Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Το καρκίνωμα του κεμαλισμού ως παράδειγμα..




Η διαφοροποίηση ενός αρχικού (παραδείγματος) προτύπου σκέψης και δράσης έχει ιδιαίτερη σημασία αν αφορά ως διεργασία ένα πρότυπο που περιέχει αποτρόπαιες πτυχές. 
Το απώτατο οντολογικό και πολιτικό θεμέλιο του δυτικού κόσμου είναι η αρχαία ρωμαϊκή "δημοκρατία": πρωτο-εθνικισμός/κρατισμός/καισαρισμός/στρατιωτικός μισθοφορισμός/κοινωνία του θεάματος. 
Η άνοδος του δυτικού αστικού κόσμου από την "εποχή" του ύστερου μεσαίωνα καθορίστηκε σημαντικά από αυτό το αρχικό πρότυπο που εξάλλου ποτέ δεν έπαψε να παίζει έναν ρόλο εκεί. 
Η μεταφορά αυτού του αρχικού προτύπου, ακόμα και δια των "αντιπολιτευόμενων" μορφών του, σε όλο τον κόσμο, είχε συγκεκριμένα καταστροφικά αποτελέσματα που είχαν το δικό τους ελεεινό δημιουργικό χαρακτήρα. 
Λίγοι γνωρίζουν πως ο κεμαλικός φασισμός-ολοκληρωτισμός ως αποτέλεσμα (γερμανόφερτης αλλά και αυτοφυούς τουρκικής) αποτρόπαιας ιδεο-διανοητικής σύνθεσης εθνικισμού-σεκουλαρισμού-κρατισμού ήταν όχι μόνον ο πρώτος που οργάνωσε και υλοποίησε την πρώτη νεωτερικού τύπου γενοκτονία αλλά και εκείνος ο φασισμός-ολοκληρωτισμός που αποτέλεσε πρότυπο για τον ναζιστικό φασισμό-ολοκληρωτισμό. 
Οι τούρκοι κεμαλοφασίστες όχι μόνον προ-υπήρξανε χρονικά των ναζί αλλά αποτέλεσαν και πρότυπό τους. 
Σε κάποιο βαθμό ο Χίτλερ και οι ναζί "διδάχτηκαν" από τον Κεμάλ. Αυτό έχει αποδειχθεί συγκεκριμένα. Οι νεώτεροι τούρκοι φασίστες έχουν προσθέσει στον Λόγο του αποτρόπαιου πατρός τους τον τακφίρι φονταμενταλισμό, που με την σειρά του είναι σύνθεση των χειρότερων στοιχείων της μουσουλμανικής πίστης με τον δυτικό τρόπο σκέψης και τεχνικής. Και σε αυτούς τους ανθρώπους οι "εδώ" φιλελεύθεροι δημοκράτες, οι αριστεριστές, οι ευρώδουλοι, κάνουν τα στραβά μάτια. 
Τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί;
Να σας το πω απλά, από την μεριά μου:
Το πρωταρχικό ζήτημα στην περιοχή "μας" δεν είναι το ελληνικό έθνος εν γένει και το ελληνικό έθνος κράτος εν γένει, η ''υπεράσπιση" ή η "αποδόμησή" του, αλλά ο δυτικοφασιστικός, και πρόσφατα και φονταμενταλιστικός, ολοκληρωτικός τουρκισμός/κεμαλισμός/ισλαμοκεμαλισμός.
Αν δεν συντριβεί πολιτικά και στρατιωτικά το τουρκικό κράτος, αν δεν αναθεμελιωθεί η τουρκική κοινωνία σε πραγματικά δημοκρατικές βάσεις αρνούμενη τις άθλιες θεμελιώσεις της,  δεν υπάρχει πραγματική βάση για ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. 
Αλλά για να το κάνει αυτό πρέπει και η ίδια να αναπτύξει την δική της, μη δυτική, ταυτότητα και να αποσπαστεί από το γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πλέγμα του δυτικού κόσμου. 
Τότε θα υπάρχει η δυνατότητα να οικοδομηθεί ένας άλλος νέος κόσμος στην γειτονιά του, όπως συμβαίνει σε κάθε νέο κόσμο που είναι πραγματικός νέος κόσμος και πραγματικός κόσμος. 
Το πραγματικά τραγικό είναι πως η άνοδος των ισλαμιστών στην Τουρκία στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην πραγματική ανάγκη του τουρκικού λαού να διώξει από μέσα του το κεμαλικό καρκίνωμα. 
Αυτό που δεν κατάλαβε ο τουρκικός λαός ήταν πως οι ισλαμιστές του Ερμπακάν και Ερντογάν παρέμειναν πάντα κεμαλιστικά τομάρια..







Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Συνοικία..


Αφιερωμένο στους "εκλογείς" και τα κινήματα, επαναστατικά και μη..


Συνοικία.. 

 

Κι αν δεν υπάρχει να λυθείς
και να ξεφύγεις από τον πόνο
Όλα να είναι για πάντα όπως είναι
και οι κόσμοι ένας κόσμος χαλασμένος
για πάντα
και οι προσπάθειες ένας ζητιάνος
που εκλιπαρεί ένα τέλος
χωρίς να του δίνεται ούτε το χθές
Κι αν δεν υπάρχει να χαθείς
και να ξεφύγεις από τους κύκλους
Όλα να είναι όπως θα ήταν κι αν δεν ήταν
και οι κόσμοι πετράδια στο βυθό της μέρας
για λίγο
και οι ελπίδες αλυσίδες πάνω στις αλυσίδες
χωρίς να τελειώνει τίποτα
σε μια εκπύρωση συνεχή
την αυτοκρατορία της εμμένειας
στην επικράτεια του πόνου
και ο θάνατος όπως η ζωή
άθλιος χαρούμενος
γκριμάτσα λύπης
Κι αν δεν υπάρχει να φύγεις
τι υπάρχει θα πεις
και θα ξαναπείς σέρνοντας ερωτήματα
που αναζητούν άλλα ερωτήματα
και απαντήσεις λαγούμια
με αστρικές παρενέργειες
θεϊκά λάθη
"συγγνώμη"
είπε ο πανάγαθος
και ησύχασε αδιάφορος
ελευθερία βούλησης
αναγκαιότητα μέθης
λήθη αιτίων
ηλίθια όντα γερμανικά
σοφότατα
λάθη ανθρώπινα
Κι αν δεν υπάρχει έξοδος
ούτε είσοδος
ούτε δρόμος
μόνο ένα δωμάτιο με χαλασμένα έπιπλα
κουτσές καρέκλες σάπιους καναπέδες
το σύμπαν περιστρεφόμενο στον εαυτό του
τον τέλειο σακάτη των νόμων
βρυχόμενο σαν ηφαίστειο
σε έναν πλανήτη που θα πεθάνει
το τέλειο μικρό σύμπαν 
απειλεί τα σπλάχνα του
Κι αν δεν υπάρχει μεσοτοιχία
πόρτα
παράθυρο
αλλά ένα ερείπιο πάντοτε
μια πρόθεση χωρίς σκοπό
ένας σκοπός χωρίς νόημα
μια γερουσία φαφούτηδων δαιμόνων
ένα τάγμα μνησίκακων αγγέλων
υγρό υπόγειο στη Λόντρα
καλύβι στο Βόρνεο μέσα στη ζούγκλα
κουνούπια
βόμβες ναπάλμ
συναυλίες ειρήνης εκκωφαντικής
Κι αν δεν υπάρχει χρόνος
μόνο τροχοί που βασανίζονται μόνοι τους
δόντια που τρίζουν απ'το κρύο
ιδρώτας 
σπυριά με πύον αιωνιότητα
ακαμάτηδες θεοί της συνοικίας
καφενεία εξάψεων το απόγευμα
θόρυβος συμπτώσεων
συναντήσεις
συμβόλαια
μεροκάματα
αποπερατώσεις
συντάξεις
Κι αν δεν υπάρχω ούτε γω
θα είναι τότε 
που η σκιά τραγούδησε ξανά..


Ι.Τζανάκος

Λαύριο 1

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

'Paris massacre inspired by ISIS’ / 'Turkey is arming this gang’








MESOP : THE CHARLIE HEBDO EDITOR IN CHIEF WITH A SOLIDARITY ADDRESS TO KURDS & KOBANE

situation






http://en.firatajans.com/news/news/paris-massacre-inspired-by-isis.htm

The Democratic Kurdish Community Council in France issued a statement following the murderous attack on the Charlie Ebdo magazine, saying: “This murderous gang has now slaughtered people in Paris just as it is murdering Kurds in Kobanê, Sinjar and other parts of Kurdistan.” The statement recalled Turkish support for ISIS and called on European countries to review their policies towards Turkey.
The statement said: "We, the Kurdish community in France, condemn these brutal murders carried out by fanatical reactionary killers masquerading as Moslems. We wish to emphasise, as Kurds who have suffered most from such terrorist attacks, that there is no alternative to democracy and freedom.”
The statement drew attention to the role of ISIS in the massacre, saying: "The gang of murderers referred to as ISIS, which has grown due to support from some international imperialist states and certain regional powers, has turned the Middle East into a bloodbath, pitting communities, religious groups and tribes against each other. We consider that this massacre is the result of orientation by ISIS, and demonstrates once again that all peoples and nations need democracy and freedom.”
'Turkey is arming this gang’
The statement said those who had slaughtered the Charlie Ebdo staff in Paris were carrying out murders in the same way as ISIS was murdering Kurds in Kobanê, Sinjar and other parts of Kurdistan. “For these murderers Kurds, French, German, British, they are all the same,” it added.
The statement noted that Turkey, a member of NATO, was nourishing and arming ISIS, adding: “President Erdoğan almost every day criticises the policy of France and the US towards Kobanê, presenting a target for this murderous gang.”
Call on European countries
The statement called on France and all European countries to review their policies towards Turkey and offered its condolences to the families of the victims and the people of France.




 http://en.firatajans.com/news/news/yazidis-in-amed-sinjar-must-be-autonomous.htm

Yazidis in Amed: Sinjar must be autonomous
Large numbers of people from the Yazidi community who fled to the Kurdish province of Amed in North Kurdistan following the attacks of ISIS on Sinjar on 3 August  held a march and a press conference afterwards in the Yenişehir Social Complex where they have been sheltering. Gathering together in front of the administrative building of the camp, the Yazidi people first marched to the camp centre holding flags of the PKK and chanting slogans “Biji Berxwedana Şengalê – Long live the resistance in Sinjar” and “Şengal a meye, Öcalan serokê me ye – Sinjar is ours, Öcalan is our president”.
Speaking here in Kurdish on behalf of the Yazidi people, the camp spokesperson, Hıdır Haci, said Sinjar must be recognised as autonomous.
Recalling the massacre perpetrated by the ISIS gangs and the humanitarian tragedy that took place in Sinjar, Haci said: “We want Sinjar to defend itself, that no one protects it. If Sinjar is to be protected, than let an autonomous structure be built. Let the people of Sinjar protect their own lands and country themselves”.
Haci said they called on all the Kurds as the Yazidi people for the unity of Kurdish people, adding that all the Kurds in the world must be hand in hand and in unity, leaving aside their political or other differences. “Let’s struggle together, and defend ourselves”, said Haci.
Answering a question as to why Sinjar is not under the protection of the Federal Kurdistan Region, Haci said: “We want Sinjar to govern and defend itself. We want self-management. We will return only if Sinjar is recognised as autonomous”.
Concerning a question about the Cejna Yazidi Feast celebrated last month, Haci said there is no feast to be celebrated until Sinjar is fully liberated from the cruel gangs targeting the honour of the Yazidi people. Haci said the northern part of Sinjar had already been liberated and that he believes that the rest of Sinjar will also be liberated soon.
Following questions, Haci said they have collected 3 thousand 500 signatures for the “Freedom for Ocalan” campaign, adding that they collected the signatures for the freedom of Ocalan on behalf of the Sinjar people. Haci called out to the authorities, the Turkish state and world public for the release and freedom of Öcalan.
Following the press conference, Turkish soldiers raided the camp with armoured vehicles alleging that the flags and the banners held are illegal and demanded the marchers put down the flags. Following short-lasting tension, the soldiers left the camp area.




 http://en.firatajans.com/news/news/heavy-blow-on-the-gangs-in-kobane-58-killed.htm

Heavy blow on the gangs in Kobanê: 58 killed

The YPG Press Office has issued a statement regarding the ongoing clashes in Kobanê on the 114th day of ISIS gang attacks on the city.
An attack launched yesterday morning with heavy weaponry brought in from Rakka and Jarablus was repulsed by the YPG/YPJ fighters.
YPG further reported that 58 gang members were killed in the clashes.
Giving detailed information about the clashes of the last 24 hours, YPG said the gangs launched an attack on the area between Mekteba Reş to the east of the town to the Water Reservoir to the south of the town. “Bombarding the emplacements of our forces with rockets and mortars that they placed outside of the town, the gangs tried to advance on the ground with armoured vehicles”, reported the YPG, adding that all the attacks of the gangs were repulsed by the YPG7YPJ fighters, who inflicted heavy blows on the gangs. YPG said fierce clashes continued until midnight and that the gangs were completely repulsed following close quarters clashes.
YPG further reported that YPG/YPJ forces destroyed 2 vehicles and a howitzer in the Mezra Dawid area to the north east of the town while destroying 1 vehicle with a mounted anti-aircraft gun and damaging 1 other in the Mistenur foothills to the south east of the town.
YPG said a total of 58 gang members were killed in the clashes as far as ascertained, adding that the corpses of 39 of those killed were in the areas controlled by the YPG forces.
YPG Press Office further reported about clashes in Serêkaniyê, saying that the YPG/YPJ forces launched an operation against the gangs emplaced around the village of Dohma to the south west of Serêkaniyê. YPG said YPG/YPJ forces destroyed a vehicle with gang members in it, however could not ascertain the number of the casualties of the gangs.




French Islamic State (ISIS) Fighter To Muslims In France: If You Cannot Immigrate To The Caliphate, Blow Up France, December 21, 2014.
French Islamic State (ISIS) Fighters Urge Muslims In France To Immigrate To Caliphate, Urge Them To Target And Terrorize France, November 19, 2014.
French Islamic State (ISIS) Fighter Threatens France With Retaliation: ‘We Shall Call Upon All Of Our Brothers Who Reside In France To Kill Any Unbeliever There’, October 14, 2014.
On Facebook, French Islamic State (ISIS) Supporters And Fighters Urge Attacks In France And Europe, October 13, 2014.
Online Jihadi Reactions To Recent Wave Of Attacks In France, December 23, 2014.
French ‘Gatekeepers’ Disseminate Islamic State (ISIS) Information On Social Media, December 31, 2014.
French Pro-ISIS Forum To Jihadis In France: ‘Never Surrender!’, November 13, 2014.
Islamic State (ISIS) Releases Fourth Issue of Its English Language Magazine ‘Dabiq'; Urges Attacks On Citizens From Countries That Participated in Coalition Strikes Against ISIS , October 13, 2014.
British ISIS Fighter Urges Muslims In West To Carry Out Attacks At Home: ‘Unlike Us, You Can Cause Damage, You Can Cause Real Damage’, October 4, 2014.
Jihadi Chatter Online, Including On Social Media, About Using Ebola, Poisons As Weapon Against The U.S. And The West, October 3, 2014.
AQIM Threatens France, Promises News Of Attacks Against French Soldiers, Calls On Muslims To Join Jihad In Sahara, May 1, 2014.



MESOP NEWS : NEUES ISLAMISTISCHES GANGHOME TÜRKEI / HAMAS BOSS MESHAAL GOES ANKARA

7 Jan 2015 – Monday and Tuesday saw conflicting reports that Hamas head Khaled Meshaal, who has for the past several years been based in Qatar, was expelled from the country and preparing to take up residence in Turkey. Speculation began Monday night in Turkish media and continued into Tuesday afternoon, with both Doha and the terror group denying the report. The Washington Post on Tuesday noted that even though Doha has “lavished support on Hamas” in recent years, the Gulf state “has recently been trying to reconcile with Egypt, which asked that Qatar limit its support for the Islamist Muslim Brotherhood group, including its offshoot, Hamas.” Turkey is already home to several top Hamas and Muslim Brotherhood leaders – notably Saleh al-Arouri, the architect of Hamas’s West Bank infrastructure and the believed to be behind several Hamas plots including the June kidnappings and murders of three Israeli boys, and Imad al-Alami, described by experts as a “founding father” of Hamas.

Meshaal himself had made a surprise appearance at a rally in Turkey last month, during which he praised Ankara’s leadership and called for close Turkish-Palestinian ties to what Haaretz at the time described as a “fawning crowd” of demonstrators. Turkish backing of the terror group is nothing new – a 2012 report in Today’s Zaman suggested that Ankara was poised to become Hamas’s top financier – but Washington has begun to face increasing criticism over the NATO ally’s sponsoring of a terror group. Reporters at a State Department press briefing last month pressed Deputy Spokesperson Marie Harf on whether Turkey could “continue to be a close partner and NATO ally if, in fact, it is supporting a designated terrorist organization?” 




MESOP SUMMARY : “LIONS OF ISLAM ROAR IN FRANCE” / WATCH ALL INTERNET CONFESSIONS BY ISLAMISTS

Online Jihad Supporters Celebrate Attack On Headquarters Of French Satirical Weekly ‘Charlie Hebdo’

MEMRI – The Middle East Media Research Institute – 7 Jan 2015 – Jihadists online celebrated today’s deadly shooting at the Paris headquarters of the satirical weekly Charlie Hebdo, which has satirized Islam and the Prophet Muhammad in some of its issues.[1] Participants on jihadi forums and social media praised the attackers, saying that the shooting was a legitimate act of revenge against the weekly for insulting Islam and against France for its crimes against Muslims. – Reactions On The Forum Jihadi Media Platform

Members of the pro-ISIS forum Jihadi Media Platform (alplatformmedia.com) lashed out at France. A member called Al-Dia’ Al-Gharib wrote: “France was [once] part of the land of Islam and will return to be the land of Islam, in spite the worshippers of the Cross.” Another, who goes by the name Muhib Al-Salihin, wrote: “France is one of the harshest enemies of Islam and of the Islamic State in particular.” Forum member Abu Al-Qassem Al-Shawqi commented: “[This] is news that quenches the thirst for revenge. By Allah, beloved ones, let us not think lightly of prayers. By Allah, they [the attackers] are soldiers of Allah.” And a member calling himself Abu Bakr Al-Zari’ni remarked: “Congratulations to France and to its people for reaping what their hands sowed. Did these evil cartoonists think that we were a nation that would remain silent in face of those who insult our Prophet…? Did [French President] Hollande and the governments that preceded him think that their interventions and despotism in the lands of the Muslims would not be met with retribution? No, by Allah, from now on the youths of Islam will no longer remain silent, especially since we have a state [ISIS] to mobilize armies if anybody insults the nation of Islam.”
Arabic Reactions On Twitter
Arabic-speaking jihad supporters also celebrated the attack on Twitter, some using the Arabic hashtag “Paris Is Burning.” Many of them shared videos from the scene of the attack, calling the shooters “heroes” and praising them for avenging the honor of the Prophet and of Islam. One, who calls himself Najam (@35njm), wrote: “#Paris Is Burning. Oh Allah slaughter them, Allah attack them. This newspaper insulted the Messenger of Allah and Islam.” ISIS supporter Hamel Al-Liwa’ (@blue964) tweeted: “Fear prevails among the newspapers and journalists who hate Islam. There are demands for military protection of the paper headquarters. #Paris is turning into a military barracks.” Another ISIS supporter, Al-Khilafa Hiya Al-Hal [“the Caliphate is the solution”] (@death4x), shared a video of the attack and commented: “France turned the lands of the Muslims into battlefields, and now the Muslims have turned Paris into a battlefield. Allah akbar.”
French Reactions On Twitter
The following are some reactions by French-speaking jihadists on Twitter. ISIS supporter Abou Hafs (@Ansar_Al_Ouma) tweeted: “Oh Allah, the honor of your prophet has been cleansed.” Another, Al Furat Wadijlah (@AlFuratWadijlah), commented on the character of the attack: “An RPG7 with Kalashnikovs, it’s a well prepared assault.” He added: “That dog Charb [Charlie Hebdo editor-in-chief and cartoonist Stéphane Charbonnier, who is one of those killed in the attack] was supposed to publish this drawing on the first page this week:”
The caption of the cartoon says “Still no terror attacks in France.” The jihadist comments: “Wait! We have until the end of January to give [you] our [new year’s] greetings.”
French ISIS fighter Abu-Talhal (@Abu-Talhal ) expressed regret that the shooters did not have cameras mounted on their guns: “They were lone wolves [smiley] haha. A go-pro ‘camera’ on their AK47s, walking to Charlie Hebdo, that would be nice.” Jihad supporter Ibn Mustafa (@Ibn_mustafa_51), like many others who commented, reminded his readers that the shari’a punishment for insulting Allah and the Prophet is death: “This is the status and punishment in Islam for those who insult Allah and his messenger.” ISIS supporter Kheyrad dine (@Kheyradine) warned against the reaction of the French authorities: “There will certainly be many arrests of pro-ISIS brothers, [so] arm yourselves and don’t turn your backs. Be soldiers of Allah.” He added a threat to the French president: “Die in your rage… Haha, the next one is the president, Inshallah… Brothers, fire up the volcanoes of Jihad, go forth to paradise that is as wide as the heavens and the earth. Allah’s victory is close! The hearts of the infidels are trembling, Allah be praised! As for the news about the brothers [who carried out the attack], may Allah grant them the highest of ranks! Pray for them!”
English Tweets
Various jihadists also tweeted in English. The British Umm Hussain Britaniyya (@UmmHussain107), who resides in Syria and is married to an ISIS fighter, wrote: “Who printed cartoons of our Prophet and our Caliph Ibrahim, you filthy kuffs [infidels].” Australian ISIS fighter Abdul Ali (@abdul_ali_) wrote: “Lions of Islam roaring in France”
A Dutch pro-ISIS twitter page called “Fighting Journalist” (@FightingJmedia) featured the message: “Takbeer!!!… Vive Le France!!! You can insult the prophet and pay the price 20 years later!”
It should be mentioned that Al-Qaeda in the Arabian Peninsula (AQAP) put Charlie Hebdo editor and cartoonist Stéphane Charbonnier on a “most wanted” poster published its English-language magazine Inspire in March 2013.
[1] Perhaps coincidentally, the attack occurred hours after the weekly published a cartoon of ISIS leader Abu Bakr al-Baghdadi earlier today.





MESOP : PARIS = THE CAPITOL TOWN OF ISLAM IN 21th CENTURY (Walter Benjamin)

 French ‘Gatekeepers’ Disseminate Islamic State (ISIS) Information On Social Media (CLICK BOTTOM LINKS FOR VIEWING DOCUMENTS & PICS)

By: S. Benjamin* (MEMRI) 7 Jan 2015 – Young French jihadi sympathizers have, under various aliases, become “gatekeepers” for Islamic State (ISIS) information available in French on social media. Given the sheer amount of information to sort out, as well as the fact that a vast amount of information is published in Arabic, gatekeepers and distributors are critical to the success of spreading the ISIS message to the non-Arabic-speaking public, despite the growing amount of material published by official ISIS media groups originally in Western languages. The following report will profile two of these gatekeepers and explain their role within the jihadi media apparatus. The individual behind the “Ibrahim Crush-our-enemies” account suspended his online activities for some time due to issues with law enforcement in France,[1] but is now active on Twitter. The jihadi using the alias “Ichigo Turn,” who was absent for some time because he went to Syria, joined ISIS as a jihad fighter, and sustained a leg injury, has resumed his role as a key disseminator of ISIS propaganda to the Francophone jihadi network.

Screenshot of the ISIS video “Salil Al-Sawarim 4″. [2] Ichigo Turn claims to be the man in the center with body armor.
Facebook profile picture of the individual behind the alias “Crush-our-enemies by stealth,” August 2014.
Information disseminators, or gatekeepers, play a key role in the jihadi media strategy, especially among non-Arabic-speaking audience. They serve as an entry point into the online jihadi world by providing all the necessary links, translations, and information to online supporters, sympathizers, and new recruits to the jihadi cause.
The use of social media by official jihadi groups on the battlefield is a relatively recent development in the history of online jihadi material dissemination. The main channels of distribution for these groups were previously online forums and message boards, before they gradually transitioned to a widespread use of Twitter and Facebook as the principal means of distribution.[3] Most of the available material was once only in Arabic and the jihadi community was heavily reliant upon individual initiatives by bilingual supporters to translate and distribute this content into whatever language they could. Jihadi material originally produced in a Western language, such as the Al-Qaeda English-language magazine Inspire, was relatively rare, and prized by supporters.
Recent shifts in the ISIS media strategy have led to in-house publishing, translation, and distribution, such as has been observed with the Al-Hayat Media group, the official media branch of ISIS for Western audiences. This development has led to a decrease in the importance of the gatekeeper/translator role within the distribution channel. However, the role of the intermediary between the sources and the audience remains essential, due primarily to the sheer amount of data available from various sources, most of which are still in Arabic. Moreover, the official jihadi media channels are the main target of censorship efforts; therefore, the permanence of the social media presence relies heavily on the main information disseminators’ capabilities as intermediaries and conduits. As such, gatekeepers hold a critical role in maintaining the flow of jihadi information from official and non-official sources to the public, and add a layer of filtering and control.
Ichigo Turn – A French Supporter-Turned-ISIS Fighter
The personal journey of Ichigo Turn offers insight into the path of young Western jihadi sympathizers who became fighters, and sheds light on the importance of social media activism as a means of recruiting individuals into the jihadi movement.
Ichigo Turn was a jihadi supporter from France who was active on forums and social media before deciding to leave and join the jihad in Syria himself. There is little personal information available about him; it is known that he is a 25-year-old French national with a good command of written and spoken Arabic, and that he traveled to Syria in March 2014 to join the jihad with ISIS. His use of French slang suggests that he is from a poor suburban area. His comments on his Facebook accounts also suggest he had been arrested in France for a terrorism-related offense. The nickname he chose, Ichigo, is a reference to a Japanese animation character, a sword-wielding god of death.[4]
Under aliases such as Abou Jihad or Jund Al-Fida, Ichigo Turn began his jihadi career online by distributing translated material from the principal jihadi forum Shumoukh Al-Islam[5] to the French jihadi forum Ansar Al-Haqq, at the time when forums were the principal means of online information distribution. He then shifted his activity to social media, using his Twitter and Facebook accounts to relay the material and offer insights, summaries, and translations, as well as French-language updates on developments from jihad arenas. Posting publicly in French to his several thousand friends on Facebook (over 2,000 at the time his most recent account was shut down by Facebook), Ichigo Turn was until January 2014 a key figure providing access to pro-ISIS jihadi information to non-Arabic-speaking French jihadi sympathizers on social media.
In January 2014, Ichigo Turn stopped publishing online; some followers believed he had been arrested by authorities. However, on March 15, 2014, fellow French national and jihad fighter Abou Shaheed announced Ichigo Turn’s arrival in Syria.[6] This was later confirmed by other ISIS fighters. According to his own statements, Ichigo Turn joined an ISIS combat unit, was trained in weapons and explosives, and fought in Syria and Iraq. In May 2014, he sustained a bullet wound from machine gun fire in his right thigh and was taken to a hospital in the ISIS-controlled Al-Raqqa for treatment; he is currently recovering. He resumed his online presence immediately upon his arrival at the hospital, stating that he had been in a unit that was “forbidden to use the Internet,” thus confirming to his followers that he had already been in Syria for several months.
His presence in Syria as a member of the ISIS, and his “war wound,” have increased his credibility and standing among online jihadi supporters, as he continues to distribute ISIS material and information, and to offer his opinions and testimony on jihadi news. His online activity is presumed to be intensely monitored by Western intelligence and security services, and his multiple social media accounts have been shut down many times. The trust and support he has gained on the online Francophone jihadi community enable him to re-enter the network through secondary accounts and alternate names, and to continue his activities as a distributor of pro-ISIS jihadi news.
At the time of this writing, Ichigo Turn is maintaining an active Twitter account.[7] He is believed to be moderating the Ansar Al-Haqq French jihadi forum, and to have contributed to the putting in place of the forum’s new and strictly enforced pro-ISIS policy.[8]
Screenshot of a Facebook comment to Ichigo Turn, June 2014: “I think yours is the account most [frequently] censored[by Facebook], praise Allah, we can tell they don’t want you to inform us, we love you for Allah’s sake for what you do brother”
Ibrahim, aka “Crush-our-enemies by Stealth”
Ibrahim, aka “Crush-our-enemies by Stealth,” is a prominent online ISIS supporter and Francophone information disseminator. From December 2013 to June 2014, his Facebook account was one of the most active French-language ISIS information disseminators. His online activity is similar to that of Ichigo Turn: publishing pro-ISIS documents, news, etc. Ibrahim is a French citizen of Moroccan descent, in his early 20s, living in Nimes. He is a university student, and spends his summers with family near Oujda, Morocco. He spends a lot of time at home and online due to his poor health. An early supporter of the Islamic State, he quickly became a key online distributor of information, sending dozens of daily posts relating to the latest news concerning ISIS to his thousands of followers. Such a position in the network made him an obvious target for security services and online censorship. He stopped his dissemination activity due to his arrest by the French police and to ensuing encounters with the French authorities. However, regardless of the risks involved with disseminating pro-ISIS material (incitement and praising terrorism is a criminal offense under French law), he has steadily maintained the flow of information. Ibrahim is currently on Twitter,[9] and is slowly resuming his dissemination activity.
The Facebook account of an ISIS gatekeeper: “Well, given the circumstances… Given that some accounts have been taken down… I will restart my service of information spreading…minus the throat-slitting scenes. By the way, here is the message by brothers on site [ISIS members in Syria and Iraq] that forbids the sharing of pictures or videos of throat-slitting under threat of prosecution…”
The Activity Of An Information Disseminator/Gatekeeper
The online activity of both these disseminators can be divided into different categories. The two principal activities are the monitoring and relaying of jihadi news, and the distribution of official jihadi material. The secondary activities include providing commentary and insight that convey ISIS’s position on various issues, as well as offering or relating personal testimony and information directly from the front lines.
The following are examples of the different types of online postings. Any of the above activities often involve some translating from Arabic to French, and occasionally from English to French as well.
As the examples below demonstrate, the key role of the gatekeeper within the network of online ISIS supporters grants him access to information, individuals, and organizations which may be inaccessible to basic users. As such, the gatekeeper can also act as an intermediary between elements of the network, or between an individual and an official jihadi media organization. In this case, the gatekeeper can act as a filter and provide an extra level of security for operatives.
Screenshot of an exchange on Facebook between two distributors of ISIS media material Al-Dawla Islamiya Media’ and Ichigo. The individual behind the Al-Dawla account wishes to make contact with the official ISIS media groups and turns to Ichigo, who was in Al-Raqqa, Syria at the time, to make the connection. Al-Dawla Islamiya Media: “Ichigo, do you know how I can make contact with the brothers of Al Furqan or Al-I’ttissam [two official ISIS media production groups]?”Ichigo:”You can’t but I know them. What do you want? […]”Al-Dawla Islamiya Media: “I would like to know some stuff about the editing […]” Ichigo:”Tell me everything in detail in a private messages, I am out of battery.”

Facebook messages published in May 2014, by “Crush-our-Enemies, “the Islamic State information disseminator. The top message illustrates disseminated news: “Latest news! The Islamic State just launched a surprise attack against the [Assad] regime forces in the city of Tel Blat [and Al-] Safirah [two small towns in the eastern suburbs of Aleppo], cut off all supply routes for the loyalist forces in Sheikh Najjar [town in north-east Aleppo]. Think of them in your prayers!” The bottom message is an example of the disseminator relaying and translating official ISIS information, in this particular case an official communiqué by the ISIS regional authority in Deir Al-Zour.
These are two June 2014screenshotsfromIchigo Turn’s Facebook page showing posts in which he expressed his opinions to his audience beyond his role as information disseminator. The first message reads: “When Muhammad Merah [perpetrator of the 2012 Toulouse and Montauban shootings], May Allah accept him, killed those kikes, oh wow, I was so happy!” The second post sparked much debate on his Facebook page, when he effectively called the well-known Moroccan Salafi scholar Omar Haddouchi an apostate. ISIS attacked and threatened the Moroccan sheikh for having expressed criticism of ISIS leader Al-Baghdadi.[10]
Example of a June 13, 2014 post by Ichigo Turn: “The [Islamic] State killed 14 apostates and captured a 23 [likely a 23 mm Russian made anti-aircraft gun] and a 14.5 (heavy weapons) [likely a 14.5 mm Russian made heavy machine-gun] in Al-Bab [town in Aleppo province].” The reaction to the information is a good indication of the target audience of such posts: “Praise be to Allah who gave these weapons to His soldiers.” http://www.memrijttm.org/french-gatekeepers-disseminate-islamic-state-isis-information-on-social-media.html




MESOP : THE CHARLIE HEBDO EDITOR PICTURED ON ISLAMISTS WEBSITE 2013






situation



MESOP NEWS : Forget ISIS: Shia Militias Are the Real Threat to Kurdistan / By Alex Vatanka

Nationainterest org 6 Jan 2015 – In Iraq, the Islamic State (ISIS) is no longer on the offensive. That is particularly true on the Kurdish front in the north where the ISIS onslaught is now contained.

The Iraqi Kurdish military, the Peshmerga, proved to have the capability to repel the extremist Sunni fighters from ISIS and to hang on to recaptured territory. They have done so largely without many resources or support from West. With the ISIS threat contained, the Peshmerga are now looking to regroup, but are also increasingly concerned about a new threat on the doorsteps of Iraqi Kurdistan, that of approaching Shia militias that are coming north and are backed by Iran. Ali Larijani, Iran’s influential speaker of parliament, recently made a visit to the Kurdistan Regional Government (KRG) and both sides applauded the symbiotic state of Iran-KRG relations. While Larijani is the most senior Iranian official to visit the KRG since the establishment of the autonomous region, some leading Iraqi Kurdish officials fear Iran’s empowerment of Iraqi Shia militias is a recipe for a new battle front in Iraq’s north.

The view from the Peshmerga
The Kurds and Iraqi Shia militiamen are already engaging in disputes about jurisdiction and authority. This in the context of the KRG seeking to provide law and order and services to newly recaptured towns. The goal is to encourage displaced families to return to their hometowns.
This mission, however, is proving complicated. Several Shia and other militias, formed by local volunteers, do not always see eye to eye with KRG officials. In fact, these militias are not only challenging the Peshmerga forces but also the armed forces of the central government in Baghdad when it comes to postmilitary recovery operations. Meanwhile, the Ministry of Peshmerga has incorporated some of the local volunteers formed by Yezidis and Christians in Sinjar and at the outskirts of the cities of Mosul and Kirkuk. Further north inside KRG territory, the Minister of Peshmerga Affairs, Mustafa Sayid Qadir, maintains that his ministry is fully cooperating with Yezidi armed volunteers. In an interview with the authors, Qadir confirmed that the ministry has formed new units for minorities that are already in the ranks of the Peshmerga. Qadir maintains that the new units made up by minorities “will be officially incorporated within Peshmerga forces.” He denies that these forces will in the future pose a security threat and points to the critical role they played in the liberation of Sinjar from ISIS. “We need more arms and more resources to maintain these new recruits,” he insists.
Shia militias
However, from the KRG perspective, two Shia militia forces–Asaib Ahl Haq and the Badr militias–are uncontrollable.
Both these militias are backed by Iran, and the their military operations are effectively overseen by Qassem Suleimani, the head of the Qods Force, which serves as the external arm of Iran’s elite Islamic Revolution Guards Corps (IRGC).
The Iranian footprint inside Iraq has never been as explicit and strong as it is today. Only last week, Tehran acknowledged that a senior IRGC commander, Brigadier General Hamid Taqavi, had been killed while on advisory mission in Samara. Iranian state media have credited Taqavi as having been one of the founders of Asaib Ahl Haq. He is the most senior Iranian ranking officer to have been killed since the Iran-Iraq War (1980-1988).The Iranian-backed Shia militias are most active in Diyala, a province that borders both Iran and the KRG. The situation is seen by the Kurds as becoming increasingly untenable, particularly as the Shia militias are moving closer to Kirkuk. This is a strategic but disputed city claimed by both Kurds and Arabs, which has been under Peshmerga control since June when Iraqi government forces fled the city. Kurdish fears about a new front opening up is also rooted in the fact that the Ministry of Peshmerga has no official working arrangement with the Shia militias despite the fact that they have at times worked together against ISIS.
Qadir, the Minister of Peshmerga, refutes any working relationship between his men and the Shia militias. “We do not have any cooperation with them and we are not happy to have them closing in on our [KRG] borders.” Qadir maintains that one of the KRG’s main policy challenges is the fact that the Shia militias are officially answerable to no Iraqi governmental institution in Baghdad.Qadir traces the roots of the problem to two factors. First, the lack of cooperation between the Peshmerga and government forces has created an opening for the Shia militias. Second, the lack of access to arms and ammunition has hindered Peshmerga in the scope of its operations. “We do not have enough arms to distribute to all of the [Peshmerga] battalions and divisions, and we are still suffering from this weakness,” Qadir says.
Meanwhile, the shortcomings of the Peshmerga forces have created opportunities for the Shia militias. Both Badr and Asaib Ahl Haq are keeping many locals, particularly Sunnis, from returning to their homes after areas have been recaptured from ISIS. According to Kurdish sources, Shia militias have established several checkpoints between the KRG region and Baghdad with a number of Kurdish truck drivers arrested and held for ransom.
The role of Washington
KRG officials are keen for the United States and the anti-ISIS international coalition to take these factors into consideration when the day comes where much larger post-military and stabilization efforts will have to be implemented to reduce the long-term damage that the sudden rise of ISIS brought about.
Meanwhile, the improving ties between Baghdad and the KRG leadership has made it easier politically for Washington to provide direct military aid to the Peshmerga without being accused of undermining the territorial integrity of Iraq. And American support for ongoing plans to reform the Peshmerga is going to remain a critical factor for its success.
The intended reform and restructuring of the Peshmerga is touted as a step that will not only modernize the Kurdish forces but also de-politicize them. Qadir says that the “plan is to build a modern army under KRG’s authority rather than political parties,” in reference to Peshmerga forces historically coming from and being answerable to the two big parties in Kurdistan: the Kurdish Democratic Party (KDP) and the Patriotic Union of Kurdistan (PUK). “We have already started and I have the support of [KRG] President Masoud Barzani to implement reform,” Qadir insists. However, “without arms and training,” he says, “the unaccountable militias will continue to exploit the situation and undermine stability once ISIS is defeated.”Alex Vatanka is a senior fellow at the Middle East Institute in Washington D.C. Sarkawt Shamsulddin is co-founder of Kurdish Policy Foundation, a non-profit organization that focuses on Iraqi Kurdish politics. He is a former employee of the U.S. Embassy in Baghdad and the U.S. Consulate General in Erbil. http://nationalinterest.org




Syrian Army Establishes Platoon Of Suicide Bombers


In a video-clip posted on the Internet on December 30, 2014, the Syrian army’s Mountain Battalion declared the establishment of a martyrdom-seeking platoon. Following are excerpts: Click here to view this clip on MEMRI TV
4698MTV A.jpg 

Representative of suicide-bomber platoon: “In the name of Allah, the Compassionate and Merciful. We, the commandos of the Mountain Battalion, declare, from the peak of Mount Nabi Yunis, the establishment of a martyrdom-seeking platoon. This is our response to all the foreigners who have distorted the religion of Islam, and have defiled the soil of our country.
“The language of killing has never been taught on the land of Syria. Our language is the language of defending the country and its master against all those who have sold their souls to Satan and his followers. We are ready to sacrifice our lives so that the banner of Truth will fly high. May the Syrian flag continue to be a beacon to all the free people of the world, and continue to fly over every inch of our beloved Syrian land. Remember us when you celebrate victory.”
4698MTV B.jpg
Suicide-bomber platoon members: “Oh Syria, we respond to your call.
“Oh Syria, we respond to your call.
“Oh Syria, we respond to your call.
“Oh Syria, we respond to your call.”


MESOP TODAY’S OPINION : Why Hamas Feels So at Home in Turkey

by Burak Bekdil – The Gatestone Institute – January 1, 2015 – Originally published under the title, “Davutoglu and Mashaal: A Marriage Made in Heaven.”

Hamas leader Khaled Mashaal was given a hero’s welcome by Turkish Prime Minister Ahmet Davutoglu last month. In the heat of August 1980, Necmettin Erbakan, leader of the now-defunct National Salvation Party and founding father of political Islam in Turkey, published two articles, “Jerusalem and Zionism,” and “Anarchy and Zionism.” In the latter, he likened Zionism to an “octopus with numberless arms.” Some of those arms were “communism, capitalism, freemasonry and racism.”

Before that, in much of the 1970s, Turkey had been captured by political violence. It had killed on average a dozen people each day in clashes mainly between ultra left- and ultra right-wing militants.
The sole source of anarchy and chaos in Turkey, Erbakan then wrote, was Zionism.
Shortly after the publication of Erbakan’s articles, on Sept. 6, 1980, his party organized the infamous “Jerusalem meeting” in the central Anatolian city of Konya, an Islamist stronghold to this day. Thousands, including children, shouted “Death to the Jew” and marched through the city. Six days after the demonstration, the military staged a coup d’état. The generals not only wanted to crush warring extremists, but also religious fundamentalists. Like most of Turkey’s cabinet ministers and ruling MPs, Erdogan comes from the ranks of Erbakan’s school of political Islam. Little has changed in Konya’s political demographics since the 1980 coup. It still boasts being the center of Turkish political Islam even though, ironically, the city’s name is a Turkish distortion of its original medieval Greek name “Ikonion.” This August, three-quarters of residents of Konya voted for Recep Tayyip Erdogan, who became the president of the country, with 51.5% of the nationwide vote. Like most of Turkey’s cabinet ministers and ruling MPs, Erdogan comes from the ranks of Erbakan’s school of political Islam. But these days Konya is even more loudly proud of one of “its own sons.” Former Foreign Minister Ahmet Davutoglu, Erdogan’s choice, was elected party leader and prime minister this summer. Last weekend, Davutoglu gathered a regional party congress in his native Konya, where enthusiastic locals and party loyalists called him “a true grandson of the Ottomans.”
The party congress looked like any other congress of the ruling Justice and Development party [AKP]: a fawning crowd, cheering, singing and shouting pro-Davutoglu (and pro-Erdogan) slogans, and waving Turkish and Palestinian flags. But there was more. Davutoglu’s guest of honor at the party congress in Konya was Khaled Mashaal, head of Hamas’s political bureau and the darling of Messrs Erdogan and Davutoglu — a feeling that is apparently not unrequited. Taking the stage, Mashaal congratulated the Turkish people “for having Erdogan and Davutoglu.” Thundering applause, Palestinian flags waving passionately and thousands of AKP fans shouting, “Down with Israel!” Mashaal, who lives in exile in Qatar, shyly boasting an opulent life style, voiced his hopes that, together with the Turkish leaders, that they would “liberate Palestine and Jerusalem.”
“A democratic, stable and developed Turkey,” he said, “is a source of power for all Muslims. [A] strong Turkey means a strong Jerusalem, a strong Palestine.”
Unfortunately, Turkey is neither democratic, nor stable — nor developed. The world’s most credible pro-democracy institutions, most notably Freedom House, list Turkey in their democracy indices as either a “not free” or a “country with major democratic deficit.”
The country is scene to constant political bickering, and neighbors, next to Syria and Iraq, one of the world’s most unstable regions. Its per capita income is a mere $10,000.
In his speech, Davutoglu accused Israel of “attempts to reduce the Islamic character of Jerusalem,” and repeated that Turkey and Palestine have a common stance (against Israel). He also declared a new mission for Turkey: the self-declared guardian of Jerusalem and al-Aqsa Mosque. Whenever there is a visiting foreign dignitary, a head of state or a prime minister, Davutoglu will usually meet with his guest bilaterally for an hour or two. In Konya, his tête-à-tête with Mashaal lasted for four and a half hours. “Turkey will do whatever needs to be done to protect Jerusalem and al-Aqsa Mosque,” he said. More thundering applause, more Palestinian flags waving and more “Down with Israels.”
Whenever there is a visiting foreign dignitary, a head of state or a prime minister, Davutoglu will usually meet with his guest bilaterally for an hour or two. In Konya, his tête-à-tête with Mashaal lasted for four and a half hours — a span not surprising, given the lucrative engagement with “all things Palestinian.” Playing the champion of the “Palestinian cause” has traditionally been a smart vote-catcher in the Turkish lands, especially in Konya. Thirty-four years ago, the people of Konya had to take to the streets to shout “Death to the Jew,” wave Palestinian flags and chant all possible Quranic slogans — and clash with the military for doing it. Today, they enjoy the Islamist ritual at the regional congress of the country’s ruling party, with “a son of their city” running the show from the seat of the prime minister. Thirty-four years ago, their hearts and minds were united with their Palestinian brothers, but a public “Jerusalem meeting” could earn them a jail sentence. Today, failing to stand by the “Palestinian cause” could earn someone a jail sentence, if not a good public beating. Sadly, this is how democracy has evolved in Turkey.
Burak Bekdil, based in Ankara, is a columnist for the Turkish daily Hürriyet and a fellow at the Middle East Forum. http://www.meforum.org/4956/why-hamas-leader-khaled-mashaal-feels-so-at-home



Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Αναδημοσίευση από τις Ταξικές Μηχανές / Η Αλήθεια του Αφανισμού: Hegel, Brassier / Κριτικές σημειώσεις..




Αναδημοσίευση από τις
http://bestimmung.blogspot.gr/2015/01/hegel-brassier.html
και σχολιασμός τους, με κάθε επιφύλαξη για την άνιση αν και πολύ καλή γενικά μετάφραση του Γ.Φαράκλα που χρησιμοποιείται από τον αρθρογράφο-σχολιαστή "Ονειρμό"..




Ο καπιταλισμός πεθαίνει, γιατί όλα πεθαίνουν. Να επιταχύνουμε τη φθορά του, να φέρουμε το θάνατό του πριν τον δικό μας, πριν τους θανάτους που θα φέρει και σε δικαίωση των θανάτων που έφερε, να προλάβουμε να ζήσουμε την καταστροφή του, και μια ζωή που θα αξίζει να ζει κανείς.

Φιλοσοφικές συνηγορίες αυτού του μη αποδομήσιμου, Αληθούς Αφανισμού που είναι η άλλη όψη της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της απόλαυσης. Όμως, το πώς μπορεί κανείς να γίνει αυτή η διαδικασία αφανισμού, είναι ζήτημα, τελικά, της συγκεκριμένης κριτικής του υπάρχοντος (με τα λόγια και με τα όπλα). Αυτό το πέρασμα στο συγκεκριμένο, στην πολεμική πράξη που κατέχει τη κριτική επιστήμη και θεωρία, απέναντι στον εαυτό μας και στον ταξικό κόσμο που είναι ήδη στο μέλλον νεκρός-Αυτά και άλλα πολλά μας έμαθε εκείνο το αχτύπητο δίδυμο, ο Marx με τον Engels.


Hegel, Φαινομενολογία του Νου, μτφ Γ.Φαράκλας, σελ 536 και επ. 

  ''Όπως η καθέκαστη αυτοσυνειδησία δεν βρίσκει τον εαυτό της μέσα σ'αυτό το καθολικό έργο της απόλυτης ελευθερίας ως υπάρχουσας υφιστάμενης ουσίας, εξ ίσου λίγο τον βρίσκει μέσα σε κυριολεκτικά ενεργήματα κι ατομικές πράξεις της βούλησης της εν λόγω ελευθερίας. Για να οδηγηθεί το καθόλου σ'ένα ενέργημα, θα πρέπει να συγκεντρωθεί αυτό στο εν της ατομικότητας και να θέσει επικεφαλής μια καθέκαστη αυτοσυνειδησία. Γιατί μόνο σ'έναν εαυτό που είναι ένας είναι η καθολική βούληση ενεργά πραγματική. Έτσι αποκλείονται όμως όλα τάλλα καθέκαστα άτομα από το όλον του ενεργήματος αυτού, έχουν μόνο περιορισμένη συμμετοχή σ'αυτό, οπότε το ενέργημα δεν θά ναι ενέργημα της ενεργά πραγματικής καθολικής αυτοσυνειδησίας.-Κανένα θετικό έργο μήτε ενέργημα δεν μπορεί λοιπόν να παράγει η καθολική ελευθερία. Της μένει μόνον η αρνητική ενέργεια. Είναι μόνο  μανία αφανισμού.
  Η ανώτατη και πιο αντίθετη στη καθολική ελευθερία ενεργός πραγματικότητα, ή μάλλον το μοναδικό αντικείμενο που ανακύπτει ακόμη κατ'αυτήν, είναι όμως η ίδια η ελευθερία και καθεκαστότητα της ενεργά πραγματικής αυτοσυνειδησίας. Διότι η καθολικότητα αυτή που δεν αφήνεται να πραγματοποιηθεί διαιρούμενη οργανικά σε μέλη κι έχει σκοπό να διατηρείται ως αδιαίρετο συνεχές, διαφοροποιείται μέσα της συνάμα, γιατί είναι κίνηση ή συνείδηση εν γένει. Και μάλιστα ένεκα της αφαίρεσής της της ίδιας χωρίζεται σε εξ ίσου αφηρημένα άκρα, στην απλή αλύγιστη ψυχρή καθολικότητα, και στην ατομική απόλυτη σκληρή ακαμψία και πεισματώδη σημειακότητα της ενεργά πραγματικής αυτοσυνειδησίας. Αφ'ότου ετελείωσε με την κατάργηση της πραγματικής οργάνωσης και υφίσταται τώρα πια καθ'αυτή, η τελευταία είναι το μοναδικό της αντικείμενο-ένα αντικείμενο που δεν έχει πια άλλο περιεχόμενο, κατοχή, ύπαρξη και εξωτερική έκταση, αλλά το ίδιο είναι μόνον αυτή η επίγνωση του ιδίου ως απόλυτα καθαρού και ελεύθερου καθέκαστου εαυτού. Αυτό δεν πιάνεται από πουθενά, μονάχα από την αφηρημένη ύπαρξή του εν γένει.-Η αναφορά αυτών των δύο, λοιπόν, μιας και υπάρχουν αδιαιρέτως, απολύτως καθ'αυτά, και άρα δεν μπορούν να στείλουν κανένα μέρος στην μέση, διά του οποίου θα συνδέονταν, είναι η παντελώς αδιαμεσολάβηση καθαρή άρνηση. Και δη η άρνηση του καθέκαστου ως όντος μές στο καθόλου. Μοναδικό έργο και ενέργημα της καθολικής ελευθερίας είναι άρα ο θάνατος, και μάλιστα ένας θάνατος χωρίς εσωτερικό εύρος και πλήρωση, γιατί αυτό που υφίσταται άρνηση είναι το άδειο σημείο του απόλυτα ελεύθερου εαυτού. Είναι συνεπώς ο ψυχρότερος, ο πιο ασήμαντος θάνατος, χωρίς παραπάνω σημασία από το να κόβεις ένα κεφάλι λάχανο ή να πίνεις μια γουλιά νερό.
  Στην κοινοτοπία αυτής της λέξης (σ.σ εννοεί τη λέξη ''θάνατος'') συνίσταται η σοφία της κυβέρνησης, το πώς διανοείται η γενική βούληση την επιτέλεσή της. Η κυβέρνηση η ίδια δεν είναι παρά το σταθεροποιούμενο σημείο ή η ατομικότητα της γενικής βούλησης. Αυτή, μια θέληση κι επιτέλεση με αφετηρία ένα σημείο, θέλει κι επιτελεί συνάμα μιαν ορισμένη διάταξη και πράξη. Αποκλείει έτσι, αφ'ενός, τα υπόλοιπα άτομα από το ενέργημά της, αφ'ετέρου, είναι ως εκ τούτου συντεταγμένη ως μια κυβέρνηση που είναι μια ορισμένη βούληση κι αντιτίθεται έτσι στην γενική. Της είναι άρα απλούστατα αδύνατον να μην εκτεθεί ως φατρία. Κυβέρνηση λέγεται μόνον η νικήτρια φατρία, και στο ότι είναι φατρία έγκειται άμεσα η αναγκαιότητα της πτώσης της. Και τ'ότι είναι κυβέρνηση την καθιστά, αντίστροφα, φατρία κι ένοχη. Ενώ η γενική βούληση στέκεται στην ενεργό πράξη της κυβέρνησης ως το έγκλημα που διαπράττει εναντίον της η κυβέρνηση, αυτή δεν διαθέτει, αντιθέτως, τίποτε ορισμένο κι εξωτερικό όπου να εκτίθεται η ενοχή της αντίθετής της βούλησης. Γιατί στην κυβέρνηση ως την ενεργό γενική βούληση αντίκειται μόνο η ανενεργός καθαρή βούληση, η πρόθεση. Το γίνομαι ύποπτος μπαίνει λοιπόν στη θέση ή έχει το νόημα και την επίπτωση του είμαι ένοχος, η εξωτερική αντίδραση ενάντια σ'αυτή την ενεργό πραγματικότητα, που έγκειται στο απλό εσωτερικό της πρόθεσης, συνίσταται δε στην ξερή εξόντωση αυτού του υπάρχοντος εαυτού, από τον οποίο δεν υπάρχει τίποτε άλλο ν'αποσπάσεις ειμή μόνον την ίδια την ύπαρξη.
 
[...] (σελ 540) -Αλλά στην απόλυτη ελευθερία δεν υπήρχε η αλληλεπίδραση μεταξύ της συνείδησης, που είναι βυθισμένη σε μια πολλαπλή ύπαρξη ή παγιώνει για λόγου της ορισμένους σκοπούς και σκέψεις-και ενός εξωτερικού ισχύοντος κόσμου, είτε της ενεργού πραγματικότητας είτε της νόησης, παρά ο κόσμος υπήρχε δίχως άλλο εν είδει συνειδήσεως, ως γενική βούληση, η δε αυτοσυνειδησία ήταν συγκεντρωμένη στον απλό εαυτό πέρα από κάθε έκτακτη ύπαρξη ή πολλαπλό σκοπό και κρίση. Η παιδεία, που η αυτοσυνειδησία αποκτά στην αλληλεπίδραση μ'αυτή την ουσία, είναι άρα η υψηλότερη [195] κι έσχατη του να βλέπεις την καθαρή απλή ενεργό πραγματικότητά σου να εξαφανίζεται άμεσα και να περνά στο κενό μηδέν [196]. Στον ίδιο τον κόσμο της παιδείας, η αυτοσυνειδησία δεν κατορθώνει να εποπτεύσει την άρνηση ή την αποξένωσή της υπό τούτη την μορφή της καθαρής αφαίρεσης. Παρά η άρνησή της είναι άδεια. Είναι η τιμή ή ο πλούτος που κερδίζει στην θέση του εαυτού από τον οποίο αποξενώθηκε-ή η ομιλία του πνεύματος και της διάγνωσης στην οποία φθάνει η σπαρασσόμενη συνείδηση. Ή είναι ο ουρανός της πίστης ή το ωφέλιμο του διαφωτισμού. Όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί χάνονται με τον χαμό που δοκιμάζει ο εαυτός στην απόλυτη ελευθερία. Η άρνησή του είναι ο άνευ σημασίας θάνατος, ο αμιγής τρόμος του αρνητικού, που δεν έχει μέσα του τίποτε το θετικό, τίποτε που να το γεμίζει.-Συνάμα όμως αυτή η άρνηση ως προς την ενεργό πραγματικότητά της δεν είναι κάτι ξένο, δεν είναι ούτε η καθολική, επέκεινα κείμενη αναγκαιότητα όπου βουλιάζει ο κόσμος του ήθους, ούτε το καθέκαστο τυχαίο της ιδίας κατοχής ή της ιδιοτροπίας του κατέχοντος, από τα οποία βλέπει να εξαρτάται η σπαρασσόμενη συνείδηση-παρά η άρνηση είναι η γενική βούληση, η καθολική, που υπ'αυτή την έσχατη αφαίρεσή της δεν έχει τίποτε το θετικό και άρα δεν μπορεί να ανταποδώσει τίποτε για την θυσία-αλλά και γι'αυτόν ακριβώς το λόγο είναι αδιαμεσολάβητα ένα με την αυτοσυνειδησία, δηλαδή είναι το καθαρά θετικό γιατί είναι το καθαρά αρνητικό. Και στην εσωτερική έννοια ο άνευ σημασίας θάνατος, η άδεια αρνητικότητα του εαυτού μεταπίπτει στην απόλυτη θετικότητα. Κατά τη συνείδηση, η άμεση ενότητά της με την καθολική βούληση, η απαίτησή της νά χει επίγνωση του εαυτού της ως του τάδε ορισμένου σημείου, μεταμορφώνεται στην δίχως άλλο αντίθετη εμπειρία. Εκείνο που εξαφανίζεται εδώ γι'αυτήν είναι το αφηρημένο είναι, η αμεσότητα του ανούσιου σημείου, και η εξαφανισμένη αμεσότητα αυτή είναι η καθολική βούληση η ίδια, οπότε η συνείδηση, εφόσον είναι ανηρημένη αμεσότητα, εφόσον είναι καθαρή επίγνωση ή καθαρή βούληση, έχει τώρα επίγνωση του εαυτού της ως καθολικής βούλησης''

υποσημείωση Φαράκλα 196. Ο μηδενισμός είναι η εμπειρία της εποχής και έργο της φιλοσοφίας να τον υπερβεί κατά το Πίστη και γνώση του 1802, που μιλά σχετικά για ''απόλυτη ελευθερία'': ''Το έργο του μηδενισμού βρίσκεται στην καθαρή νόηση.[...] Το πρώτο [έργο] της φιλοσοφίας είναι να γνωρίσει το απόλυτο μηδέν'' (GW 4, 398 W 2, 410).Ο Κάντ, ο Γιακόμπι κι ο Φίχτε ολοκλήρωσαν τον μηδενισμό ως ''μεταφυσική του υποκειμένου'' καθώς μ'αυτούς ''ό,τι είναι αποδόσιμο στην πλευρά της παιδείας, ακριβώς η απολυτοποίηση των καθέκαστων διαστάσεων της ολότητας κι η επεξεργασία κάθε μιας μέχρι το σύστημα, έχει πλήρως εκτεθεί, άρα το παιδεύειν τέλειωσε'', και μπορεί να φανεί η φιλοσοφία, ''γιατί όπως η τελειοποίηση των καλών τεχνών έχει ότο την τελειοποίηση της μηχανικής επιδεξιότητας, έτσι και η πλούσια εμφάνιση της φιλοσοφίας έχει όρο της πληρότητα της παιδείας'' (GW 4, 412-413. W 2, 430-431). ''Η καθαρή έννοια, ήτοι η απειρία ως η άβυσσος του μηδενός όπου βουλιάζει κάθε είναι, πρέπει να χαρακτηρίσει καθαρά ως στιγμή την άπειρη οδύνη, που πρωτύτερα υπήρχε μόνο ιστορικά στην παιδεία και ως το συναίσθημα στο οποίο στηρίζεται η θρησκεία της νεώτερης εποχής-το συναίσθημα: ο ίδιος ο θεός πέθανε [...] άρα ν'αποκαταστήσει για την φιλοσοφία την ιδέα της απόλυτης ελευθερίας και συνεπώς το απόλυτο πάθος, δηλαδή την θεωρητική Μεγάλη Παρασκευή, που ήταν ειδάλλως ιστορική'' (GW 4, 413-414. W 2, 432). Έτσι περιγράφεται και η πρό της εμφανίσεως του χριστιανισμού κατάσταση. Βλ. σ. [547/401-402].

[ Δικό μας σχόλιο:
Θα προβούμε σε κάποιες γενικές παρατηρήσεις, ξεκινώντας από τα κατανοητότερα δύο τελευταία αποσπάσματα (ονομάζουμε την υποσημείωση 196 απόσπασμα -περιέχει ξεχωριστά αποσπάσματα).
Η εκκίνηση της νεώτερης Φιλοσοφίας παρουσιάζεται σε ένα σημείο που σχετίζεται με τον μηδενισμό. Πριν ακόμα σπεύσουμε να κατηγορήσουμε τον Hegel για ανιστορική θεώρηση, επηρεασμένη ίσως από την ιδιαίτερη μορφή της νεωτερικής εκκίνησης (της Φιλοσοφίας), θα έπρεπε να θυμηθούμε πως και το αρχεγονότερο σημείο εκκίνησης, η αρχαία (κλασική) ελληνική Φιλοσοφία, εκκίνησε από ένα αντίστοιχο σημείο που είχε να κάνει με την σοφιστική κίνηση, και το ευρύτερο σκεπτικιστικό-σχετικιστικό ρεύμα. Μπορούμε να πούμε με πραγματολογική σιγουριά πως ο Hegel ενστερνίζεται την άποψη πως η καθαυτή Φιλοσοφία εκκινεί με τον διάλογο και την πολεμική Πλάτωνα Σοφιστών και όχι με την Προσωκρατική σχολή. Αυτό δεν έχει μόνον "φιλόλογική" σημασία αλλά προκαθορίζει και το είδος, την μορφή και την ουσία της ιστορικο-φιλοσοφικής πραγμάτευσης. Υπάρχουν ωστόσο πολλές -ουσιώδεις επίσης- διαφορές. Το διαφωτιστικό, κριτικο-επιστημονικό και συνάμα μηδενιστικό ρεύμα της Νεωτερικής Φιλοσοφίας (αν μιλήσουμε από την άνωθεν σκοπιά που υιοθετεί ο Hegel) περιέχει υπερ-περίπλοκες νοηματικο-κοινωνικές (άρα ιστορικές) διαμεσολαβήσεις που δεν περιέχονταν στην "αρχέγονη" (πλατωνική) εκκίνηση. Μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά το θέμα της χριστιανικής (και ευρύτερα βιβλικής) θρησκείας, αλλά και την βαθύτερη επιρροή της σχολαστικο-λατινικής σκέψης, επισης τον ρόλο της θετικής επιστήμης, και άλλα. Έχει σημασία να δούμε πίσω από την πυκνότητα και την πολυπλοκότητα των εγελιανών αποφάνσεων όλο αυτό το ιστορικό νοηματικό υπόβαθρο, χωρίς βέβαια να περιοριζόμαστε σε αυτό (ερμηνευτική σχολή). Πρέπει λοιπόν να δεχτούμε ότι όταν ο Hegel μιλάει στα αποσπάματα που αναφέρονται στην υποσημείωση 196 για την εμπειρία της εποχής ως μηδενιστική εμπειρία ( Καντ, Γιάκομπι, Φίχτε) μιλάει και από την πολιτικοθεολογική σκοπιά, ακόμα κι όταν έχει ως σκοπό την καθολική άρνηση της πολιτικής θεολογίας. Το μηδέν είναι ακατανόητο χωρίς την θεολογική και οντολογική προεργασία του, υπό τις ειδικές συνθήκες της βιβλικής παράδοσης, υπό τις ειδικότερες συνθήκες της ιδιαίτερης καθολικο-προτεσταντικής της (ζωντανής και όχι μόνον θεωρητικής) ερμηνείας. Η Μεγάλη Παρασκευή που στήνει η νέωτερη καθαυτή Φιλοσοφία, ήτοι το δράμα της εκμηδενίσεως που φέρει εντός του την Ανάσταση του όντως ολικού Λόγου, είναι ένα κατεξοχήν θεοφανικό γεγονός. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Hegel υποκύπτει σε μια θρησκειοφιλοσοφία του συρμού, ή πως απο-δέχεται τους όρους της θεολογικά ή μυστικιστικά εννοούμενης θεοφάνειας, αλλά πως κινείται σε ένα όριο που διαμεσολαβείται τελικώς από ένα διαδοχικό υπέρβασιακό συμβάν, εντός του οποίου δεν υφίστανται ξεχωριστά ούτε "πολιτικά" ούτε "επιστημονικά" ούτε "γνωσιακά" συμβάντα. Είναι αλήθεια πως υπάρχει μια ήττα σε όλο αυτό το πήγαινέλα, αφού το βασικό μεταφορικό όχημα παραμένει το οντο-θεολογικό, πράγμα φυσικά σκανδαλώδες και σκληρά αποκαλυπτικό για τις μεταγενέστερες εγελιανές σχολές, όχι τόσο γιατί ετρώθη το κύρος του μεγάλου ορθολογιστή δασκάλου ως προς τον ορθολογισμό του αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο έγινε άπαξ γνωστό ότι το περιεχόμενο της ίδιας της ορθολογικής θεμελίωσης έγκειται σε ένα είδος εσωτερικής θεολογίας. Η καθαρή έννοια, όπως εκφράζεται, ως η απειρία που είναι η άβυσσος του μηδενός, είναι ένα έξοχο σημείο συνάντησης τόσο των οντοθεολογικών όσο και των ορθολογικών εννοιών σε ένα πλαίσιο κίνησης που θα μπορούσε να ονομαστεί πολιτικό. Με αυτή την έννοια θα μπορούσε κανείς να δεχτεί την μη-θεολογική ή ακόμα ακόμα αντιθεολογική τοποθέτηση του εγελιανού έργου αν ενέτασσε την θεο-λογική κίνηση των όντων, ως μεταφορική, στην πολιτική κίνηση των εννοιών και των καταστάσεων, ήτοι στην πολιτική κίνηση και διεργασία ως μορφή και ως ριζικό περιεχόμενο των εννοιών, άρα και αυτών των ίδιων των πολιτικο-θεολογικών εννοιών. Όμως ας εισέλθουμε στον πυρήνα της εγελιανής πραγμάτευσης όπως εκτίθεται στο πρώτα δύο αποσπάσματα και ας εκφέρουμε τις κρίσεις μας επ'αυτών και επί των σχολίων του αγαπητού φίλου Ευσταθίου ("Ονειρμού").
Ο Hegel αρνείται με προφάνεια, ακόμα και σε τόσο πυκνά κείμενα, την "αυτόματη" ενότητα των καθολικών και καθέκαστων όρων του υπαρκτού. Δεν υπάρχει, για να το πούμε με απλό τρόπο, καμμία εύκολη σχέση και συσχέτιση. Πρόκειται για την περίφημη "διεργασία" στην πιό περίπλοκη και σκοτεινή της μορφή. Ξεκινώντας στο 1ο απόσπασμα με την "αυτοσυνειδησία" βρισκόμαστε σε ένα ήδη διαμορφωμένο υποκείμενο. Η αυτοσυνειδησία περιέχει έναν βαθμό καθολικότητας που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην έννοια του αιτήματος και της επιθυμίας. 
Η αυτοσυνειδησία όπως βλέπουμε στο εν λόγω απόσπασμα προσπαθεί (ήδη, ή πλέον, ή όντας ένα "ήδη" και ένα "πλέον" της συνείδησης) να βρεί τον εαυτό της. Η επιθυμία εδώ ορίζεται ως επιθυμία εύρεσης του εαυτού, και ο εαυτός άρα ορίζεται ως μια επιθυμία εύρεσης του πραγματικού εαυτού του. Αυτό σημαίνει ταυτόχρονα έλλειψη και πλήρωση εαυτού, εφόσον με αυτές τις τροπικές υποστασιοποιήσεις του εγώ, ή της συνείδησης, εμφαίνεται μια ταυτοσημότητα πλήρωσης και έλλειψης. Θέλω αυτό που είμαι αλλά δεν είμαι ακόμα, άρα είμαι ακόμα ένα ελλειπτικό ον αλλα ταυτόχρονα-ταυτότοπα ένα πλήρες ον εφόσον δεν επιδιώκω ένα ριζικά άλλο ον αλλά τον ίδιο τον εαυτό μου. Θα ήταν λάθος να λέγαμε πως θέλω έναν άλλον εαυτό, πως δηλαδή είμαι ένα ελλειπτικόν, άρα θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ως ουσία των άνω καθορισμών την ίδια την επιθυμία και το νόημά της. Η επιθυμία ριζώνει στην έλλειψη, και ακόμα και μια εσωτερική συνύπαρξη (οντολογική) μεταξύ αυτής της έλλειψης και της όποιας πληρότητας, που θα ήταν εφικτή σε ένα πλαίσιο "επιθυμιο-λογίας", δεν είναι θαρρώ το ζητούμενο εδώ. Υπάρχει ένα είδος πληρότητας που εμφαίνεται στην εμμονή διατήρησης της εαυτο-λογίας. Ο εαυτός διψών ως εαυτός, ο εαυτός πεινών ως εαυτός, ο εαυτός επιθυμών ως εαυτός, διψά πεινά επιθυμεί τον εαυτό του. Τον αληθινό εαυτό του. Στην ψευδο-επιθυμία του αυτή συναντά το αφηρημένο (πρώτο) καθολικόν και το καθέκαστον. Η διψώσα για, πεινώσα για, επιθυμούσα για εαυτόν, εαυτότητα..δεν δύναται να ικανοποιηθεί ούτε με την ψυχρή και αφηρημένη καθολικότητα ούτε με την σημειακή και απομονωμένη ατομικότητα, ενσυνείδητη ή μη, αλλά σε μιά ζωντανή ένωσή τους. Θα συνέβαινε άραγε έτσι απλά μια ζωντανή ένωσή τους;
Όχι. Κάτι προηγείται. Ποιό είναι αυτό το κάτι; Αυτό που προηγείται είναι η θανατερή ολότητα μιας επανασταστικής, στην ουσία της λέξης, κυβέρνησης. Σύμφωνα με τον Hegel, για να το πω ευθέως αυτό που νομίζω, η επιθυμούμενη ένωση καθολικού και καθέκαστου διέρχεται από ένα είδος θανάτου. Πως γίνεται αυτό; Ο Hegel αρχικά μας λέει: "Για να οδηγηθεί το καθόλου σ'ένα ενέργημα, θα πρέπει να συγκεντρωθεί αυτό στο εν της ατομικότητας και να θέσει επικεφαλής μια καθέκαστη αυτοσυνειδησία.." Αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρξει γενικά αλλά συγκεκριμένα το εξής:
Το καθολικόν διέρχεται από κάπου για να καταλήξει στο εν της ατομικότητας. Αυτό που είναι πιό συγκεκριμένο ακόμα, αλλά μπορεί να μας διαφύγει λόγω της γενικότητας του ορισμού, είναι πως υπάρχουν βαθμίδες αυτής της κατάληξης, αυτού του τέλους. 
Με αυτή την έννοια υπάρχουν δύο σημεία κατάληξης τής διαδρομής, όπου το ένα είναι το (ανώριμο ακόμα) τέλος, αυτό της (επαναστατικής) κυβέρνησης, εντός του οποίου η ένωση καθολικού-καθέκαστου συμβαίνει σε ένα πρόσωπο (ατομικό ή συλλογικό) που ακόμα αντίκειται των άλλων (και απομονωμένων τελικά προσώπων-ατόμων), και το άλλο (ώριμο σημείο κατάληξης) είναι αυτό στο οποίο δεν υφίσταται η διαφορά-ετερότητα και παράγει το προηγούμενο σημείο κατάληξης ως το σημείο διέλευσής του (αυτό θα ήταν κατά κάποιο τρόπο ο τελικός κομμουνισμός). Ο Hegel είναι επαναστατικά απαισιόδοξος. Δεν βλέπει με "χαρά" την πρώτη διέλευση, και την αφηγείται μάλιστα με άφταστη ψυχρότητα και σκληρότητα, ενάργεια και προφητική δύναμη. Η απόλυτη αλήθεια της επαναστατικής κυβέρνησης είναι μια αλήθεια θανάτου, αν και όχι βέβαια του κάθε θανάτου. Αυτό θα ήθελα να το τρίψω στην μούρη όλων αυτών των νεώτερων που αντιπαραθέτουν τις "δυνάμεις της ζωής" με τις "δυνάμεις του θανάτου" και λέν πως είναι επαναστάτες, με εγελιανές μάλιστα αναφορές (μερικοί). Η καθολική ελευθερία που δεν είναι ακόμα καθολικά καθολική (όπως θα ήταν ο κομμουνισμός, η αναρχία, η απόλυτη δημοκρατία, όπως θέλετε πείτε το), θανατώνει, εξαλείφει, τρομοκρατεί, παράγοντας αυτό που είναι ο άνευ σημασίας θάνατος, εν σχέσει με τον κύριο απώτατο σκοπό. Εδώ υπάρχει κενό, τρόμος, άνευ σημασίας θάνατος, και μάλιστα υπό το επιτακτικό φως του απολυτο-απόλυτου σκοπού. Και εδώ είναι που χοροπηδάνε όλοι οι αντι-εγελιανοί (κυρίως δεξιοί, αναρχικοί, αλλά και κάποιοι νομίζοντες πως είναι εγελιανοί) βλέποντας  την υποτιθέμενη ενότητα του τρόμου, του "ολοκληρωτισμού", της νέας μεσσιανικής απολυτοκρατίας. Όμως ο Hegel ξεκάθαρα αρνείται (και με την ουσιώδη, και με την κοινότοπη έννοια) την ''κυβερνητική" καθολικότητα, την δέχεται ως σημείο σταθεροποίησης της όντως γενικής βούλησης που θα έλθει, που έρχεται σαρώνοντας και αυτό το μεταβατικό σημείο. Ο Hegel νοηματοδοτεί την επανάσταση και την κυβέρνησή της, θεωρεί μάλιστα την επαναστατική κυβέρνηση ως την φιλοσοφική ουσία της επανάστασης, για να την απονοηματοδοτήσει ουσιακά, να την εντάξει (και αυτήν και την επανάσταση) στον πραγματικά απόλυτο και έλλογο σκοπό που είναι πέρα, πάνω, μέσα, διά της επανάστασης. Ο Hegel ως πραγματικός κριτής, από μέσα -και ως γιακωβίνος υποστηρικτής, της αυταρχίας και της α-νοησίας της επανάστασης. Ένας ρεαλιστής αντι-ολοκληρωτιστής επαναστάτης που δεν εξαγιάζει την υπαρξιακή της α-νοησία. Το εσωτερικό κενό της ριζοσπαστικής βίας που θεσμοθετεί τον εαυτό της για να πραγματώσει την ενότητα καθέκαστου και καθολικού με την απόλυτη άρνηση, και "ανακαλύπτει" την μερικότητα της δράσης της στον ίλλιγγό της. Είναι αξιοσημείωτο το θεωρητικό γεγονός της επίγνωσης της άμεσης εσωτερικής σύγκρουσης αυτού του λειψού γενικού με την γενική θέληση-βούληση που θα έλεγε κανείς πως αμέσως ανασυστήνεται πάλι ως το ον που αντίκειται στην κυβερνητική αθλιότητα της επαναστατικής ηγεσίας-κυβέρνησης. Η επαναστατική κυβέρνηση είναι μια φατρία, η νικητήρια φατρία του επαναστατικού αγώνα, και ήδη είναι ένα τσόφλι της γενικής βούλησης και της καθεκάστης συνείδησης που παράγεται πάλι ως η ψίχα, η ουσία της κίνησης. Η ενέργεια της επαναστατικής θεότητας ανακαλύπτει ξανά την ζωή της απορίας της, το νόημα της επιδιωκόμενης απολυτο-απολυτότητας, που είναι το αληθινό απόλυτο, αλλά διαμεσολαβούμενη ήδη και πριν από την θανατερή ολότητα τής επαναστατικής κυβέρνησης και της δικής της τρομοκρατίας. Η κίνηση της εμφάνειας του σκοπού της ένωσης, εδώ, προσπερνάται ως προς την τραγικότητά της, πράγμα διόλου άσχετο με την οντοθεολογική πληρότητα και μη πληρότητα που υποθέσαμε στην αρχή του σχολίου μας. Πολύ εύκολα προσπερνάται από τον μεγάλο Φιλόσοφο, άρα και οντο-Θεολόγο της Δύσης το ενδιάμεσο διάστημα της κρίσης, πολύ εύκολα αναζητείται η ενδογένεια της ασφαλούς μετάβασης, και αυτό δεν σημαίνει την εγελιανή σκέψη ως μια μορφή απλά Θεοδικίας, αλλά -για μας- σημαίνει την απάρνηση ακριβώς της ενεργού κρίσης, άσχετα αν είναι ως κρίση κρίση Θεοδικίας ή απλά έλλογη κρίση. Επιπρόσθετο σχόλιο:Γιάννης Τζανάκος ]


Ray Brassier, Nihil Unbound, 7.6 Binding extinction, σελ 238 (https://rosswolfe.files.wordpress.com/2011/05/ray-brassier-nihil-unbound-enlightenment-and-extinction.pdf)

Extinction is real yet not empirical, since it is not of the order of experience.It is transcendental yet not ideal, since it coincides with the external objectification of thought unfolding at a specific historical juncture when the resources of intelligibility, and hence the lexicon of ideality, are being renegotiated. In this regard, it is precisely the extinction of meaning that clears the way for the intelligibility of extinction.
Senselessness and purposelessness are not merely privative; they represent a gain in intelligibility. The cancellation of sense, purpose, and possibility marks the point at which the ‘horror’ concomitant with the impossibility of either being or not-being becomes intelligible. Thus, if everything is dead already, this is not only because extinction disables those possibilities which were taken to be constitutive of life and existence, but also because the will to know is driven by the traumatic reality of extinction, and strives to become equal to the trauma of the in-itself whose trace it bears. In becoming equal to it, philosophy
achieves a binding of extinction, through which the will to know is finally rendered commensurate with the in-itself. This binding coincides with the objectification of thinking understood as the adequation without correspondence between the objective reality of extinction and the subjective knowledge of the trauma to which it gives rise. It is this adequation that constitutes the truth of extinction. But to acknowledge this truth, the subject of philosophy must also recognize that he or she is already dead, and that philosophy is neither a medium of affirmation nor a source of justification, but rather the organon of extinction.

μτφ. Ονειρμός: Ο Αφανισμός είναι πραγματικός αν και όχι εμπειρικός, καθώς δεν ανήκει στην τάξη της εμπειρίας. Είναι υπερβατολογικός αν και όχι ιδεατός, καθώς συμπίπτει με την εξωτερική αντικειμενικοποποίηση της σκέψης όπως ξεδιπλώνεται σε μια συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, όταν οι πόροι της κατανόησης, και ως εκ τούτου το λεξικό της ιδεατότητας, γίνονται αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι ακριβώς ο αφανισμός του νοήματος που ανοίγει το δρόμο για την κατανόηση του αφανισμού. Το α-νόητο και το άσκοπο δεν είναι απλώς δύο επίθετα με στερητικό. Αντιπροσωπεύουν μία πρόοδο στην κατανόηση. Η ακύρωση του νοήματος, του σκοπού και της δυνατότητας σημαδεύει το σημείο από το οποίο ο ''τρόμος'' ταυτόχρονα με την αδυνατότητα είτε του Όντος είτε του Μη-Όντος γίνονται κατανοητά. Συνεπώς, αν το καθετί είναι ήδη νεκρό, αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή ο αφανισμός απενεργοποιεί αυτές τις δυνατότητες που θεωρούνταν συγκροτητικές της ζωής και της ύπαρξης, αλλά επιπλέον επειδή η θέληση για γνώση οδηγείται από τη τραυματική πραγματικότητα του αφανισμού, και αγωνίζεται να γίνει ισότιμη με το τραύμα του (Πράγματος) Καθεαυτού, του οποίου το ίχνος φέρει. Ενώ γίνεται ισότιμη με αυτό (σ.σ το Τραύμα), η φιλοσοφία κατορθώνει μια σύλληψη του αφανισμού, μέσω της οποίας η θέληση για γνώση καθίσταται τελικά ανάλογη με το (πράγμα) καθεαυτό. Αυτή η σύλληψη συμπίπτει με την αντικειμενικοποίηση της νόησης που συλλαμβάνεται με όρους αναλογίας δίχως αντιστοιχία ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα του αφανισμού και την υποκειμενική γνώση του τραύματος στο οποίο δίνει ύπαρξη. Είναι αυτή η αναλογία που συγκροτεί την αλήθεια του αφανισμού. Αλλά για να αναγνωρίσει την αλήθεια αυτή, το υποκείμενο της φιλοσοφίας πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι αυτός ή αυτή είναι ήδη νεκρός/η, και ότι η φιλοσοφία δεν είναι ούτε μέσο επιβεβαίωσης ούτε πηγή δικαιολόγησης (νομιμοποίησης), αλλά μάλλον το όργανο του αφανισμού.

βλ. και ένοπλη διαλεκτική