Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Αναπηρικές συντάξεις στην εποχή της καπιταλιστικής απανθρωπιάς..


Σχόλιο 
Ιωάννης Τζανάκος

Σας έχω περιγράψει ως άμεσα εμπλεκόμενος και ως άμεσα διαμαρτυρόμενος υπάλληλος την άθλια κατάσταση στις "υγειονομικές επιτροπές" για τις συντάξεις αναπηρίας, όπου το ταξικό φασιστικό μίσος των διεθνών εποπτών και των εδώ δωσιλόγων τους έχει μετατραπεί σε ανοιχτή γραφειοκρατική δολοφονία ανήμπορων ανθρώπων, με ευθύνη του ελληνικού αστικού κράτους, του ΙΚΑ (ΚΕΠΑ) και των μικροαστών υπόδουλων υπαλλήλων του.
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο..
Εξέγερση..
Παλουκώστε τους Βρυκόλακες.. 

Χαλκίδα: Πήδηξαν στο κενό από την απελπισία της φτώχειας μάνα και γιος


Τι ανέφερε το σημείωμα που άφησε πίσω της η 63χρονη γυναίκα που αυτοκτόνησε στη Χαλκίδα. Ενα λεπτό αργότερα πήδηξε από το μπαλκόνι και ο γιος της. Φτώχεια και χρέη


http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/xalkida-pidiksan-sto-keno-apo-tin-apelpisia-tis-ftwxeias-mana-kai-gios





Δικαστές, δικηγόρους, υπαλλήλους του ΙΚΑ και όσους εκείνη θεωρούσε υπεύθυνους για την διακοπή της αναπηρικής σύνταξής και «χλιαρής» νομικής διεκδίκησης ανάκτησής της, αναφέρει σε ιδιόχειρο σημείωμα της ως υπαίτιους της απόφασής να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Η 63χρονη γυναίκα και λίγο αργότερα ο 27χρονος γιος της, πήδηξαν από το μπαλκόνι του 5ου ορόφου πολυκατοικίας που διέμεναν, στη Χαλκίδα, με αποτέλεσμα τον φρικτό θάνατό τους, εξαιτίας των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με τις συγκλονιστικές περιγραφές των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., μάνα και γιος έπεσαν στο κενό με διαφορά ενός λεπτού, χωρίς οι αστυνομικοί να γνωρίζουν ποιος έπεσε πρώτος κι ακολούθησε ο δεύτερος. Το πιθανότερο όμως είναι να έπεσε πρώτη η μητέρα, που είχε προσχεδιάσει την ενέργειά της αφήνοντας και ιδιόχειρο σημείωμα, και στη συνέχεια ο γιος της όταν την είδε αιμόφυρτη στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Η άτυχη γυναίκα έχασε αμέσως τη ζωή της, ενώ ο 27χρονος γιος της σχεδόν 2,5 ώρες αργότερα, στις 11:40, στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου είχε μεταφερθεί.

Η οικογενειακή τραγωδία καταγράφηκε στις 09:00 το πρωί της Τρίτης στην οδό Σαμαρτζή στη Χαλκίδα, όταν η 63χρονη γυναίκα κι 27χρονος γιος της που αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα, έπεσαν στο κενό. Σύμφωνα με γείτονες της οικογένειας, τα οικονομικά προβλήματα προέκυψαν, όταν για άγνωστο ακόμη λόγο το 2011 κόπηκε η αναπηρική σύνταξη που λάμβανε η 63χρονη, ενώ κάποιες πληροφορίες, οι οποίες ελέγχονται για την αξιοπιστία τους ανέφεραν ότι της είχε ζητηθεί και επιστροφή κάποιων χρημάτων. Η μητέρα για τουλάχιστον 3,5 χρόνια δεν είχε τη δυνατότητα πληρωμής του ενοικίου με τους ιδιοκτήτες παρόλα αυτά να ανέχονται την κατάσταση και να βοηθούν μαζί με τους γείτονες οικονομικά και με παροχή φαγητού. Τους είχε προκαλέσει εντύπωση, ότι η «περήφανη», όπως τη χαρακτηρίζουν γυναίκα, δεν τους έδινε τα τηλέφωνα των δύο άλλων γιων της που μένουν στην Αθήνα, προκειμένου να τους ειδοποιήσουν για την κατάστασή της. Οι γείτονες αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Είτε δεν ήθελε να τους στενοχωρήσει, είτε δεν είχαν καλές σχέσεις».


Ανατριχίλα στη Χαλκίδα. Το σάλτο απελπισίας για 63χρονη μητέρα Κατερίνα Αμπελιώτη και τον γιο της Χρήστο Μερσίνα!

Σε όλη τη ζωή της πάλευε να μεγαλώσει τα τρία παιδιά που της άφησε -μαζί με τα χρέη του- ο σύζυγός της, όταν την εγκατέλειψε ολομόναχη.
Η 63χρονη μητέρα τα έβγαζε πέρα με βοήθειες από τους γείτονες, τις οποίες πάντως η ίδια δεν ζητούσε ποτέ. Εδώ και τέσσερα χρόνια αγωνιζόταν να κρατήσει την υποτυπώδη αναπηρική σύνταξη, που ήταν και το μοναδικό της εισόδημα. Όταν έχασε οριστικά τον δικαστικό πόλεμο, φαίνεται πως ένιωσε τον κόσμο να χάνεται και αναζήτησε τη λύτρωση κάνοντας σάλτο απελπισίας από τον πέμπτο όροφο και σφίγγοντας στην αγκαλιά τον 27χρονο γιο της! Η ασύλληπτη τραγωδία....
που κρυβόταν πίσω από τη συγκλονιστική, διπλή αυτοκτονία μητέρας και γιου χθες το πρωί έχει «παγώσει» την κοινωνία της Εύβοιας. Οι διαστάσεις του δράματος αποκαλύφθηκαν όταν έπεσε η αυλαία. Μαζί με την τραγική πρωταγωνίστρια μητέρα του ο 27χρονος πήρε την απόφαση να βάλει κοινό τέλος στα βάσανα πολλών χρόνων. «Δεν είχαμε τίποτα, ήμασταν απελπισμένοι. Και πέσαμε» ψέλλισε ο Χρήστος Μερσίνας στους αστυνομικούς λίγο προτού ξεψυχήσει, ακολουθώντας στον θάνατο τη μητέρα του Κατερίνα Αμπελιώτη.
Ηταν 9.00 το πρωί όταν η γειτονιά σηκώθηκε στο πόδι ακούγοντας δύο ανατριχιαστικούς γδούπους. Ενας γείτονας βγήκε στο πίσω μπαλκόνι του διαμερίσματός του και είδε αιμόφυρτους στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας της οδού Σαμαρτζή 59, στο κέντρο της Χαλκίδας, την άτυχη γυναίκα και δίπλα της τον αγαπημένο της γιο.

Η 63χρονη είχε αφήσει την τελευταία της πνοή, ενώ το παλικάρι χαροπάλευε πεσμένο ανάσκελα. Ασθενοφόρο τον μετέφερε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου Χαλκίδας, όπου διασωληνώθηκε. Ομως, στις 11.40 δεν άντεξε και ξεψύχησε.
Ζούσαν μόνοι τους

Η 63χρονη Κατερίνα Αμπελιώτη και ο γιος της ζούσαν μόνοι τους τα τελευταία χρόνια στο διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Τα άλλα δύο παιδιά της κατοικούν μόνιμα στην Αθήνα και ως αργά χθες η Αστυνομία δεν είχε καταφέρει να τα εντοπίσει. Η μητέρα είχε χάσει το μοναδικό εισόδημα που διέθετε, μία υποτυπώδη αναπηρική σύνταξη, την οποία τής έκοψαν το 2011. Από τότε αγωνιζόταν δικαστικά να την ανακτήσει. Ομως, η τελεσίδικη απόφαση βύθισε την ίδια και τον γιο της στην ανέχεια και τους οδήγησε στην απελπισία, κάνοντάς τους να αποζητούν λύση στον θάνατο.
Πίσω από τη διπλή αυτοκτονία κρύβεται μία θλιβερή ιστορία, που κρατούσε πολλές δεκαετίες. Πριν από είκοσι χρόνια ο σύζυγος της Αμπελιώτη (έχει πια πεθάνει) την εγκατέλειψε αφήνοντάς τη με τρία ανήλικα παιδιά. Λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψε με τη φιλοδοξία να φτιάξει ένα αποξηραντήριο ξηρών καρπών στη βόρεια Εύβοια. Επένδυση η οποία θα του κόστιζε πολλά λεφτά. Τα δάνεια για να ανοίξει την επιχείρηση τα πήρε στο όνομα της γυναίκας και όταν έπεσε έξω έφυγε πάλι, αφήνοντάς τη ξανά μόνη, αλλά αυτή τη φορά φορτώνοντας στις αδύναμες πλάτες της ένα τεράστιο χρέος που στο τέλος τη γονάτισε!

Το σημείωμα 
Οι περισσότεροι περίοικοι γνώριζαν τα σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Η 63χρονη αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι, αλλά οι ιδιοκτήτες δεν της δυσκόλευαν τη ζωή. Αντίθετα, βοηθούσαν οικονομικά εκείνη και το παιδί της, αν και η αξιοπρέπεια δεν τους άφηνε να απλώνουν το χέρι.

Οι αστυνομικοί, που μπήκαν στο διαμέρισμα με τη βοήθεια κλειδαρά, βρήκαν ένα σημείωμα που είχε γράψει η τραγική γυναίκα στο οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, παρέθετε την άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν.
Συγκλονισμένος μίλησε στην «Espresso» ο δήμαρχος Χαλκιδέων Χρήστος Παγώνης: «Με λυπεί ιδιαίτερα ως δήμαρχο της πόλης το περιστατικό το οποίο ήρθε σε μία περίοδο που πραγματικά η φτωχοποίηση καταλαμβάνει τμήματα του πληθυσμού και ιδίως της Χαλκίδας, που είναι μία αποβιομηχανοποιημένη περιοχή. Προσπαθούμε ως δήμος να αντιμετωπίσουμε όσο μπορούμε το πρόβλημα, μέσα από κοινωνικές δομές.

Εξάλλου, είμαστε ο μοναδικός δήμος σε όλη την περιφέρεια που διαχειριζόμαστε -πιλοτικά- το εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή κάθε μήνα κάποια χρήματα δίνονται σε άτομα λαμβάνοντας υπ' όψιν κοινωνικοοικονομικά κριτήρια».
Την είχαν «λυγίσει» τα προβλήματα, αλλά δεν δεχόταν ελεημοσύνη
Συντετριμμένοι οι γείτονες αναφέρουν ότι τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και τα πολλά χρέη δεν άφηναν την 63χρονη γυναίκα να πάρει ανάσα. Ωστόσο ήταν πάντα αξιοπρεπής: «Ολοι στη γειτονιά τής είχαμε δώσει χρήματα, με τη μορφή δανείου πάντα, διότι ήταν πολύ περήφανη για να δεχτεί ελεημοσύνη» λένε όσοι τη γνώριζαν και τη σέβονταν. Ακόμα και ο σπιτονοικοκύρης της, στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, ανέφερε ότι τη βοηθούσε όσο μπορούσε και ποτέ δεν την πίεζε για τα ενοίκια που χρωστούσε, καθώς ήταν προφανές ότι δεν μπορούσε να τα πληρώσει.
«Οταν περπατούσε στον δρόμο και έβλεπε κάποιον ο οποίος τής είχε δανείσει, τον κοιτούσε με μάτια που ζητούσαν χίλιες φορές συγγνώμη και έσκυβε πάλι το κεφάλι από την ντροπή που ένιωθε!» είπε στην«Espresso» αστυνομικός που συμμετέχει στην προανάκριση και έτυχε να γνωρίζει προσωπικά την Κατερίνα Αμπελιώτη, προσθέτοντας πως επρόκειτο για γυναίκα σπάνιου ήθους, αλλά πολύ βασανισμένη.
Βοήθεια από γείτονες

Τελευταία η κατάσταση είχε ξεφύγει και η άτυχη γυναίκα αναγκαζόταν να απευθύνεται σε διάφορα φιλόπτωχα ταμεία προκειμένου να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαΐ για την ίδια και το παιδί της. Ομως κυρίως τη βοηθούσαν οι γείτονες, οι οποίοι τούς πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν.

Από την άλλη, ο γιος της ήταν ένα συνεσταλμένο παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του και στο σπίτι, αφού σχεδόν κανείς δεν τον είχε γνωρίσει! Οπως είπε χαρακτηριστικά μία γειτόνισσα, όταν άκουσε τις φωνές από τον κόσμο και πήγε στο σημείο αντίκρισε ένα παλικάρι που δεν είχε ξαναδεί!

Εύα Παπαδάτου 


 skeftomasteellhnika

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Μετονομασίες..






http://logoplokies.blogspot.gr







Hegel: το Απόλυτο στη ζωή μας / Δημήτρης Τζωρτζόπουλος



Hegel: το Απόλυτο στη ζωή μας



Γκέοργκ Χέγκελ
1870–1831


Το Απόλυτο είναι η ενύπαρξή μας
§1: Ουσιαστικό: Das Absolute. Επίθετο/επίρρημα: absolut. Ο Χέγκελ κάνει συχνή χρήση του επιθέτου: απόλυτος/η/ο και λιγότερο συχνά του ουσιαστικού: το Απόλυτο. Μια πρώτη γενική διαπίστωση για αμφότερες τις χρήσεις του όρου: παρατηρείται μεγάλη σύγχυση σχετικά με το τι είναι το Απόλυτο και με ποιο νόημα το χρησιμοποιεί ο Χέγκελ. Χρησιμοποιώντας το ως επίθετο το βρίσκουμε στις φράσεις, μεταξύ άλλων: απόλυτη Γνώση (absolutes Wissen), απόλυτη Ιδέα (absolute Idea), απόλυτο πνεύμα (absoluter Geist), απόλυτη ελευθερία (absolute Freiheit) κ.λπ. Ο Schelling εννοούσε το Απόλυτο ως μια αδιαφοροποίητη ταυτότητα, η οποία βρίσκεται εκείθεν κάθε διάκρισης υποκειμένου – αντικειμένου και οποιασδήποτε άλλης διάκρισης. Τουτέστιν, το Απόλυτο αποτελεί για τον Schelling μια υπερβατική ενότητα όλων των πραγμάτων. Ο Χέγκελ απορρίπτει αυτή τη σύλληψη του Απόλυτου. Γράφει χλευαστικά στη Φαινομενολογία του πνεύματος:

«το να θεωρούμε το απόλυτο ως τη νύχτα, όπου, όπως συνηθίζουν να λένε, όλες οι αγελάδες είναι μαύρες, αυτό είναι η γνώση απλοϊκά υποβιβασμένη σε κενότητα» ( Χέγκελ: ποιος σκέπτεται αφηρημένα; Εκδ. Gutenberg, σ. 283).

§2: Τι στηλιτεύει ο Χέγκελ στο παραπάνω απόσπασμα; Τη σύλληψη του απόλυτου ως μιας αφηρημένης ενότητας ή ταυτότητας, στερημένης κάθε συγκεκριμένου περιεχομένου, κάθε εσωτερικής διαφοράς ή διάκρισης και ως εκ τούτου εισαγόμενης στη ζωή μας ως φαντασιακής οντογένεσης, ως  εξωπραγματικής, φορμαλιστικής και όχι λιγότερο βίαιης, αλλότριας, υπερβατικής δύναμης. Ο Εαυτός τότε περιθωριοποιείται: τίθεται υπό την κυριαρχία ή την εξουσία αυτής της δύναμης, την οποία δεν γνωρίζει ούτε μπορεί να γνωρίσει, άρα δεν ταυτίζεται μαζί της και δεν μιλά το λόγο της. Θα περίμενε κανείς από τον Χέγκελ πως με τούτη την απόρριψη θα απέρριπτε συλλήβδην το απόλυτο: ωστόσο δεν το απορρίπτει από πλευράς γενικής αρχής, αλλά μόνο την ορισμένη τούτη σύλληψή του. Το ζητούμενο έτσι είναι πώς πρέπει να εννοούμε και να συλλαμβάνουμε το Απόλυτο. Από εδώ εκπορεύεται και η ανάγκη μας για φιλοσοφία. Το περιεχόμενο της τελευταίας δεν ορίζεται από τον Χέγκελ, αλλά επαναπροσδιορίζεται ή επανεξετάζεται από τον φιλόσοφο, σύμφωνα με την επικρατούσα πραγματικότητα στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο φιλοσοφικός αγώνας/πόλεμος λοιπόν, που διεξάγεται εκείνη τη χρονική στιγμή, αποβλέπει στην άρση του απόλυτου διχασμού, της απόλυτης διχοστασίας ανάμεσα στην υποκειμενικότητα και την αντικειμενικότητα.
§3: Με οδηγό την ως άνω φιλοσοφική απόβλεψη, ο Χέγκελ συμφωνεί με τον Schelling κατά τούτο: το απόλυτο συνιστά μια αντικειμενική πραγματικότητα, την οποία εμείς μπορούμε, ως σκεπτόμενη συνείδηση/  υποκείμενο, να γνωρίσουμε μόνο, όταν είμαστε ενταγμένοι/ενσωματωμένοι στην εν λόγω πραγματικότητα. Τούτο υποδηλώνει πως η αντικειμενική μας ύπαρξη συνυφαίνεται με την αντικειμενική πραγματικότητα του απόλυτου. Γι’ αυτό, ο Χέγκελ, που βλέπει την ολοκλήρωση του ανθρώπου ως τέτοιου στην πνευματικότητά του, προτίμησε να μιλάει περισσότερο για απόλυτο πνεύμα παρά για ένα σκέτο απόλυτο. Πώς το κατανοεί; Ως το έσχατο θεμέλιο και πηγή των όντων. Η γνώση του σημαίνει ότι πρέπει να το γνωρίσουμε ως αυτό το θεμέλιο ή την πηγήˑ να γνωρίσουμε το θεμέλιο, το οποίο δεν βρίσκεται ούτε στο υπερπέραν ούτε σε κάποιο σημείο του μέλλοντος. Πού βρίσκεται; Πρώτα-πρώτα είναι παρ-όν στη συνθήκη της ύπαρξής μας ως του Εαυτού μέσα στο χρόνο.
§4: Πώς νοείται αυτή η παρ-ουσία; Ως η ουσία, ήτοι η υπόσταση (Substanz), που συνέχει τα πράγματα και προς της οποίας τη γνώση τείνει ο άνθρωπος. Ανήκει στην οντολογική μας κατασκευή, μας ειδοποιεί ο Χέγκελ, να θέλουμε να γνωρίσουμε αυτή την Ουσία, το Απόλυτο, καθώς ετούτη/ο δεν υπερβαίνει την υπαρκτική μας οντότητα, δεν είναι δηλαδή κάποιο υπερβατικό Ον, αλλά το Όλο αυτής της οντότητας: το περιδινούμενο Όλο απάντων των ιδεατών, ήτοι Λογικών, και ρεαλιστικά υπαρκτών, ήτοι φυσικών και πνευματικών, προσδιορισμών, από τους πιο αφηρημένους και ενδεείς, όπως η γυμνή ύπαρξη, μέχρι τους πιο συγκεκριμένους και πλούσιους, όπως το αυτοδιάφανο πνεύμα. Ο κάθε άνθρωπος, με το δικό του τρόπο και τη δική του εμβέλεια σκέπτεται και πράττει, θετικά ή αρνητικά, υπό τον ορίζοντα του Απόλυτου. Π.χ. ποιος Απόλυτος ορίζοντας ενώνει όλους τους επαγγελματίες πολιτικούς και τους οπαδούς τους; Ο απόλυτος ορίζοντας του βοσκού, του Φύρερ  [=πολιτικός] και του προβάτου [=οπαδός]. Ο πρώτος είναι το αδιαμφισβήτητο Ον που οδηγεί τις μάζες, ο δεύτερος είναι το Ον που συγκροτεί την αγελαία μάζα. Άρρηκτη και αμοιβαία οντολογική ενύπαρξη. Γι’ αυτό βλέπουμε τεράστιες αγελαίες μάζες να εκλέγουν/επιλέγουν ξανά και ξανά τους Φύρερ που τους αξίζουν, που ιδιάζουν στην οντολογική τους ιδιοσυστασία: αιμοσταγείς φυσιογνωμίες/Φύρερ, που χαίρονται να καταστρέφουν τα οντολογικά ριζώματα της ανθρώπινης υπόστασης: υγεία, εργασία, παιδεία κ.α. Και όλα τούτα στο όνομα της βελτίωσης της ζωής των μαζών.
§5:  Η ύπαρξη της μιας οντολογικής κατασκευής προϋποθέτει την ύπαρξη της άλλης. Ποτέ, μέσα στην ιστορία, δεν έπαψε να λειτουργεί αυτή η απόλυτη οντολογική σχέση. Απλώς εναλλάσσονται οι μάσκες: Ο Φύρερ άλλοτε εμφανίζεται με τη μάσκα του δικτάτορα, άλλοτε με εκείνη του  «δημοκράτη» ή του «σοσιαλιστή». Παρόμοια και ο οπαδός: σήμερα οπαδός του ενός Φύρερ-κόμματος, αύριο του άλλου κ.λπ. Τι απαντά ο Χέγκελ σε όλα αυτά; Πως ο κεντρικός στόχος της φιλοσοφίας είναι η Γνώση του Απόλυτου. Τουτέστι, όχι η Γνώση κάποιου θεϊκού όντος –κυριολεκτικά και αλληγορικά–έξω και μακριά από τον άνθρωπο, που θα του δώσει το εξ ουρανού μάννα, αλλά η Γνώση του θείου, του θετικού Απόλυτου, που ο άνθρωπος φέρνει δυνάμει μέσα του και μπορεί, δια της Φαινομενολογικής κίνησης του Εαυτού [του] ως πνεύματος, ήτοι της μεταστοχαστικής πρόσληψης ή πλησίασης της ιστορικότητάς του, να το καταστήσει ενεργό αυθυποστασία ή αυτοπροσδιοριστία, συνειδητή δηλαδή και επίπονη κίνηση αυθυποστασίας/αυτοπροσδιοριστίας: Διαλεκτική Υπόστασης και Υποκειμένου (Χέγκελ: ό.π.). Τούτη η διαλεκτική σημαίνει εσωτερική διαφοροποίηση, δηλαδή μετα-Μόρφωση και συνάντηση του εμπράγματου Εαυτού με τον αληθινά πνευματικό –όχι τον πολυμήχανο ή μηχανορράφο διανοούμενο– εαυτό του. Είναι η ίδια διαλεκτική εσωτερικού και εξωτερικού, σχετικού και απόλυτου, περατού και απείρου, που κονιορτοποιεί τη δουλόφρονη απολυτοποίηση της εξωτερικής αντίθεσης, σαν την παραπάνω αντίθεση: Φύρερ – οπαδού, ή οποιαδήποτε άλλη σχετική αντίθεση: δεν υπάρχει π.χ. απόλυτα παγιωμένη αντίθεση «δεξιού» και «αριστερού» «θεού», παρά μόνο το ενεργό και ενεργά σκεπτόμενο υποκείμενο, που αυτοκατανοείται και αυτοπροσδιορίζεται, με το να ξανασκέπτεται [=μεταστοχάζεται] ό,τι καθόριζε ως τώρα την υπόστασή του, ως άτομο και ως είδος-γένος. Να τι είναι το Απόλυτο: το σχετικό, που θέτει ως περιεχόμενο, κατά τον εαυτό του, την ολότητα του σχετικού.









Δημήτρης Τζωρτζόπουλος / Φιλοσοφία της πολιτικής καχεξίας / Πλάτων: πώς παράγεται ο φαύλος πολιτικός;




Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Φιλοσοφία της πολιτικής καχεξίας

Πώς δια-Μορφώνεται
το πολιτικό Σήμερα της Ελλάδας;
§1: Πώς μπορούμε να σκεφτόμαστε την παρούσα πολιτική πραγματικότητα της νεοελληνικής κοινωνίας; Οι νέες κυβερνητικές δυνάμεις, που διαμορφώνουν βήμα προς βήμα την καθίδρυση της δικής τους εξουσίας, πόσο πραγματικά νέες είναι; Εάν όντως επαγγέλλονται ένα αληθινά ριζοσπαστικό πολιτικό credo και πράττειν, ποια είναι τα ειδοποιά του γνωρίσματα; Αυτά και αμέτρητα άλλα ερωτήματα γεννιούνται, όταν κανείς επιχειρεί να κατανοεί ουσιωδώς και να ερμηνεύει στοιχειωδώς αξιόπιστα το πολιτικό γίγνεσθαι του Ελλαδικού σήμερα. Από άποψη γενικής αρχής, πριν απ’ όλα, η κατανόηση της τρέχουσας πολιτικής πραγματικότητας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την ίδια την προς κατανόηση πραγματικότητα: η εν λόγω πραγματικότητα είναι η επίφαση της ουσίας της πολιτικής, ενώ η κατανόησή της είναι η εννοιολογική σύλληψη αυτού που συμβαίνει πολιτικώς. Αυτή η διαφορά έχει εξάλλου την επαλήθευσή της και στα σποραδικά φαινόμενα μαζικής υστερίας υπέρ του νέου καθεστώτος από άκριτες, εθελόδουλες ομάδες, συντεχνίες και παράγοντες του μικροαστικού και μεσοαστικού χώρου, όπως επίσης και από τις πιο φτηνές εκδοχές του ούτως ή άλλως κούφιου δημοσιογραφισμού, της άχαρης δημοσιογραφικής αχυροφαγίας. Όλες αυτές οι αγελαίες αντιδράσεις αντιστοιχούν σε μια ανεστραμμένη, αν όχι διεστραμμένη, σύλληψη της εξελισσόμενης πολιτικής πράξης. Συμβαίνει ακριβώς αυτό που λοιδορεί ο Νίτσε:
«Παλιοί υπηρέτες κάτω από νέα αφεντικά ενθαρρύνονται αμοιβαία στο να δίνουν χαρά ο ένας στον άλλο» (Ανθρώπινο, πολύ Ανθρώπινο, 311).
Η ίδια όμως η πολιτική πράξη είναι ετερογενής, πολυδιάσταστη, πολυδιάσπαστη και άκρως αυτο-αντιφατική. Τα τελευταία τούτα γνωρίσματα ανήκουν στη χορεία των ειδοποιών, ήτοι μορφικών της γνωρισμάτων και απαιτούν μια κατά το δυνατόν μεθοδική ανάλυση σε αντιστοιχία προς τα προσδιορισμένα εκάστοτε, με συγκεκριμένο τρόπο, περιεχόμενα.
§2:  Το φάσμα της τρέχουσας κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας περιλαμβάνει πτυχές, που άλλες ανατρέχουν στο παρελθόν, άλλες συντηρούνται στο παρόν και άλλες εμφανίζονται να υπερπηδούν τα όρια του τελευταίου. Σίγουρα όμως όλες εκδηλώνονται ή εκτυλίσσονται μέσα στο πνεύμα της καθημερινότητας, όπου κυρίαρχο στοιχείο είναι το τετριμμένο, το κοινότοπο, το πεζό και οι λάγνοι του πόθοι. Μια αληθινά νέα πολιτική εκκινεί από την πρακτική συντριβή ετούτου του όλου της κοινοτοπίας και της διαφθοράς και όχι από μια λεκτική υποτίθεται καταδίκη του, που απλώς επιβεβαιώνει την απόλυτη σύγχυση των πολιτικών ιθυνόντων ως προς το τι θέλουν να κάνουν. Τούτο παραπέμπει εν γένει στα εξής: α) ελλιπής γνώση και ανά-γνωση της ουσίας του Πολιτικού από τους νέους αξιωματούχους της πολιτικής διαχείρισηςˑ β) απόλυτη επικράτηση ενός ιδιότυπα ακροβατικού εμπειρισμού, εκτεινόμενου ως εκείνο το είδος επικοινωνιακού παλιμπαιδισμού, που εξολοθρεύει και τα ελάχιστα μόρια αναστοχασμού του λαούˑ γ)  η υπαγωγή της πολιτικής υπό το γενικό πρόσταγμα της μαζικής κοινωνίας, ήτοι μαζικής «δημοκρατίας». Ολοζώντανες απεικονίσεις αυτού του προστάγματος μας προσφέρει ο Χάιντεγκερ στο Είναι και Χρόνος. Γράφει μεταξύ άλλων:
«Το άτομο καθημερινά βρίσκεται στην υποτέλεια των άλλων. Δεν είναι αυτό το ίδιο. Το Είναι του το έχουν αρπάξει οι άλλοι. Οι καθημερινές δυνατότητες του Είναι του υπόκεινται στα γούστα των άλλων. (…) Οι πολλοί εγκαθιδρύουν τη χαρακτηριστική τους δικτατορία. Απολαμβάνουμε και διασκεδάζουμε όπως διασκεδάζουν οι πολλοίˑ βλέπουμε και κριτικάρουμε λογοτεχνία και τέχνη, όπως πολλοί βλέπουν και κριτικάρουνˑ αλλά και αποτραβιόμαστε από τον “πολύ σωρό”, όπως πολλοί αποτραβιούνται»
§3: Η μαζική «δημοκρατία» φαινομενικά εργάζεται για να απαλλάξει τις μάζες από τη γενικευμένη τους εξαθλίωση, κατ’ ουσία όμως τις υποχρεώνει να ζουν μόνιμα κάτω από τη σκιά της πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής κρίσης, δηλαδή να συμφιλιώνονται χαρωπά με την εξαθλίωσή τους. Ομόλογο αποτέλεσμα μιας τέτοιας συμφιλίωσης είναι το αμφίβολης ποιότητας βουλευτικό και πολιτικό προσωπικό: η μάζα επιλέγει τους ομοίους της: τους άεργους πανηγυριώτες, τηρουμένων πάντοτε των εξαιρέσεων, με πολύχρωμα ιδεολογικά ψιμύθιαˑ  και οι κυβερνήτες θωπεύουν την αντίστοιχη μάζα που τους ταιριάζει: «ο κύριος διασκεδάζει με την ευθυμία των δούλων του» μας υποψιάζει ο Νίτσε στον Ζαρατούστρα του.   Έτσι παρατηρείται το  ιλαροτραγικό φαινόμενο: «η τραγωδία της πολιτικής να ξαναγυρίζει στη ζωή μας ως κωμωδία» (Μαρξ) . Γατί; Επειδή ό,τι λέγεται και ό,τι πράττεται στη σφαίρα του Πολιτικού υπηρετεί την κοινή ηθική κυρίων και δούλων, η οποία, σύμφωνα πάντα με τον Νίτσε, είναι κατ’ εξοχήν ωφελιμιστική. Γι’ αυτό και οι νέοι εμπειροτέχνες του σημερινού πολιτικού status, όπως ακριβώς και οι προηγούμενοι, δεν διστάζουν να συνδέουν τη δική τους αξίωση για εξ-ουσία με την επιδίωξη της προόδου. Οποιοσδήποτε όμως φιλολαϊκός προσανατολισμός δεν είναι ποτέ λαϊκός, αλλά πάντοτε σκοταδιστικός. Μόνο μια ανιστόρητη πολιτική σκέψη δεν μπορεί να διακρίνει ότι φιλολαϊκός και λαϊκός τρόπος του πολιτεύεσθαι είναι ευθέως αντίθετα, εχθρικά μεγέθη: φιλολαϊκός σημαίνει ότι ο πολιτικός οικτίρει τη μάζα για την κατάστασή της, χωρίς να ταυτίζεται θετικά μαζί της, δηλαδή τη βλέπει από θέση ισχύος και χωρίς ούτε καν να συμπάσχει. Προκειμένου λοιπόν να διατηρεί την πολιτική του ισχύ, αλλάζει τα πολιτικά στρατόπεδα ή τις ιδεολογικο-πολιτικές του εξαγγελίες με ταχύτητα φωτός: «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» (Καβάφης). Και η μάζα, αντί να τον περιθωριοποεί,  τον εκλέγει ξανά και ξανά ως αντιπροσωπευτική δύναμη «ήθους» ή έθους. Το νέο μπλοκ εξουσίας, παρόμοια σαν το παλαιό, κατακλύζεται από τέτοιους πλανόδιους πραματευτάδες της πολιτικής, έτοιμους για όλα τα δεινά. Απέναντι σ’ αυτούς ορθώνεται ο Λαϊκός, που δεν ξεχωρίζει το δικό του πάσχειν από εκείνο της μάζας: είναι ο ίδιος πάσχειν και όχι απλώς συμπάσχειν. Και όταν είναι πάσχειν είναι και ποιείν, δηλαδή δημιουργικός νους του πολιτικώς πράττειν, που αρνείται να γίνει σημαία ευκαιρίας. Ο κυνικός Διογένης τέτοιους ανθρώπους έψαχνε με το φανάρι του μέρα μεσημέρι! Αλλ' αυτοί, δυστυχώς για τα πολύχρωμα "κοράκια" του βουλευτηρίου, δεν βρίσκονται ανάμεσα στους χεροκροτητές.
 
 
 
 
 
 
 
 
Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Πλάτων: πώς παράγεται ο φαύλος πολιτικός;


Πλάτων


Ο αληθινός φιλόσοφος και ο φαύλος πολιτικός   
χτες και σήμερα
§1: Είναι κοινός τόπος πια πως η φιλοσοφική έγνοια της πολιτικής σκέψης του Πλάτωνα δεν παύει να περιστρέφεται γύρω από τον αληθινό φιλόσοφο, τον οποίο διαχωρίζει ρητά από τους κίβδηλους περιφερόμενους «φιλοσόφους» –ίδιους και όμοιους με κάποιους πλανόδιους αμπελοφιλοσόφους κομματικών, διακομματικών, συντεχνιακών παρασυναγωγών του σήμερα– και συναφώς από τον φαύλο πολιτικό. Γιατί ο Πλάτων προβαίνει σε έναν τέτοιο διαχωρισμό και δεν στρέφεται προς τον έντιμο πολιτικό ως αντιστάθμισμα στον φαύλο πολιτικό; Επειδή ουδείς επαγγελματίας πολιτικός, είτε του ολιγαρχικού είτε του δημοκρατικού είτε οποιουδήποτε άλλου ιδεολογικού προσανατολισμού, είναι οντολογικά έντιμος: δεν έχει το υψηλό φιλοσοφικό ήθος ταύτισης του Εαυτού με το συμφέρον της πόλης ως όλου ούτε βαθιά συνείδηση κοινοκτημοσύνης των αγαθών, ώστε να μην έχει ανάγκη, αλλά και να μη μπορεί αντικειμενικά να κλέβει τον δημόσιο πλούτο για ίδιον όφελος:

«σε όποια πόλη λένε για το ίδιο πράγμα αυτό είναι δικό μου ή αυτό δεν είναι δικό μου, η εν λόγω πόλη δεν κυβερνιέται με τον άριστο τρόπο» (Πολιτεία 462c).

Το ήθος είναι ο θεός του ανθρώπου, μας λέει ο Ηράκλειτος. Νοούμενο βέβαια όχι απλώς ως μια ηθικότητα αλλά οντολογικά: ως διαμονή, ως ύπαρξη του ανθρώπου εντός της αντάξιας στο Dasein του κοινότητας.

§2: Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ένα τέτοιο ήθος συνυφαίνεται με τη  φιλοσοφική γνώση και παιδεία.  Ετούτη εδώ επιτρέπει στο άτομο να αντι-στέκεται σθεναρά στο μυθολογικό και απατηλό μασκάρεμα μίσθαρνων λογοποιών και μυθοποιών. Πρόκειται για ένα μασκάρεμα σαν αυτό της τρέχουσας ελληνικής πολιτικής, όπου πρώην αφισοκολλητές, γαντζωμένοι κιόλας σε κυβερνητικούς θώκους, αποδεικνύονται άριστοι μυθοποιοί επί του πρακτέου και δημιουργούν ολική συσκότιση στο άγνωμο πλήθος. Απεναντίας, ο άνθρωπος, που από νεαρή ακόμα ηλικία μαθαίνει να εσωτερικεύει την ως άνω γνώση και να την ενεργοποιεί στη ζωή ως δεύτερη φύση του, αποκτά εσωτερική αυτοτέλεια, υψηλή αίσθηση του ευ ζην, προδιάθεση για ευψυχία και για αποκήρυξη με βδελυγμία όλων των παλαιών και νέων μυθοποιών της εξουσιομανίας, του εγωκεντρισμού και της ηδονοθηρίας. Από την πλευρά του, ο μυθοποιός πολιτικός παντός καιρού, ακριβώς επειδή απέχει πόρρω από μια τέτοια παίδευση, υπόσχεται να φέρει δήθεν την ευδαιμονία στην πόλη, χωρίς μια παράλληλη ανάπτυξη της εαυτού συνείδησης και της συνείδησης του αγελαίου πλήθους. Χωρίς όμως την ανάπτυξη τούτη, καμιά ευδαιμονία δεν μπορεί να κάνει πράξη πέρα από την καλλιέργεια φρούδων ελπίδων. Χρησιμοποιεί έτσι το μαγικό δακτυλίδι του Γύγη για να αφανίζει ή να φανερώνει κατά βούληση ό,τι τον συμφέρει (Πολιτεία 359 κ.εξ): για να παρουσιάζει το άδικο για δίκαιο, για να αναστρέφει την αλήθεια –σαν τους τωρινούς πολιτικάντηδες, που παρουσιάζουν τις νέες μνημονιακές υποδουλώσεις ως αντιμνημονιακές ρήξεις– για να καθιδρύει στην κοινωνία την φαυλότητα και να κρύβει το φάσμα της δικής του ευθύνης.

§3: Καθότι άδειο Εγώ, διαθέτει μόνο μια άμεση, υλική  ζωή και καμιά πνευματική. Συνδέει λοιπόν αυτή τη ζωή, δηλαδή «τόν ρτον τόν πιούσιον», με την επιθυμία να ασκήσει εξουσία για να ζήσει μέσα στην τρυφή και την πολυτέλεια, αδιαφορώντας για τη δυστυχία των άλλων. Αυτό  δείχνει πόσο  φιλοσοφικά απαίδευτος είναι: στερείται τη στοιχειώδη παιδεία ψυχής (ψυχ-αγωγία) και δεν αισθάνεται την ανάγκη να νοιάζεται για την κοινή μοίρα. Όπως αναφέρει ο φιλόσοφος στο τρίτο βιβλίο της Πολιτείας, τούτο προκύπτει από την τυπική του, καθεστωτική παιδεία,  που παραδίδει το άτομο στην πολυπραγμοσύνη, στη στάση, στη διχόνοια και ανοίγει το δρόμο για τον φαύλο πολιτικό. Εάν η φιλοσοφική παιδεία παράγει αληθινούς φιλοσόφους, δηλαδή εκείνους που συλλαμβάνουν τα πράγματα όχι ως έναν απέραντο σωρό τεμαχίων, αλλά στην ενότητα των αναφορικών τους νοημάτων, η τυπική εκπαίδευση εισάγει στη ψυχή των ανθρώπων και δη των νέων διαλυτικές, έκπτωτες αξίες, που τους διαφθείρουν και τους καθιστούν ευάλωτους στα πολιτικά αγρίμια (Πολιτεία 495-97), δεσμώτες μέσα στον ψεύτικο κόσμο των σκιώνˑ με λόγια του Χέγκελ: ενύπαρκτους θαμώνες ενός ανεστραμμένου κόσμου. Να γιατί και τα σημερινά αγρίμια του παλαιού και του νέου καθεστώτος, με βάση την τυπική τους εκπαίδευση λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο αναστρέφοντας τη λογική των πραγμάτων, αλλά φροντίζοντας συνάμα να συγκαλύπτουν την αναστροφή τούτη με λαϊκιστικές πολιτικές. Λαϊκιστική πολιτική σημαίνει ολοκληρωτισμός και στην πραγματικότητα είναι ο πιο θανάσιμος εχθρός μιας αυθεντικά λαϊκής πολιτικής. Λαϊκισμός και λαϊκή πολιτική είναι σύγχρονοι όροιˑ χαρακτηρίζουν ωστόσο πολιτικές ασκηθείσες ήδη από τα αρχαία χρόνια.

§4: Έτσι, η φιλοσοφική αντιπαράθεση του Πλάτωνα με το τότε πολιτικό σύστημα είναι μια τιτάνια προσπάθεια, μεταξύ άλλων, διαχωρισμού της πρώτης από τη δεύτερη πολιτική. Κύρια μέριμνα μιας αυθεντικά λαϊκής πολιτικής δεν είναι

«στο πώς θα είναι ευτυχισμένη μόνο μια ομάδα ανθρώπων, αλλά πώς θα ευτυχεί, στο μέγιστο βαθμό, όλη η πόλη» (Πολιτεία 420b)

Κατά τη λαϊκιστική πολιτική όμως οι κυβερνήτες ανάγουν την εξουσία σε αυτοσκοπό, με αποτέλεσμα να διατηρούν τις υλικές ανισότητες ανάμεσα στους εαυτούς τους και τους πολίτες, να ευνοούν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες σε βάρος του όλου και να ισοπεδώνουν τα ανθρώπινα άτομα πνευματικά. Π.χ. κυβερνήτες σε τομείς παιδείας και πολιτισμού, όχι σπάνια, διώκουν το άριστο, που σπάνια συμβαδίζει με την τυπική εκπαίδευση, για χάρη του τυπικά εκπαιδευμένου, ήτοι του απαίδευτου, του δημαγωγικού, του χαμερπούς, που κολακεύει τη μάζα. Διαγράφουν, ας πούμε, τον φοιτητή με καθυστερημένη ολοκλήρωση σπουδών, λες και όποιος ολοκληρώνει εντός ορισμένης προθεσμίας είναι πιο ικανός ή πιο πνευματικός από τον πρώτο. Μάλλον είναι πιο «ικανός», χωρίς βέβαια πρόθεση γενίκευσης, στις αντιγραφές και στις κομματικές μεσολαβήσεις για εύκολα πτυχία και ακόμη πιο εύκολα διδακτορικά, και πολύ πιο εύκολους διορισμούς σε ανώτατες καθηγητικές θέσεις. Εξαφανίζουν, κατ’ αυτό τον τρόπο, την πνευματική ιδιαιτερότητα κάθε νέου, για να εμφανίζονται, ετούτοι οι διορισμένοι και μετέπειτα εξουσιαστές, ως ανώτερα όντα. Γι’ αυτό βλέπουμε ότι ρέπουν προς διαγραφές όχι τα αληθώς πνευματικά ιδρύματα της χώρας, αλλά τα πιο υποβαθμισμένα, για να αποκτούν έτσι το κύρος που δεν έχουν από τη φύση τους. Το ίδιο και με τα εκάστοτε κυβερνητικά πρόσωπα του υπουργείου παιδείας: όσο πιο ατάλαντα, αφιλοσόφητα, αμόρφωτα είναι, τόσο λυσσομανούν για διαγραφές και αδιαφορούν για την ουσία της παιδείας. Τέτοιου είδους ατάλαντα όντα όμως δεν διανοούνται ούτε για μια στιγμή να μειώσουν τον παχυλό μισθό τους στο επίπεδο του μισθού του μέσου υπαλλήλου του υπουργείου τους, ώστε όλοι να εκκινούν από ίδιες αφετηρίες.

§5: Ανήκει στα ουσιώδη γνωρίσματα του λαϊκισμού το φαινόμενο: «μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες» (Π. Κονδύλης, Θεωρία πολέμου, σ. 410) να παρουσιάζονται ως θεόσταλτοι «σωτήρες» ολόκληρης της πολιτείας και στην πράξη να απολαμβάνουν τερατωδώς υλικά προνόμια, χωρίς παράλληλα να μπορούν να συγκρατήσουν στοιχειωδώς τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό τους. Σε ένα περίφημο χωρίο του (Πολιτεία 488) ο Πλάτων παρουσιάζει την πολιτεία με καράβι που ταξιδεύει στη θάλασσα και του οποίου ο κυβερνήτης είναι μεν ο πιο σωματώδης και δυνατός, αλλά παρακούει, θαμποβλέπει και έχει μειωμένη λογική ικανότητα. Οι ναύτες γύρω του μαλώνουν μεταξύ τους ποιος θα πάρει το τιμόνι στα χέρια του, παρά την έλλειψη ουσιαστικής γνώσης στην κυβερνητική. Όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα το ουσιώδες αλλά είναι και έτοιμοι να κατασπαράξουν όποιον μιλήσει υπέρ της αναγκαιότητας κεφαλαιώδους μάθησης. Αυτοί οι ακατέργαστοι, οι βαρβαροκένταυροι ναύτες, τη μόνη «ικανότητα» που έχουν είναι να κολακεύουν τον κυβερνήτη, να τον μεθούν ή να τον αποκοιμίζουν με μανδαγόρα και τελικά να αναλαμβάνουν οι ίδιοι τη διοίκηση του καραβιού. Τότε συνεχίζουν το ταξίδι, κλέβοντας το εμπόρευμα, μεθώντας και ρίχνοντάς το σε υλικές απολαύσεις και ηδονές. Η τακτική τους είναι να ευνοούν τους ομοϊδεάτες τους και να σπιλώνουν όσους αντιστέκονται στις αθλιότητές τους. Χαρακτηρίζουν τους πραγματικά ικανούς, γνώστες και ταλαντούχους, ως απατεώνες, πολυλογάδες, ανίκανους, παράξενους, άχρηστους. Η παραβολή αυτή του κυβερνήτη του πλοίου και των ναυτών αποτυπώνει την κατάσταση μιας πόλης που κακοδιοικείται από διεφθαρμένους πολιτικούς και εχθρεύεται την αληθινή φιλοσοφική παιδεία, δηλαδή το άριστο των αρίστων, το πολυτιμότερο της πόλης. Συναφώς υποδηλώνει πως φιλαυτία, ναρκισσισμός και φιλοδοξία, από τη μια πλευρά, και φιλοσοφία, από την άλλη, αποτελούν δυο διαφορετικούς κόσμους: η πρώτη περίπτωση τον κόσμο της μπαρουφακικής αερολογίας, μαζί και των «ν πολλος κα παντοίως πλανωμένων», δηλαδή τον κόσμο των ανάξιων προσώπων του δημόσιου βίου και των αγελαίων συντεχνιών τουςˑ η δεύτερη το ιερό τέμενος των Μουσών. 
 
 

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Η αριστερή κουραδοθάλασσα..




Δεν θα πω όσα πράγματα θα μπορούσα να πω αν είχα χρόνο ή μάλλον διάθεση. Έχουμε και ζωή, και μόνον, όχι δουλειές!


Τα κεφάλια μέσα;


Όχι, τα κεφάλια έξω όπως είπε ο Πρωθυπουργέας. 
Θυμάμαι ένα ανέκδοτο: Κάποτε πήγε κάποιος στην Κόλαση και ο διάολος του έλεγε "μπορείς να διαλέξεις αίθουσα και είδος βασανιστηρίων, πάμε να δεις και διαλέγεις". Τον πήγε στα καζάνια, τον πήγε εκεί που βγάζουν νύχια και γλώσσες και τελικά τον πήγε σε μια αίθουσα όπου υπήρχε μια μεγάλη λίμνη από σκατά. Εκεί οι τιμωρούμενοι κολασμένοι ήταν καλυμμένοι μέχρι το λαιμό, μερικοί κάπνιζαν κι όλας. 
"Μα εδώ είναι καλά" σκέφτηκε ο αριστερός ψηφοφόρος (δική μου βερσιόν..). Νταξ του λέει ο αρχιδιάβολος. Απεφάσισες μαλακοπίτουρα. Μπήκε λοιπόν ο ψοφοφόρος μέσα στην κουραδοθάλασσα, και εκεί που απολάμβανε την αριστεροκουραδική του επιβίωση ακούγεται μια φωνή:
"Τα κεφάλια μέσα κουραδοκολασμένοι!, το διάλειμμα τέλος!"


Αυτή η αριστερή κουραδοθάλασσα των αριστερών διανοουμένων πρέπει να γίνει γνωστή σε όλους τους κολασμένους ή σε όλους τους υποψήφιους κολασμένους. 
Πάντως εμέναν μην μου πείτε τίποτα. 
Δεν πήρα, δεν θα πάρω ούτε θα πάρω ποτέ αριστερές κουράδες μέσα στο "σπίτι" μου. 
Προτιμώ τα εθνικά ("εθνικιστικά") βασανιστήρια που έχουν κάποια αξιοπρέπεια, έναν αισθητικό Λόγο ύπαρξης και όχι αυτή την ξεφτίλα. 

Ξεφτίλες!

Πόσα χρόνια περίμενα αυτή την στιγμή! 
Αλλά και πάλι δεν το φχαριστιέμαι όσο θα έπρεπε, γιατί ακόμα υπάρχει χρόνος να χαρίσουν οι Γερμανοβρυκόλακες τόση αδιαλλαξία στους κουραδόμαγκες που να τους αναγκάσει σε μιαν έξοδο από το ευρω-αριστερό τους κουραδόκαστρο, αλλά και πάλι τους θεωρώ ικανούς να ικετέψουν, να συρθούν, να τυχοδιωκτεύσουν σε όλο τον παγκόσμιο χρηματιστηριακό υπόκοσμο για να πάρουν μια παράτα ή να εκβιάσουν τους Γερμανούς να υποχωρήσουν λίγο. 
"Τα κεφάλια μέσα κουράδες!" λέει ο αρχιδιάβολος και αυτοί μιλάνε για επιτυχία! Τόσο θράσος!
Πάνω από όλα τα ειδικά συμφέροντα της "ευρωπαϊστικής" μεσαίας εθνοαστικής κουραδοτάξης που όχι μόνον σέρνει τις καταπιεσμένες τάξεις στην ουρά της αλλά και το ίδιο το έθνος σε μια φαντασιακή εικόνα εθνικής περηφάνειας για να το εξευτελίσει με κάθε τρόπο.
Ο χρόνος τελειώνει, σε λίγο θα δημοσιεύσουμε το κύριο άρθρο μας..











Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Αυθαίρετες επινοηματοδοτήσεις: Ο κενός Χρόνος, η Τουρκία, η Μεσοποταμία, η Μέση Ανατολή..





Όσο αφήνεις τον χρόνο να λαμβάνει την θέση του χρόνου θα υπάρχει μόνον χρόνος, δηλαδή ένα άδειο κέλυφος που δεν θα έχει ως περιεχόμενο (εσωτερική μορφή) ούτε τον ίδιο τον κελυφώδη εαυτό του. 
Ο χρόνος αναδιπλασιασμένος, απειρισμένος σε ένα ατελεύτητο αντικαθρέφτισμα που δεν μπορεί μετά την ιλλιγγιώδη έναρξή του να περιέξει ούτε τον ίλλιγγο αυτό, τον ίλλιγγο της πρώτης κενής μέθης. 
Το κενό είναι αυτό και τίποτα άλλο: Ένα ανόητο πράμα.



Τα ρίγη της εσωτερικής μορφής των πραγμάτων που αντιστοιχούν πάντα στα ρίγη της εξωτερικής μορφής (αυτής που ονομάζουμε μορφή συνήθως) χάθηκαν σε μια τεχνική μανία, σε ένα προπαγανδιστικό παραλήρημα βυθιζόμενων ιδεολογιών, θρησκειών, κοσμοθεάσεων, και γι'αυτό είναι εντελώς λάθος να μιλάμε για δυνητικό ή μη δυνητικό κενό, για δυνητικό ή μη δυνητικό μηδενισμό, για παρακμή. 
Αυτές οι ανάρμοστες για το παρόν μας λέξεις και αντι-λέξεις δεν σημαίνουν τίποτα πιά, γιατί περιέχουν μιαν ελπίδα. 
Και υπό αυτή την έννοια δεν είναι απλά έγκλημα να μιλάει κανείς για ελπίδα, ούτε αποτελεί απλά ψευδο-πεσσιμιστική ψευδο-σοφία να μιλάει κανείς για παρακμή, αλλά σημαίνει μια στάση εξουσίας την στιγμή μάλιστα που η ίδια, η έμπρακτη εξουσία δεν ζητάει κάτι τέτοιο γιατί δεν το χρειάζεται πιά.

Η ζωή των λέξεων είναι ένας θρήνος αχρείαστος, όπως και η σιωπή μια φλύαρη απεικόνιση των μεσοδιαστημάτων φλύαρων Λόγων που τείνουν να ξεπεράσουν το τίποτα πέρα από το τίποτα για να ξεκουραστούν σε ένα υπόμνημα της ύπαρξης, ή το χειρότερο, να ενταχθούν σε ένα απέραντο νεκροταφείο προθέσεων και αναλήψεων προθέσεων για την πραγμάτωση μιας ουτοπίας με Όνομα, δηλαδή μιας μη-Ουτοπίας. 





Εγώ, έχω ένα πρόβλημα που άπτεται μυστηριωδώς με όλα αυτά. 
Θέλω να μονομαχήσω με τους Τούρκους "συντρόφους" και "αδερφούς" και να τους κάνω να ζητήσουν συγγνώμη χωρίς περιστροφές, γιατί αυτοί φταίνε, κι ας μην φταίνε οι περισσότεροι ως "άτομα'', για την παραμονή αυτού του δυνητικού παραδείσου που είναι η ανατολική Μεσόγειος σε έναν βάλτο αίματος και φόβου. 



Αλλά και οι Άραβες "σύντροφοι" και αδερφοί είναι απογοητευτικοί ως προς τον περίσσιο αυτοθαυμασμό τους και την παντελή έλλειψη ενοχών. Τα τέλεια αυτοθαυμαζόμενα θύματα.


Θα πεί κανείς, πρώτα να κοιτάς τον εαυτό σας (σου) και μην μιλάς, και αυτό είναι ένας ισχυρός ηθικολογικός Λόγος με πατήματα στα πράγματα. Αλλά είναι ψευδής Λόγος, αφού δι'εμέ η κατάσταση είναι αντίστροφη, και το ψεύδος είναι εκεί που είναι η αδυναμία που επιδόθηκε στη δύναμη της αδυναμίας της. 
Οπότε, ας μην μιλάνε ήσυχα οι εκφραστές αυτής της θυματοποίησης δι'αντανακλάσεως. 

Το βαθύ τίποτα της Ανατολικής Μεσογείου που αναταράσσουν μόνον οι Κούρδοι, βυθισμένοι κι αυτοί στους δικούς τους βούρκους, δεν θα γίνει κάτι διαφορετικό από το τιποτένιο τίποτα της κενής αντανάκλασης του εικονικού αυτο-εικονίσματος που είναι η Δύση, ως "ψυχή", αν δεν σηκωθεί μια λαϊκή θύελλα στην Τουρκία και την Αραβία (που είναι μία) σαρώνοντας τα ερείπια της αθλιότητας με το όνομα Κράτος, που εμποδίζει την Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία να γίνουν ξανά η Αρχή του Κόσμου..
Και η ευθύνη δεν ανήκει κυρίως στην Ελλάδα, ούτε καν στους διώκτες διωκόμενους διώκτες διωκόμενους Εβραίους του Ισραήλ. 
Τι να κάνουν όλοι αυτοί δηλαδή; 
Να αφήσουν την Δύση και να προσχωρήσουν στον Κεμαλισμό ή το τακφίρι Ισλάμ;

Το παιχνίδι δικό σας "σύντροφοι". 
Ως τότε, όπως λέμε και σε κοινή γλώσσα:
 Άι Σικτίρ






Ι.Τζανάκος



Επικαιροποίηση "σουλτανικών" νέων:

 

Χακάν Φιντάν: Ο αρχιπράκτορας που εξόργισε τον «σουλτάνο»

Ολα τα σενάρια για την παραίτηση του επικεφαλής της ΜΙΤ: από την προσωπική φιλοδοξία και τη συνωμοσία εναντίον του προέδρου με σύμμαχο τον Νταβούτογλου, μέχρι την γκρίνια της γυναίκας του
Χακάν Φιντάν: Ο αρχιπράκτορας που εξόργισε τον «σουλτάνο»
Ο Χακάν Φιντάν, επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας μέχρι πρότινος, η «σκιά» του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν

Ψυχάρη Ειρήνη 
Προ ημερών ο επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Τουρκίας (MIT) Χακάν Φιντάν υπέβαλε την παραίτησή του προκειμένου, όπως είπε, να διεκδικήσει μία έδρα στο κοινοβούλιο στις εθνικές εκλογές που θα διεξαχθούν τον ερχόμενο Ιούνιο. Η απόφαση του αρχιπράκτορα εξόργισε τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πυροδοτώντας δεκάδες σενάρια για τον ρόλο του στο «βαθύ κράτος».

Παραιτήθηκε από εύλογη προσωπική φιλοδοξία ή μήπως ο ίδιος και ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου ενώθηκαν σε μία ανίερη συμμαχία κατά του «σουλτάνου» Ερντογάν, ο οποίος σταδιακά περιθωριοποιείται; Ή παραιτήθηκε επειδή «πολύ απλά» του το ζήτησε η σύζυγός του;

«Δεν αντιμετωπίζω θετικά την υποψηφιότητα του Χακάν Φιντάν»
είπε ορθά-κοφτά ο Ερντογάν μιλώντας σε δημοσιογράφους στη διάρκεια πτήσης για μία περιοδεία στη Λατινική Αμερική. Οι υποθέσεις γύρω από τους λόγους της παραίτησης του 47χρονου «τσάρου», όπως αποκαλείται, της MIT δίνουν και παίρνουν. Εξάλλου, η αντίδραση του Ερντογάν εξέπληξε τους πολιτικούς παρατηρητές της Τουρκίας, οι οποίοι αρχικά θεώρησαν ότι η παραίτηση του επικεφαλής της MIT από τον Μάιο του 2010 ήταν ακόμη ένα προεδρικό σχέδιο εν όψει των εκλογών της 7ης Ιουνίου. Φημολογείται ότι στη διάρκεια της τελευταίας συνάντησής τους ο Φιντάν δήλωσε στον Ερντογάν: «Είμαι εξαντλημένος. Δεν μπορώ να περάσω ούτε λεπτό με την οικογένειά μου. Δουλεύω πολύ σκληρά, δεν πάω σχεδόν καθόλου σπίτι. Η γυναίκα μου επιμένει να παραιτηθώ. Σας παρακαλώ να καταλάβετε. Παραιτούμαι».

Οι λόγοι μάλλον είναι βαθύτεροι, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να τους γνωρίζει με σιγουριά. Σε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Yenicag», το οποίο αναδημοσίευσε η αγγλόφωνη «Today's Zaman», αναφέρεται ότι στον στενό κύκλο του προέδρου κυκλοφορεί έντονα η φήμη ότι ο Φιντάν συμμάχησε με τον Νταβούντογλου προκειμένου να υπονομεύσουν τη θέση του Ερντογάν και τα σχέδιά του για την υιοθέτηση ενός ασφυκτικού προεδρικού συστήματος.

Ωστόσο, άλλοι αναλυτές πιστεύουν ότι όλα έχουν ενορχηστρωθεί από τον Ερντογάν. «Ο Φιντάν είναι ο έμπιστος συνεργάτης του Ερντογάν και μπορεί να τον προορίζει για πρωθυπουργό στη θέση του Νταβούτογλου. Ο Ερντογάν δεν είναι πολύ ευχαριστημένος με τον σημερινό πρωθυπουργό, πάντα τον θεωρούσε προσωρινό και κατά τη γνώμη μου θα προτιμούσε έναν έμπιστό του σε αυτό το αξίωμα» σχολίασε μιλώντας στο «Βήμα» ο Μπιρόλ Γεσιλάντα, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και διευθυντής του Κέντρου Τουρκικών Σπουδών στο πολιτειακό πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ στις ΗΠΑ.

«Ο Φιντάν παραμένει το Νο 2 της τουρκικής πολιτικής»
λέει στο «Βήμα» η Πινάρ Τρεμπλάι, καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πολιτειακό Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στην Πομόνα και αρθρογράφος στο «Al Monitor». «Θέλει να εισέλθει στην πολιτική ως ο προστατευόμενος του Ερντογάν, αλλά θα ήταν πολύ διαφορετικός ως ηγέτης της Τουρκίας» μας είπε. Και εξηγεί: «Ο Φιντάν είναι πολύ δυναμικός και η τουρκική κοινή γνώμη θα μπορούσε να τον δει πιο εύκολα ως ηγέτη απ' ό,τι τον Νταβούτογλου. Επίσης έχει καθιερωθεί ως πολύ ικανός διαπραγματευτής και θα μπορούσε να διευθετήσει αρκετά ζητήματα με τους γείτονες της Τουρκίας με διακριτικό τρόπο».



Γκιονούλ Τολ, διευθύντρια του Κέντρου Τουρκικών Σπουδών της δεξαμενής σκέψης «Ινστιτούτο για τη Μέση Ανατολή»
«Θέλει να συνεχίσει ως πολιτικός την προσέγγιση με τους Κούρδους»
«Ο Χακάν Φιντάν θεώρησε ότι ολοκλήρωσε την αποστολή του στην ΜΙΤ»
σχολίασε στο «Βήμα» η Γκιονούλ Τολ, διευθύντρια του Κέντρου Τουρκικών Σπουδών της δεξαμενής σκέψης «Ινστιτούτο για τη Μέση Ανατολή» με έδρα την Ουάσιγκτον. Οπως εξήγησε, ο Φιντάν είναι ο «αρχιτέκτονας» του ανοίγματος προς τους Κούρδους. «Είναι εκείνος που συμμετείχε στις συνομιλίες με τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν και ο Ερντογάν τον εμπιστεύεται, όπως και ο Οτσαλάν. Πιστεύω ότι παραιτήθηκε επειδή τώρα θέλει να συνεχίσει το έργο του, τις συνομιλίες με το PKK και τον Οτσαλάν, από πολιτικό αξίωμα. Ο ίδιος γνωρίζει ότι δεν θα γίνει απλά ακόμη ένας βουλευτής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Είναι πολύ ισχυρός και θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος υπουργός Εξωτερικών» μας είπε. Και συμπλήρωσε: «Υπό την ηγεσία του, η ΜΙΤ κατέστη σημαντικό εργαλείο στην άσκηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και ο Νταβούτογλου θα προτιμούσε να συνεργαστεί με τον Φιντάν ως υπουργό Εξωτερικών».

Η αντίδραση του Ερντογάν, σύμφωνα με την Τολ, πηγάζει από το γεγονός ότι ο ίδιος δεν πιστεύει ότι ο Φιντάν έχει τελειώσει το έργο του στην MIT. «Σύμφωνα με τον Ερντογάν υπάρχει ακόμη μεγάλο πρόβλημα με το κίνημα Γκιουλέν και ήθελε τον Φιντάν σε αυτό το αξίωμα για να συνεχίσει να μάχεται κατά των γκιουλενιστών. Ωστόσο, είναι η πρώτη φορά από τότε που το AKP ανήλθε στην εξουσία που προέκυψε μία τόσο μεγάλη διαφωνία μεταξύ των ηγετικών στελεχών του κόμματος» τόνισε. Θα μπορούσε το δίδυμο Νταβούτογλου - Φιντάν να λειτουργήσει ως εσωκομματικό αντίβαρο στον Ερντογάν; τη ρωτήσαμε. «Δεν είμαι σίγουρη γιατί ο Νταβούτογλου είναι πολύ πιστός στον Ερντογάν και τον έχει υποστηρίξει ακόμη και σε βάρος του δικού του πολιτικού μέλλοντος, δηλαδή στην προσπάθεια καθιέρωσης ενός προεδρικού συστήματος. Ο Νταβούτογλου δεν είναι αρκετά ισχυρός μέσα στο κόμμα για να αμφισβητήσει τον Ερντογάν ή να του κηρύξει ανοιχτά πόλεμο. Ωστόσο, αν τα πάει πολύ καλά στις εκλογές θα μπορούσε να αναδειχθεί ως ο ηγέτης που θα είχε τη δύναμη να επιβάλει τη θέλησή του στον Ερντογάν» κατέληξε η Τολ.

Μια ζωή στο ημίφως


Μήπως «κρατάει» τον Ερντογάν;
Ο περιβόητος «πληροφοριοδότης» και πολέμιος του Ερντογάν που δραστηριοποιείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το ψευδώνυμο Φουάτ Αβνί έγραψε στο Twitter ότι ο Χακάν Φιντάν παραιτήθηκε με σκοπό να εκλεγεί, να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός και να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) όσο διατελούσε επικεφαλής της MIT. Μάλιστα ο Αβνί έγραψε ότι ο Φιντάν έχει στην κατοχή του ένα αρχείο με έγγραφα που περιγράφουν με λεπτομέρειες τις παράνομες δραστηριότητες του Ερντογάν και ότι θα μπορούσε να παρέχει απόρρητες πληροφορίες στην ιρανική κυβέρνηση. Σενάριο που φαντάζει πιθανό, αφού ο ίδιος ο Ερντογάν έχει χαρακτηρίσει τον Φιντάν «φύλακα των μυστικών του».

Παζαρεύοντας με τον Οτσαλάν

Ο Χακάν Φιντάν σήκωσε το βάρος όλων των λεπτών διαπραγματεύσεων με τον ισοβίτη ηγέτη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, οι οποίες οδήγησαν στην ιστορική προσέγγιση των Κούρδων με το καθεστώς της Αγκυρας. Αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία του, παρότι πολλά σημεία παραμένουν αδιευκρίνιστα και η μυστική συμφωνία κυβέρνησης - ΡΚΚ δεν φαίνεται να διαθέτει σαφή «οδικό χάρτη».  

Και στην Αμερική και στο ΝΑΤΟ

Ο Χακάν Φιντάν διορίστηκε επικεφαλής της ΜΙΤ από τον Ερντογάν τον Μάιο του 2010 σε ηλικία μόλις 42 χρόνων, ο νεότερος αρχηγός στην ιστορία της ΜΙΤ. Εχει σπουδάσει Διοίκηση και Πολιτική Επιστήμη στο Univeristy of Meryland University College (UMUC) στις ΗΠΑ και κατέχει μεταπτυχιακό και διδακτορικό από το πανεπιστήμιο Μπιλκέντ στην Αγκυρα. Επαγγελματικό στέλεχος των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων από το 1986 ως το 2001, υπηρέτησε μεταξύ άλλων στο Σώμα Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ με έδρα τη Γερμανία. Το 2003 διορίστηκε επικεφαλής της Τουρκικής Υπηρεσίας Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης (TIKA).

Εχτισε ένα ψηφιακό τείχος

Μεταξύ άλλων, εφάρµοσε αρκετές µεταρρυθµίσεις στην MIT, ειδικά στον τεχνολογικό τοµέα. Λέγεται ότι εκσυγχρόνισε όλα τα συστήµατα πληροφορικής της υπηρεσίας και ευαίσθητων κυβερνητικών τοµέων προκειµένου να τα θωρακίσει απέναντι σε κυβερνοαπειλές.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Μαθήματα μαρξισμού από έναν μη μαρξιστή..



Σχόλιο μάθημα
Ιωάννης Τζανάκος

Τι πράττει το δουλικό μέρος της άρχουσας τάξης σε μια μισο-αποικία;
Αυτο-τοποθετείται στον ρόλο του αυτόματου μεταφραστή των μεγάλων ξένων αφεντικών της. 
Οι αριστεροί εθνομεσοαστοί προσπαθούν για έναν συμβιβασμό, μιαν συγκροτημένη υποχώρηση απέναντι στις απαιτήσεις των μεγάλων αφεντικών, και αυτό τους διαφοροποιεί χωρίς να τους "αθωώνει" για κάθε υπόθεση και σε αναφορά προς το συνολικό πρόβλημα των καταπιεσμένων τάξεων της κοινωνίας αλλά και (σε αναφορά προς) την θέση του έθνους στον παγκόσμιο ιεραρχικό καταμερισμό εργασίας και ισχύος.
Οι δούλοι, αντίθετα, σκύβουν χωρίς ενδοιασμό και περιμένουν την "καταστροφή" που θα έλθει αν δεν επιτευχθεί συμφωνία-συμβιβασμός ή αν αυτή η συμφωνία είναι εξίσου επαχθής με το μνημόνιο.
Οι "μαρξιστές" τι λένε γι'όλα αυτά;
Υπάρχουν αναλύσεις όλων των "μεγάλων" του μαρξισμού, που μερικοί μάλιστα είναι σε αντίθετες θέσεις μεταξύ τους (ευγενική διατύπωση) για τον αντιφατικό ρόλο της εθνομεσοαστικής τάξης στις μισο-αποικίες: Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι, Μάο, Τσε Γκεβάρα και άλλοι λιγότερο διάσημοι.
Εγώ δεν είμαι μαρξιστής, αλλά μάλλον ξέρω να διαβαζω Μαρξισμό καλύτερα από έναν πολιτικά ηλίθιο ή έναν μνησίκακο "αριστερό" τση ελλάδας.. 
http://info-war.gr/2015/02/%CE%B5%CF%86%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/ 
Κείμενο το οποίο στηρίζει τις θέσεις της Μέρκελ και το οποίο χαρακτηρίζει τις διαπραγματευτικές προσπάθειες της Ελλάδας σαν «εμπόδιο» στο να βοηθηθεί η χώρα, υπέγραψε ο πρώην πρωθυπουργός Α.Σαμαράς στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος. Το κείμενο στρέφεται εναντίον της Ελληνικής Κυβέρνησης αναφέροντας ότι πρέπει να τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων. Οι υπογράφοντες αποκρύπτουν τα πρόσφατα στοιχεία που αποδεικνύουν τη συνεχή αύξηση του δημοσίου χρέους στο 180% του ΑΕΠ ενώ παρουσιάζουν τα στοιχεία για το πρωτογενές πλεόνασμα (το οποίο δεν περιλαμβάνει την αποπληρωμή των τόκων των δανείων) σαν ένδειξη ανάπτυξης.
Στο ίδιο κείμενο, με σαφώς αντιρωσικούς τόνους, εκφράζεται αλληλεγγύη στον πρωθυπουργό της Ουκρανίας, την επικράτηση του οποίου είχε προαναγγείλει το Στειτ Ντιπάρτμεντ, πριν από την πραξικοπηματική ανατροπή της προηγούμενης κυβέρνησης.
Αντιμετωπίζοντας την Ελλάδα σαν μπανανία το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα φαίνεται ότι χρησιμοποιεί αυτόματους μεταφραστές για τα κείμενά του και έτσι στην επίσημη σελίδα του η ανακοίνωση στα Ελληνικά περιλαμβάνει απίστευτα μαργαριτάρια
Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι “η Ελλάδα είναι πίσω στην ανάπτυξη” και κάτι για “κεφάλια του ΕΛΚ” 





Ολόκληρη η ξεκαρδιστική ανακοίνωση από τη σελίδα του ΕΛΚ: 

Σήμερα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) πραγματοποίησε σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της άτυπης συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Κατά τη συνάντηση αυτή, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ τόνισαν την ετοιμότητά τους να βρουν μια λύση για τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα και εξέφρασε την ελπίδα ότι ο πρωθυπουργός Τσίπρας δεν θα θέσει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στο πλαίσιο της διακυβέρνησης του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά . «Καλούμε τη νέα κυβέρνηση της Ελλάδα να μην θέσει σε κίνδυνο την οικονομική πρόοδο που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Αντώνη Σαμαρά. Οι θυσίες του λαού της Ελλάδα δεν μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο με μονομερή συμπεριφορά. Πρωθυπουργός Τσίπρας οφείλει να τηρεί όλες τις δεσμεύσεις που ανέλαβε . η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση η Ευρώπη είναι έτοιμη να βοηθήσει τους ανθρώπους της Ελλάδα προκειμένου να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα τους? καλούμε τον Πρωθυπουργό Τσίπρας δεν αποτελεί εμπόδιο στο να βοηθήσει τους ανθρώπους της Ελλάδα “, εξήγησε ο Πρόεδρος του ΕΛΚ , Joseph Daul , μετά τη σύνοδο κορυφής του ΕΛΚ. κεφάλια του ΕΛΚ κρατών και κυβερνήσεων και ηγετών της αντιπολίτευσης που συμμετέχουν στη Σύνοδο Κορυφής ομόφωνα απέτισε φόρο τιμής στην πρόοδο που έχει επιτευχθεί κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Αντώνη Σαμαρά. “Η χώρα είναι πίσω στην ανάπτυξη και η ανεργία μειώνεται. Στην Ελλάδα, όπως και στην Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος, ΕΛΚ-οδήγησε τις κυβερνήσεις πήραν τις σωστές οικονομικές αποφάσεις για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών. Βεβαίως, στην Ελλάδα θα ήταν πιο δύσκολο και πήρε περισσότερο χρόνο, αλλά ο Αντώνης Σαμαράς θέσει τη χώρα στην πορεία της προς τη σταθερότητα και την εμπιστοσύνη ανάκτηση. Τώρα είναι στο χέρι του Πρωθυπουργού Τσίπρας να εργαστούν από κοινού με τους εταίρους της στην Ελλάδα να καταλήξουν σε συμφωνία σύντομα, προκειμένου να αποφευχθεί η κλιμάκωση της κατάστασης, η οποία θα πλήξει τους ανθρώπους της Ελλάδα “, του ΕΛΚ πρόεδρος Daul συνέχισε. οι ηγέτες του ΕΛΚ παρόντες στη Σύνοδο Κορυφής εξέφρασε επίσης την αλληλεγγύη με το λαό της Ουκρανίας, δήλωσε την πλήρη εμπιστοσύνη τους στον Πρόεδρο Poroshenko και τον Πρωθυπουργό Yatsenyuk , και χαιρέτισε τις προσπάθειες που οδηγούν από την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ . “Τα όπλα στο έδαφος της Ουκρανίας θα πρέπει να καθοριστούν. Οι ηγέτες του ΕΛΚ εξέφρασε την ελπίδα ότι η συμφωνία Μινσκ θα είναι σεβαστή και θα οδηγήσει σε βελτίωση της κατάστασης επί τόπου. Έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι ο Πρόεδρος Poroshenko και ο πρωθυπουργός Yatsenyuk θα κάνει ό, τι είναι στην αρμοδιότητά τους να μειώνω την κατάσταση. Εμείς αναμένουμε από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντιμίρ Πούτιν , να τηρούν επίσης κάθε ενιαία δέσμευση που έκανε στο Μινσκ. Το ΕΛΚ θα σταθεί από την ουκρανική κυβέρνηση για την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται για να επιστρέψει την Ουκρανία προς τη σταθερότητα και τις οικονομικές επιδόσεις », κατέληξε ο πρόεδρος Daul.