Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Hegel / Eνδιάμεση σημείωση για την αρχική αποφατικότητα της εγελιανής "οντολογικής" έναρξης..


Εισαγωγικό κριτικο-αναλυτικό σχόλιο
Στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας ερευνήσαμε την σχέση των θεμελιακών καθορισμών του όντος: Είναι και Μηδέν, στον Hegel, κατά την έννοια και οντολογική κατάσταση της αλληλο-ουσίωσής τους, άρα κατά μίαν μη-κυρίαρχα γνωσιολογική διάσταση της σχέσης τους.
Συνέχεια.. 

 
Ξεκαθαρίσαμε ωστόσο πως αυτή η μερική έλλειψη της γνωσιολογικής παραμέτρου στην ερμηνεία μας δεν σημαίνει την υποστήριξη μιας αμιγούς οντολογικής εννοήσεως του εγελιανού Λόγου ή συγκεκριμένα της εννοήσεως της σχέσης Είναι και Μηδενός στην εγελιανή (μεγάλη) Λογική (Επιστήμη της Λογικής).
Το κρίσιμο σημείο που ενώνει το ουσιολογικό, αλλά μη "οντολογικό", ενδιαφέρον μας με την γνωσιολογία και την θεώρηση του καθαυτού εγελιανού έργου είναι η έννοια του κατηγορήματος σε συνάφεια προς την έννοια του Είναι/Μηδενός, ήτοι του Μηδενός (Τίποτα) κατά την λειτουργική του έννοια για καθορισμό του Είναι.
Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα πάλι από την αρχή, και ας εντάξουμε τις προηγούμενες προβληματικές μας σε αυτή την προβληματική για το κρίσιμο σημείο-στοιχείο του Μηδενός (Τίποτα) ως κατηγορήματος.

 
Το κατηγόρημα του αρχικού (ακαθόριστου) Είναι είναι το Μηδέν.
Όταν ο Hegel πρωτο-ορίζει, ας μην πούμε ακόμα "καθορίζει" το Είναι, αυτό διενεργείται σε ένα κυρίως αποφατικό πλαίσιο. 
Αν και μπορεί να θεωρηθεί αυτή η αρχική διενέργεια-τέλεση ορισμού ένας πρώτος καθορισμός στην πραγματικότητα αυτό δεν συμβαίνει επακριβώς, δεν υπάρχει δηλαδή -σκόπιμα νομίζω- κάποιος αυστηρός ορισμός. 
Ενώ η αποφατικότητα είναι ένας συνηθισμένος τρόπος σε όλους εμάς τους συνηθισμένους ανθρώπους (για) να καθορίσουμε, ορίζοντας, ένα ον της νόησής μας, χωρίς να συγκροτήσουμε έναν ακόμα αυστηρό θετικό ορισμό-καθορισμό, ο Hegel δεν το κάνει αυτό -αφού δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. 
Ας δούμε πως διενεργείται αυτή η ασυνήθιστη για τον Φιλόσοφο αποφατικότητα από τον Φιλόσοφο, προσθέτοντας μέσα στα ενδιάμεσα του αποσπάσματός του δικά μας ταπεινά ασήμαντα σχόλια:

Μετάφραση, Δημήτρης Τζωρτζόπουλος Hegel ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
[Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΟΓΙΚΗ] ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ Πρώτος τόμος Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟ-ΒΙΒΛΙΟ, 

ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ:ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ                                

[ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ](ΠΟΙΟΤΗΤΑ) Πρώτο κεφάλαιο. ΕΙΝΑΙ  

Hegel
A. [Είναι]
Εισαγωγικό ερμηνευτικό σχόλιο
Θα ονομάσω την αρχή-αρχή του κειμένου "Πρώτη αποφατικότητα (1)[Σημείο 1]". 
Ο Λόγος αυτής της ονοματοδότησης του μέρους-σημείου του κειμένου, και η πλήρης παράθεση των σημείων της σειράς των αποφατικοτήτων (1,2,3) υπάρχει στο σχόλιο που επακολουθεί:

Πρώτη αποφατικότητα (1)[Σημείο 1] 
"..Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό].

Σχόλιο ερμηνείας της αποφατικότητας
Ήδη 0 κατηγοριακός καθορισμός "καθαρόν" επί του Είναι είναι καθορισμός. 
Υπάρχει λοιπόν ήδη εντός του Λόγου για το Είναι το μη-Είναι, σε ένα αποφατικό στάδιο που ορθώνεται ωστόσο στο επίπεδο της θετικότητας αφού ορίζεται ως "καθαρό-της".
Ο καθορισμός "καθαρόν-καθαρότητα" είναι γνωστός από την εποχή του Kant ως ένας φιλοσοφικός όρος που αφορά την θετικο-αρνητική μορφή του Λόγου σε σχέση με τα εμπειρικά (αισθητηριακά ή εποπτικά) και εννοιακά περιεχόμενά του, άρα εμπεριέχει ένα δυναμικό της μηδενοποίησής τους ως περιεχομένων, αιωρούμενο ωστόσο στο πεδίο εκείνο που συντίθεται τόσο από (αυτά τα) περιεχόμενα όσο και από το κενό κάθε περιεχομένου.
Γι΄αυτό υπάρχει και ο συνθετικός αποφατικός όρος "κανένας άλλος προσδιορισμός (καθορισμός)" ο οποίος δύναται να υπάρξει μόνον αν έχει υπάρξει ήδη ο πρώτος αποφατικός καθορισμός ως αποφατικός μεν αλλά και θετικός.  
Ο Hegel επιθυμεί να διατηρήσει το Είναι αυτής της καντιανής προελεύσεως αιώρησης αλλά επίσης να επισημάνει έντονα την μηδενοποίηση, την άρνηση του Είναι ως περιεχομένου με την έννοια που το θέσαμε μόλις.
Όπως έχουμε δει στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας ήδη το Είναι είναι Μηδέν, ήδη το Είναι κατηγορείται από το Μηδέν. Διατηρούμε ωστόσο το στοιχείο αυτό της αποφατικότητας, άρα μιας εννοιολογικο-οντολογικής αιώρησης, ως επίσης καθοριστικό ως προς την ουσία της αρχής του κειμένου, άρα εν όλω του (εγελιανού) κειμένου-Λόγου. 
Ας δούμε τώρα τι άλλο τίθεται εν συνεχεία ως δεύτερη (2) αποφατικότητα [σημείο 2] (και) τι έρχεται ως συνέχεια-τέλος, ως μία τρίτη αποφατικότητα (3) [σημείο 3] που είναι ολοκλήρωση της αποφατικότητας (και) ένα πρώτο τέλος ωστόσο της αιώρησης που αυτή σημαίνει, άρα ως είσοδος στην μη αποφατικότητα του ολοκληρωμένου καθορισμού. 

 
Δεύτερη αποφατικότητα (2)[Σημείο 2]

"..Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.

Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο.."

Όπως βλέπουμε, υπάρχει το στοιχείο της συμμετρίας-ισότητας ως σημείο μιας ιδιαίτερης παθητικότητας και ακαθοριστίας της ίδιας της ενέργειας του "καθορίζειν". Πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα σε αυτή την λεπτότατη διάκριση που σημαίνει την πάντα οπισθοχωρούσα Ειναι-ικότητα εις την απόλυτα ακαθόριστη ακαθοριστία που φλέγεται μόνον ακριανά ακόμα από την καθοριστικότητα ακόμα και αυτής της αποφατικής αιώρησης.
Θέλω να πω πως σε αυτό το μικρό δεύτερο σημείο της μηδενοποιητικής κατηγόρησης του Είναι ως Μηδέν από το ίδιο το Μηδέν εμφανίζεται ως αποφατικότητα μια αποφατικότητα λιγότερο περιέχουσα την φλέγουσα καθοριστικότητα που περιέχεται εις την αποφατική αιώρηση όπως εκτίθεται στην αρχή-αρχή του κειμένου. Ήτοι:
Στην αρχή-αρχή του κειμένου έχουμε μια στιβαρή αποφατική αιώρηση που έχει εντός της ήδη την φλόγα του Μηδενός ως κατηγορούντος (χωρίς βέβαια να έχουμε την πλήρη ακόμα καθοριστικότητα), ενώ στο αμέσως επόμενο μικρό (δεύτερο) σημείο έχουμε μιαν οπισθοχώρηση στην Ειναι-ικότητα ως καθαρή αιώρηση, ως αιώρηση στην αιώρηση της αποφατικότητας. 



Δείτε την σχέση των κειμενικών σημείων (της αποφατικότητας) ξανά:
Πρώτη αποφατικότητα (1)[Σημείο 1] (πρώτη αποφατικότητα=στιβαρή αποφατική αιώρηση):

Είναι, καθαρό Είναι, χωρίς κανένα άλλον προσδιορισμό [καθορισμό].



Δεύτερη αποφατικότητα (2) [Σημείο 2] (δεύτερη αποφατικότητα=καθαρή αποφατική αιώρηση, αιώρηση-αιώρηση ως προς τον μηδενοποιητικό κατηγοριακό καθορισμό):


"..Στην  απροσδιόριστη [ακαθόριστη] αμεσότητά του, είναι ίσο μόνο με τον ίδιο του τον εαυτό και ακόμα δεν είναι άνισο έναντι ενός άλλου, δεν έχει καμμία διαφορά στο εσωτερικό του εαυτού του ούτε προς τα έξω.
Το είναι δεν θα μπορούσε να διατηρείται σταθερά μέσα στην καθαρότητά του, εάν περιείχε οποιοδήποτε προσδιορισμό [καθορισμό] ή περιεχόμενο που θα ήταν διαφοροποιημένο μέσα σ'αυτό ή δια του οποίου το ίδιο θα μπορούσε να τίθεται ως διαφοροποιημένο από ένα άλλο.."



Στο σημείο 3 (Τρίτη αποφατικότητα(3)[σημείο 3]= μετάβαση στον έντονο μηδενιστικό τόνο) που επακολουθεί, έχουμε απλά μια διευκρινιστική ομαλοποίηση της σειράς "παράθεσης" της αποφατικής αιώρησης με επιστροφή του έντονου "μηδενιστικού" τόνου, εφόσον η επιλογή του Hegel να ξεκινήσει στην αρχή-αρχή του κειμένου με τον έντονο τόνο του Μηδενός, έστω με αποφατικό περιορισμό, και να ακολουθήσει το ηπιότερο εκ των πραγμάτων αμιγώς αποφατικόν μιας αιώρησης στην ισότητα της μη-διαφοροποίησης, είναι μουσικά και νοηματικά αναγκαίο να ομαλοποιηθεί ακριβώς με την επιστροφή του δυνατού "μηδενιστικού" τόνου:

Τρίτη (3) αποφατικότητα [σημείο 3]

"..Αυτό είναι η καθαρή απροσδιοριστία [ακαθοριστία] και κενότητα. -Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σ'αυτό που να πρέπει να εποπτεύεται, εάν μπορούμε εδώ να μιλάμε για εποπτεύειν, ή το ίδιο είναι αυτό τούτο το καθαρό, κενό εποπτεύειν. 

Εξίσου τόσο λίγο μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι μέσα σ'αυτό, ή το ίδιο είναι μόνο τούτο το κενό νοείν. 

Το Είναι, το απροσδιόριστο [ακαθόριστο] άμεσο, στην πράξη είναι Μηδέν και τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από Μηδέν..."


Κάποια αρχικά συμπεράσματα
Το Μηδέν ως κατηγόρηση του Είναι διαμεσολαβείται αρχικά από μια αποφατική και επαρκώς μουσικο-Λογική εννοιολόγηση τόσο του Είναι όσο και του Μηδενός στον τρίσημα κυμαινόμενο τόνο μιάς μορφής αποφατικότητας. 
Η συνέχεια και η ολοκλήρωση της ερμηνείας μας για την γνωσιολογική και γνωσιο-οντολογική λειτουργία του Μηδενός ως αρχικού κατηγορήματος του Είναι, στην επόμενη δημοσίευσή μας..


Ι.Τζανάκος


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 5 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..