Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Προαναγγελία / Hegel και γίγνεσθαι / Ενδιάμεση σημείωση (5)



Αύριο τα μεσάνυχτα θα δημοσιεύσουμε εορταστικώς το καταληκτικό κείμενο της δεύτερης σειράς ερμηνειών μας πάνω στην έναρξη της Ε.τ.Λ του Hegel και θα εισαχθούμε στην τρίτη σειρά που θα έχει να κάνει με την ένωση των μεταστοχασμών μας με το καθαυτό κείμενο όπως το έχουμε εξετάσει μέχρι τώρα. 
Λόγω της εορταστικότητας θα υπάρχουν αρκετές εμβόλιμες σκέψεις για την κατάντια της χώρας και των αριστεροδεξιών ιδεών της αστικής εξουσίας που την ψευτοδιαφεντεύει.
Ας προχωρήσουμε λίγο ακόμα με κάποιες ενδιάμεσες παρατηρήσεις επί των παρατηρήσεων του φιλοσόφου όπως τις έχουμε παρουσιάσει και ερμηνεύσει.




Υπάρχει μιά ερμηνευτική απόφαση που πρέπει να λάβουμε σε σχέση με τις θεμελιακές γνωσιο-οντολογικές θεμελιώσεις του ίδιου του Hegel στην Ε.τ.Λ
Είναι ανάγκη για εμάς τους ταπεινούς να ενώσουμε τις έννοιες-κατηγορήσεις (εννόησης και κατηγόρησης) του θεμελιακού γνωσιο-φαινομενολογικού (υπο-)συστήματος-γίγνεσθαι(1) [όπως ορίζεται ως αρχικό-Είναι(1-α)/Μηδέν] με το όλον του εγελιανού συστήματος που "συνεχίζεται" μετά το σύστημα-γίγνεσθαι(1) με "έναρξη" αυτής της συνέχειας το καθορισμένο-Είναι(1-β). 
Υπάρχουν για μας δυο επιλογές (εκτός από τις πολλές άλλες) που έχουν σημασία:
1) Η μια είναι να δεχτούμε την σημασία των ανασκοπικών και θεωρησιακών κρίσεων, ήτοι την κεντρικότητα της θεωρητικής-θεωρησιακής διαμεσολάβησης ως συγκροτούσας τον πυρήνα του συστήματος, με διατήρηση ωστόσο της, σχετικής έστω, μη καθορισιακότητας του αρχικού "φαινομενολογικού" συστήματος-γίγνεσθαι(1). 
Αυτό θα διατηρούσε τον τεμαχισμό της γνωσιακής πράξης απο την οντολογική ουσία της και την εξάρτηση της Αρχής της άρνησης από την αρνητικo-θετική καθορισιακότητα τού γενικότερου εγελιανού συστήματος όπως εκτυλίσσεται κυρίως μετά το (αρχικό) σύστημα-γίγνεσθαι(1), παρά το γεγονός πως η ερμηνεία δύναται  ακόμα και έτσι να ανακαλύπτει την υπόρρητη παρουσία εντός του (αρχικού) συστήματος-γίγνεσθαι(1) τόσο της καθορισιακής δύναμης ως διαμεσολαβητικής θετικότητας όσο και της Αρχής της άρνησης.
2) Η άλλη (επιλογή), την οποία προτιμούμε είναι να αρνηθούμε τον τεμαχισμό του συστήματος σε αρχική φαινομενοποιητική πράξη και "μεταγενέστερη" (αν και πρότερη Λογικά) θεωρησιακά μορφοποιημένη πράξη.
Η μόνη κρίση ("κρίνειν") που έχει για μας "υπόσταση" ακόμα και σήμερα είναι η καθοριστική (προσδιοριστική) κρίση, και το μόνον επίσης --αναλογικά προς το όλον του κοινωνικού και οντολογικού συστήματος και όχι μόνον του εγελιανού-- που έχει γνωσιο-οντολογική και γνωσιολογική "ουσία" είναι ο καθορισμός ("καθορίζειν").
Αυτό καταρχάς σε ένα γενεαλογικό πλαίσιο σημαίνει πως επίσης θα αρνηθούμε την κεντρική σημασία όλων των άλλων από την Κριτική του Καθαρού Λόγου Κριτικών του Kant, όπως έχουν δομηθεί ως μορφές βέβαια και όχι απολύτως (με την κοινότοπη έννοια του όρου "απόλυτο").
Εντός του οικοδομήματος της ίδιας της ερμηνευτικής ανακατασκευής του εγελιανού συστήματος θα έχει τις εξής συνέπειες:
Ανατιμάται η σημασία του καθορισμού του Γίγνεσθαι αλλά σε ένα φαινομενολογικό (υλιστικό ή μη) πλαίσιο εφόσον η σχέση του γενικού συστήματος του Γίγνεσθαι με το (υπο-)σύστημα Γίγνεσθαι(1) αλλά και το μετέπειτα εκτεθέν (απο τον φιλόσοφο) σύστημα (που απαρτίζεται από πολλά άλλα υπο-συστήματα με τα οποία θα σας βασανίσω μαζί με τον φιλόσοφο το 2016) είναι ουσιακά μηδενιστική ["αποδομητική"] αν και ενιαία ή ενοποιητική.
Αυτή η θραυσματική αν και συστημική ενότητα-ενοποίηση έχει όπως θα καταλάβατε ως στοιχείο της ενεργητικής της ενότητας το Μηδέν-Τίποτα όπως το έχουμε περιγράψει σχηματικά στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας, αλλά επίσης περιέχει και ένα άλλο θεμελιακό συγκροτητικό στοιχείο:
Διατηρείται (και δια του μηδενοποιείν) η διαφοροποίηση των δύο συγκροτητικών πράξεων του Γίγνεσθαι-Είναι, ήτοι παραμένει η διαίρεση του "μεγάλου" Γίγνεσθαι-Είναι-Μηδέν-Εν σε δύο θεμελιακές οντικές περιοχές: την περιοχή του γνωσιο-φαινομενοποιητικού όντος (αρχικό-Είναι/Μηδέν)[που θα έχει από εμάς --και όχι από τον Hegel (ρητώς τουλάχιστον)-- και αυτό καθορισιακό χαρακτήρα] και την περιοχή του τυπικά/εγελιανά καθορισμένου-Είναι (όπως εμπεριέχει και όλο το υποτιθέμενο θεωρησιακό στοιχείο), με εκρεμμή την υπόθεση για την ειδική υπόσταση του ίδιου του Εν-ός ως ξεχωριστής τρίτης περιοχής. 
Η γενική διαμεσολαβητική ουσία της συγκρότησης και των δύο περιοχών του Γίγνεσθαι-Είναι δεν αίρει την παρουσία της φαινομενικής οντότητας, άρα και της δεδομενικής άρα μη τεθειμένης ουσίας του κόσμου αρκεί να είναι δυνατή μια διαμεσολάβηση της τελευταίας είτε ως δημιουργημένης είτε ως μη-δημιουργημένης.




Ι.Τζανάκος 
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..