Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Hegel και Μηδέν (3)

Σε συνέχεια των:
Μετάφραση, Δημήτρης Τζωρτζόπουλος
ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ]
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ
Πρώτος τόμος
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ



ΠΡΩΤΟ-ΒΙΒΛΙΟ, 
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ:ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ                                
[ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ)

Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ  

Hegel

A. [Είναι]

Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό]. 
Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.
Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο. 
Αυτό είναι η καθαρή απροσδιοριστία [ακαθοριστία] και κενότητα. -Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτό που να πρέπει να εποπτεύεται, εάν μπορούμε εδώ να μιλάμε για εποπτεύειν, ή το ίδιο είναι αυτό τούτο το καθαρό, κενό εποπτεύειν. 
Εξίσου τόσο λίγο μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι μέσα σ'αυτό, ή το ίδιο είναι μόνο τούτο το κενό νοείν. 
Το Είναι, το απροσδιόριστο [ακαθόριστο] άμεσο, στην πράξη είναι Μηδέν και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από Μηδέν.
 
B. ΜΗΔΕΝ

Μηδέν, το καθαρό Μηδέν, αυτό είναι απλή ισότητα με τον ίδιο τον εαυτό του, εντελής κενότητα, απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και περιεχομένου, κατάσταση-μη-διαφοροποίησης μέσα σ'αυτό το ίδιο.
-Στο μέτρο που μπορούμε εδώ να κάνουμε μνεία του εποπτεύειν ή νοείν, τούτη η πράξη λογίζεται ως μιά διάκριση, κατά πόσο κάτι ή τίποτα αποτελεί αντικείμενο του εποπτεύειν ή του νοείν. 
Το εποπτεύειν ή το νοείν το Μηδέν έχει λοιπόν μιά σημασία, αμφότερα διαφοροποιούνται και έτσι το Μηδέν είναι (υπάρχει) στο δικό μας εποπτέυειν ή νοείν, και το ίδιο το κενό εποπτεύειν ή νοείν ως το καθαρό Είναι. -Το Μηδέν λοιπόν είναι ο ίδιος ο προσδιορισμός [καθορισμός], ή μάλλον η ίδια η απουσία προσδιορισμού [καθορισμού] και έτσι γενικά το ίδιο με αυτό που είναι το καθαρό Είναι. 
 
C. Γίγνεσθαι
1. Ενότητα του Είναι και του Μηδενός.
Το καθαρό Είναι και το καθαρό Μηδέν είναι συνεπώς το ίδιο πράγμα. 
Αυτό που συνιστά την αλήθεια δεν είναι ούτε το Είναι ούτε ο Μηδέν, αλλά το γεγονός ότι το Είναι -δεν μεταβαίνει- αλλά έχει μεταβεί στο Μηδέν και το Μηδέν στο Είναι.
Όμως είναι εξίσου αλήθεια ότι αυτά δεν είναι αδιαφοροποίητα μεταξύ τους, ότι, απεναντίας, δεν είναι το ίδιο πράγμα, ότι είναι απολύτως διαφορετικά αλλά εξίσου αχώριστα και τέτοια που δεν μπορούν να χωριστούν, ότι το καθένα άμεσα εξαφανίζεται μέσα στο αντίθετό του. 
Η αλήθεια τους, επομένως, είναι τούτη η κίνηση του άμεσου εξαφανίζεσθαι του ενός μέσα στο άλλο: το γίγνεσθαι, μιά κίνηση, όπου αμφότερα είναι διαφοροποιημένα, αλλά μέσω μιας διαφοράς, η οποία εξίσου άμεσα έχει καταλυθεί.

Βαθμίδες του γίγνεσθαι.
Το γίγνεσθαι, η γένεση και η φθορά, είναι η μη-χωριστότητα του Είναι και του Μηδενός, όχι η ενότητα που κάνει αφαίρεση από το Είναι και το Μηδέν αλλά, ως ενότητα του Είναι και του Μηδενός, το γίγνεσθαι είναι  αυτή η προσδιορισμένη (καθορισμένη) ενότητα, ή μια τέτοια, μέσα στην οποία τόσο το Είναι όσο και το Μηδέν είναι. 
Ωστόσο, στον βαθμό που το καθένα, το Είναι και το Μηδέν, είναι αχώριστο από το άλλο του, αυτό δεν είναι. 
Μέσα σε τούτη την ενότητα, επομένως, αυτά είναι, αλλά ως αφανιζόμενες, μόνον ως ανηρημένες [βαθμίδες]. 
Από την αρχικά  παρασταθείσα αυθυπαρξία καταβυθίζονται σε βαθμίδες (στιγμές Momente), που εξακολουθούν να είναι διαφορετικές αλλά ταυτόχρονα ανηρημένες.
Έχοντας νοηθεί με βάση αυτή την διαφορετικότητά τους, η καθεμία είναι παρούσα, μέσα στην ίδια τούτη, ως ενότητα με την άλλη. 
Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 
Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.
Το γίγνεσθαι, κατ'αυτό τον τρόπο, είναι διττά προσδιορισμένο [καθορισμένο]. 
Στον έναν προσδιορισμό [καθορισμό], το Μηδέν είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ο προσδιορισμός [καθορισμός] ξεκινά από το Μηδέν, το οποίο αναφέρεται στο Είναι, δηλαδή μεταβαίνει στο ίδιο τούτο το Είναι.
Στον άλλο προσδιορισμό [καθορισμό], το Είναι είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ξεκινά από το Είναι, το οποίο μεταβαίνει στο Μηδέν.
-Γένεση και Φθορά.
Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον. 
Ο ένας είναι παρέρχεσθαι, φθορά, το Είναι μεταβαίνει στο Μηδέν, αλλά [και] το Μηδέν είναι εξίσου ακριβώς το αντίθετο του εαυτού του, [είναι το..] μεταβαίνειν στο Είναι, έρχεσθαι στο Είναι, γένεση. 
Ετούτη η γένεση είναι η άλλη κατεύθυνση, το Μηδέν μεταβαίνει στο Είναι, αλλά [και] το Είναι αναιρεί εξίσου τον εαυτό του και είναι προφανώς το μεταβαίνειν στο Μηδέν, είναι παρέρχεσθαι, φθορά. 
-Δεν αυτοαναιρούνται αμοιβαία - [σαν] το ένα [να] αναιρεί το άλλο εξωτερικά- παρά το καθένα αναιρεί τον εαυτό του αυτό καθεαυτό και είναι σ'αυτόν τον ίδιο [τον εαυτό του] το αντίθετο του εαυτού του.

Η πράξη αναίρεσης του γίγνεσθαι.

Η ισορροπία, στην οποία τίθενται η γένεση και η φθορά, είναι, εν πρώτοις, το ίδιο το γίγνεσθαι. Αλλά αυτό-εδώ συνέρχεται (συλλέγεται) εξίσου σε ήρεμη ενότητα. 
Το Είναι και το Μηδέν, μέσα σε τούτη την ενότητα, είναι παρόντα ως αφανιζόμενα στάδια, αλλά το γίγνεσθαι ως τέτοιο δεν είναι παρά δυνάμει της κατάστασης διαφοροποίησής τους. 
Η διεργασία αφανισμού τους είναι συνεπώς η διεργασία αφανισμού του γίγνεσθαι ή το αφανίζεσθαι του ίδιου του αφανίζεσθαι. 
Το γίγνεσθαι είναι μια ακατάπαυστη ανησυχία, που καταβυθίζεται σε ένα ήρεμο αποτέλεσμα.
Αυτό θα μπορούσε να εκφρασθεί και ως εξής:
Το γίγνεσθαι είναι: 
Το αφανίζεσθαι του Είναι μέσα στο Μηδέν και του Μηδενός στο Είναι και το αφανίζεσθαι του Είναι και του Μηδενός εν γένει, σύγχρονα όμως αυτό ερείδεται στην διαφορά τους. 
Αυτό επομένως αντιφάσκει εσωτερικά με τον εαυτό του, επειδή ό,τι ενοποιεί εντός εαυτού είναι αντί-θετο προς τον εαυτό του, μια τέτοια όμως ενοποίηση αυτοκαταστρέφεται.
Αυτό το αποτέλεσμα είναι το αφανισμένο-Είναι, αλλά όχι ως Μηδέν. 
Ως τέτοιο [αν εννοούνταν ως Μηδέν] θα ήταν απλώς μια υποτροπή στον έναν από τους ήδη ανηρημένους προσδιορισμούς [καθορισμούς], όχι αποτέλεσμα του Μηδενός και του Είναι.
Αυτό είναι η ενότητα του Είναι και του Μηδενός που έγινε ήρεμη απλότητα. 
Αλλά η ήρεμη απλότητα είναι Είναι, ωστόσο εξίσου ως προσδιορισμός [καθορισμός] του Όλου και όχι πλέον ως προσδιορισμός [καθορισμός] για τον εαυτό του.
Το γίγνεσθαι έτσι, ως η πράξη που μεταβαίνει στην ενότητα του Είναι και του Μηδενός -μιά ενότητα που είναι υπό την μορφή του Είναι ή έχει το σχήμα της μονομερούς, άμεσης ενότητας αυτών των σταδίων, είναι το Dasein....




Κριτική ερμηνεία  
Ιωάννης Τζανάκος
Στο [C. Γίγνεσθαι/2 (Βαθμίδες του γίγνεσθαι)] υπάρχει, όπως είδαμε, από τον Hegel ένα είδος ολοκληρωμένου νοητικού καθορισμού της σύστασης της κάθε πολικότητας που απαρτίζει το διπολικό θεμελιακό καθορισμό του όντος (Μηδέν, Είναι), σε ένα πλαίσιο αλληλονοηματοδότησης -η οποία φιλοδοξεί να εκφράσει (νοητικά) την διεργασία της αλληλο-ουσίωσης των (2) πόλων
Κατά την διάρκεια της έρευνάς μας υποθέσαμε πως υπάρχει ένα είδος ασυμμετρίας στην ίδια την διαμόρφωση αυτής της νοητικής απεικόνισης -η οποία υπάρχει, έστω υπορρήτως, ως ασυμμετρία για να εκφράσει-απεικονίσει την θεμελιακή ασυμμετρία εντός της ίδιας της πραγματικής (οντολογικής ή "υλικής") διαλεκτικής σχέσης.
Θα έπρεπε να διευκρινίσουμε εδώ πως αυτή η υπόθεση είναι βέβαια δική μας και πως στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθησή μας για την "ασθένεια" κάθε συστήματος να πραγματοποιεί την ενσωμάτωση κάθε ασυμμετρίας δια του υπόρρητου νοητικού καθορισμού της. 
Από αυτήν την "ασθένεια" δεν γλυτώνει επίσης κάθε υλιστική ή μηδενιστική θεωρία ή ακόμα και κάθε "μεταμοντερνισμός" (δεν χρησιμοποιώ την έννοια αυτή αξιολογικά αρνητικά). Με αυτή την έννοια θεωρείται από εμάς αναγκαία η ερμηνευτική μέθοδος ως ένας τρόπος αποκάλυψης των μυστικών θεμελίων ενός συστήματος, χωρίς να είναι απαραίτητα (ως ερμηνευτική) μιά μέθοδος καταστροφής του, έστω μη-ολοκληρωτικής, αλλά ούτε επίσης διάσωσής του. Προχωράμε:
Η ασυμμετρία των εγελιανών εννοήσεων του θεμελιακού διπολικού συστήματος περιέχεται στην ίδια την εννοιολόγηση του θετικού πόλου (Είναι), αφού αυτός ως "ξεχωριστή" διττή ενότητα -με τον αντίθετό του, [εντός του πλαισίου της ευρύτερης διττής ενότητας που απαρτίζεται από τον ίδιο (τον θετικό πόλο) ως διττή ενότητα και τον άλλο πόλο, τον αρνητικό (Μηδέν) που είναι επίσης διττή ενότητα], είναι περιέχων υπόρρητα ένα ακόμα αριθμό αρνητικότητας. Γιατί το λέμε αυτό;
Θα σας το εκθέσω "αριθμολογικά": 
Αν απλώσουμε στον επίπεδο χώρο τα στοιχεία που απαρτίζουν όλες αυτές τις 2 (διττές) ενότητες θα έπρεπε να έχουμε 4 στοιχεία:
1=Το Είναι ως Είναι, 2=Το Είναι ως Μηδέν (ως αναφορά στο Μηδέν), 3=το Μηδέν ως Μηδέν, 4=το Μηδέν ως Είναι (ως αναφορά στο Είναι). Ας δούμε το παρακάτω -σχετικό με τα παραπάνω- απόσπασμα από το [C. Γίγνεσθαι/2 (Βαθμίδες του γίγνεσθαι)]  : 

"..Το γίγνεσθαι περιέχει επομένως το Είναι και το Μηδέν ως δύο τέτοιες ενότητες, κάθε μιά από τις οποίες η ίδια είναι ενότητα του Είναι και του Μηδενός. 

Η μία είναι το Είναι ως άμεσο και ως αναφορά στο Μηδέν, η άλλη είναι το Μηδέν ως άμεσο και ως αναφορά στο Είναι, σε αυτές [δε] τις ενότητες, οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι άνισης αξίας.

Το γίγνεσθαι, κατ'αυτό τον τρόπο, είναι διττά προσδιορισμένο [καθορισμένο]. 

Στον έναν προσδιορισμό [καθορισμό], το Μηδέν είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ο προσδιορισμός [καθορισμός] ξεκινά από το Μηδέν, το οποίο αναφέρεται στο Είναι, δηλαδή μεταβαίνει στο ίδιο τούτο το Είναι.

Στον άλλο προσδιορισμό [καθορισμό], το Είναι είναι παρόν ως άμεσο, ήτοι ξεκινά από το Είναι, το οποίο μεταβαίνει στο Μηδέν.

-Γένεση και Φθορά..."
Όπως βλέπουμε, ξεκάθαρα μάλιστα στο τέλος, αυτή η συνολικότητα που σχηματίσαμε με το "άπλωμα" που κάναμε των στοιχείων δεν περιορίζεται σε μια υποθετική, και επίπεδη αναγκαστικά, συνολικοποίηση τους ως ομοίων στοιχείων του διαφορετικού (ή των διαφορετικών στοιχείων του όμοιου) όπως την ορίσαμε αρχικά
Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με μια επανάληψη του όμοιου στα πλαίσια της συγκρότησης του διαφορετικού, τουλάχιστον με την τυπική ή έστω την μη πρόχειρη  ή αποκλειστικά "μαθηματική" έννοια. Ήτοι:
Όταν ένα πλήθος στοιχείων κατηγοριοποιούνται (κατηγορούνται)[όλα] από την ίδια ιδιότητα-κατηγορία, έχουμε το δικαίωμα να ζητάμε την στοιχειοποίηση αυτής της ιδιότητας, αφού μιλάμε για τον πραγματικό κόσμο. 
Αυτός είναι υλισμός, να ζητάμε αν όλα τα δέντρα έχουν κορμό, που έχουν, να τίθεται κάποια στιγμή και η "κορμικότητα" στο σύνολο που σχηματίζεται και κάθε άλλη κοινή ιδιότητα αλλά και κάθε άλλη μη-κοινή ιδιότητα. 
Ο εγελιανός υλισμός μας θέλουμε είναι συγκροτημένη ελευθερία όλων των ιδιοτήτων, κοινών και μη-κοινών. Συνεχίζουμε:
Το 2 και το 4 είναι σε μια τέτοια μη-τυπικομαθηματική προοπτική (που δεν συγκρούεται με την τυπικομαθηματική) στοιχεία που συγκροτούνται ως επαναλήψεις του Ιδίου αλλά και ως διαφορετικά του, δεν είναι δηλαδή απόλυτες επαναλήψεις του 1 και του 3, άρα είναι όντως στοιχεία (ενός τέτοιου συνόλου). Θα δούμε παρακάτω γιατί δεν είναι αυτά τα μόνα πλεονάζοντα στοιχεία πέραν των 1 και 3.
Η έννοια της αμεσότητας χρησιμοποιείται, εδώ, για να σημάνει την σχετική και ασταθή καθαυτότητα του ηγεμονεύοντος -σε κάθε πόλο- στοιχείου. 
Η αναφορά, αντίθετα, προς το "άλλο" εντός του είναι εκείνη η λειτουργία που κάνει την καθαυτότητα επισφαλή και πάντως αρκετά σχετικότερη από το εάν δομούνταν λόγου χάριν οι σχέσεις των δύο πόλων ως εξωτερικές. 
Άρα σε μιά πιό ορθή "αριθμολογική" παράθεση των στοιχείων θα είχαμε τα εξής στοιχεία: και το 1,2,3,4 και την 5=αναφορά και 6=αμεσότητα ως ξεχωριστά στοιχεία στο επίπεδο. 
Γιατί προβαίνουμε σε μια τέτοια τροποποίηση της επιπέδωσης, όπως την διενεργήσαμε αρχικά; Ας δούμε, γιατί:
Μπορεί το 2 και το 4 να έχουν την "αναφορά" ως στοιχείο διαφοροποίησης, άρα ως στοιχείο που κάνει τα στοιχεία αυτά διαφορετικά από το 1 και το 3, αλλά συνυπάρχει σε όλα (1,2,3,4) ως συγκροτητικός όρος και η "αμεσότητα". 
Ήδη με την επανάληψη του όρου της "αναφοράς" (και στο 2 και στο 4, άρα επανάληψη) έχουμε μια διαταραχή της "αριθμολογικής" σύστασης του συνόλου. Όμως αν παραμέναμε στην "αναφορά" δεν θα είχαμε την σίγουρη πρόσθεση ενός στοιχείου στο (υποθετικό μας) σύνολο στο επίπεδο. 
Θα ήταν σαν να θεωρούσαμε την ειδική κατηγοριοποίηση της αναφοράς ως ένα ξεχωριστό στοιχείο που θα είχε παρουσία σε όλα τα στοιχεία, όπως όμως δεν είναι επακριβώς. 
Δεν θα ήταν εντελώς λανθασμένη ίσως μια αναφορά στην "αναφορά" σαν ιδιότητα-κατηγόρημα που έχει μιαν ειδική, ίσως και δυνητικά αριθμοποιήσιμη, δυνατότητα ύπαρξης εντός ενός (υποθετικού) συνόλου. Αυτό θα συνέβαινε διότι η παρουσία της στο "μισό" του πλήθους των στοιχείων της προσδίδει μιαν παράξενη ίσως παρουσία και στο άλλο "μισό".
Αντίθετα η "αμεσότητα" έχει την αρχοντική ιδιότητα της γενικής της παρουσίας σε όλα τα στοιχεία. 
Ο Hegel δεν προσδίδει βέβαια στα στοιχεία που κατηγοριοποιούνται από την αναφορά (2,4) την ιδιότητα της "αμεσότητας", όπως το ίδιο (δεν) κάνει και στα στοιχεία που κατηγοριοποιούνται από την αμεσότητα (1,3) [δεν κατηγοριοποιεί -επίσης- εμφανώς τα στοιχεία που είναι αμεσότητα από την αναφορά], οπότε θα μπορούσε να μας πεί κάποιος, "είστε υπερερμηνευτικοί!!, δεν υπάρχει κάποια υπερεπέκταση της ιδιότητας της αμεσότητας" (έχουν συνηθίσει τα βουνά από τα χιόνια). 
Η υλιστική ελευθερία μας να συγκροτούσαμε ένα σύνολο με τα στοιχεία "αναφορά" και "αμεσότητα" παραμένει, αλλά εδώ έχουμε την δυνατότητα, αν ανακαλύψουμε ερμηνευτικά την παρουσία μιας υπερμορφικής μορφής, μιας κοινής ιδιότητας σε όλα τα αρχικά εννοούμενα στοιχεία (1,2,3,4), έχουμε την δυνατότητα  λοιπόν αυτή η υλιστική ελευθερία μας να αποκτήσει έναν πιο εδραιωμένο χαρακτήρα, και να αποκαλύψει επίσης την ασυμμετρία μέσα στο (εγελιανό) σύστημα.
Γιατί λέμε λοιπόν πως ο καθορισμός της αμεσότητας έχει αυτή την υπερεπεκτατική ιδιότητα;
Για να το πούμε αυτό θα συνεχίσουμε την επιδρομή μας στην συνέχεια του κειμένου.
Κρατάμε από το (τεχνητόν από εμάς) τέλος του προηγούμενου (υπο-)αποσπάσματος το γεγονός πως εμφανίζονται οι προαιώνιοι καθορισμοί: Γένεση, Φθορά.
Ας δούμε λοιπόν την συνέχεια:
"..Αμφότεροι οι προσδιορισμοί [καθορισμοί] είναι το ίδιο, γίγνεσθαι, και ακόμα και ως κατευθύνσεις τόσο διαφορετικές διαπερνούν και παραλύουν ο ένας το άλλον. 
Ο ένας είναι παρέρχεσθαι, φθορά, το Είναι μεταβαίνει στο Μηδέν, αλλά [και] το Μηδέν είναι εξίσου ακριβώς το αντίθετο του εαυτού του, [είναι το..] μεταβαίνειν στο Είναι, έρχεσθαι στο Είναι, γένεση. 

Ετούτη η γένεση είναι η άλλη κατεύθυνση, το Μηδέν μεταβαίνει στο Είναι, αλλά [και] το Είναι αναιρεί εξίσου τον εαυτό του και είναι προφανώς το μεταβαίνειν στο Μηδέν, είναι παρέρχεσθαι, φθορά. 
-Δεν αυτοαναιρούνται αμοιβαία - [σαν] το ένα [να] αναιρεί το άλλο εξωτερικά- παρά το καθένα αναιρεί τον εαυτό του αυτό καθεαυτό και είναι σ'αυτόν τον ίδιο [τον εαυτό του] το αντίθετο του εαυτού του.."
Η έλλειψη της αλληλο-αναίρεσης, όπως αυτή εννοείται, εδώ, ως μια εξωτερική και μάλλον συγκρουσιακή συνάντηση αντιθέτων πόλων που αλλληλοσβαίνονται μέσω της συνάντησής τους, είναι ένα γεγονός που τίθεται ως προϋπόθεση για την διατήρηση της δυνατότητας εσωτερικής διαλεκτικής αυτοκατάργησης του κάθε εκάστου πόλου.
Υπάρχει ούτως ειπείν ένα είδος προ-συνάντησης των αντίθετων πόλων στο εσωτερικό του κάθε εκάστου. 
Αυτή είναι η ορατή συμμετρία της εγελιανής διαλεκτικής για τους δύο θεμελιακούς γνωσιο-οντολογικούς πόλους, αν και όχι επιφασιακή. 
Το βέλος της ασυμμετρίας τρυπάει την ομαλή της αποτύπωση ως παροδικής ή επιφασιακής δια της έλλειψης που προαναφέραμε, αλλά ας την αναδιατυπώσουμε (ως έλλειψη): 
Η θετικότητα της Ειναι-ικής διάστασης, ή πόλου, είναι γενικά υπονομευμένη στην παροντικότητά της. 
Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμμία παροντικότητα, ακόμα και αν επιστρατεύσουμε την συγχρονικότητα, το ταυτόν της συνύπαρξης των αντίθετων ιδιοτήτων του Είναι και του Μηδενός μέσα στην Ειναι-ική διάσταση, ή τον πόλο του Είναι.
Τι είναι παρόν, παροντικό στον κόσμο της θύελλας αυτής που ενώνει τα θεμέλια σε μια περιδίνηση αλληλομετατροπών;
Τι είναι "τώρα" και "εδώ" σε αυτό το σύμπλεγμα αβυσσαλέων αλληλοδιεισδύσεων των αντιθέτων αρχών;
Η συνοχή μαζί με την αποσυνοχή, η ενότητα μαζί με την διάλυση, το ον μέσα στο μη-ον, φαντάζουν ίσως σε έναν μέθυσο του παροντισμού ως ένα παρόν, ως μια παροντικότητα, αλλά είναι στ΄αλήθεια ενώσεις πέρα από την μονομέρεια της κάθε πτυχής του χρόνου, ίσως και του χρόνου ως πτυχής. 
Αυτό το έχουμε δείξει σύντομα, αλλά νομίζω καθαρά, έστω ως δική μας ερμηνεία.
Αυτό που μένει είναι να δούμε την δομή της συγκεκριμένης έλλειψης (έλλειψη της αλληλο-αναίρεσης), την βαθιά κρυπτόμενη ουσία της και το ενδεχόμενο το στοιχείο που την αντιπροσωπεύει σε ένα (πιθανό) σύνολο (επίπεδωσης) να είναι ένα κοινό στοιχείο της ουσίας όλων των στοιχείων που συγκροτούν την εσωτερική διαλεκτική των θεμελιακών πόλων του όντος.
Η έλλειψη της αλληλο-αναίρεσης περιέχεται στην ταυτότητα της αυτο-αναίρεσης, στην ταυτότητα του αυτο-εξαφανισμού, όπως συγκροτείται σε ένα ενιαίο ον που περιέχει τόσο την Γένεση όσο και την Φθορά στην Φθορά, όπως όμως αυτή η Φθορά περιέχεται στην αφανιστική-καταστροφική ιδιότητα του Μηδενός. 
Η αφανιστική-καταστροφική ιδιότητα του Μηδενός με την σειρά της περιέχεται σε ένα ον το οποίο έχει μία και μοναδική ιδιότητα, να είναι η αμεσότητα. 
Η αμεσότητα δεν είναι δυνατόν να εννοηθεί σε ένα πλαίσιο μη αυτάρκειας, η αμεσότητα πρέπει να είναι πλεονασματική αυτάρκεια, και πλεονασματική αυτάρκεια υπάρχει όταν λέγεται και είναι το ον φαινόμενο της άρνησης. 
Μόνον επιστρέφοντας νοηματικά από το τελευταίο στο αρχικό, όπως τα ορίσαμε εδώ, έχουμε την αυτάρκεια και την αμεσότητα, το Μηδέν και τελικά την ουσία της έλλειψης για ετερο-αναίρεση, ήτοι:
Η άρνηση είναι η μοναδική πραγματική πλεονασματική αυτάρκεια του (ανθρώπινου) όντος, αυτή η αυτάρκεια είναι η αμεσότητά του, και μόνον έτσι είναι άμεσο, ούτως είναι Μηδέν και τελικά έτσι συγκροτείται η θεμελιακή του έλλειψη να είναι ετερο-αναιρόν στοιχείο.
Σε αυτή την διαλεκτική ο "κόμπος" είναι η αμεσότητα, αν βέβαια δεχτούμε αυτή την διαλεκτική και αν αρνηθούμε δια αυτής της διαλεκτικής τις καταχρηστικές έννοιες της αμεσότητας όπως τις έχουμε συνηθίσει να τις ακούμε. 
Η κομβικότητα αυτής της συγκεκριμένης αρνησιακής αμεσότητας έχει σαν λογικό της αποτέλεσμα την ανάδυσή της ως κοινής ιδιότητας των θεμελιακών πολικοτήτων του όντος:
Το Είναι μεταβαίνει στο μη-Είναι (Μηδέν) δια της άρνησής του από το Μηδέν συγχρόνως με την μετάβαση του μη-Είναι (Μηδενός) στο Είναι δια της άρνησής του πάλι από το Μηδέν -παρά την φαινομενική λειτουργικότητα της άρνησης (στην πτυχή αυτή) από την μεριά του Είναι. 
Το Είναι παρουσιάζεται ως άρνηση του Μηδενός μόνον δια του αποτελέσματος. 
Το Μηδέν παραμένει εδώ (στην κατεύθυνση από το Μηδέν στο Είναι) το δημιουργικό εγκατιαίο Μηδέν, η Γένεση είναι στο βάθος των πραγμάτων ένας θάνατος του Μηδενός από το ίδιο το Μηδέν. 
Η φυσική γέννηση αφορά τα φυσικά όντα, και το άνθρωπο μόνον ως φυσικό ον (φτώχεια των καθορισμών) αλλά η πραγματική Γένεση είναι Γένεση μέσα στο όργιο του Μηδενός, ή εν πάσει περιπτώσει είναι αδύνατη ως (ανθρώπινη) Γένεση αν δεν διενεργηθεί και δια αυτού του οντολογικού οργίου "καθαρής" εσωτερικότητας-κενότητας και "μηδενισμού" [όποιος δεν καταλαβαίνει πόσο επιτασιακά ανθρώπινοι είναι οι μη-φυσικοί άνθρωποι δεν έχει πάρει πρέφα τίποτα].
Το Μηδέν είναι η μοναδική πλεονασματική δυνατότητα καθαρής αυτο-άρνησης και στηρίζει την αυτο-άρνηση του Είναι, την τυπική φθορά, αυτήν την διάσταση που έχει παραμείνει ως μοναδική για να καταλαβαίνουν λ.χ επαρχιώτες νεο-ορθόδοξοι δημοδιδάσκαλοι τι είναι Είναι από την σκοπιά του Μηδενός. Είναι νομίζω προφανές μετά από όλα αυτά πως δεν υπάρχει δα καμμία οντολογική συμμετρία (μεταξύ) των θεμελιακών καθορισμών του όντος (Είναι, Μηδέν). Το Μηδέν υπερέχει αρχοντικά..
Στην επόμενη δημοσίευσή μας θα δούμε αναλυτικότερα τι σημαίνει η πιθανή εσωτερική διαλεκτική σχέση "εσωτερικότητας-αμεσότητας-Μηδενός"..
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 32 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 1 ημέρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..