Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Η μη-γιορτή..



Η στιβαρή κανονικότητα δεν διαταράσσεται με τις κωμικές κραυγούλες εξεγερμένων ριζοσπαστών, ούτε το "σύστημα" φοβάται ιδιαίτερα τις εσωτερικές διεργασίες ήδη εσωτερικοποιημένων συνειδήσεων που φαντάζονται πως είναι αντιπρόσωποι μιας έξοχης υπόστασης που ήρθε στον κόσμο για να του ανακοινώσει την διαφορετική παρουσία της. Ούτως:
Η στιβαρή αστική κανονικότητα ανατρέπεται από μια στιβαρή επαναστατική κανονικότητα, πικρή θα έλεγα και αυστηρή. 
Αυτό είναι το γενικό σχήμα όσων είναι εντός ή παρακείμενα αυτού του ρεύματος της ιστορικής "αριστεράς" που ονομάστηκε λενινισμός. 
Όσο και να προσπάθησαν οι διάφοροι εκ δεξιών ή εξ'αριστερών γιορταστές του επαναστατικού είναι να δομήσουν μιαν αίρεση της κανονικότητας ως την οδό μιας ελεύθερης (μελαγχολικής) κωμικότητας, στα πεπατημένα αναμασήματα της "γιορτής της επανάστασης", το μόνο που κατάφεραν να δομήσουν είναι τον πολιτισμό της αριστερής μετανεωτερικότητας του δυτικού αστισμού. 
Αυτή είναι η κατάντια του 68Μαη, και μπορεί να φαίνεται αθώα μπροστά στην ιστορική τραγωδία του "υπαρκτού σοσιαλισμού", και αυτή είναι η ουσία της αριστερής αίρεσης του δυτικού αστισμού. 
Η αυστηρότητα της αστικής νομοτέλειας παράγει πάντα εποικοδομήματα αιρετικών διαλλειμάτων, είναι και αυτό μέρος της αυστηρότητάς της.
Ο αστός βρυκόλακας στο βάθος του πανηγυριού, το πανηγύρι στην επιφάνεια του αστικού βρυκολακισμού, αυτό είναι όλο.
Να ξεσκίσεις το πέπλο του πανηγυριού, κωμικού ή μελαγχολικού, σημαίνει να σταματήσεις αυτή την διαλεκτική, αυτό τον διάλογο της ουσίας και της φαινομενικότητας, όχι για να εγκαθιδρύσεις έναν μόνον αυστηρό κόσμο της ουσίας που φαίνεται και του φαινομένου που είναι μόνον ουσία, αλλά για να δώσεις το δικαίωμα στην ουσία να ορίζει την ελεύθερη φαινομενικότητα.
Θα το πούμε αυτό γιορτή, μιάν άλλη γιορτή;
Όχι, όχι πιά.
Είναι πολύ πικρή πιά η ιστορία για να χωρέσει απλά μιαν άλλη γιορτή.
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ελεγεία για την αλήθεια...



Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα΄λεγε κανείς πως δεν υπάρχει
Όπως δεν υπάρχει ένα φύλλο που σχίζει τον αέρα
πέφτοντας
Για πάντα ξεχασμένο από το δέντρο..
Όμως
Η αλήθεια υπάρχει 
λοιπόν 
όπως πέφτει
στη γη
Και το δέντρο υπάρχει πάντα
Ξεχνώντας
Φύλλα και Καρπούς..
Όταν ανοίξει το νέο βλαστάρι
Το δέντρο έχει ήδη ξυλευτεί από τους καιρούς
Έχουν πέσει οι καιροί
Έχουν ξεχαστεί οι θάνατοι
Υπάρχει ενδιάμεση νύχτα
μεγάλη
όπου ακούγεται το τρίξιμο του ερχόμενου
Τα τριζόνια κρατάνε το ίσο
Και μετά σκάει στο φως 
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο..
Δίπλα ένα κουφάρι που σημαίνει την ήττα..
Ο ουρανός ίδιος
Τα άστρα ίδια
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός..
 
 
Θα είχε αξία άραγε να θυμίσει κάποιος 
κάτι από όλα αυτά;
Όχι
Υπάρχει τίποτα που συνέχει τον χρόνο αυτό;
Όχι
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του παλαιού δέντρου;
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του βλασταριού;
Όχι
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός
Σίγουρα δεν υπάρχει
Σίγουρα είναι το τίποτα
Είναι το μηδέν που μισούν όλοι
Θα μιλήσει;
Όχι
Ο ουρανός θα μιλήσει;
Όχι
Θα μείνει τίποτα από όλα αυτά;
Όχι
Τα όντα έχουν αξιοπρέπεια αν είναι όντα..
Η αλήθεια τους 
πρέπει να υπάρχει όπως ένα φύλλο
που σχίζει τον αέρα
αν είναι αλήθεια
Αλλιώς μιλάμε για εμβατήρια
Χάλκινες φιλοσοφίες και τα σχετικά..
Άρα
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τίποτα
Δεν θα μιλήσω ποτέ 
λέει ο Κύριος
Δεν θα μιλήσω ποτέ
λέει όποιος πόνεσε
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τα πάντα πεθαίνουν..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα σπάει σε μυριάδες κομμάτια
μυριάδες καρδιές σιωπηλές
βυθισμένες στο άφατο μίσος
Οι ψεύτες όμως είναι πάντα πιό πολλοί
άπειρα πλήθη ψέμματος
Το άπειρο είναι ψέμμα..
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα πέφτει το κάστρο της
μυριάδες αλλά λίγοι
μπροστά στο άπειρο
οι αληθινοί..
Όταν το νέο βλαστάρι μεγαλώσει
θα μάθει σιγά σιγά το ψέμμα
Τα κοράκια θα διώξουν τα σπουργίτια
Οι ρίζες θα μπούνε βαθιά στην ακινησία
Θα υπάρξουν βροχές κανονικότητας
Η υπομονή θα βαρύνει την ύπαρξη
Οι ποιητές θα ψέλνουν τον νέο κόσμο
Η αλήθεια δεν υπάρχει τελικά
λένε όλοι
και θάβουν το προηγούμενο ψέμμα
με βιασύνη..
Το καταλάβατε νομίζω το νόημα της βιασύνης..
Να ξεχαστούν όλα γρήγορα
Γιατί πάντα υπάρχει ανησυχία
Μήπως γίνει κάτι
εκεί στο ενδιάμεσο διάστημα
που σύντομα κινούνται όλα..
Αυτό είδαν κάποιοι και τρελάθηκαν
Και ήλπισαν πως θα υπάρξει λαλιά
Και έγραψαν ύμνους
χωρίς να ξέρουν τη σημασία του πόνου
χωρίς να υπολογίζουν τη κούραση
και το σώμα της το πληγωμένο
Ήταν κι αυτοί θεατές..
 
 
Κάθε λεπτό μεγαλώνει το άπειρο
Κάθε λεπτό χάνεται ένας κόσμος
στην διάρκεια των γεννήσεων και των θανάτων..
Ο κύκλος είναι τροχός βασανιστηρίων
δεν είναι γεωμετρικό σχήμα
Ο χρόνος είναι ένα θανατερό κλουβί
δεν είναι μαγαζί ευκαιριών.
Κάθε λεπτό λέγεται ένα καινούργιο ψέμμα
στην διάρκεια της ήττας του παλαιού..
Ο κύκλος είναι ένας βασανιστής
δεν σε καλεί σε γεύμα
Κάθε λεπτό είναι μιά αλυσίδα
στην άπειρη φυλακή των ανθρώπων
Όπου γλώσσες και έθνη 
βασανίζουν γλώσσες και έθνη
στην άπειρη φυλακή τού ταυτού τους
Και στις εξόδους η κόλαση τής προδοσίας..
Καμμία διαφυγή
εκτός της αλήθειας
που όλοι μισούν
σχεδόν όλοι
Μυριάδες οι αληθινοί
Άπειροι οι ψεύτες
Ένας και πολλοί
Ο κανένας και πολλοί
Στο τέλος υποκύπτει το άστρο..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα'λεγε κανείς πως δεν υπήρξε ποτέ
Όπως δεν υπήρξε ποτέ ένας άνθρωπος
να νοιαστεί για τον άνθρωπο
χωρίς να θέλει τίποτα
Ούτε ταπεινό
Ούτε σπουδαίο
Η αλήθεια είναι μπελάς που ξεφορτώνονται
όλοι
μόλις πεθάνει το παλαιό ψεύδος
Ένας διαρκής πρόλογος ψεύδους
Ένας σπόρος που πεθαίνει πάντα
Ένα φύλλο που πέφτει στη γη
Και τέλος..
Μην το παρακάνουμε..
Δεν θα διαλύσουμε οικογένειες
κράτη
κόμματα
έθνη
ιδέες
Μην το παρακάνουμε
Πρέπει να ζήσουν
Πρέπει να συνεχίσουν..
Αλίμονο στους σπόρους 
που δεν έσκασαν ακόμα
στο φως
Πρέπει να τους ανακαλύψουν
Πρέπει όλα να ανακαλυφθούν
Και να γεννήσουν οπωσδήποτε
Η ζωή μετράει..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που δεν θα νομίσετε βέβαια πως σέβεται
τη ζωή..
 
Ας κρατήσουμε πάλι την ανάσα μας
Ας ξεκινήσουμε πάλι το άσκοπο τραγούδι της
Όποιος έρθει εδώ ας κρατήσει μια στιγμή
την ανάσα του
και ας σκεφτεί
Ήταν ποτέ κάτι άλλο από ένας κάποιος
που ζει;
Σκέφτηκε ποτέ που πατάει με το πέλμα
της αμεριμνησίας του;
Ένα λεπτό μιά στιγμή ας σκεφτεί
χωρίς να σκέφτεται τόσο
χωρίς να βουλιάζει στο συναίσθημα
χωρίς να είναι πιά τόσο ταπεινός..
Πήξαμε στην ταπεινότητα της μεγαλομανίας
την μεγαλομανία της ταπεινότητας..
Τα εγώ έχουν γίνει τόσο πολλά
Κωμική πληθώρα
Ούτε αυτό δεν το καταλαβαίνουμε..
Που πατάει αυτό το πέλμα;
Η ζωή δεν μετράει για την αλήθεια
Η αλήθεια είναι εκεί που πατάτε αμέριμνα
Και καλά κάνετε
Μπάστα όμως..
Θα σας σκαρώσω μια επιστροφή τώρα..
 
 
Ένα χώμα είναι γεμάτο ψέμματα που πέθαναν
ψέμματα που γεννήθηκαν
ζωές που έφυγαν
ζωές που έρχονται
Πάνω και από το χώμα πόλεις πολύβουες
άνθρωποι που αναπνέουν υπεραξία
άνθρωποι που εκπνέουν θάνατο
Δρόμοι που οδηγούν στο τίποτα
Θεάματα νεκρών και ζωντανών
Παλινορθώσεις του ίδιου
Εκλάμψεις νεότητας και γεννήσεων
στο Ίδιο πάλι
και ξανά πάλι..
Τα πεζοδρόμια χορταριάζουν συνέχεια
και ο καθαριστής κόβει συνέχεια τους ταραξίες..
Κάποιοι φεύγουν στον κύκλο που χαράζεται
απ'τον χρόνο
και κάποιοι κάνουν στάση στο σημείο..
Όλοι γυρνάνε στα ίδια
αλλά κάτι γίνεται..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων..
Πείνα φτώχεια πλούτος
άθλιο να μιλήσεις γι'αυτά
απλά το αναφέρω..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων του νέου και του παλαιού
Ανακαλύψαμε πως μπορούμε να τσαλαπατάμε
και το παλαιό
με νέα χάρη..
Μουσεία για εχθρούς των μουσείων
Και πάντα μουσεία
Όλα τα έχει ο μπαξές
Και αυτά που δεν έχει
Μόνο το φίδι απέθανε
αχρείαστο πιά..
Αυτό είναι σύντομα 
ο κόσμος..
Τι έχετε να πείτε τώρα;
Αξίζει να μιλάς για την αλήθεια;
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 
 
 

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Η έρημος, η όαση και ο κήπος..



Η κοινωνική και "οικονομική" ερημοποίηση μιας χώρας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο. 
Δεν πρόκειται να σηκωθούν οι πέτρες και τα βουνά, οι λόγκοι και τα ρουμάνια, τα δέντρα και τα όποια άγρια ζώα έχουν επιβιώσει μέσα της (να΄ναι καλά και να αντέξουν τα αγαπημένα όντα). 
Μπορεί σε κάποιο βαθμό όλα αυτά να ησυχάσουν, να γλυτώσουν από την συνεχή επέκταση της "παραγωγικής δραστηριότητας" όπου δεν υπάρχει ενδιαφέρον από "ξένους επενδυτές" και ντόπιους πρόθυμους για να καταστρέψουν ό,τι έχει μείνει.
Η "εσωτερική" φύση, η πραγματική φύση θα κινδυνεύει βέβαια από την λουμπενοποίηση της χώρας και τις "δραστηριότητες" ενός απελπισμένου πληθυσμού που θα ψάχνει να κάνει ό,τιδήποτε για να επιβιώσει (και τα λουμπενοκεφαλαιοκρατικά κυκλώματα που θα κυριαρχούν αυτή την μάζα) αλλά σε κάποιο βαθμό θα ησυχάσει.
Η ερημοποίηση μιάς χώρας θα είναι μια αργή διεργασία, ένας μακρόσυρτος θάνατος που θα διακόπτεται από λυγμούς και κραυγές στο σιωπηλό σκοτάδι.
Αυτή είναι η χώρα μου, αυτή ήταν πάντα η χώρα μου, ακόμα και όταν κυριαρχούσε η έξαψη των "καλών" δεκαετιών, των εποχών "κοίτα τον εαυτό σου" "εσύ να περνάς καλά" "όλα είναι σχετικά" "έλα μωρέ τώρα, πως κάνεις έτσι;".
Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;
Εμένα μου θυμίζουν τον εαυτό μου στην άκρη της παρέας, στην άκρη της συναδελφικής "κουβέντας", στην άκρη της επαναστατικής παλιοπαρέας (εκεί όλα αυτά λέγονταν αλλιώς, "επαναστατικά"). 
Να κοιτάω μελαγχολικά τον ορίζοντα και να έχω μια διαρκή δυσθυμία, μια αδικαιολόγητη οργή. 
Ο μίζερος της παρέας, ο απαισιόδοξος, ο μάντης κακών, η Κασσάνδρα.
Ήρθε η εποχή της πικρής δικαίωσης. 
Να μου έλειπε αυτή η δικαίωση, να μην έρχονταν ποτέ.
Αυτό που βλέπω είναι την έρημο, αλλά μια έρημο με άσχημα πράγματα, όταν κοιτάξουμε στην εξωτερική φύση, τον κοινωνικό άνθρωπο.
Μπορεί ο Χέγκελ να ονόμαζε το (ανθρώπινο) πνεύμα "εσωτερικότητα της φύσης" αλλά αυτό εμείς δεν το γνωρίσαμε ποτέ. Αυτό που πάντα βλέπαμε ήταν μια εξωτερική φύση της κοινωνίας και το μόνο που θύμιζε κάτι σαν "εσωτερική φύση" ήταν η καθημαγμένη φύση παρακείμενα των χωριών μας που όμως αντιστέκονταν βουβά στην ανθρώπινη παρουσία. Δεν μπορεί να είναι όλο αυτό λάθος, κάτι σημαίνει. Δεν μπορεί να μην σημαίνει κάτι αυτή η φυγή του βλέμματος στην εσωτερική φύση της φύσης καθαυτής, ή μάλλον δεν μπορεί να είναι μόνον το σημάδι μιας (επερχόμενης) ιδεολογικής και πολιτισμικής κρίσης.
Η πόλη είναι ψόφια, αλλά παραμένει κόλαση.
Όποιος και να ψάξει ό,τι και να ψάξει δεν θα βρεί εκεί, στην πόλη, τίποτα παραπάνω από αμυντικούς και αδιέξοδους, αν και επίμονους, προσωπικούς και κοινωνικούς αγώνες.
Το βλέμμα όποιου έχει ακόμα φωτιά μέσα του δεν πέφτει εκεί πιά.
Η έρημος έρχεται, το θέμα είναι που είναι η όαση και ο κήπος..





Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως ο φόβος τής πράξης (1)..



Η νομοτέλεια που εκφράζεται στον ύστερο ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό ως ιδιαίτερη ιστορική εκδοχή τής διεργασίας ενοποίησης του "κόσμου" είναι μια ανασχετική νομοτέλεια, ένας αντιδραστικός κανόνας.
Αλλά παραμένει ως μεταβατικός σχηματισμός των ιστορικών "αναγκαιοτήτων" το κεντρικό όχημα της αναπόδραστης αναγκαιότητας ενοποίησης αυτού του "κόσμου", του ανθρώπινου βιόκοσμου.
Εδώ σταματάει πολλές φορές η σκέψη των "αντικαπιταλιστών", μετριοπαθών και ριζοσπαστών, και δεν μπορεί να επιλέξει ποιό είναι το σημαντικότερο: 
Να στηριχθεί το κίνημα στην τελικότητα τής μετάβασης ή στην ειδική-γενική μορφή της ως έχει (ανασχετική-αντιδραστική μορφή), άρα (στην τελευταία περίπτωση) στην κριτική της χωρίς να τονίζονται οι όποιες αντικειμενικά ενοποιητικές δυναμικές της;
Ή, αλλιώς διατυπωμένο:
Να στηριχθεί στην τοπική/τοπικοκεντρική κριτική τής (μορφής τής) ενοποίησης ή στην ενοποιητική υπερ-εθνική και υπερ-τοπική διεργασία η οποία αυτή καθαυτή οδηγεί στην καθολική (δια της επαναστάσεως-ρήξης) ενοποίηση του "κόσμου";
Νομίζω το δίλλημα είναι αδιέξοδο.
Προκύπτει το ίδιο από την γενικότερη αοριστία στην κατεύθυνση του ελευθεριακού και κομμουνιστικού κινήματος όπως ακριβώς ορίζεται ως "αντικαπιταλιστικό".
Στην πραγματικότητα ένα κίνημα ή θα είναι κομμουνιστικό (έστω αναρχικό) ή σοσιαλδημοκρατικό-σοσιαλφιλελεύθερο και όχι κάτι που αντίκειται γενικά και αόριστα (τελικά) στον καπιταλισμό και διά αυτής της κριτικής μετωπικότητας μετατρέπεται σε κομμουνιστικό ή ό,τι άλλο που εμπεριέχει τον α-ταξικό σκοπό. 
Ας διευκρινήσουμε όμως κάτι. 
Αυτό δεν συνέβαινε πάντοτε. Στην (απ-)αρχή της ύπαρξης του νεώτερου επαναστατικού κινήματος μετά την Αμερικανική και Γαλλική επανάσταση (που ήταν αστικές-λαϊκές) ο αρνησιακός-κριτικός καθορισμός του ήταν ο αναγκαίος και καίριος τροπισμός ανάδυσής του. Μπορεί να μην αυτο-ορίζονταν τότε ως "αντικαπιταλιστικό" (ορισμός που δείχνει την εσπέρα μιας κατάστασης και από αυτή την εσπέρα προέρχεται) αλλά αυτό ήταν.
Η πρώτη άρνηση του αστισμού.
Η καθοριστικότητα (θετικότητα) της άρνησης αυτής εξέπνευσε με την ύπαρξη του υπαρκτού σοσιαλισμού, είτε κανείς τον θεωρήσει τον "σοσιαλισμό που ζήσανε-με", είτε τον θεωρήσει "πρώιμο σοσιαλισμό" είτε τον θεωρήσει "κρατικό σοσιαλισμό" είτε "γραφειοκρατικό-κρατικό καπιταλισμό"  είτε τον θεωρήσει "κρατικό καπιταλισμό" και ό,τι άλλο τέλος πάντων. Το πράγμα αυτό έχει τελειώσει.
Τι σημαίνει όμως αυτό;
Σημαίνει πως δεν μπορεί να σταθεί αρνησιακός καθορισμός αν δεν έχει ακόμα πιό συγκεκριμένη την θετικότητά του, σε βαθμό που να περιγράφει ακόμα και κανονιστικές εγγυήσεις για τον εργαζόμενο αλλά και τον μη εργαζόμενο άνθρωπο. Αυτό είναι βέβαια το έδαφος πάνω στο οποίο επελαύνει κάθε (αδιέξοδη ή ύποπτη ακόμα) σοσιαλρεφορμιστική και φιλελεύθερη και αναρχο-φιλελεύθερη κριτική τού (πρώτου) αντικαπιταλισμού αλλά μην ξεχνάμε πως αυτό το έδαφος το δημιούργησαν οι ιστορικοί κομμουνιστές με τα ίδια τους τα επηρμένα χέρια και μυαλά, ναι με αγαθές προθέσεις ναι λόγω των ιστορικών περιορισμών ναι υπό πίεση, αλλά είχαν κάποια στιγμή την εξουσία ολόκληρη και σε βασικά θέματα τα σκάτωσαν. Δεν μπορούν να κρύβονται συνέχεια πίσω από την κακοήθεια και τα "συμφέροντα" του εχθρού.
Ας δούμε όμως πως αυτό "δένει" με το αδιέξοδο ανάλυσης της ίδιας της πραγματικότητας όπως διαμορφώνεται εντός της μεταβατικής μορφής του "ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού".
Αυτό που συνέχει όλη την πραγματικά επαναστατική αριστερά είναι η γνώση/επίγνωση της αντιδραστικότητας της ώριμης αστικής μορφής της παγκοσμιότητας αλλά και του αντικειμενικού της υποβάθρου που διακοντίζει, αν και οριακά, την αντιδραστικότητα.
Ναι λοιπόν, η επαναστατική αριστερά είναι στο σωστό καράβι, με την έννοια πως αυτό γενικά κατευθύνεται στον σωστό ορίζοντα, αλλά αυτό το (θεωρησιακό-πολιτικό) καράβι μπορεί να είναι ένα σαπιοκάραβο που ναι μεν έχει την σωστή κατεύθυνση αλλά καμμία ικανότητα να τους πάει στον προορισμό τού ταξιδιού. 
Επιπλέον, αυτό μας ενδιαφέρει εδώ, η μείωση της προοπτικής ικανότητας έχει άμεση επίπτωση στο ενιαίο πλέγμα θεωρίας και κανονιστικότητας που αποτελεί (πάντα, όπως ξέρει κάθε σοβαρός θεωρητικός αλλά και καθημερινός άνθρωπος) το παροντικό, τακτικό αναλυτικό και πολιτικό όπλο τού (δόκιμου) επαναστάτη και της (δόκιμης) επαναστατικής οργάνωσης.
Η στρατηγική λοιπόν καθορίζει την τακτική αλλά σήμερα ακριβώς επειδή η σοσιαλιστική στρατηγική δεν μπορεί παρά να είναι και πρέπει να είναι "θετική" το να την ορίζεις ως "αντικαπιταλιστική" σε οδηγεί στον εγκλωβισμό και το ιστορικό αδιέξοδο.
Ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός η ελευθεριακή αταξική κοινωνία δεν μπορούν να είναι πλέον μόνον αυτό που αντίκειται στον καπιταλισμό την ταξική κοινωνία τον ιμπεριαλισμό αλλά και αυτό το συγκεκριμένο "κομμουνιστικό θετικό" που μπορεί να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει στην πράξη.
Αυτό το συγκεκριμένο δεν προκύπτει μόνον από την θεωρητική-επιστημονική αναζήτηση των μοντέλων του σοσιαλισμού αλλά ακριβώς από την ιστορική εμπειρία και ειδικά την αρνητική εμπειρία που προκύπτει από την ιστορία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού αλλά και την αρνητική εμπειρία του πρώτου αντι-ιμπεριαλιστικού καθεστωτισμού.
Αν είμαστε σοβαροί λοιπόν πρέπει την ίδια στιγμή να μην υποχωρήσουμε στον αστισμό και τις επιρροές του μέσα στο εργατικό στρατόπεδο αλλά επίσης να μην υποχωρήσουμε στην όποια ιεροποίηση και μυστικοποίηση του αριστερο-καθεστωτισμού, όποια δίκια κι αν είχε όσο και να είναι προφανής ο αμυντικός χαρακτήρας του. 
Ο κυριότερος εχθρός είναι ο αστισμός αλλά και ο αριστερο-καθεστωτισμός είναι ένας κύριος εχθρός είτε καλύπτεται από τον "σταλινισμό" τον αριστερισμό την αυταρχική μισαλλόδοξη αναρχία, και φυσικά την προσφάτως αφιχθείσα και ξεβρακωθείσα "νεο-αριστερή σοσιαλδημοκρατία" (νεο-ρεφορμιστικός και νεο-καπιταλιστικός καθεστωτισμός).
Αυτό έχει έναν ισχυρό πολιτικό, θεωρητικό και ταυτόχρονα κανονιστικό χαρακτήρα που επιδρά και στην ανάλυση του ίδιου του υφιστάμενου "κοινωνικού όντος", δηλαδή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού (ειδικά της δυτικής μορφής που είναι και η κυρίαρχη).
Δεν περιμένετε βέβαια να σας πω τώρα, σε λίγες γραμμές, ποιά είναι τα λάθη ανάλυσης και τα ηθικά και πολιτικά-πολιτισμικά λάθη της ολότητας της ιστορικής αριστεράς. 
Αλλά σας υπόσχομαι να κάνω αυτό που μπορώ, δηλαδή αυτό το τιτάνιο έργο να το προλογίσω στο εφεξής με ερωτήματα, τα περισσότερα των οποίων βέβαια  θα παραμείνουν διαρκώς αναπάντητα.
Ονομάζω αυτή τη σειρά των ερωτημάτων, που θα θέσω σε σειρά δημοσιεύσεων, ως εξής:
Ο φόβος τής στρατηγικής αλήθειας ως φόβος τής πράξης..






Ι.Τζανάκος
 

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Ο ελευθεριακός, ο φασίστας και η νομοτέλεια..






Υπάρχει μια λέξη-έννοια που θα έπρεπε να προβληματίζει, να τρομάζει και να ενεργοποιεί όσους λένε πως επιδιώκουν την απελευθέρωση της κοινωνίας, της εργατικής τάξης, του "ανθρώπου":
Νομοτέλεια..
Σήμερα συνήθως, στον ευρύτατο χώρο της "αριστεράς" και όλων των κομμουνιστών ή κομμουνιστικογενών και αναρχικών/αυτόνομων η λέξη αυτή έχει δύο χρήσεις. 
Ή κάποιος θέτει την νομοτέλεια (και την "νομοτελειακότητα") στο πλευρό τής δικής του κοσμοθέασης και εποπτείας της πολιτικής ή κάποιος την αμφισβητεί ως υπαρκτή κατάσταση προτάσσοντας (σε μια ακόμα διακλάδωση) έναν κοινωνικο-οντολογικό διλληματικό χαρακτήρα του "όντος" (νομοτελούς ή μη). 
Το τελευταίο παραχρησιμοποιημένο λέχθηκε ως "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα". 
Αν αναλύσουμε ακόμα παραπάνω αυτήν την διλληματικότητα θα δούμε πως περιέχει ένα είδος πολυσημίας, η οποία όμως περιέχει στην πράξη ακόμα μια διακλάδωση αφού μπορεί να σημαίνει ή ιστορική "επιλογή" ανάμεσα σε δύο νομοτέλειες ή απλά μια ιστορική επιλογή χωρίς να υφίσταται κάποια νομοτέλεια. 
Όσον αφορά την τελευταία υπο-περίπτωση δεν έχουμε να πούμε τίποτα. 
Η αθλιότητα της παραφιλοσοφίας και της πιό μουχλιασμένης μεταφυσικής πήρε το όνομα της και το περιεχόμενό της εντός αυτής της υπο-περίπτωσης και το όνομα αυτής Καστοριάδης, της ύστερης παρακμιακότερης σοσιαλ-ιμπεριαλιστικής φάσης. 
Βέβαια αυτός ο καραφλός νάνος της παραφιλοσοφίας δεν θα μπορούσε να στήσει το ιδεολόγημά του αν δεν στηρίζονταν σε μια πρόχειρη και λογοκοπική οικειοποίηση καντιανών και χαϊντεγκεριανών μοτίβων σε συσκευασία ρομαντικού ιστορισμού για εξωμότες του μαρξισμού, βάλτε μέσα και κακοχωνεμένη αρχαία οντολογία, φροϋδισμό και άλλα πολλά αλλά κυρίως πολύ μίσος, απωθημένα, χιτλεροτροτσκισμό και αν βγάλτε άκρη πείτε μας.
Ας ασχοληθούμε με σοβαρότερες "αριστερές" και ακροδεξιές αντιλήψεις της νομοτέλειας, σε ένα μη θεωρησιακό ή μη θεωρητικο πλαίσιο.
Ο φίλος/εχθροφίλος Θ.Δρατζίδης κινείται σε σταθερό θεωρητικό πλαίσιο και στο κείμενό του που παραθέσαμε σκορπίζει δώθε κείθε κάποια στοιχεία που το φανερώνουν, αλλά ταυτόχρονα -εντίμως- μας το λέει κατάμουτρα πως κάνει υποθέσεις, και μαγκιά του που το λέει και το κάνει αυτό που όλοι λένε και κάνουν, αλλά είναι γλιέπεις "σοβαροί" ΄πιστήμονες και δεν θα το έγραφαν ποτέ όλο αυτό. Είναι δυνατόν να λές αυτά τα πράγματα και να είσαι λ.χ Μηλιός; 
Πως μετά θα πάρεις λαϊκόν υπουργείον; Γίνεται; Αυτό που παρουσιάζει ο Θανάσης είναι ένας κόσμος όπως θα είναι αν επικρατήσει ή συνεχίζει να επικρατεί ο δυτικός-μητροπολιτικός καπιταλισμός. 
Εγώ τον ονομάζω έτσι + τον καθορισμό "ιμπεριαλισμός" (δυτικός-μητροπολιτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός -είναι λίγο μακρυνάρι αλλά για μένα έτσι είναι). 
Αυτή η εικόνα (του Θανάση) είναι η εικόνα μιας αρνητικής (με την κοινότοπη έννοια του "αρνητικού") εκδοχής της κοινωνικής νομοτέλειας, έντονα καθορισμένης από τα 3 θεμελιακά κρισιακά στοιχεία : οικολογική κρίση, τυπική καπιταλιστική κρίση (τα όρια της κερδοφοριακής κίνησης του κεφαλαίου) και μαζική μετανάστευση από την "μη-δύση" στην δύση. Το κρεσσέντο της δυστοπίας έχει να κάνει, όπως είναι λογικό, με την ωμή εξεικόνιση μιας φασιστικής κατάστασης όπου τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους: οι προνομιούχες ή ψευδο-προνομιούχες μάζες της δύσης (ο δυτικός "εθνολαός") για να διατηρήσουν την διεστραμμένη τους κυριαρχία (όπου θανασοειδώς εξουσιαστική διαστροφή=κυριαρχία) και την εθνοτική -δυτικότροπη όμως- πλειονοτικότητά τους προσχωρούν στην πρακτική της γενοκτονικής εξόντωσης των μεταναστών, ενόσω υπάρχει και η αντίστροφη δυναμική της καταστροφής της αστικής δομής και ως αστεακής (εγκατάλειψη των πόλεων). 
Μια δυνατή φριχτή εικόνα μιας πιθανής (και όχι τόσο απομακρυσμένης πιά) φρίκης.
Αλλά και ο ακροδεξιός-φασίστας τα λέει κατάμουτρα τα δυστοπικά του (παραληρήματα) για το παρόν του προλεταριάτου/υποπρολεταριάτου και ειδικά της ελευθεριάζουσας νεολαίας του υπο-προλεταριάτου της δύσης (της νότιας Ιταλίας).  
Ένα διαλυμένο πολιτισμικά προλεταριάτο/υπο-προλεταριάτο, εμβιεί ήδη (σ)το απόλυτο κενό της πλήρους ανομίας και απειθαρχίας στο πλαίσιο ψευδών ελευθεριακών αξιών (μαζική κουλτούρα κ.λπ) και η πλήρης απογύμνωση της πρώην "φτωχολογιάς" από την ομίχλη της ιερότητας και των σκληρών υπερβατικών αξιών προσθέτει στην κατάντια αυτού του (νεολαϊστικου) προλεταριάτου/υπο-προλεταριάτου ένα ακόμα βαρύτερο φορτίο τής οντολογικά ριζωμένης απο-ηθικοποιητικής απο-πειθάρχησης της υποκειμενικότητας. 
Υπάρχει μια διαφορά που ξεπερνάει το τεράστιο χάσμα του ελευθεριακού από τον φασίστα. 
Είναι προφανές μεν πως ο ελευθεριακός βλέπει (ορθά)[θα έβλεπε..] μέσα στον σκληρό ηθικισμό του φασίστα τον μελλοντικό εξοντωτή (λαών, πληθυσμών) και ο φασίστας (βλέπει) στον ελευθεριακό έναν ακόμα απολογητή της διάλυσης των αξιών που δίνουν νόημα στην ζωή, αλλά επίσης ορίζονται σε έναν άλλο χρονικό ορίζοντα.
Ο φασίστας μισεί το παρόν περισσότερο από τον ελευθεριακό. 
Η εικόνα της ψυχικής ένδειας και της εσωτερικής αθλιότητας του (μαζικού-προλεταριακού) υποκειμένου του παρόντος (που είναι ένας αστικός-χυδαίος παροντισμός διαρκείας) είναι στον φασίστα πολύ εντονότερη, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως ο ελευθεριακός "αγαπάει" το παρόν αυτό (δεν είναι όμως εύκολο να το ξεφορτωθεί ως αστικό-χυδαίο παρόν με το να το ονομάζει "ψευδο-παρόν").
Ωστόσο δομείται ένα είδος πιθανής αντιπαράθεσης μιάς υπερβατο-κεντρικής (φασίστας) και μιάς εμμενο-κεντρικής (ελευθεριακός) κοσμοθέασης. 
Ο φασίστας δείχνει το παρόν, το δείχνει με πραγματικό μίσος, αν και είναι όπως "ξέρουμε" παρακολούθημα του αστισμού (ό,τι και να λέει) ενώ ο ελευθεριακός δείχνει το φριχτό μέλλον, την κατάληξη όλης αυτής της αθλιότητας της (καπιταλιστικής) κυριαρχίας.
Πραγματικά απορώ με τον ελευθεριακό, όμως. 
Με θλίβει η ανοχή του στην διάλυση. 
Κάνω μια συμβολική παρέκβαση, κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε:
Παζολίνι.
Μιλάμε για έναν άγιο των ανθρώπων. 
Μιλάμε για μια μεγάλη ψυχή, και συγχωρέστε μου τους "αφελείς" χαρακτηρισμούς.
Ο Παζολίνι, αυτό το τέρας επίγνωσης και ηθικού σπαραγμού θα απαντούσε στον φασίστα, θα είχε ήδη απαντήσει πριν ο φασίστας αρθρώσει τον δικό του αγωνιακό λόγο (δεν μπορώ να βάλω "Λ" σε έναν φασιστικό λόγο, δεν είμαι τόσο ανώτερος αναλυτής). 
Αναρωτιέμαι. 
Μήπως θα μπορούσε αυτός ο συγκεκριμένος φασίστας να δει ό,τι είδε αν δεν είχε μελετήσει Παζολίνι; 
Είμαι "διαισθητικά" σίγουρος πως κάπου στο βάθος υπάρχει Παζολίνι. Ας το ψάξει κάποιος για μένα και για τους λίγους αναγνώστες. 
Είμαι όμως σίγουρος..
Τι είναι αυτό λοιπόν που με στεναχωρεί στους ελευθεριακούς, άρα και στον Θανάση και το κάθε τίμιο άνθρωπο σαν κι αυτόν που έχει δώσει ζωή όπως αυτός στον ελευθεριακό (γλεντζέδικο όπως λέει) κομμουνισμό;
Αυτό που με στεναχωρεί και με φοβίζει, λόγω της αδυναμίας που βλέπω πως κρύβει, είναι κάτι που επεκτείνεται και στους μη ελευθεριακούς κομμουνιστές, παρά την σκεπτικιστικότερη και συνετότερη στάση τους, διαχρονικά: 
Η εμμονή τους στην "εμμένεια", το πάθος τους για την ενθαδικότητα της υλικής ύπαρξης, ο αφελής τους αντι-οντολογισμός την ίδια στιγμή που αυτό είναι το σκοτεινό κέντρο της αστικής ιμπεριαλιστικής δύσης. Ο φασισμός (και αλλού ο φονταμενταλιστικός φασισμός) αλωνίζει στο υπερβατικό, την στιγμή που περιέχει άμεσους καθορισμούς του από τον αστισμό και έμμεσους (πιό επικίνδυνους) καθορισμούς του από μια κατάσταση επιβολής μαζικών θανάτων, και "εμείς" τι κάνουμε; 
Μιλάμε για την εμμένεια, την ζωή εναντίον του θανάτου, χωρίς να καταλαβαίνουμε πως ζούμε ΤΩΡΑ ήδη τον θάνατο, πως έχουμε ήδη διαβεί στον Άδη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που δεν θα έρθει, είναι ήδη εδώ. 
Επανερχόμενος όμως, για να μην αμελούμε τον αρχικό μας σκοπό, στην έννοια-κατάσταση της νομοτέλειας-"νομοτελειακότητας" θα πούμε επίσης το εξής, κι ας μην αρέσει στον Θανάση και τους Θανάσηδες της αριστεράς/αυτονομίας κ.λπ .
Μόνον νομοτέλεια αντίκειται νομοτέλειας. 
Και η νομοτέλεια όπως γνωρίζει πολύ καλά είναι αυστηρή ύπαρξη του όντος, είναι το είναι του γίγνεσθαι που "ζητά" να μην στερηθείς μεν το εμμενές αλλά να το υποτάξεις, ηθικά πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά κ.λπ αν θέλεις να μην υποκύψεις στην αυστηρότητα της άλλης (αντίρροπης) νομοτέλειας. 
Ή για να το πω απλούστερα:
Η φυγή από την αστική νομοτέλεια και μόνον χωρίς να καβαλήσεις το άλογο της κομμουνιστικής θα σε ρίξει στην αρρένα των φασιστών και αυτοί θα σε πατήσουν (θα μας πατήσουν). 
Για να μην γίνει όλο αυτό το δυστοπικό πράγμα δεν αρκεί να αρνηθείς τον Κύριο-Θεό του αστισμού αλλά πρέπει να φτιάξεις κάτι σαν έναν δικό σου Κύριο-Θεό (το λέω προκλητικά, και αν είστε λίγο ευφυείς θα το κατανοήσετε αντι-θεολογικά), με όλους τους κινδύνους να σου βγεί και αυτός ποδοπατητής (σου-μας). 
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που τέθηκε το ζήτημα. Και αν ο Λένιν μίλαγε σοφιστικώς για ημι-κράτος (ημί-Θεο) της εργατικής τάξης, εμείς δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε αυτό με αντι-κυριαρχική ευκολία. Αυτό θα γίνει και μόνον αυτό θα γίνει ξανά και ξανά, μέχρι να επικρατήσει η ζωντανή εργασία, η κοινωνία κ.λπ.
Στο επίπεδο λοιπόν του άθλιου παρόντος που προαναγγέλει τον φασισμό της μερικής αναίρεσής του και τις εξοντώσεις των προλεταρίων από άλλους προλετάριους δεν θα ζήταγα από έναν μαρξιστή τίποτα άλλο από το να διαβάσει δύο πράγματα, και ας τα πετάξει πάλι: 
Λένιν Παζολίνι... 







Ι.Τζανάκος


Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Αθανάσιος Δρατζίδης-Maurizio Blondet / ετερογενείς δυστοπίες υψηλής έντασης..

Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος


Αναδημοσιεύω δύο άρθρα διαφορετικής θεματολογίας και αντιθετικών κοσμοθεάσεων, τα οποία έχουν γραφτεί από δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους. 
Από την μιά πλευρά έχουμε την ανάλυση-εικόνα ενός νεο-ελευθεριακού στοχαστή και από την άλλη την ανάλυση-εικόνα ενός νεο-φασίστα στοχαστή. Ωστόσο πέρα από την κραυγαλέα διαφορά υπάρχει ένας δυστοπικός εικονισμός της ύστερης δυτικής-ιμπεριαλιστικής κοινωνίας και των "προοπτικών" της και μια διεισδυτικότητα ματιάς. Γροθιές στο στομάχι. 
Ίσως από την πλευρά του νεο-ελευθεριακού φίλου/εχθροφίλου να υπάρξει παρεξήγηση της πράξης συμπαράθεσης αυτών των δύο κειμένων, αλλά θα του έλεγα να μην βιαστεί να υποπτευθεί κάτι. 
Έτσι κι αλλιώς θεωρώ πως οι πραγματικά ακραίοι στοχαστές, πέρα από την ξεχωριστή τους στρατηγική θέση που τους διαχωρίζει θεμελιακά έχουν περισσότερο ενδιαφέρον και ζουμί από όλους μαζί τους Χάμπερμας και άλλα κακόμοιρα πράγματα. 
Θα δομήσω μια απάντηση σε όλα αυτά, ή μάλλον επ'αφορμή αυτών των δύο άρθρων σε μια επόμενη δημοσίευσή μου..δυστοπικότερης ματιάς..





για το μέλλον των προσφύγων στις ευρωπαϊκές (ανεπτυγμένες καπιταλιστικές) κοινωνίες -

http://www.badarts.gr/2015/08/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%AC%CE%BD%CE%B5/#more-14559

Αθανάσιος Δρατζίδης

για το μέλλον των προσφύγων στις ευρωπαϊκές (ανεπτυγμένες καπιταλιστικές) κοινωνίες

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΘΑ αρχίσω να ξεδιπλώνω το νήμα των σκέψεων μου με την διατύπωση καινοφανών ερωτημάτων:
ΓΙΑ πόσα ακόμα χρόνια οι πρόσφυγες θα κατευθύνονται προς τις ευρωπαϊκές ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες; Θα αυξηθεί ο αριθμός τους ή θα μειωθεί; Θα σταματήσουν και πότε οι ευρωπαϊκές ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες να δέχονται πρόσφυγες; Πώς, πού θα τους σταματήσουν; Τί θα γίνουν όσοι δεν μπορέσουν να περάσουν τα τείχη του ευρωπαϊκού φρουρίου; (Το γερό κάστρο μας είναι ο Θεός μας, Λούθηρος, παροιμιώδης φράση των  φεουδαρχών της Βαυαρίας).  Θα ενισχυθούν τα τείχη αυτού του φρουρίου και πώς; Ποια είναι η θέση των προσφύγων σε αυτές τις κοινωνίες, πώς εντάσσονται; Ποιο είναι το μέλλον των ήδη ενταγμένων;  Μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ότι θα εκδιωχθούν ή θα εξοντωθούν;  Αν γίνει, πότε και γιατί θα γίνει η εκδίωξη και η εξόντωση; Οι ήδη εγκατεστημένοι πρόσφυγες θα είναι τα αυριανά θύματα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς; Θα είναι τα μόνα θύματα ή θα υπάρξουν και άλλα – ποια;
ΘΑ επιχειρήσουμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα, φίλες και φίλοι, αφού πρώτα φέρω στο προσκήνιο της συζήτησης και της σκέψης ένα επίσης καινοφανές ζήτημα, μια υπόθεση εργασίας. Μπορεί ο Νεύτων (που βρήκε τον Θεό στους νόμους του, που θεμελίωσε τη μηχανική σε παντελώς μεταφυσικά θεμέλια)   να έλεγε ότι hypotheses non fingo (δεν επινοώ υποθέσεις), εμείς όμως θα επινοήσουμε μία, μόνο που δεν θα ζήσουμε να την δούμε να πραγματοποιείται – ή μήπως ζήσουμε; Να ποια είναι η υπόθεση: η διαρκούσα πολλούς αιώνες διαδικασία της εγκατάλειψης της γης, της μείωσης των παραγωγών της τροφής, της εξαφάνισης των χωριών και της γιγάντωσης των πόλεων κάποια μέρα θα λήξει και θα αρχίσει μια αντίστροφη διαδικασία – αυτή της εγκατάλειψης των πόλεων. Εξετάζω το ζήτημα των προσφύγων υπό το πρίσμα αυτής της μελλοντικής εξέλιξης, την οποία θεωρώ, και θα το δείξω, νομοτελειακή. Δεν μπορώ ασφαλώς να γνωρίζω πότε θα εκκινήσει αλλά πληθώρα ενδείξεων μας επιτρέπει να εικάσουμε βάσιμα ότι μπορεί να συμβεί και κατά τη διάρκεια της ζωής μας, εάν βέβαια ζήσουμε άλλα είκοσι χρονάκια, μπορεί και τριάντα, θα ήθελα σαράντα, δεν θα με χαλούσαν και τα πενήντα, αρκεί να περπατούσα κι ας μην γαμούσα.
ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ των καπιταλιστικών τερατουπόλεων! Όχι, φίλες και φίλοι, εγκατάλειψη, αργή στην αρχή, εσπευσμένη στη συνέχεια,  όλων των χωρών του Βορρά, σε Ευρώπη και Αμερική, από όλους τους κατοίκους, πλούσιους και φτωχούς, δούλους και ελεύθερους! Εάν γελάτε, χαίρομαι.  Αυτό που ζούμε σήμερα, θα του δούμε αύριο αντεστραμμένο και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα: πλήθη να εγκαταλείπουν τον Βορρά και να προσπαθούν να εγκατασταθούν νοτιότερα. Στον δε νότο, να εγκαταλείπουν τις πόλεις και να καταφεύγουν στην ύπαιθρο. Εάν δεν επιβιώσουν εκεί, εκεί θα πεθάνουν.
ΟΙ ανεπτυγμένες καπιταλιστικές  κοινωνίες του Βορρά θα αντιμετωπίσουν ανεπίλυτα προβλήματα εξ αιτίας του συνδυασμού της κλιματικής αλλαγής και της αδυναμίας εξασφάλισης τροφής, ενέργειας και πρώτων υλών. Η κλιματική αλλαγή θα επηρεάσει αρνητικά την παραγωγή τροφής με αποτέλεσμα τα διαθέσιμα αποθέματα να μειώνονται χρόνο με το χρόνο. Τη μείωση αυτή θα τη δούμε στο άμεσο προσεχές μέλλον, σε πέντε με δέκα χρόνια, το πολύ. Το άμεσο αποτέλεσμα θα είναι η εξάπλωση της πείνας, από τη στιγμή μάλιστα που πολλά ισχυρά κοινωνικά στρώματα αυτών των χωρών δεν θα δεχτούν κατά κανένα τρόπο τον περιορισμό, χάριν της δικαιοσύνης και της κοινωνικής ειρήνης, των διατροφικών προνομίων τους. Διαθέτουμε μια πολύ ασφαλή ένδειξη αυτής της εξέλιξης: την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μέσα σε δέκα το πολύ χρόνια, τα ακροδεξιά κινήματα και κόμματα θα είναι πλειοψηφικά.
Ο αρνητικός συνδυασμός κλιματικής αλλαγής και μείωσης της παραγόμενης τροφής, της μείωσης των αποθεμάτων τροφής, θα επιταθεί από τοπικούς πολέμους και εξεγέρσεις που αφενός θα σταματήσουν, μερικώς ή ολικώς, την μεταφορά ενέργειας και πρώτων υλών και αφετέρου  θα προκαλέσουν νέα πλήθη προσφύγων. Με ανεπαρκείς ποσότητες τροφής, με πολικούς χειμώνες, με ανεπάρκεια ενέργεια και πρώτων υλών, οι κοινωνίες του Βορρά θα εισέλθουν στη επίγεια Κόλαση της πείνας, της εξαθλίωσης, των εμφύλιων εξοντωτικών σπαραγμών, της μαζικής δίωξης των ανεπιθύμητων Υποτελών, ελεύθερων και δούλων μέχρι που να αναγκαστούν, σε βάθος χρόνου, να εγκαταλείψουν όλοι αυτές της χώρες πριν πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, πριν τους φάει η βρώμα και η ανημπόρια εξ αιτίας της έλλειψης παντός είδους δούλων, ειδικά των οικιακών και δημόσιων. Δεν αποκλείεται ασφαλώς και το ενδεχόμενο μια περιόδου στρατωνισμού και ενσταυλισμού των κοινωνιών – δελτία τροφής, ηλεκτρικό ρεύμα εκ περιτροπής, αδιανόητη καταστολή και πειθάρχηση. Κοινωνίες του ελέγχου σε ύψιστο και έσχατο βαθμό! Όσο για την κοινοβουλευτική δημοκρατία θα είναι μια ανάμνηση από τα παλιά,
ΤΑ πλήθη των προσφύγων εγκαθίστανται στις κοινωνίες του Βορρά προσδοκώντας μια καλύτερη ζωή αλλά δεν γνωρίζουν τι τους περιμένει. Οι Κύριοι όμως και οι υπηρέτες Τους αλλά και η πλειονότητα των Υποτελών γνωρίζουν πολύ καλά. Επιβεβαιώνεται από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων. Μιας και ο αριθμός των προσφύγων θα αυξάνει διαρκώς – σκεφτείτε την Ινδία και την Κίνα, την Αφρική, την Λατινική Αμερική! – πολύ σύντομα οι κοινωνίες του Βορρά θα σταματήσουν να δέχονται άλλους πρόσφυγες. Δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα, ως προς τον αριθμό των προσφύγων! Πολύ σύντομα, τα πλήθη των προσφύγων θα εγκλωβίζονται στις χώρες από τις οποίες περνάνε για να κατευθυνθούν προς τον Βορρά:  Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία. Οι χώρες αυτές θα γίνουν στην αρχή τεράστια στρατόπεδα και στη συνέχεια τόποι ανηλεούς σφαγής από τους στρατούς του ευρωπαϊκών Κρατών που θα συνδράμουν ή θα αναλάβουν πλήρως την εκκαθάριση, την εξαφάνιση των προσφύγων.
ΕΝΑ πανύψηλο, αόρατο και αδιαπέραστο τείχος θα εγερθεί στα νότια θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική. Ο Τράμπ, υποψήφιος πρόεδρος των Ρεμπουμπλικάνων, υπόσχεται, και θα υλοποιήσει εάν εκλεγεί, την ανέγερση ενός τείχους κατά μήκος όλων των συνόρων του Μεξικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες! Μετά το Σινικό Τείχος, το Αμερικάνικο. Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο στην παρεμπόδιση ή και την εξόντωση των προσφύγων να συμμετέχουν και οι ίδιοι οι κάτοικοι, όταν ο αριθμός των προσφύγων αυξηθεί κατά πολύ αύριο, μεθαύριο. Μπορεί τώρα να συμπαραστέκονται αλλά η συμπεριφορά του ανθρώπου αλλάζει πολύ γρήγορα, ας μην το ξεχνάμε.
ΌΛΑ αυτά θα δούμε και θα ζήσουμε, φίλες και φίλοι. Ας υποδεχτούμε τον παροξυσμό του παραλογισμού της Κυριαρχίας: καλώς ήλθατε στη Φρίκη του 21ου και 22ου αιώνα! Το πως γίνεται εν μέσω τόσο τεράστιου κοινωνικού πλούτου να υπάρχει τόση ένδεια και εξαθλίωση μόνο ένας το γνωρίζει, ο Θεός. Ο Κύριος ημών.






Αναδημοσίευση από το (καρακαραδεξιό, για να μη πω και "παρεξηγηθεί"..ακροδεξιό-φασιστικό) μπλόγκ  Θεόδοτος  

Βιογραφία και εργογραφία του νεοφασίστα Maurizio Blondet - Wikipedia

ΝΕΚΡΗ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Στις 10 Αυγούστου, οι αστυνομικές αρχές της Σικελίας βρήκαν το πτώμα μιάς έφηβης στην παραλία της πόλης Messina της Σικελίας. Η 16χρονη είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών και οι "φίλοι" της την είχαν εγκατέλειψει εκεί και είχαν εξαφανιστεί. Οι έρευνες κατέληξαν πως η κοπέλα ονομαζόταν Ιlaria Boemi. Το παρακάτω άρθρο περιγράφει τα πραγματικά αίτια του θανάτού της. 

Άρθρο του Maurizio Blondet
Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου
Είχε γεμίσει το προφίλ της στο Facebook από τις φωτογραφίες της, το κοριτσάκι που πέθανε  στη Messina πάνω την αμμουδιά. Κοντινά πλάνα της πέρλας στην τρυπημένη γλώσσα της, μισοξυρισμένο  κεφάλι, όλα για να πείσει τους άλλους ότι υπάρχει...  

“Κοιτάξτε με, είμαι εδώ, είμαι ένα ενδιαφέρον άτομο! είμαι...dark!'' ήθελε να πει. Όχι φτωχό μου, δεν ενδιαφέρεις κανέναν. Με αυτή την αμφίεση της ''σκληρής'', με τα παιδικά μάτια που δεν κατάφερναν να κρύψουν τον τρόμο να είσαι εγκαταλελειμμένη σε αυτό τον κόσμο. Ήσουν πολύ συνηθισμένη, ήσουν standard, ήσουν μία από τις πολλές, ένα από τα πολλά τίποτα των ντισκοτέκ. Δεν ενδιέφερες ούτε τους φίλους σου, οι οποίοι μόλις έπεσες πάνω στην άμμο, το έσκασαν και για τρεις ημέρες δεν έλεγαν τίποτα, τρέμοντας σαν τα σκουλήκια-σαν σκουλήκια που είναι, μια που έτσι εκπαιδευτήκαν να γίνουν, με χασίς, εγωισμό, ναρκισσισμό, σεξουαλισμό, παραβατικότητα, με μία λέξη με ''Ελευθερία''.

Ήσουν μία από εκείνες τις μικρές σκλάβες εκείνων των ελευθεριών που σου δίδαξαν τα συστήματα της μιντιακής πειθούς. Την ελευθερία να κάνεις σεξ πριν καν μπορέσεις να νοιώσεις ένα βαθύ συναίσθημα. Το να κάνεις σεξ απλά γιατί το κάνουν όλες και έτσι πρέπει, διαφορετικά η ''παρέα'' θα σε αποκλείσει. Την ελευθερία να είσαι στην ''παρέα'' –που είναι το κατεξοχήν κοπάδι της σκλαβοποίησης. Ένας χώρος όπου οι μικρές, ανώριμες όπως εσύ, φτωχό γκρίζο ποντικάκι, συνθλίβονται και κυριαρχούνται από  επαίσχυντα όντα της ίδιας ηλικίας με εσένα. Ο χώρος αυτός είναι η αλυσίδα όπου ασκούνται ανυπόφορες και ταπεινωτικές πρακτικές… και εσείς -κοριτσάκια απελευθερωμένα- τις δέχεστε, κάνετε ''στοματικό σεξ'', παίρνετε ναρκωτικά, κάνετε οτιδήποτε σας πουν οι χωρίς τιμή νταήδες της παρέας  Διότι διαφορετικά ''σας αποκλείουν'' και δεν ξέρετε που να πάτε. Δεν διαθέτετε εφόδια, ούτε νοητικά, ούτε ηθικά, ούτε ψυχικά για να αντιμετωπίσετε τη μοναξιά.
Φωνάζετε βοήθεια, αλλά στο Facebook, μια κόλαση χλευασμού και προσβολών, ένα μέρος ανελέητης κριτικής που πληγώνει και σκοτώνει, ένα μέρος όπου χιλιάδες ασήμαντα ποντικάκια σαν εσένα  προτείνονται ως ''ενδιαφέροντα'' επειδή "μ'αρέσει Lady Gaga, οι Solar Sonika, ο Fabri Fibra, οι Rancore & dj Myke.”, κανείς δεν ακούει. Ανούσια  πάθη  για ανούσιες  μυθοπλασίες.
Χρειαζόταν κάποιος να σε καθοδηγήσει, κάποιος να σε πειθαρχήσει, καποιος να ξέρει να σου δώσει
μία κατεύθυνση, μία υπερηφάνεια να μην πεταχτείς στα σκουπίδια, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά σε αγαπούν, για αυτούς είσαι σημαντική. Χρειαζόταν κάποιος που θα σου απαγόρευε εκείνες που κάποτε οι γονείς αποκαλούσαν ''κακές παρέες'', δεχόμενος ακόμη  και τις φωνές σου, τις εξεγέρσεις σου, αυτή είναι η "τέχνη του γονιού".

Αλήθεια, που ήταν οι γονείς σου; Για τρείς ημέρες, οι εφημερίδες δεν είπαν τίποτα. Η αστυνομία βρίσκει ένα σωματάκι πάνω στην αμμουδιά, ένα νεκρό περιστεράκι- και δεν καταφέρνει να μάθει αμέσως ποιό είναι. Θα χρειαστεί μερικές ημέρες για να φθάσει η έρευνα στους φίλους που το έσκασαν χωρίς να πουν τίποτα στους γονείς τους. Θα βρουν τον έμπορο ναρκωτικών από τις περιγραφές των "dark", οι ''σκληροί'' που τώρα πια τρέμουν,  αμέσως καταγγέλλουν: “Εμείς; Όχι! Τα ναρκωτικά της τα έδωσε μία με μωβ μπούκλες…
Όμως οι γονείς σου, που είναι; Σε έψαξαν; Αγωνιούσαν για εσένα; Διαβάζω στις εφημερίδες ότι αρνούνται ότι είχαν προβλήματα και συγκρούσεις μαζί σου. Λογικό, αφού σε είχαν αφήσει να κάνεις ό,τι θέλεις και ως απόδειξη του καλού οικογενειακού κλίματος, ένας από τους τρείς αδελφούς (όλοι γεννημένοι από  τις προηγούμενες συμβιώσεις του πατέρα), δείχνει το μηχανάκι που μόλις είχαν χαρίσει στο κορίτσι...
Μάλιστα… Ο ''πατέρας'', είχε προηγούμενες συμβιώσεις, πάνω από μία. Και σίγουρα οι πολλαπλές ''μητέρες'' θα είχαν και αυτές τις ''εμπειρίες τους''. Ήπιαν με μεγάλες γουλιές την ελευθερία που τα μίντια εξυμνούν και που συμβουλεύουν οι διαφημίσεις. Στη Messina, στα απαίσια περίχωρα του άχρηστου  υποπρολεταριάτου, εκείνων  που  κάποτε αποκαλούντο ''Φτωχοί''  ή ''Ταπεινοί'' δεν λείπει ο σεξουαλικός  ελευθεριασμός και η παραβατικότητα…Χειραφετηθήκαν και αυτοί. Εν ολίγοις, έχασαν το Θεό, το Θεό στον οποίο πίστευαν, καλώς ή κακώς, οι παππούδες τους. Και έτσι τα έχασαν όλα.
Όπως όλος ο Ιταλικός λαός, που απαρνήθηκε το Θεό και δεν είναι πια τίποτα και βυθίζεται στο τίποτα της παρακμής του. Αλλά σε εκείνες τις συνοικίες, σε εκείνο το Νότο, τα πράγματα είναι χειρότερα: γιατί δεν είχαν τίποτε άλλο από το να ελπίζουν στο Θεό. Και τώρα ελπίζουν στον…ελευθεριασμό.
Βέβαια κακόμοιρο πλάσμα, ο πατέρας και οι μητέρες δεν μπορούσαν να σου διδάξουν τίποτα.Ούτε να σου επιβάλλουν την πειθαρχία που οι ίδιοι ποτέ δεν έμαθαν τι είναι, ούτε να σε εμποδίσουν να έχεις κακές παρέες, από αυτές που οι ίδιοι έχουν. Σου χάρισαν το μηχανάκι, τι άλλο ήθελες; Έτσι έφευγες και δεν τους ενοχλούσες, γιατί κι αυτοί έπρεπε να… ''ζήσουν τη ζωή  τους''
Στις 21 Απριλίου, στο προφίλ σου στο Facebook, έγραψες: "Το σκοτάδι είναι πιο πυκνό και εγώ δεν μπορώ να βρω κάποιο νόημα".
Πράγματι, είχες δίκιο, φτωχό πλασματάκι πεθαμένο πάνω στην άμμο. Δεν έχει έννοια μια τέτοια ζωή. Χρειαζόταν κάποιος, κάποιος που εσύ θα αγαπούσες, που θα εκτιμούσες αρκετά ώστε να υπομείνεις τις συμβουλές ακόμη και τις απαγορεύσεις του-να σου μιλήσει για την έννοια της ζωής. Για την αγνότητα για την οποία διψούσες χωρίς να το γνωρίζεις, για να μην δίνεσαι, να μην πετιέσαι με τις άχρηστες συναναστροφές. Σε άφησαν ελεύθερη με το μηχανάκι. Έτσι πέθανες, σαν ένα βρώμικο κουρέλι βρεγμένο από τα κύματα, ένα περιστέρι με τα φτερά μουσκεμένα και σπασμένα. Είναι δύσκολο ακόμη  και να μάθουμε το όνομα σου. Ποια ήσουν; Κανένας. Μία ακόμη ασήμαντη ζωή.
Πέθανες από ελευθερία...
 http://theodotus.blogspot.co.uk/2015/08/blog-post_23.html
ανα-αναδημοσίευση από το χριστιανοθεμελιοκρατικό


Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Κολασμένη θάλασσα..



Καθρεφτίστηκα σε ταραγμένη θάλασσα
και είδα τα ψάρια της
όπως βλέπουν τα άστρα οι ουρανοί
όπως βλέπουν τη γη τα έγκατά της..
Ποτέ δεν ησύχασε ξανά η φωνή μου
ούτε γύρισα τη πλάτη να πάω στο σπίτι
δίπλα στο μαγκάλι με τις ιδέες..
Τα μάτια τους ήταν ήρεμα και θολά
τα λέπια τους γεμάτα λάσπη
και οι ψαράδες νεκροί στον βυθό..

Καθρεφτίστηκα σε νεκρή θάλασσα
και είδα τα βότσαλα να θρηνούν
όπως θρηνούν οι μανάδες
το παιδί που δεν γεννήθηκε
γιατί
η θάλασσα σαν πεθάνει 
είναι σαν μην ήταν ποτέ θάλασσα
Μια σάπια γούβα με νερό
νερό για σαύρες και ποντίκια
νερό γεμάτο θάνατο φρέσκο
Μια σάπια γούβα με ιδέες..


Καθρεφτίστηκα σε νερά
που κυλάνε προς πάνω
αλλά βρίσκουν πάντα ένα βλέμμα
και γίνονται δάκρυ
Μένουν στο πρόσωπό της γιά πάντα 
το πονεμένο
σαν τα σπανιότερα όπλα 
θανάτωσης
του θανάτου
και αυτών που ζούνε για να ζούνε..


Καθρεφτίστηκα σε μια θύελλα 
που δεν θα εκσπάσει ποτέ
αλλού
μόνον μέσα μου..
Θα το ξέρω εγώ και ο ανύπαρκτος..


Ο άγγελος είπε
 
Η εμμένεια είναι σκατά
αστικά σκατά
που μένουν στο αριστερό άντερο
και βρωμάνε καλοπέραση άτιμη..
Θα σας τσακίσουμε..



Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (στο Αιγαίο)..



Η εποχή των ερμητικών ιδεολογικών πολέμων και των εύκολων τοποθετήσεων πάνω στην βάση κλειστών οργανωτικών και ιδεολογικών θέσεων έχει παρέλθει για πάντα.
Έχουμε να κάνουμε με μαζική μετανάστευση λαών προερχόμενων από τα μέτωπα του πραγματικού πολέμου και κάτι "μικροαστικές" κοινωνίες σαν και την δική "μας" έρχονται αντιμέτωπες ταχύτατα με την πραγματική κατάσταση της ολότητας τού παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού κόσμου (των θυτών και των θυμάτων του) όπως "έρχεται" πληγωμένος και ξεσχισμένος δια των θραυσμάτων του, θυμάτων και θυτών (κυρίως θυμάτων) των περιφερειακών πολέμων του, οι οποίοι ως πόλεμοι είναι μέσα στην ουσία της ουσίας του και όχι σε αυτό που υπονοείται με την έκφραση "περιφέρεια".
Τόσα χρόνια αίσθησης "ασφάλειας" και απομόνωσης στην γυάλα της τουριστικο-δυτικότροπης αθλιότητας και εξαχρείωσης, του παρασιτικού και μισο-παρασιτικού ψευδοβιομηχανισμού των τουριστικών επιχειρήσεων που μόλυναν και εξευτέλισαν κάθε αληθινό τόπο στη χώρα και έκαναν το Ιερό Αιγαίο ένα μπορντέλο ναρκωτικών, πορνείας, επί πληρωμή τοπικής ψευτο-κουλτούρας, (μικρο-μεγαλο)αστικών ανωμαλιών και οργίων, ηδονιστικών διασκεδάσεων, φτάνουν στις ακτές αυτού του τουριστικού αίσχους θύματα πολέμου, γυναικόπαιδα, θύτες εξωμότες και τυχοδιώκτες, καθημερινοί άνθρωποι του πόνου, διάφοροι περίεργοι "αντικαθεστωτικοί" αντιρρησίες του συριακού στρατού (μάλλον φιλοτζιχαντιστές και φιλοδυτικοί εξωμότες) και πολλοί απλά πεινώντες και εξαθλιωμένοι εργάτες, όλοι αυτοί μαζί (σε) ένα ακαθόριστο μάγμα ανθρωπότητας
Αλλά τι θα έρχονταν; ένα επιλεγμένο τάγμα υποταγμένων και προβατοποιημένων σεβαστικών υπηκόων;
Η ακροδεξιά ξεφτίλα θα το φάει καλά το φαί της και θα το βουλώσει σιγά σιγά όταν θα πρέπει να συνηθίσει ότι ο κόσμος είναι ενιαίος και μάλιστα με τον τρόπο που αυτή και ο ιμπεριαλιστής αφέντης της έχει συγκροτήσει την ενότητα-ενοποίηση. 
Και "μεις", όσοι λένε με έπαρση ότι είναι αντίθετοι με την ακροδεξιά και τον φασισμό θα έρθουμε αντιμέτωποι και με φασισμούς που δεν τους έχουμε γνωρίσει και είναι εντελώς μη ελληνικοί μη δυτικοί, άρα όχι και τόσο εύκολα κατανοητοί από τους ψευδο-ειδήμονες της άκρας αριστεράς. 
Η αλήθεια δεν είναι στην μέση αλλά αλλού. 
Σε όλους σας εύχομαι καλή προσαρμογή..
Και να διαβάσετε το Κοράνι. 
Εγώ το έχω διαβάσει 15 φορές (την Καινή Διαθήκη 52 φορές και την Παλαιά 20)


Ένα εύχομαι πάντως από τα βάθη της ψυχής μου, κάπως παραπλήσια προς το θέμα:
ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η "ΕΘΝΙΚΗ" ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΕΞΑΧΡΕΙΩΣΗΣ. 
Να πάει στον διάολο και ακόμα παραπέρα ο "ελληνικός" τουρισμός..



 


Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Η ανισομετρία ως ειδική αστική παραγωγική δύναμη..



Η ανισομετρία της καπιταλιστικής ανάπτυξης περιέχει ποιοτικούς καθορισμούς που "αλλοιώνουν" την εσωτερική "υφή" του εκάστοτε κοινωνικού σχηματισμού που εντάσσεται στον διεθνή καταμερισμό-συνδυασμό της εργασίας.
Η αναπαραγωγή των αστικών σχέσεων παραγωγής και κατανομής δια της ολικής κατανομής τους σε ποσοτικά "άνισα" επίπεδα αποκτά έναν ιδιάζοντα ειδικό ρυθμό και παράγεται ούτως σε έναν (άτυπα;) ξεχωριστό κλάδο της κοινωνικής παραγωγής, παρ'όλο που η φαντασμαγορία της καπιταλιστικής παραγωγής-ανταλλαγής "τονίζει" πάντα την ενότητά του με την (υπόλοιπη) συνολική διεργασία. 
Το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους μαρξιστές οικονομολόγους είναι πως αυτός ο "δεύτερος" ανακλαστικός καταμερισμός όπου η αναπαραγωγή των αστικών σχέσεων παράγεται ως ξεχωριστός κλάδος παραγωγής (έστω χωρίς την ακριβή έννοια της παραγωγής και του κλάδου παραγωγής, ακόμα και στο ευρύτερο εννοιακό πλαίσιο που κατανοείται από τους μαρξιστές) επιδρά σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό ανάλογα με την θέση του στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική ιεραρχία και τελικά πως επιδρά στην ίδια την έννοια και την πραγματικότητα (κυρίως) του καθορισμού "κοινωνικός σχηματισμός".





Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Πάνω κάτω..




Το υδραγωγείο του ουρανού
λειτουργεί με εκρήξεις
Αναγγέλλει με κεραυνούς την δίψα
που δεν υπάρχει πριν..
Την φέρνει το φως μαζί του
τη δίψα 
το ξεδίψασμά της
τη φωτιά και το νερό..

Οπότε μη κοιτάτε τον ουρανό
στήστε αυτί..
Θα σας μιλήσει όταν πάψετε να κοιτάτε
Θα σας κάνει ανάστατους
αν πάψετε να μιλάτε του..

Λές να θέλει ο ουρανός τα λόγια σου;
Λές να περιμένει ο ουρανός εσένα;
Εσύ τον περιμένεις να αστράψει
στη ξαστεριά ενός μεσημεριού..

Ακόμα και τα έγκατα αναστατώνονται
και αναθεωρούν 
τις σπηλαιώδεις τους ρίζες
θέλουν να ανέβουν 
εκεί που ίσως πεθάνουν
σε ένα τριαντάφυλλο μέσα..

Αλλά εσείς ακούστε
δεν είναι αργά να ακούσετε το αληθινό ύψος
δεν είναι αργά να κατέλθετε εκεί
που δεν έχει άλλο πάνω
τόσο κάτω που δεν έχει άλλο πάνω
και τίποτα πάνω του ή κάτω του..

Θα ήταν αυτό ένα ναποδογύρισμα
που δεν περιμένετε
ουράνιοι και γήινοι όπως είστε
μονόπατα
σαν την φυλακισμένη στις ιδέες
ψυχή σας..






Ι.Τζανάκος