Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και Μηδέν (2)


Σε συνέχεια του

Hegel και Μηδέν (1)

Συνέχεια..

 

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ]
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ
Πρώτος τόμος
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ-ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ/ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ [ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ)


Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ    

Μετάφραση Δημήτρης Τζωρτζόπουλος


Hegel


A. [Είναι] 

Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό]. 

Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.

Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο. 

Αυτό είναι η καθαρή απροσδιοριστία [ακαθοριστία] και κενότητα. -Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτό που να πρέπει να εποπτεύεται, εάν μπορούμε εδώ να μιλάμε για εποπτεύειν, ή το ίδιο είναι αυτό τούτο το καθαρό, κενό εποπτεύειν. 

Εξίσου τόσο λίγο μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι μέσα σ'αυτό, ή το ίδιο είναι μόνο τούτο το κενό νοείν. 

Το Είναι, το απροσδιόριστο [ακαθόριστο] άμεσο, στην πράξη είναι Μηδέν και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από Μηδέν.



B. ΜΗΔΕΝ
  
Μηδέν, το καθαρό Μηδέν, αυτό είναι απλή ισότητα με τον ίδιο τον εαυτό του, εντελής κενότητα, απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και περιεχομένου, κατάσταση-μη-διαφοροποίησης μέσα σ'αυτό το ίδιο.

-Στο μέτρο που μπορούμε εδώ να κάνουμε μνεία του εποπτεύειν ή νοείν, τούτη η πράξη λογίζεται ως μιά διάκριση, κατά πόσο κάτι ή τίποτα αποτελεί αντικείμενο του εποπτεύειν ή του νοείν. 

Το εποπτεύειν ή το νοείν το Μηδέν έχει λοιπόν μιά σημασία, αμφότερα διαφοροποιούνται και έτσι το Μηδέν είναι (υπάρχει) στο δικό μας εποπτέυειν ή νοείν, και το ίδιο το κενό εποπτεύειν ή νοείν ως το καθαρό Είναι. -Το Μηδέν λοιπόν είναι ο ίδιος ο προσδιορισμός [καθορισμός], ή μάλλον η ίδια η απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και έτσι γενικά το ίδιο με αυτό που είναι το καθαρό Είναι. 



 

1. Ενότητα του Είναι και του Μηδενός.

Το καθαρό Είναι και το καθαρό Μηδέν είναι συνεπώς το ίδιο πράγμα. 

Αυτό που συνιστά την αλήθεια δεν είναι ούτε το Είναι ούτε ο Μηδέν, αλλά το γεγονός ότι το Είναι -δεν μεταβαίνει- αλλά έχει μεταβεί στο Μηδέν και το Μηδέν στο Είναι.

Όμως είναι εξίσου αλήθεια ότι αυτά δεν είναι αδιαφοροποίητα μεταξύ τους, ότι, απεναντίας, δεν είναι το ίδιο πράγμα, ότι είναι απολύτως διαφορετικά αλλά εξίσου αχώριστα και τέτοια που δεν μπορούν να χωριστούν, ότι το καθένα άμεσα εξαφανίζεται μέσα στο αντίθετό του. 

Η αλήθεια τους, επομένως, είναι τούτη η κίνηση του άμεσου εξαφανίζεσθαι του ενός μέσα στο άλλο: το γίγνεσθαι, μιά κίνηση, όπου αμφότερα είναι διαφοροποιημένα, αλλά μέσω μιας διαφοράς, η οποία εξίσου άμεσα έχει καταλυθεί.



Βαθμίδες του γίγνεσθαι.

Το γίγνεσθαι, η γένεση και η φθορά, είναι η μη-χωριστότητα του Είναι και του Μηδενός, όχι η ενότητα που κάνει αφαίρεση από το Είναι και το Μηδέν αλλά, ως ενότητα του Είναι και του Μηδενός, το γίγνεσθαι είναι  αυτή η προσδιορισμένη (καθορισμένη) ενότητα, ή μια τέτοια, μέσα στην οποία τόσο το Είναι όσο και το Μηδέν είναι. 

Ωστόσο, στον βαθμό που το καθένα, το Είναι και το Μηδέν, είναι αχώριστο από το άλλο του, αυτό δεν είναι. 

Μέσα σε τούτη την ενότητα, επομένως, αυτά είναι, αλλά ως αφανιζόμενες, μόνον ως ανηρημένες [βαθμίδες]. 

Από την αρχικά  παρασταθείσα αυθυπαρξία καταβυθίζονται σε βαθμίδες (στιγμές Momente), που εξακολουθούν να είναι διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα ανηρημένες.

Έχοντας νοηθεί με βάση αυτή την διαφορετικότητά τους, η καθεμία είναι παρούσα, μέσα στην ίδια τούτη, ως ενότητα με την άλλη. 

Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 

Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.

Το γίγνεσθαι, κατ'αυτό τον τρόπο, είναι διττά προσδιορισμένο [καθορισμένο]. 

Στον έναν προσδιορισμό [καθορισμό], το Μηδέν είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ο προσδιορισμός [καθορισμός] ξεκινά από το Μηδέν, το οποίο αναφέρεται στο Είναι, δηλαδή μεταβαίνει στο ίδιο τούτο το Είναι.

Στον άλλο προσδιορισμό [καθορισμό], το Είναι είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ξεκινά από το Είναι, το οποίο μεταβαίνει στο Μηδέν.

-Γένεση και Φθορά.

Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον. 

Ο ένας είναι παρέρχεσθαι, φθορά, το Είναι μεταβαίνει στο Μηδέν, αλλά [και] το Μηδέν είναι εξίσου ακριβώς το αντίθετο του εαυτού του, [είναι το..] μεταβαίνειν στο Είναι, έρχεσθαι στο Είναι, γένεση. 

Ετούτη η γένεση είναι η άλλη κατεύθυνση, το Μηδέν μεταβαίνει στο Είναι, αλλά [και] το Είναι αναιρεί εξίσου τον εαυτό του και είναι προφανώς το μεταβαίνειν στο Μηδέν, είναι παρέρχεσθαι, φθορά. 

-Δεν αυτοαναιρούνται αμοιβαία - [σαν] το ένα [να] αναιρεί το άλλο εξωτερικά- παρά το καθένα αναιρεί τον εαυτό του αυτό καθεαυτό και είναι σ'αυτόν τον ίδιο [τον εαυτό του] το αντίθετο του εαυτού του.



Η πράξη αναίρεσης του γίγνεσθαι.

Η ισορροπία, στην οποία τίθενται η γένεση και η φθορά, είναι, εν πρώτοις, το ίδιο το γίγνεσθαι. Αλλά αυτό-εδώ συνέρχεται (συλλέγεται) εξίσου σε ήρεμη ενότητα. 

Το Είναι και το Μηδέν, μέσα σε τούτη την ενότητα, είναι παρόντα ως αφανιζόμενα στάδια, αλλά το γίγνεσθαι ως τέτοιο δεν είναι παρά δυνάμει της κατάστασης διαφοροποίησής τους. 

Η διεργασία αφανισμού τους είναι συνεπώς η διεργασία αφανισμού του γίγνεσθαι ή το αφανίζεσθαι του ίδιου του αφανίζεσθαι. 

Το γίγνεσθαι είναι μια ακατάπαυστη ανησυχία, που καταβυθίζεται σε ένα ήρεμο αποτέλεσμα.

Αυτό θα μπορούσε να εκφρασθεί και ως εξής:

Το γίγνεσθαι είναι: 

Το αφανίζεσθαι του Είναι μέσα στο Μηδέν και του Μηδενός στο Είναι και το αφανίζεσθαι του Είναι και του Μηδενός εν γένει, σύγχρονα όμως αυτό ερείδεται στην διαφορά τους. 

Αυτό επομένως αντιφάσκει εσωτερικά με τον εαυτό του, επειδή ό,τι ενοποιεί εντός εαυτού είναι αντί-θετο προς τον εαυτό του, μια τέτοια όμως ενοποίηση αυτοκαταστρέφεται.

Αυτό το αποτέλεσμα είναι το αφανισμένο-Είναι, αλλά όχι ως Μηδέν. 

Ως τέτοιο [αν εννοούνταν ως Μηδέν] θα ήταν απλώς μια υποτροπή στον έναν από τους ήδη ανηρημένους προσδιορισμούς [καθορισμούς], όχι αποτέλεσμα του Μηδενός και του Είναι.

Αυτό είναι η ενότητα του Είναι και του Μηδενός που έγινε ήρεμη απλότητα. 

Αλλά η ήρεμη απλότητα είναι Είναι, ωστόσο εξίσου ως προσδιορισμός [καθορισμός] του Όλου και όχι πλέον ως προσδιορισμός [καθορισμός] για τον εαυτό του.

Το γίγνεσθαι έτσι, ως η πράξη που μεταβαίνει στην ενότητα του Είναι και του Μηδενός -μιά ενότητα που είναι υπό την μορφή του Είναι ή έχει το σχήμα της μονομερούς, άμεσης ενότητας αυτών των σταδίων, είναι το Dasein....





Κριτική ερμηνεία
Ιωάννης Τζανάκος
  
Στοιχείο 3
Παρουσία, παρόν, αμεσότητα
Στο (C. Γίγνεσθαι/2 Βαθμίδες του γίγνεσθαι) αναφέρεται:

"..Έχοντας νοηθεί με βάση αυτή την διαφορετικότητά τους, η καθεμία [βαθμίδα=Είναι και Μηδέν] είναι παρούσα, μέσα στην ίδια τούτη, ως ενότητα με την άλλη. 
Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 
Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.."
Όπως έχουμε παρατηρήσει η αμεσότητα της αλληλο-ουσίωσης των θεμελιακών καθορισμών του όντος, του Μηδενός και του Είναι, δεν περιορίζεται σε μια παροντικότητα.
Το παρόν αυτής της αλλληλο-ουσίωσης όπως την περιγράψαμε-ερμηνεύσαμε αρχικά είναι ένα σημείο το οποίο περιέχει χρονικούς ή χρονοειδείς καθορισμούς που το εντάσσουν σε όλο το φάσμα του τρίπτυχου της χρονικότητας. 
Συνήθως, νομίζω, η χρήση της έννοιας της αμεσότητας δημιουργεί αυτή την υπερχρήση της παροντικότητας ως της κύριας πτυχής του πνεύματος, ειδικά του εγελιανά ή μαρξιστικά νοούμενου πνεύματος, ενώ στην πραγματικότητα η παροντικότητα αυτή είναι μια συμπύκνωση όλων των πτυχών (παρελθόν, παρόν, μέλλον) του χρόνου σε όλες τους τις δυνατές συμπλέξεις αλλά και σε πλήρη αναφορά προς το ά-χρονο ή το αιώνιο στοιχείο της χρονοείδιας (της συνείδησης) του χρόνου, το οποίο τελευταίο θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ένας τρόπος πολεμικής στον χρόνο ή την λατρεία του χρόνου.
Αλλά δεν θα αναφερθούμε εδώ πάλι στην νέα μεταφυσική της ναρκωμένης "επαναστατικής" συνείδησης που χρησιμοποιεί τον παροντισμό και την εμμενοκρατία (του) ως μέσο καταστροφής της ίδιας της υπόστασής της.
Θέλουμε να δούμε τι μπορεί να είναι κατά τον Hegel η αμεσότητα ως μορφή της αλληλο-ουσίωσης των θεμελιακών καθορισμών του όντος (Μηδέν και Είναι). 
Βλέπουμε στο απόσπασμα παραπάνω πως υπάρχει παρουσία της μίας ιδιότητας ή του ενός θεμελιακού καθορισμού στην  άλλη (άλλο) και μάλιστα παρουσία εσωτερική. Υπάρχουν δύο ενότητες, οι ιδιότητες/θεμελιακοί καθορισμοί είναι ως "ξεχωριστές" οντότητες (καθορισμού του όντος) ο καθένας μια ενότητα που περιέχει εντός της την άλλη/άλλο. 
Το Μηδέν είναι μια ενότητα του Μηδενός με το Είναι και το Είναι μια ενότητα του Είναι με το Μηδέν. 
Όπως έχουμε ήδη διαπιστώσει αυτή η εσωτερική συνύπαρξη στην ίδια την ουσία τού καθενός θεμελιακού καθορισμού του άλλου θεμελιακού καθορισμού συμβαίνει ως μια σχεδόν πολεμική συνύπαρξη, με μια έννοια όμως που αποτρέπει την  εξωτερικότητα των πολεμώντων εντός του κάθε ξεχωριστού Οίκου/καθορισμού. 
Η εγελιανή εσωτερική ενότητα κάθε ξεχωριστού θεμελιακού καθορισμού απαρτίζεται από δύο συντελεστές που αντιμάχονται σε αυτό το εσωτερικό χωρίς να μετατρέπεται αυτή τους η διαμάχη σε καθαρή μάχη, εφόσον μια καθαρή μάχη είναι μάχη εξωτερικών μεταξύ τους οντοτήτων-ιδιοτήτων. 
Γι'αυτό, όπως είδαμε, χρησιμοποιούνται πέραν της έννοιας λέξης "αφανισμός" και οι συμπληρωματικές έννοιες της "κατάλυσης" και της "παράλυσης" που αφορούν την δράση του άλλου μέσα στο ίδιο του κάθε ξεχωριστού θεμελιακού καθορισμού: το Είναι δηλαδή ως ενότητα Είναι και Μηδενός περιέχει αυτό το άλλο του, το Μηδέν, ως καταλυτικό και παραλυτικό στοιχείο ως προς την αυτάρκεια και τον αμιγή αυτοκαθορισμό του. 
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το Μηδέν.
Το θέμα εδώ όμως είναι, για να επανέλθουμε στην αρχική μας διαπίστωση-απορία, τι είδους παρουσία είναι αυτή, τι ρόλο διαδραματίζει η έννοια-κατάσταση της αμεσότητας σε σχέση και μη-σχέση προς την έννοια-κατάσταση της παροντικότητας (του παρόντος). 
Θεωρούμε πως ενώ υπάρχει διαμεσολάβηση της αμεσότητας από την παροντικότητα, δεν θα μπορούσε κανείς να αποκλείσει την παροντικότητα από την διαλεκτική διεργασία λόγω της όποιας πολεμικής προς την "παροντολατρεία", θεωρούμε λοιπόν πως παρά την παρουσία της ίδιας της παροντικότητας στην λειτουργική ουσία του καθορισμού της αμεσότητας η ίδια η αμεσότητα έχει έναν ευρύτερο και βαθύτερο χρονοειδή καθορισμό που περιλαμβάνει όλες τις πτυχές της χρονικότητας αλλά και της μη-χρονικότητας. 
Γι'αυτό εξάλλου ονομάζουμε τον καθορισμό του άμεσου "χρονοειδή", αφού πέραν της ιδιότητάς του ως καθορισμού να περιέχει όλες τις πτυχές της χρονικότητας (παρελθόν, παρόν, μέλλον) έχει την επιπλέον ιδιότητα να περιέχει και το μη-χρονικό, ήτοι το ά-χρονο και το αιώνιο. 
Στην κάθε "ξεχωριστή" θεμελιακή καθοριστικότητα του όντος (το Είναι ή το Μηδέν) περιέχεται το άλλο της, η άλλη καθοριστικότητα, αλλά αυτό το συμβάν της ενωτικής περιεχομενοποίησης των "αντιθέτων" διενεργείται ως πράξη που έχει εντός της όλη την φαινομενική χρονικότητα κάθε διενέργειας (άρα και ένα είδος "φυσικής" εξωτερικότητας-διαδοχικότητας) αλλά (έχει εντός της) επίσης και όλη την υπερφαινομενική μη-χρονικότητα. 
Πως δομείται όλη αυτή η τελευταία υπερφαινομενική μη-χρονικότητα της αλληλο-ουσίωσης των θεμελιακών καθορισμών του όντος;
Το Είναι έχει εντός του το Μηδέν ήδη και το Μηδέν έχει εντός του το Είναι ήδη.
Το ήδη δεν είναι το μοναδικό διενεργούμενο ή διενεργούμενο/μη-διενεργούμενο.
Υπάρχει, όπως είπαμε και το παροντικό στοιχείο της αλληλο-ουσίωσης που συμπλέκεται με την αμεσότητα σε ένα πλαίσιο "φυσικής" χρονικής και οντολογικής διαδοχής. 
Ο άλλος πόλος εντός του κάθε πόλου επιδρά και καθορίζει σχεδόν "εξωτερικά" μέσα του την ηγεμονεύουσα διάσταση, στο κάθε εντός του κάθε πόλου, με πράξεις που αν και είναι πράξεις δηλητηριασμού, κατάλυσης και παράλυσης, άρα όχι εμφανώς πολεμικές πράξεις, είναι ωστόσο εξωτερικοποιητικές (πράξεις). 
Αυτή είναι η παροντική-"φυσική" πτυχή της εσωτερικής διαλεκτικής εντός του κάθε πόλου μεταξύ του ηγεμονεύοντος και ηγεμονευόμενου στοιχείου. 
Αλλά δεν είναι η μοναδική. 
Υπάρχει όπως είπαμε το ήδη.
Αλλά το ήδη δεν είναι αντιπρόσωπος μόνον του παρελθόντος, όπως πιθανόν να σκεφτεί κάποιος ακολουθώντας πάλι την οδό της "φυσικότητας" και της αισθητηριακά εκλαμβανόμενης διαδοχής των διεργασιών, με τα "πριν" τα "τώρα" και τα "μετά" τους. 
Το ήδη (εδώ) εκφράζει την ενότητα αμεσότητας και παρουσίας. 
Η παρουσία είναι όμως λειτουργούσα (εδώ) και ως προ-παρουσία της ενότητας και όχι (μόνον) ως αποτέλεσμα μιας διεργασίας με παρελθοντικές βάσεις, παροντική διενέργεια και μελλοντικά αποτελέσματα.
Η ενότητα αμεσότητας και παρουσίας εκφράζεται  όμως και στην υπόρρητη θεμελίωση (στον Hegel) της κατάστασης του μεταβαίνειν σε ένα προηγούμενο ήδη το οποίο δεν έχει μεταβεί ούτε πρόκειται να μεταβεί από τίποτα σε τίποτα.
Αν υποθέσουμε πως αυτό το μη-μεταβαίνον στοιχείο είναι το ίδιο το Μηδέν θα ήμασταν εγγύτερα στην ίδια την εγελιανή διαλεκτική.
Κάθε άλλη (αποκλειστική) θεμελίωση της έρευνας και της υπαρκτικής στάσης σε ένα μη-μεταβαίνον με την συνοχή ενός Είναι θα έθετε τις εποπτείες της εγελιανής διαλεκτικής σε προ-καντιανές και ευρύτερα συντηρητικές θεμελιώσεις. 
Αυτό το στοιχείο το οποίο είναι προ-παρών ως παρουσία που στηρίζει την εξωτερικότητα της μετάβασης και ρυθμοδοτεί (υπόρρητα, θαρρώ) κάθε διαλεκτική, άρα αυτό το οποίο είναι μη-μεταβαίνον και μη παροντικό ή μη-μόνον-παροντικό είναι το Μηδέν, ήτοι ο ολοσχερής αφανισμός κάθε συνεκτικότητας της οντότητας ως καθαυτότητας και αυτο-αυτοκαθορισμένης ύπαρξης. 
Η αμεσότητα σε μια τέτοια προοπτική είναι κάτι το οποίο δεν θα αναγνώριζε κανείς από τους ("αυτόνομους") απατεώνες εκείνους που την επικαλούνται πολιτικά. 
Ως αμεσότητα θα τους προκαλούσε τρόμο, φόβο και πρόθεση να απαλείψουν κάθε εγελιανό ή διαλεκτικό Λόγο.
Η αμεσότητα όλου του χρόνου και όλων των μεγαλειωδών υψώσεων του Λόγου πέραν και πάνω του χρόνου είναι η αμεσότητα του καθολικού αφανισμού και της καθολικής γένεσης, είναι ο ενιαίος ρυθμός της ζωής και του θανάτου, η απάλειψη κάθε διάκρισής τους, όπως μάλιστα εκφράζεται (ως αμεσότητα και ως προ-παρούσα παρουσία) στην ίδια την Λογική, το έλλογο Είναι του Ανθρώπου. 
Η αφηρημένη κατάφαση της ζωής δεν είναι εδώ παρά ένα παράφωνο, ένα ψεύδος για φυγάδες, αλλά και ένα βιταλιστικό παραμυθάκι για να μην τεθεί το παράλογο στην κρίση της Λογικής και τον τρόμο αυτής της Κρίσης. Όμως είμαστε μόνον στην αρχή αυτής της Κρίσης. 
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Λόγος στον Hegel υπερβαίνει κάθε οντολογικό καθορισμό όταν αυτοθεωρείται στο Ύψος της επικράτησής του, και εδώ δεν έχουμε ακόμα αυτή την φάση της Δόξας της επικράτησής του.
Το τέλος αυτής της αρχικής Κρίσης είναι ένας αφανισμός των θεμελιακών καθορισμών του όντος, αλλά χωρίς να ισχύει το Μηδέν, υποτίθεται ούτε το Είναι. 
Θεωρώ πως το Είναι παραμένει, έστω ως αποτέλεσμα ενός αυτο-αφανισμού του που το διασώζει ως μια κενή σημειακότητα η οποία ωστόσο χρησιμεύει για να συνεχιστεί η πορεία προς την κορύφωση της Δόξας του Λόγου. 
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εξουδετέρωση του Είναι ως καθαυτότητας:
"..Αυτό είναι η ενότητα του Είναι και του Μηδενός που έγινε ήρεμη απλότητα. 
Αλλά η ήρεμη απλότητα είναι Είναι, ωστόσο εξίσου ως προσδιορισμός [καθορισμός] του Όλου και όχι πλέον ως προσδιορισμός [καθορισμός] για τον εαυτό του.
Το γίγνεσθαι έτσι, ως η πράξη που μεταβαίνει στην ενότητα του Είναι και του Μηδενός -μιά ενότητα που είναι υπό την μορφή του Είναι ή έχει το σχήμα της μονομερούς, άμεσης ενότητας αυτών των σταδίων, είναι το Dasein...."
Αλλά και του Μηδέν ως καθαυτότητας:
"..Το Είναι και το Μηδέν, μέσα σε τούτη την ενότητα, είναι παρόντα ως αφανιζόμενα στάδια, αλλά το γίγνεσθαι ως τέτοιο δεν είναι παρά δυνάμει της κατάστασης διαφοροποίησής τους. 
Η διεργασία αφανισμού τους είναι συνεπώς η διεργασία αφανισμού του γίγνεσθαι ή το αφανίζεσθαι του ίδιου του αφανίζεσθαι. 
Το γίγνεσθαι είναι μια ακατάπαυστη ανησυχία, που καταβυθίζεται σε ένα ήρεμο αποτέλεσμα.."

Κρατώντας καλά αυτό το νήμα της σκοποθεσίας του ίδιου του Hegel θα επαναφέρουμε ωστόσο το ερώτημα:
Η διαμεσολαβημένη από όλο το τρίπτυχο της χρονικότητας αμεσότητα/παρουσία στο πλαίσιο πάντα της θεώρησης των δύο θεμελιακών καθοριστικοτήτων του όντος (Μηδέν,Είναι)  έχει εντός της την δυνατότητα να υφίσταται χωρίς την αποσυνεκτική δύναμη του Μηδενός;

Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα δούμε τι σημαίνει το Μηδέν ως δυνατότητα διατήρησης της εσωτερικότητας της θεμελιακής διαλεκτικής. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..