Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και γίγνεσθαι /Αφιερωματική ενδιάμεση σημείωση (2)



Η έννοια της γνώσης δεν δύναται να συμπεριλάβει αναλυτικά ή ακόμα και εντός μιας προτασιακής μορφής την ρίζα τής ίδιας τής γνώσης αν δεν σημάνει ενδογενώς της την φαινομενικότητα.
Η φαινομενικότητα του όντος είναι το αρχικό ον της και όχι η ουσία, αν και η έννοια τής ουσίας αναγκαστικά προηγείται χρονικά, με την παραγωγή των διαφόρων φιλοσοφικών συστημάτων που (αυτο-)σημαίνουν ως ουσία της σχέσης ουσίας-φαινομένου την ουσία (και όχι το φαινόμενο). 




Η ίδια η έννοια της ουσίας ακόμα και αν δεν δηλώνεται ως ουσία ή υπόσταση είναι το θετικό καθορισιακό δυναμικό (άρνηση τής άρνησης) του εναρκτικού μηχανισμού απόσπασης της σκέψης από τον εξωτερικό κόσμο με την μορφή ενός αρνητικού γνωσιο-οντολογικού καθορισμού του όντος που εκκινεί στην πραγματικότητα και την ίδια την σκέψη ως αυτόνομο φαινόμενο και την ειδική του εμφάνιση στην σκέψη, ως φαινόμενον, ανεξάρτητα αν στην κορυφή της σκεπτικής "ιεραρχίας" παρουσιάζεται ως το αποτέλεσμα ή το εξαρτημένο στοιχείο της "ουσίας".
Δείτε μια παλαιότερη δημοσίευση: 

Αυτοκαθορισμός: Βασική φαινομενολογία.



Η Αρχή του ίδιου του φαινομένου ως φαινομένου, η ούτως ειπείν φαινομενικότητα, θεμελιώνεται ως Είναι στην άρνηση της ταυτότητας του νοείν της ανθρώπινης ύπαρξης με τον κόσμο που την περικλείει και σημαίνει, ακόμα κι αν παρουσιάζεται ως ένα εξαρτημένο στοιχείο της όποιας ουσιακότητας, την καθορισιακή ριζική δύναμη της ανθρώπινης υπόστασης.



Ένας ιδιαίτερος τροπισμός αυτής της άρνησης περιέχει το κοινό (διττό) πεδίο της επιστήμης και της φιλοσοφίας και σημαίνει την (εώς εμμονής) διατήρηση της απόσπασης της σκέψης από τα αναπαραστατικά και "βιωματικά" περιεχόμενά της ακόμα κι αν αυτά προσαρτώνται στην προαναφερόμενη αρνησιακή πράξη φαινομενοποίησης του υπαρκτού κόσμου. 
Η φιλοσοφία ειδικά εμμένει απόλυτα στην περιστασιακή ή μόνιμη μη-εμμένειά της στον υλικό κόσμο ό,τι και να λένε κραυγάζοντας οι θεολόγοι και οι επιστήμονες οι οποίοι αν και συμμετέχουν (από δύο αντίθετες μεταξύ τους σκοπιές) στην γενικότερη αρνητική-φαινομενολογική πράξη (όπως την ορίσαμε σχηματικά) ενώνουν τότε τις τότε υστερικές φωνές τους με το υστερικό πλήθος "που βιώνει" για να κατηγορήσουν την φιλοσοφία και τον φιλόσοφο για την αποστασία του από το συγκεκριμένο αυτού του κόσμου.

Ω φιλοσοφία
Πόσο εγγύτατη είναι η ιερή σου θέση στον διωγμένο αυτού του κόσμου! 
Ω σκέψη που αρνείσαι αυτό το κάθε "συγκεκριμένο-ενικό" και αίρεσαι στο ύψος του αυτο-θέτειν του μη-όντος, πόσο αληθινή είναι η μομφή που σου εξακοντίζουν οι αφέντες και οι δούλοι αυτού του κόσμου! 



 Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..