Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και Γίγνεσθαι (2) / Κριτικός σχολιασμός στις παρατηρήσεις [1,2,3,4] Πρώτο τμήμα/Πρώτο Κεφάλαιο της Ε.τ.Λ


Η αναπτυγμένη μορφή του διττού αφηρημένου θεμελίου του όντος, στον Hegel, (Μηδέν/Είναι) είναι το αρνητικό και το θετικό ως ανασκοπημένες (αυτο-ανακλώμενες) μορφές αυτού (τού διττού θεμελίου).

 
Είναι προφανές πως ο φιλόσοφος είναι περιορισμένος σε μιαν γνωσιο-οντολογική ή αμιγώς γνωσιολογική έποψη της διεργασίας θεμελίωσης και ανάπτυξης του όντος, χωρίς όμως αυτός ο περιορισμός του να είναι απόλυτος (με την κοινότοπη έννοια του "απολύτου" μιλώντας). 
Ενώ εμείς υποθέτουμε πως το αρνητικό και το θετικό είναι παρόντα σε όλο το φάσμα του όντος, και πως αντίστοιχα παρόντες είναι και όλοι οι καθορισμοί ως καθορισμοί, ο φιλόσοφος με τις αποφάσεις του ορίζει ως θεμέλια του αρνητικού και του θετικού το Μηδέν και το Είναι με την έννοια όμως πως τα θεμέλια αυτά είναι ακαθόριστα και αδιαμεσολάβητα εκ της συστάσεώς τους, αν και δυνάμενα να λάβουν κατηγόρηση εις την περίπτωση που κανείς τα εντάξει στην ευρύτερη έννοια του γίγνεσθαί τους.
Κατά την υπόθεσή μας και αυτή η κατηγοριακή μορφοποίηση των θεμελιακών αφηρημένων θεμελίων του όντος είναι ένας καθορισμός, ο ανέφικτος ίσως καθορισμός του Είναι ως Είναι και του όντος ως όντος.
Η καταφυγή του φιλοσόφου στην αποφατική μορφή της κατηγόρησης του αρχικού Είναι/Μηδέν δεν είναι απλά αποτέλεσμα της ανάγκης του να ανασχέσει την (προσδιοριστική-καθορίζουσα) κρίση ("επέχειν της κρίσεως") λόγω της αναμονής μιας άλλης μορφής κρίσεως ή κατηγορήσεως ήδη στο "σώμα" της πρωταρχής του κειμένου (αναφερόμενος στο γίγνεσθαί τους), αλλά και της κοσμοθεωρητικής απόφασής του να θέσει το ορθολογικό/έλλογο καθορίζειν στην υψηλότερη δυνατή θέση εντός ενός διαλεκτικο-οντολογικού επιστημονικού στοχασμού που περιέχει τόσο αμιγείς γνωσιολογικούς όσο και "μικτούς" -γνωσιο-οντολογικούς (ιδεαλιστικούς) αυτοκαθορισμούς.
Παρά ταύτα η απόφαση του φιλοσόφου να κρυφτεί η αντίθετη και αναπόφευκτη ανθρωπολογική και επιστημονική ανάγκη της οντολογικής κατανοήσεως του αφηρημένου θεμελίου (Είναι/Μηδέν) σε μια αποφατική κατηγόρηση δεν δύναται να αποκρύψει την ίδια την παρουσία του εις το διαμεσολαβητικό πλαίσιο της διαλεκτικο-ορθολογικής καθορισιακότητας, πράγμα που φαίνεται και στις ίδιες τις "μεταφυσικές" διαβεβαιώσεις του ίδιου, για την αναγκαιότητα μιας διαρκούς επιστροφής της σκέψης και της "ζωής" σε αυτό το θεμέλιο αλλά και για την παρουσία του ούτως ή άλλως σε κάθε διαλεκτικό ή μη διαλεκτικό στοχασμό καθορισμού και ανακαθορισμού του όντος.
Ποιές είναι όμως οι συνέπειες της απόκρυψης του ουσιολογικού ερωτήματος του όντος στην ίδια την συγκρότηση των εγελιανών εννοιών;
Καταρχάς εκτός από την ίδια την διατήρηση της ακαθοριστίας ως μίας κατάστασης του νοείν και του Είναι υφίσταται μια διατήρηση του φετιχιστικά αμεσοποιητικού καθορισμού του όντος, έστω στα πλαίσια της αποφατικής εκκίνησης της γνωσιακής του μορφοποίησης. 
Εν ολίγοις, ενώ είναι προφανές πως μέλημα εν γένει του φιλοσόφου είναι η μορφοποίηση του ανθρώπινου και "φυσικού" οντικού γεγονότος από το διαμεσολαβείν (από την διαμεσολάβηση ως ουσία του έλλογου/ορθολογικού ποιείν), η αμεσότητα ως σχετική έστω (και υπόρρητη) καθαυτότητα διατηρείται, ως κατάσταση του όντος που παραμένει "προς στιγμήν" αδιαμεσολάβητη εκ της συστάσεώς της αμεσότητα των κατηγορούμενων όντων της ριζικής θεμελιακότητας (Είναι/Μηδέν). 
Η κατάσταση του αρχικού Είναι και του Μηδενός ως ξεχωριστών στιγμών της διαφορογενούς ταυτότητάς τους εντός του γίγνεσθαί τους είναι μια κατάσταση αδιαφοροποίητης ως προς την αμεσότητά της αμεσότητας.
Το ον όμως είναι πάντα διαμεσολάβηση, και αυτό που παρουσιάζεται έμπροσθεν μιας διαμεσολαβητικής ενέργειας ως αμεσότητα είναι αμεσότητα μόνον σε σχέση με αυτήν την διαμεσολαβητική ενέργεια, παραμένοντας υπό την γενική αλλά και συγκεκριμένη έννοιά του ένα διαμεσολαβημένο (από τα "πριν") ον του υλικού Είναι.
Γι΄αυτό και ενώ είναι αναγκαία η εγελιανή κριτική στην καντιανή μορφή της μηδενοποίησης του περιεχομένου των εννοιών ως νοητικών μορφών του αρχικού Είναι (και συνεπαγωγικά του Μηδενός) ως εν γένει καθορισιακού περιεχομένου, δεν φτάνει ως το τέλος της -το οποίο θα ήταν μια περιοριστική (καθορισιακή) αναδιατύπωση του συγκεκριμένου Είναι του αρχικού Είναι/Μηδέν. 
Ο φιλόσοφος δεν φτάνει την σφοδρή κριτική του στην καντιανή κένωση του οντολογικού καθορισμού του Είναι ως εκεί που θα "έπρεπε" βάσει ακόμα και των ίδιων των "αστικών" ορθολογικών και μεταφυσικών παραδόσεων ενός μεγιστομέγιστου φιλοσόφου όπως o Gottfried Wilhelm Leibniz
Το Είναι/Μηδέν ως Είναι/Μηδέν δεν μπορεί να είναι ένας καθορισμός εν γένει του όντος, του κατηγορούμενου αντικειμένου, αλλά μπορεί, πάνω μάλιστα στην βάση της ευρύτερης εγελιανής Λογικής, να θεωρηθεί ως ένας διαμεσολαβημένος και διαμεσολαβητικός καθορισμός του υλικού όντος, αλλά με συγκεκριμένο "δομημένο" τρόπο. 
Αυτό θα ήταν ο θρίαμβος του ορθολογισμού, μια επέκταση της διαλεκτικής και του φιλοσοφικού υλισμού μην αφήνοντας πλέον τους οντολόγους και τους σκοτεινούς μυστικιστές της "νέας δύσης" να επιδράμουν στο κενό σημείο που αφήνεται (έχουν ήδη επιδράμει με την επίθεσή τους στην ουσιακή δύναμη του έλλογου κατανοείν, του βλέπειν, του αφαιρετικοποιού/αφαιρετικού πράττειν της νοητικής και της εργασιακής πράξεως).
Η Σοβιετική Ένωση μπορεί να απέτυχε οικτρά και να πλήγωσε την ανθρωπιά αλλά αυτό το μεγαλειώδες προσπάθησε να κάνει.
Πριν ορίσουμε ξανά τα πλαίσια αυτής της νέας μορφής του υλισμού και της διαλεκτικής ας δούμε εν συντομία τις δομικά εμφανιζόμενες αντιρρήσεις του φιλοσόφου εις την πιθανή επιδιωκόμενη υπερ-καθοριστικοποίηση του όντος.
[Προσημειώνω εδώ πως η καθαυτότητα ή αυτο-αυτότητα ενός όντος σημαίνει διαλεκτικά αναφορική σχεσιακότητα, σε αντίθεση με την απλή ύπαρξη, την αμεσότητα, που σημαίνει, στον φιλόσοφο, μη αναφορικότητα, ή έστω μη αναγκαστική αναφορικότητα, άρα μη πολλαπλότητα κ.ο.κ]
Αμέσως στον πυρήνα: η ύπαρξη μιας μη αμεσότητας, σύμφωνα πάντα με το εγελιανό δέσιμο των εννοιών, θα σήμαινε την ύπαρξη αρχικά μιας καθαυτότητας στα σημεία αρχικό Είναι και Μηδέν και αυτό συνεπαγωγικά θα σήμαινε (στην συγκεκριμένη εγελιανή μορφή της άρσης της καθαυτότητας) αναφορικότητα, άρα και πολλαπλότητα διαφορετικών αντικειμένων, και αφού το καθορίζειν ορίζεται από τον Hegel ούτως πως θα ήταν δυνατόν να μιλάμε για μη θεμελιωμένα άλλο θεμέλια ή για μη αναγώγιμα άλλο θεμέλια; 
Κάπου πρέπει λοιπόν, για τον φιλόσοφο να σταματάει η αναγωγή και η καταβύθιση ή ανύψωση σε διαμεσολαβήσεις και κάπου (επίσης) πρέπει να υπάρχει μια κενή (γνωσιακή) μορφή για να περιέξει ως γενικό ον/κενό τα συγκεκριμένα όντα χωρίς η ίδια να είναι δυνάμενη να περιεχθεί.
Η ορθή, κατ'εμέ, κριτική της καθαυτότητας (ή αυτο-αυτότητας="αυτό τούτο εδώ"), ειδικά προς τα αρχι-θεμελιακά όντα της αφαιρετικότητας του γνωσιακού και γνωσιο-οντολογικού όντος, δεν αποκλείει την επέκτασή της καταρχάς και στα λεγόμενα καθορισμένα όντα του καθορισμένου Είναι, άρα δεν αποκλείει την (δια της κριτικής αυτής) ειδική-συγκεκριμένη ένταξη τής αφαιρετικότητας (θεμελιακότητας Είναι/Μηδέν) (ως έχει, αναφερόμενη στα όντα στιγμές του Είναι/Μηδέν, ήτοι τις στιγμές Είναι(1) και Μηδέν(2)) στο σχήμα μιας μεγαλύτερης διαμεσολάβησης
Σε αυτή την υπερ-διαμεσολάβηση δεν διαμεσολαβούνται οι στιγμές Είναι και Μηδέν ως ξεχωριστές στιγμές στο σύστημα των άλλων διαμεσολαβήσεων, ούτε ακόμα ακόμα το γίγνεσθαί τους, αλλά το σύνολό τους όπως απαρτίζεται και από τις στιγμές (1,2) και το γίγνεσθαί τους (1=2) από τις ολότητες των άλλων επιπέδων (οργάνωσης) του υλικού Είναι. 
Μπορεί δηλαδή να μην αρθεί η αμεσότητα των στιγμών (1)(2) αλλά ούτε και η αμεσότητα του γίγνεσθαί τους, και να ενταχθούν όλα αυτά, ως μη καθαυτότητα, σε μια ευρύτερη διαμεσολάβηση όπως την ιχνογραφήσαμε. 
Αυτό δεν θα ήταν αντι-εγελιανό, το αντίθετο, αν και δεν θα υπήρχε βέβαια θρησκευτική πίστη προς τον δάσκαλο. 
Θα το αναλύσουμε, με τα ίδια παρατιθέμενα αποσπάσματα (κάτω), στην επόμενη δημοσίευσή μας.


Ιωάννης Τζανάκος






Hegel


Μετάφραση Δημήτρης Τζωρτζόπουλος
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ]
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ
Πρώτος τόμος
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ



ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ-
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ, ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ [ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ)

Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ  


Παρατήρηση 1


''..Το γίγνεσθαι υποδηλώνει ότι το Μηδέν δεν παραμένει Μηδέν, αλλά ότι μεταβαίνει στο άλλο του, το Είναι..."


"..Δεν θα ήταν δύσκολο να καταδείξουμε αυτή την ενότητα του Είναι και του Μηδενός σε κάθε παράδειγμα, σε κάθε Πραγματικό ή σε κάθε διανόημα. 

Για το Είναι και το Μηδέν πρέπει να πούμε το ίδιο που είπαμε πιό πάνω για την αμεσότητα και την διαμεσολάβηση, όπου η τελευταία τούτη περιέχει μιά αναφορά του ενός στο άλλο, άρα άρνηση. 

Να πούμε δηλαδή ότι πουθενά στον ουρανό και στη γη δεν υπάρχει Κάτι που να μην περιείχε μέσα του αμφότερα, Είναι και Μηδέν. 
Ασφαλώς, επειδή εδώ μιλάμε για ένα οποιοδήποτε Κάτι και για ένα Πραγματικό, εκείνοι οι προσδιορισμοί (καθορισμοί) δεν είναι πλέον παρόντες στην πλήρη αναλήθεια, στην οποία αυτοί είναι ως Είναι και ως Μηδέν, αλλά σε έναν περισσότερο ανεπτυγμένο προσδιορισμό (καθορισμό) και κατανοούνται π.χ ως θετικό και αρνητικό, το πρώτο το τεθειμένο, ανασκοπημένο Είναι, το δεύτερο το τεθειμένο, το ανασκοπημένο Μηδέν.

Το θετικό όμως περιέχει ως αφηρημένη του βάση του το Είναι και το αρνητικό το Μηδέν..."



"..Η κύρια θέση της καντιανής κριτικής ήταν ότι η ύπαρξη ή το Είναι (αμφότερα εδώ σημαίνουν το ίδιο πράγμα) δεν είναι μια ιδιότητα ή ένα ρεαλιστικό κατηγορούμενο, δηλαδή όχι μια έννοια από κάτι που θα μπορούσε να προστεθεί στην έννοια ενός πράγματος [ Kant, k.r.V B 626]. - Ο Κάντ θέλει να πει με αυτό ότι το Είναι δεν μπορεί να είναι ένας προσδιορισμός (καθορισμός) περιεχομένου..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • μάτια - όταν η όψη τους χαθεί επιτέλους, δεν ξέρω άλλο να ζητήσω, θα έρθω να σε βρώ δεν θα μας ρωτήσει κανένας από που και πως φτάσαμε ούτε χρεία να'μαστε μόνοι...
    Πριν από 7 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 εβδομάδα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..