέπει να εποπτεύεται, εάν μπορούμε εδώ να μιλάμε για εποπτεύειν, ή το ίδιο είναι αυτό τούτο το καθαρό, κενό εποπτεύειν. 

Εξίσου τόσο λίγο μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι μέσα σ'αυτό, ή το ίδιο είναι μόνο τούτο το κενό νοείν. 

Το Είναι, το απροσδιόριστο [ακαθόριστο] άμεσο, στην πράξη είναι Μηδέν και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από Μηδέν.


Η διαίρεση της αποφατικής κατηγόρησης του Είναι δια του Μηδενός, όπως όμως αυτό (το Μηδέν) υπάγεται εννοιολογικά στην αποφατικότητα αυτή, σημαίνει όπως είδαμε μιαν έννοια μείξης καθορισιακής και (μόνον) κατηγορικής λειτουργίας με εντονότερο το στοιχείο της κατηγορικής (λειτουργίας).
Αυτό σημαίνει λοιπόν πως υπάρχει νοητική και οντολογική παρουσία της καθορισιακής λειτουργίας.
Πριν επιδράμουμε επί της αποφατικής κατηγορικής λειτουργίας όπως υποσχεθήκαμε στην αρχή του κειμένου μας, ας μεριάσουμε τα καθορισιακά στοιχεία, ας συλλάβουμε την καθορισιακή λειτουργία, η οπόια όπως είδαμε είναι ταυτότητα κατηγόρησης καθορισμού.
Πως εκφράζεται αυτή; διά ποιών κρίσιμων υπο-σημείων του κειμένου; Τονίζω δια της υπογράμμισης μέσα στο κείμενο, στο σημείο 2 που αποτελεί το ασθενέστερο σημείο της αποφατικότητας, αυτά τα καθορισιακά υποσημεία
Ιδού:

[σημείο 2] 
Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.
Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο. 

Η ασθενικότητα της αποφατικότητας όλου του σημείου 2 στηρίζεται σε αυτά τα θετικοποιητικά-καθορισιακά σημεία που υπογραμμίσαμε.
Ας δούμε τώρα το περιεχόμενό τους πριν πάμε στην αποφατική λειτουργία:
Όταν ο Hegel μιλάει για την ισότητα του αρχικού (ακαθόριστου, καθαρού) Είναι με τον εαυτό του δίνει μιά κατηγοριακή μορφή αρκετά μυστηριώδη για τους αντι-εγελιανούς απατεώνες. 
Η απλή ταυτότητα-ισότητα ενός όντος με τον εαυτό του, αυτό που λέν και ξαναλέν ταυτότητα όλοι οι αντι-ταυτοτιστές αντι-εγελιανοί απατεώνες έχει ήδη οριστεί εδώ από τον Φιλόσοφο ως ο καθορισμένος πάτος της ακαθοριστίας. 
Το Είναι υφίσταται εδώ ως υποχώρηση στην μόνον κενότητα, στην μόνον εσωτερικότητα, στην μόνον αδιαφορία. 
Πού είναι ο Hegel που υβρίζουν οι καραγκιόζηδες Καστοριάδης/μετανιτσεϊκοί των Παρισίων; Μόνον στον εφιάλτη τους.  
Να κάνουν ψυχανάλυση για πάντα και να καταλήξουν στον τάφο.
Ας αφήσουμε όμως την οργή για άλλη στιγμή, ας δούμε τι μπορεί να είναι αυτή η ισότητα-ταυτότητα.
Η ισότητα-ταυτότητα δεν μπορεί να νοηθεί τελικά χωρίς την νοητικο-παρασιτική εξάρτησή της από την αποφατικότητα που έπεται άμεσα, ήτοι από την μη-διαφορά:
"...και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.."

Ωστόσο υπάρχει ως καθαυτότητα αυτή η καθοριστικότητα-καθορισιακότητα;
Θα μπορούσα να απαντήσω αν κάναμε μιαν ολόκληρη αναδρομή στην μεταφυσική της ταυτότητας στις διάφορες υπομορφές της που περιλαμβάνουν τελικά και όλο τον έξαλλο αντι-ταυτοτισμό που υποτίθεται την καταπολεμά ως μεταφυσική (και ως νοητικο-κοινωνική πραγματικότητα).
Το Είναι όμως ως ούτως Είναι του μόνον ταυτού και εσωτερικού θα ήταν ίσως όλος ο νοητικός κόσμος υπάρξεων που εκτείνονται από έναν βιαστή δολοφόνο του ISIS μέχρι έναν φιλόσοφο του παριζιάνικου η λοντρέζικου/νεοϋορκέζικου αντι-ταυτοτισμού και έτσι θα αδικούσαμε τον βιαστή δολοφόνο.
Ταυτοί είναι έτσι κι αλλιώς. Αυτό που ο Hegel αφήνει να οπισθοχωρήσει στην ταυτότητα-ισότητα ενός περίκλειστου κενού είναι κάτι που θα άξιζε περισσότερης αξίας από το να ταλαιπωρείται από τους προαναφερόμενους.
Είναι νομίζω η α-νοησία και ανυπαρξία μιάς ολόκληρης εποχής, της αστικής εποχής, ο διαρκής αγώνας της να παραμείνει εποχή της γενικευμένης ομοιότητας, της γενικευμένης ενότητας κατεστραμμένων διαφορών που επιστρέφουν σαν τέρατα και τελικά είναι η απλή αντανάκλαση της αφηρημένης εργασίας-αξίας και της γενικευμένης ανταλλαγής και τίποτε άλλο. 
Αυτό το οπισθοχωρών Είναι στην ταυτότητα=ισότητα, δηλαδή ισότητα ως ταυτότητα, είναι υπάρχον μόνον στον καπιταλισμό και σήμερα που αυτός σαπίζει ως ιμπεριαλισμός, ως μια ανέφικτη αλλά επιχειρούμενη διαρκώς και νομοτελειακά επιστροφή στη διαφορά με την θραύση κάθε ταυτότητας ως αυτή να είναι μόνον η οπισθοχωρούσα αυτή ταυτότητα, αυτό το Είναι έχει την εικόνα του θανατερού θανάτου, ίσως όπως δεν είχε την εποχή του Hegel.
Δεν μιλάμε λοιπόν για έναν αθώο καθορισμό του αρχικού Είναι που αντιπροσωπεύει την αγωνία του Φιλοσόφου να διασώσει τον καθορισμό μέσα στο σημείο που αναγκαστικά περιέχεται στην αποφατική κατηγοριακή λειουργία όπως την περιγράψαμε. 
Ούτε μιλάμε βέβαια για κάποιο "απωθημένον" που έχει γενικά το δικαίωμα να επιστρέψει, αν και επιστρέφει ως οπισθοχωρούσα ενότητα των διαφορών αυτών που όλοι όσοι λένε και ξαναλένε χωρίς να κατανοούν τι τους γίνεται αναφερόμενοι σε μιαν υποτιθέμενη λυτρωτική "εξωτερικότητά" τους.
Το καθορισμένον μόνον θετικά αρχικό Είναι είναι ο θάνατος αυτοπροσώπως εις ένα αστικό γραφειοκρατικό καθεστώς σκέψεως και υποστάσεως, όπως όμως λαμβάνει και την μορφή της αντίστροφης πράξης θανάτου. Εννοώ με το τελευταίο όσους ανοήτως αναφέρονται στις "δυνάμεις της ζωής" σε ανταγωνιστική διάκριση προς τις "δυνάμεις του θανάτου", τον κακό τους τον αντιφα νιτσεικό φλάρο.
Στην επόμενη δημοσίευση ο ολοκληρωμένος ορισμός της αποφατικότητας του κατηγοριακού (ημι-)καθορισμού στον ορισμό του αρχικού Είναι κατά Hegel -και ένας ορισμός της παραδοξότητας της συνύπαρξής της (ως αποφατικότητας) με την καθορισιακή λειτουργία.


Ι.Τζανάκος   
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..