Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και γίγνεσθαι / Ενδιάμεση σημείωση (1)



Η νεώτερη φιλοσοφία έχει να αντιμετωπίσει ένα θεμελιακό γεγονός που αφορά την συγκρότηση της αληθολογικής και γνωσιακής ευρύτερα ουσίας της ανθρώπινης και κοινωνικής οντότητας:
Η εξωτερική προς το ατομικό και κοινωνικό υποκείμενο πραγματικότητα, ως ένα πλέγμα αισθητηριακών και υλικών στοιχείων, παρουσιάζεται ως ένα αδιαμεσολάβητο δεδομένο. 
Η γενική θεωρητική διαμεσολάβηση που προϋπήρχε της νεωτερικής φιλοσοφίας ήταν σε αυτό το σημείο, παρά την συμβολή της στην θεμελίωση και των επιστημών, αλυσοδεμένη σε ένα ψεύδος, το ψεύδος της ταυτότητας του δεδομένου κόσμου με τις παραστάσεις και τις κατηγορήσεις του αντιλαμβανόμενου και νοούμενου υποκειμένου.
Η αναγνώριση της προϋπάρχουσας δεδομενικότητας του υλικού και αισθητηριακά λαμβανόμενου κόσμου ως θεμελιακής κατάστασης της ίδιας της ουσίας του κόσμου είναι ένα νεωτερικό επίτευγμα, το οποίο ωστόσο σχεδόν αμέσως εμφάνισε τον "εαυτό" του ως ένα πρόβλημα ή ως ένα ιδιαίτερο γεγονός που έθετε στην ίδια την φιλοσοφία το ερώτημα της ίδιας της ύπαρξής της σε σχέση με την επιστήμη.
Οι επιστημονικές σχηματοποιήσεις και κατηγορήσεις του δεδομένου κόσμου δεν ήταν βέβαια απλές εμπειρικές ή αισθητηριακές μορφές του, αλλά δεν φαίνονταν να έχουν καμμία σχέση με τις σχηματοποιήσεις και κατηγορήσεις που είχε κατορθώσει να ορθώσει η φιλοσοφία.
Η μεγάλη γερμανική φιλοσοφία διαμεσολάβησε την θεμελιακή αλήθεια της δεδομενικής γεγονικότητας και το πρόβλημα της θεωρητικής σχηματοποίησής της όχι μόνον με βάση τα αντίστοιχα επιστημονικά θεωρητικά σχήματα (της εποχής) αλλά πάντως όχι και σε διαφωνία ή σύγκρουση με αυτά.
Ο γρίφος της φιλοσοφίας ήταν κατά κάποιο τρόπο η ίδια η ύπαρξή της δια της νέας επιστήμης, γι΄αυτό ακόμα και στις φιλοδοξότερες παν-Λογικές εκφράσεις της (Λάϊμπνιτς) επιθυμούνταν να υπάρξει συνάντηση επιστήμης και φιλοσοφίας ως (2) ακεραίων θεωρητικών οντοτήτων και δεν επιχειρούνταν μια κάποια δονκιχωτική προσπάθεια υπερκέρασης της νέας επιστήμης (εξάλλου μεγάλοι φιλόσοφοι ήταν και μεγάλοι θετικοί επιστήμονες, πραγματικά οικουμενικοί άνθρωποι).
Ο σκοπός παρέμενε πάντα η έλλογη διαμεσολάβηση της αποδεκτής πια και θριαμβεύουσας (όχι μόνον επιστημονικά) (αισθητηριακής) δεδομενικότητας του κόσμου και η επιβίωση της φιλοσοφίας αλλά και ευρύτερα του αυτοθέτειν του ανθρώπου και πέρα από δεδομενικότητες και υλικούς κόσμους.
Ο απλός-σύνθετος σκοπός αυτός εκφράστηκε εννοιακά με τον απλό και λαμπρό τρόπο του Hegel ακόμα και δια της ανακάλυψης της (σημασίας της) έννοιας της διαμεσολάβησης, αλλά υπήρχε ήδη στο έργο του Kant, όλο το έργο του Kant είναι νομίζω αυτός ο σκοπός, πέρα από τις ειδικές του πτυχές. 
Αυτό που μας απασχολεί ακόμα και σήμερα είναι πως θα ενώσουμε την αποδοχή και την υποταγή μας ακόμα στην δεδομενικότητα του κάθε κόσμου με την ανάγκη και το καθήκον της έλλογης μορφοποίησης και διαμεσολαβητικής υπέρβασής της.
Η ανακάλυψη μιας βαθύτερης διαμεσολαβητικής ουσίας του (ανθρώπινου) κόσμου χωρίς να θίγεται η επιστημονική κοσμοεικόνα, άρα χωρίς να υπάρχει επιστροφή σε κάποια εποχή της σκέψης και της ζωής που έχει παρέλθει και είναι αδύνατον να επιστρέψει παρά μόνον ίσως σαν αντιδραστικός μύθος, θα εξόπλιζε την σκέψη μας και την ανθρώπινη ζωή με μιαν νέα αξιακή δύναμη πέραν της επιστημονικής αξίας μιας τέτοιας προσπάθειας και των επιθυμητών αποτελεσμάτων της.
Μιλάω για μια νέα διαλεκτική.
Και σε αυτή την νέα διαλεκτική δεν χωρούν αποκλεισμοί και ιδεολογική στενοκαρδία.



Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..