Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Η μη-γιορτή..



Η στιβαρή κανονικότητα δεν διαταράσσεται με τις κωμικές κραυγούλες εξεγερμένων ριζοσπαστών, ούτε το "σύστημα" φοβάται ιδιαίτερα τις εσωτερικές διεργασίες ήδη εσωτερικοποιημένων συνειδήσεων που φαντάζονται πως είναι αντιπρόσωποι μιας έξοχης υπόστασης που ήρθε στον κόσμο για να του ανακοινώσει την διαφορετική παρουσία της. Ούτως:
Η στιβαρή αστική κανονικότητα ανατρέπεται από μια στιβαρή επαναστατική κανονικότητα, πικρή θα έλεγα και αυστηρή. 
Αυτό είναι το γενικό σχήμα όσων είναι εντός ή παρακείμενα αυτού του ρεύματος της ιστορικής "αριστεράς" που ονομάστηκε λενινισμός. 
Όσο και να προσπάθησαν οι διάφοροι εκ δεξιών ή εξ'αριστερών γιορταστές του επαναστατικού είναι να δομήσουν μιαν αίρεση της κανονικότητας ως την οδό μιας ελεύθερης (μελαγχολικής) κωμικότητας, στα πεπατημένα αναμασήματα της "γιορτής της επανάστασης", το μόνο που κατάφεραν να δομήσουν είναι τον πολιτισμό της αριστερής μετανεωτερικότητας του δυτικού αστισμού. 
Αυτή είναι η κατάντια του 68Μαη, και μπορεί να φαίνεται αθώα μπροστά στην ιστορική τραγωδία του "υπαρκτού σοσιαλισμού", και αυτή είναι η ουσία της αριστερής αίρεσης του δυτικού αστισμού. 
Η αυστηρότητα της αστικής νομοτέλειας παράγει πάντα εποικοδομήματα αιρετικών διαλλειμάτων, είναι και αυτό μέρος της αυστηρότητάς της.
Ο αστός βρυκόλακας στο βάθος του πανηγυριού, το πανηγύρι στην επιφάνεια του αστικού βρυκολακισμού, αυτό είναι όλο.
Να ξεσκίσεις το πέπλο του πανηγυριού, κωμικού ή μελαγχολικού, σημαίνει να σταματήσεις αυτή την διαλεκτική, αυτό τον διάλογο της ουσίας και της φαινομενικότητας, όχι για να εγκαθιδρύσεις έναν μόνον αυστηρό κόσμο της ουσίας που φαίνεται και του φαινομένου που είναι μόνον ουσία, αλλά για να δώσεις το δικαίωμα στην ουσία να ορίζει την ελεύθερη φαινομενικότητα.
Θα το πούμε αυτό γιορτή, μιάν άλλη γιορτή;
Όχι, όχι πιά.
Είναι πολύ πικρή πιά η ιστορία για να χωρέσει απλά μιαν άλλη γιορτή.
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Γιατί θα ψηφίσω κ.κ.ε (2)



Πρόκειται για ένα ιστορικό ιδεολογικό παιχνίδι το οποίο κατέχω προχείρως αλλά γερά μέσα στο μυαλό μου.
Ένα απομονωμένο εργατικό κομμουνιστικό κόμμα, με τον μικρογραφειοκρατικό μηχανισμό του και κουβαλώντας την "αχρείαστη" στην πλειονότητα της κοινωνίας γνωσιακή και οργανωτική παρακαταθήκη του, συγκροτεί την έσχατη γραμμή άμυνας στους πυρήνες της βιομηχανικής εργατικής τάξης συγκροτώντας ταυτόχρονα και μια παράδοξη επαναστατική σολιψιστική γραμμή η οποία σχηματοποιείται σε μια εκ του συστάδην απάρνηση κάθε σχέσης με τους άλλους λαϊκούς συντελεστές που εμφορούνται από αστικές και μικροαστικές ριζοσπαστικές θέσεις. 
Η αρνητική συνέπεια αυτής της μάχης οπισθοφυλακής (πέρα από την παρουσία και στα άλλα μέτωπα που είναι ζωντανή και δεν περιορίζεται σε αυτή την διάσταση) είναι πως έτσι συγκροτείται και μια έμμεση ημι-συμμαχία (τουλάχιστον "με τα μάτια" όπως λέμε) με την μεγαλοαστική τάξη, με σκοπό την δημιουργία μιας αμιγούς στρατηγικής διπολικότητας. 
Αυτή η έμμεση ημι-συμμαχία είναι μέν πρόσκαιρη αλλά ιδεολογικά και πολιτικά επαχθής αλλά και μυστικοποιημένη. 
Αν παρ΄όλα αυτά ο ενδιάμεσος "τόπος" εκκαθαρίζονταν και το κόμμα αυτό αποκτούσε την πλήρη κινηματική ηγεμονία θα υπήρχε απελευθέρωση των ζωντανών δυνάμεων, άρα και μια ακομπλάριστη συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου.
Όλη αυτή η ιστορία μυρίζει αδιέξοδο, αλλά προμηνύει και μελλοντικές εξελίξεις, αν και όχι στην κατεύθυνση που θα ήθελαν οι οπορτουνιστές πολιορκητές του κόμματος. Το κ.κ.ε ακόμα κι αν μεταβάλλει θέση στο μέλλον, αναγκασμένο από τις ίδιες τις συνθήκες της επιτελούμενης εθνοαποδόμησης όπως αυτή συγκροτείται στο πρακτικό πλαίσιο της παραγωγής-βιομηχανίας, θα την μεταβάλλει σε ένα άλλο εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, ακόμα και ως τελικά μη-ηγεμών του κινήματος. Αυτή η νέα τροπή του θα είναι το τελικό παιχνίδι όχι μόνον της ηγεσίας του αλλά και του ζωντανού λαού του, και από αυτούς εξαρτάται αν θα είναι το τελικό τέλος ή η σπίθα μιας νέας αρχής. Έχω την απαισιοδοξία μου και την πολεμική μου βεβαιότητα πως δεν το πάει καλά εκεί που το ίδιο δεν το φαντάζεται και όχι εκεί που το φαντάζονται οι καραγκιοζέοι "κριτές" του, αλλά αυτό δεν είναι δικό μου θέμα, εγώ δεν είμαι κ.κ.ε. Ή μάλλον εγώ είμαι το κ.κ.ε αν το εννοούμε με τον μάλλον μυστικοφιλοσοφικό τρόπο που το εννοούμε όταν το λέμε έτσι μετά από όσα έχουμε πει (και μετά τα όσα έχει πεί κάποιος σαν "εμένα"). Αλλά στην πραγματικότητα εγώ (και άλλοι) δεν είμαι κ.κ.ε οπότε δεν μου πέφτει λόγος. Αν θέλανε έναν κανονικό σύμμαχο εχθρό ή εχθρό σύμμαχο από την άποψη των θέσεων ας κάνανε κουβέντα για κάποια θέματα, αλλά ούτε αυτό είναι δική μου υπόθεση. 
Είναι δικό τους το κόμμα και δική τους υπόθεση. Κάνουν λάθος με τον πιό αγνό τρόπο, από τους άλλους, αλλά αυτό και σημαίνει κάτι και δεν σημαίνει τίποτα. Όπως είπα όλα είναι μεταβατικά (πλέον) και η ζωή θα δείξει (ελπίζω όχι σύντομα) ότι έχω δίκιο..


Ι.Τζανάκος  

Γιατί θα ψηφίσω κ.κ.ε




Παρακολουθώντας τους δεδικαιωμένους κομμουνιστές να αλαλάζουν επί του πτώματος της αποθανούσας ευρωαριστερής ιδεολογίας μου έρχεται να τους περιλούσω με τα δικά τους αμαρτήματα αλλά και με το προφανές της υπενθύμισης της πολιτικής καταγωγής όλων αυτών που αποτελούν σήμερα το εμπρόσωπο ή απρόσωπο αντικείμενο του λυσσώδους "ταξικού" μίσους τους.
Θα έλεγε κανείς πως είναι ανάγκη για το έθνος να πάψει να είναι το πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης ορθόδοξων και οπορτουνιστών αριστερών και αντιστοίχως, σε ένα άλλο πλαίσιο, επαναστατών-"ζωντανών" και "γραφειοκρατών" και ούτω καθ'εξής..
Οι οικογενειακές υποθέσεις εθνοαριστερών πρώην πρωτοπαλίκαρων του Φλωράκη με ανανήψαντες κόμιλφό "σταλινικούς" δεν αφορούν στην ουσία κανέναν. 
Αλλά και οι γενικότερες σοϊλίδικες αντιθέσεις μεταξύ αναρχικών, κομμουνιστών, τροτσκιστών, αριστεριστών, ανανεωτικών "κομμουνιστών", πρώην ή νυν μαοϊκών και νεομαοϊκών, αυτόνομων, γηραλέων οικοριζοσπαστών και άλλα πολλα δεν αφορούν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν κανέναν.
Θα έπρεπε να αφορούν όλους αν υπήρχε η υποψία ανάδυσης ενός μοναδικού και απόλυτου λαϊκού συλλογικού και προσωπικού ηγεμόνος που θα συγκροτούσε ένα ενιαίο, μονολιθικό στην ουσία του και ποικιλόμορφο στον τροπισμό του εργατικό-λαϊκό κόμμα-κίνημα που όντας πλειονοτικής δυναμικής (όχι 50%+1 ψήφος, αυτά είναι για τους κρεττινοδημοκράτες) θα κυριαρχούσε-ηγεμόνευε επί του έθνους και της χώρας επιβάλλοντας την συλλογική ιδιοκτησία των αναπτυγμένων μέσων παραγωγής και την συνεταιριστική ιδιοκτησία της γης, με μαζικό δημοκρατικό και μαζικό ένοπλο τρόπο. 
Όλα τα άλλα είναι γιά να μιλάμε και να μιλάμε και να μιλάμε και να μιλάμε..
Υπάρχει ένας έστω ελάχιστος πυρήνας που να εκπροσωπεί αυτή την προοπτική;
Για μένα όχι.
Ποιός μαζικός φορέας έχει το ελάχιστο αυτού του προγράμματος;
Το κ.κ.ε..
Εμπιστεύομαι αυτό το κόμμα;
Ούτε κατά διάνοια..
Θα το ψηφίσω;
Ναι..
Άβυσσος η ψυχή του Τζανάκου;
Και ναι και όχι..
Κινούμαι επί προγραμματικών πλαισίων σκέψης και επειδή η δική μου ταπεινή και ασημαντοασήμαντη, αλλά τελική, θέση για ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν ικανοποιείται από τα μεταβατικά προγράμματα που κυκλοφορούν στην πιάτσα και μάλιστα θεωρώ πως αυτά τα μεταβατικά προγράμματα δεν είναι μεταβατικά προγράμματα, είμαι υποχρεωμένος να ψηφίσω το κόμμα που αγαπώ και μισώ αγαπώ και μισώ αγαπώ και μισώ αγαπώ.
Το κ.κ.ε δεν έχει μεταβατικό γενικό πρόγραμμα, ούτε πραγματική τακτική-στρατηγική για την συγκεκριμένη εθνική μετάβαση προς την λαϊκή εξουσία και την λαϊκή οικονομία, αλλά οι υπόλοιποι έχουν μόνον εθνικο-καπιταλιστική τακτική-στρατηγική που δεν παρουσιάζει ως εθνικο-καπιταλιστική τακτική-στρατηγική κανένα εχέγγυο ούτε για μια τυπική ριζοσπαστική εθνικοαστική τακτική-στρατηγική. 
Είναι (οι άλλοι) πιο μινιμαρισμένοι και από το μίνιμουμ. Όχι δεν την πατάμε..
Καλώ τους συναγωνιστές του κ.κ.ε όταν βγούν τα αποτελέσματα να αφαιρέσουν την 1 ψήφο μου.  
Δεν κάνω γλύφτικο εισοδισμό. 
Καθαρές κουβέντες, ντόμπρες..
Σχιζοειδείς; 
Αν θέλετε να το θεωρήσετε έτσι, θεωρήστε το έτσι..
Π.χ 344.990 ψήφοι; 
Πραγματικό αποτέλεσμα 344.989 ψήφοι+ψήφος Τζανάκου.
Είμαστε αντίπαλοι με τον θεμελιακότερο τρόπο.
Δεν θα το έλεγα αυτό αν είχα την εντύπωση πως η γραμμή του κ.κ.ε είναι μόνον αδιέξοδη, για μένα υπάρχει βαθιά διάβρωση (αν και όχι χαφιέδικου τύπου) από μια παράξενη, αν και μερικές φορές δικαιολογημένη, τακτικο-στρατηγική συμμαχία με το συντηρητικό κατεστημένο στην βάση της "εκκαθάρισης" του "ενδιάμεσου-οπορτουνιστικού" χώρου. 
Η γραμμή αυτή αφορά τα "οικογενειακά προβλήματα" που σας προανέφερα τα οποία μου προκαλούν θλίψη ανία οργή και γενική αδιαφορία, αλλά αφορά και την ειδική ταξική "φύση" του κ.κ.ε (σολιψιστικός βιομηχανο-εργατισμός ως έσχατη ιστορική άμυνα του βιομηχανικού προλεταριάτου).
Ένα επίσης θέμα που με διαχωρίζει από το κ.κ.ε αλλά και όλη την "αριστερά" είναι, όπως θα έχετε καταλάβει, το θέμα "εθνική στρατηγική/ελληνοτουρκικές σχέσεις".
Αυτά και όχι άλλα..
Έτσι κι αλλιώς όλα είναι μεταβατικά..



Ι.Τζανάκος   

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Στοιχειώδης ιστορισμός εναντίον Κανελλοπουλισμού-Καραμανλισμού..



Η τύχη να είσαι ως "χώρα" στα όρια ενός υπερ-υποσυστήματος παγκόσμιας κυριαρχίας όπως αυτό του δυτικού ιμπεριαλισμού είναι κατάρα αν μετατραπεί σε φοβικό αίσθημα και αδιέξοδη προσπάθεια να εισχωρήσεις κάποτε στον πυρήνα του, αν δεν έχεις ήδη την ανόητη αντίληψη πως είσαι ήδη εκεί γιατί τάχαμου αυτό το υπερ-υποσύστημα έλκει την "πολιτισμική" καταγωγή του από "εσένα" (στην πραγματικότητα από κάποιους ακαθόριστους και ρομαντικοποιημένους προπάτορες του σύγχρονου αστικού έθνους "σου").
Το ειρωνικά παράδοξο είναι πως και αυτοί οι αμφισβητούμενοι προπάτορες του έθνους ημών ευρίσκονταν περισσότερο σε μιά άμεση σχέση διαλόγου, πολέμου και ενεργητικού αλληλοκαθορισμού ακριβώς με τον (μεσανατολικό-μεσοποταμιακό) κόσμο που είναι σήμερα το επίδικο όλων των αηδιαστικών και στυγερών "χειραγωγήσεων" του υποτιθέμενου απογόνου τους (της δύσης και των δυτικο-ιμπεριαλιστών). Τότε εξάλλου δεν υπήρχε "δύση" αλλά ο ελληνικός κόσμος και η ανατολή (η περσική αυτοκρατορία). 
Η "δύση" ως καθορισμός έλκει την ιστορική καταγωγή του καταρχάς από την Ρώμη (ρωμαϊκή δουλοκτητική αυτοκρατορία) και έπειτα (πιό συγκεκριμένα) από την διαίρεση της Ρώμης σε δυτική και ανατολική Ρώμη (δυτική και ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία). 
Η δύση ήδη από την εποχή που ο Αυγουστίνος διαχάρασσε τα όρια του λατινικού χριστιανισμού (μισούσε την ελληνική γλώσσα και ήταν άσχετος από την ελληνική Φιλοσοφία και Θεολογία) είχε μια εδραία αυτοσυνείδηση ως δύση, γνώριζε πως ο ελληνικός και ο ανατολικός κόσμος (που είχαν συγχωνευθεί από τον ελληνισμό των ελληνομακεδόνων βασιλέων) ήταν το άλλο της, για την ακρίβεια το εγγύς άλλο της και όχι ένα μέρος της δικής της ιδιαίτερης "ταυτότητας".
Υπήρξε μια τρομαχτική ατυχία για τους εγγύς ανατολικούς πολιτισμούς και αυτή ήταν όχι το Ισλάμ (ο αναδυόμενος αραβικός κόσμος), που την εποχή που αναδύθηκε και αναπτύχθηκε ήταν ένα περίλαμπρο αστέρι δύναμης γνώσης και πολιτισμού, αλλά η είσοδος στην ευρύτερη περιοχή από την μιά των ημιβάρβαρων δυτικών που λεηλάτησαν την ανατολική ελληνο-ρωμαϊκη (πλέον) αυτοκρατορία και των τουρκικών κτηνοβαρβαρικών ορδών, οι οποίες συνέχισαν και ολοκλήρωσαν με κάπως μετριοπαθέστερη (αλλά για αυτό πιό επικίνδυνη) μορφή τις καταστροφές των άλλων κτηνοβαρβάρων, των Μογγόλων εισβολέων (καταστροφή της Βαγδάτης, του Ισπαχάν, σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του περσο-ιρανικού (ισλαμικού-σιιτικού) πολιτισμού που είχε μεγαλύτερο βαθμό εκλέπτυνσης και από τον αραβο-ισλαμικό πολιτισμό).
Η δύση λοιπόν και οι Τούρκοι της εποχής μετέτρεψαν το κέντρο του κόσμου (το άλλο κέντρο ήταν η Κίνα, η οποία ευτυχώς χώνεψε μέσα της τους κτηνοβάρβαρους Μογγόλους) σε έναν κατεστραμμένο και διασπασμένο κόσμο ο οποίος έκτοτε ζεί το μεγαλείο του ενθυμούμενος.
Ο πρώτος (αυτοδίδακτος) στοχαστής που έθεσε ξανά το ζήτημα της κεντρικότητας του εγγύς ανατολικού κόσμου στο παγκόσμιο πολιτικό και πολιτισμικό παιχνίδι ήταν ο δημιουργός του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν με την βοήθεια των έγκυρων αλλά και τολμηρών ιστορικών ενοράσεων του (νουνεχούς) διανοητή του αμερικάνικου αναρχισμού Μ.Μπούκτσιν για την περιοχή της Μεσοποταμίας.
Εμείς εδώ έχωμεν Παναγιώτην Κανελλόπουλον, ήτοι δυτικοΚανελλοπουλισμόν Καραμανλισμόν Σεφερισμόν (καλύτερος) και στην καλύτερη περίπτωση έναν Καβάφη, ο οποίος άνθρωπος δεν είχε την πρόθεση να κάνει Ιστορισμό για το έθνος και την εγγύς ανατολή αλλά πάντως τα κατάφερε καλύτερα από όλους τους προηγούμενους άντρακλες της δυτικοδεξιάς (σκατά στον τάφο τους)..






Ι.Τζανάκος

Είναι πολλά σε αυτό τον τόπο..




Θεωρία 
αναπόσπαστων σπασμών
της ζωής
εδώ και εκεί
σε όλο το πλάτος του κόσμου
όπου εμφανίζεται η υπόσχεση πως ζεις
Ο ένας τραβάει εκεί που ο άλλος αφήνει
Θεολόγος εννοώ
και έτσι αποσπώνται οι σπασμοί
σε έννοιες
και μη έννοιες 
που καμώνονται τις μη έννοιες
 
 
Θεωρία 
θεολόγων της ζωής
εδώ και εκεί
σε κάθε ιερό που ιδρύει
ο κάθε τεμαχιστής
και ο μη τεμαχιστής
που καμώνεται τον μη τεμαχιστή
Ποιητικό και φιλοσοφικό τσίρκο
ενοποιήσεων
και μη ενοποιήσεων
που καμώνονται τις μη ενοποιήσεις
ενόσω οι πολλοί άνθρωποι
απλώς αλληλοσφάζονται 
αμέριμνα ή περισπούδαστα
έχει σημασία; 
(το αμεριμνοπερισπούδαστον)
 
 
Θεωρία
εξόδων εισόδων
χωρίς εισιτήριο προφανώς
αυτό (το εισιτήριο)
στο ανακοινώνουν όταν ο Λέων
ξεφεύγει τεχνηέντως από τον δαμαστή
και τρέχει να σε κατασπαράξει
Τότε μαθαίνεις την τιμή εισόδου
στο ποιητικό
φιλοσοφικό
Τσίρκο
και το μη τσίρκο 
που καμώνεται το μη τσίρκο
 
 
Θεωρία φυγής
από τη μιά φυλακή
στην άλλη
αριστεροί
(και)
φασίστες
δεσμοφύλακες
ελευθερωτές
μαλάκα μου
είναι όλοι ψεύτες
και οι μη δεσμοφύλακες
που καμώνονται τους μη δεσμοφύλακες
(αναρχικούς τους λένε αυτούς)
Πότε η λαϊκή φωτιά 
θα τους κάνει στάχτη
όλους αυτούς;
Είναι στη ψίχα μου ένας πυρπολητής
αλλά δεν θέλω
να αλλάξω θέμα
τώρα
 
 
Με απασχολεί
Θεωρία καταστάσεων
μη καταστάσεων
που καμώνονται τις μη καταστάσεις
αλλά και καταστάσεων
που καμώνονται τις καταστάσεις
Έρμοι πυρπολητές
σας κάναν ταινία
μη ταινία 
που καμώνεται την μη ταινία
Μουσείο μη Μουσείο
γαμώ τον αντίθεό σας
και τον θεό σας φυσικά
τον μη θεό
που καμώνεται τον μη θεό
 
Είναι πολλά τα αρχίδια σε αυτό τον τόπο..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 

Ιμπεριαλισμός και Δημοκρατία..



Η αστική κοινωνία δεν έληξε ολοκληρωτικά ούτε καν το θέμα της δουλείας. 
Στον σημερινό "παγκοσμιοποιημένο" ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό υπάρχει ένας όχι μικρός αριθμός δούλων και δουλικής εργασίας.
Με τον ίδιο τρόπο δεν έχουν λυθεί, όχι βέβαια ολοκληρωτικά (για να μην χαρούνε μωρέ τα φιλελευθερόπουλα βλαμμενοποπεράκια με τον ολοκληρωτισμό του "κομμουνιστή"), ούτε τα θεμελιακά προβλήματα της δημοκρατικής οργάνωσης της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και θεσμικής ή πολιτειακής οργάνωσής της.
Όλα παραμένουν σε μια αδιέξοδη αιώρηση ως προς την τελικότητα της μορφής τους και την πληρότητα του περιεχομένου τους και ταυτόχρονα παρουσιάζεται το καθόλου τυχαίο "φαινόμενο" της απειλητικής επανάκαμψης θεοκρατικών και αυταρχικών προ-νεωτερικών (ή προ-αστικών) αντιλήψεων και πρακτικών που αν και προσαρμοσμένες στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό πλαίσιο και παρά το γεγονός πως συνδύαζονται και συν-τίθενται με αυτό το πλαίσιο έχουν μια αυτάρκη και αυτόνομη "δημιουργικότητα" που εδράζεται και στην αναβίωσή τους ως καθαυτών μορφικών περιεχομενικοτήτων.
Η παρουσιάση του "δημοκρατικού προβλήματος" ως ενός τυπικού "αστικοδημοκρατικού" θέματος είναι αστήρικτη και ως τέτοια (παρουσίαση) αποτελεί την κερκόπορτα της εισβολής των αντιλήψεων της σοσιαλ-δημοκρατίας ή των ριζοσπαστών-δημοκρατιστών στο κενό που αφήνει ο δογματικός κομμουνισμός. 
Δεν αρκεί να μιλάει κανείς για τους νομοτελειακούς περιορισμούς της έννοιας και της κατάστασης της δημοκρατίας μέσα στα αξιωματικά-οντολογικά τεθειμένα όρια που υφίστανται σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, όπου γης και σε όποιον τόπο υφίσταται ο γενικός καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και οργάνωσης της ισχύος. 
Έτσι κι αλλιώς η δημοκρατία έχει την ιστορική καταγωγή της σε διαμάχες μέσα στην "δομή" "άρχουσα τάξη", αλλά όμως ειδικά (και όχι "ανώτερα") αναπτυγμένων διανοητικά και πολιτικο-πολιτισμικά ταξικών ολιγαρχιών και αρχουσών τάξεων. 
Αυτό το κοινότοπο και αληθές που φανερώνει ο ακραιφνής κομμουνισμός, αναρχισμός, αριστερισμός και το οποίο ατυχώς αμφισβήτησαν κενολόγοι όπως λ.χ ο Καστοριάδης, αγνοεί το εξίσου κοινότοπον αλλά όχι προφανές ότι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διεργασίας δεν ταυτίζεται με το ιστορικό του αίτιον και ως εκ τούτου παύει κάποια στιγμή να είναι αποτέλεσμα και καθίσταται ένα ξεχωριστό και αυτοδύναμο αίτιον της ιστορικής κατάστασης και της ανθρώπινης δομής-πράξης-αντίληψης.
Ο αντι-δημοκρατισμός του γενικού κομμουνισμού αριστερισμού αναρχισμού έχει εξαντλήσει τα όρια της αποκαλυπτικής του δύναμης και έχει ολοκληρωθεί ως κριτική και προκλητικά ριζοσπαστική θεωρία. 
Ούτε η δημοκρατία ταυτίζεται απόλυτα με την κυριαρχία μιας τάξης ούτε μιας μερίδας της άρχουσας τάξης ούτε με την έννοια του Κράτους ούτε με την έννοια της ταξικής κοινωνίας κ.λπ. 
Όταν τα λένε αυτά οι κομμουνιστές, οι αυτόνομοι (Θανάσηδες και μη) και οι λυσσασμένοι πολύ αριστεροί, τόσο αριστεροί που πιό αριστερά είναι ο τοίχος, γενικά το μόνο που καταφέρνουν πιά είναι να στέλνουν τον κόσμο στους "άλλους", είτε οι άλλοι είναι οι αστοί δημοκράτες-φιλελεύθεροι είτε είναι οι σοσιαλδημοκράτες (αστοί και μισο-αστοί), ευρωκομμουνιστές (το ίδιο με το προηγούμενο) και άλλα αστικά εξαπτέρυγα, είτε οι άλλοι είναι οι φασίστες και οι φονταμενταλιστές (αστοί και μισο-αστοί). 
Μεταξύ της δημοκρατίας και του φασισμού δεν υπάρχει ίση απόσταση ή αδιαφορία παρά μόνον αν είσαι φασίστας ή αν είσαι ένας ανόητος αριστερός που στρώνεις το έδαφος στον φασισμό, τον μεσαιωνισμό, τον φονταμενταλισμό κ.λπ
Εδώ είναι όμως η παγίδα, αν τα έχεις αφήσει για πάντα τα ιστορικά σου απομεινάρια στον σταθμό του τραίνου της Ιστορίας (υπερταχεία) και έχεις αφήσει τους παλίμπαιδες να παίζουν αφελώς ή κακοήθως το φασιστοπαιχνίδι τους όπως παίζουν και άλλα πράγματα.
Η διολίσθηση στον αστικοδημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, η διολίσθηση στον μικροαστικό δημοκρατισμό παραμένει ως κίνδυνος, και θα το καταλάβεις αυτό αν δείς πως οι μόνοι σου "συνομιλητές" στο παιχνίδι της έννοιας της Δημοκρατίας είναι όντως αστοί και μικροαστοί δημοκράτες και "δημοκράτες" (ή δημοκρατικοί). Είναι σαν το ζήτημα του "έθνους".
Το θέμα έχει εγκαταλειφθεί στους εχθρούς και στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να ακούσεις σιγανά λογάκια για την "εργατική δημοκρατία" και τίποτα άλλο. 
Θεωρώ αυτή την εγκατάλειψη της δημοκρατίας από την μεριά της εργατικής ιδεολογίας, δηλαδή του κομμουνισμού και άλλων φατριών που έχουν πάρει το ζήτημα εργατική τάξη παραμάσχαλα (ή μη-τάξη, για να μην αρχίσουν οι αυτονομοαντιφά και άλλοι τα γνωστά ψευδολουκατσιανά παραληρήματά τους) και δεν σηκώνουν κουβέντα (ούτε μεταξύ τους), ως την μεγαλύτερη κιοτήδικη (ιδεολογική) προδοσία έννοιας και δυνατότητας που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. 
Ακολουθεί η εγκατάλειψη (της έννοιας-κατάστασης) του "έθνους". 
Καθόλου τυχαίες εγκαταλείψεις και καθόλου μη-συνδυαζόμενες. 
Δεν αναφέρομαι καν στο ζήτημα της συνύφανσης των θεμάτων αυτών με την ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού αλλά και με την αποικιοκρατία ("πριν" τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό).
Είναι ντροπή όλα αυτά, είναι επιστροφή στο τίποτα της ιδεολογικής "καθαρότητας",  είναι ένδειξη αδυναμίας, στις δε μη-ιμπεριαλιστικές χώρες (σε όποια κατώτερη ή μεσαία βαθμίδα κι αν βρίσκονται, με όποιον βαθμό ενσωμάτωσης κι αν έχουν στα κυρίαρχα μπλόκ) αποτελούν σημεία ταξικής και εθνικής προδοσίας, προάγγελλοι παθητικής αποδοχής του ντόπιου και ξένου φασισμού, αποτελούν κρεττινισμό και κακοήθη γραμμή απομόνωσης από τον λαό και την κοινωνία. Όπως θέλουν οι ανόητοι. Δεν θα κάνω (κάνουμε) και αγώνα μόνος μου (μόνοι μας), απέναντι στα θηρία της "αστικής" νομοτέλειας και ο εγκλωβισμός όλων αυτών που θα έπρεπε να είναι στην κορυφή τής ριζοσπαστικής οικειοποίησης των δημοκρατικών αξιών είναι δικός τους και τους αξίζει σε όλο του το άθλιο μεγαλείο.






Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Ζήτω το Kurdistan / Ο Λόγος ενός μεταβατικού άντρα..


Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός κουρδιστάν



Αυτός ο κόσμος είναι ένας
και δεν με νοιάζει τελικά
Θα έπρεπε να είναι τέλειος
αλλά είναι ατελής
Θα έπρεπε να είναι ειρηνικός
και είναι πνιγμένος στο αίμα
Κάτι θα κάνουμε
αλλά στο τέλος θα υποκύψουμε
δίνοντας ένα ακατανόητο στίγμα
στους αρχαιολόγους του μέλλοντος

Αυτός ο κόσμος είναι ένα πολλαπλόν
πολλά ψεύδη
πολλές γλώσσες
και πολλές εξάψεις αυτοθαυμασμού
άνθρωπο τον λένε
και είναι ο Ύψιστος δολοφόνος
αλλά και ένα εύθραυστο γυμνό
που φοβάται μην πληγώσει ένα σπουργίτι
άνθρωπο τον λένε
και είναι ο Ύψιστος σωτήρας

[Όταν κοιτάω τη θάλασσα ξέρω τον σκοπό μου
Είναι να χαθώ μακριά σας]

Αυτός είναι ο κόσμος
κανένας άλλος
πουθενά αλλού
Είναι όμως τεράστιος
ελάχιστος σαν άνθος και χορταράκι
Κρύβει τον θάνατο με τη ζωή
Και την ζωή φανερώνει για λίγο
Σαν να μην υπάρχει τίποτα τελικά
παρά μόνον εναλλαγές ζωής και θανάτου
Αυτός είναι ο κόσμος
Και στη μέση ο άνθρωπος


Αν ορίσω τον κόσμο θα ορίσω το ρόδο
Αν ορίσω το ρόδο θα ορίσω τον άνθρωπο
Αν ορίσω τον άνθρωπο 
θα ορίσω τον άνθρωπο
Τίποτα δεν θα ορίσω
Θα ορίσω εμένα
Ποιός είναι;
Στη μέση των ανθρώπων
ένας άνθρωπος
όπως κάθε άνθρωπος
Ποιός είμαι;
Εσύ
Ένας κόσμος
Τίποτα άλλο

Όπως καταλάβατε μιλάμε για άντρες..



Η γυναίκα τι είναι;

Η γυναίκα ρωτάει αν θα γίνει άνθρωπος
αν θα γίνει κόσμος
αν θα γίνει ένα ρόδο
και γω της λέω να μη παίξει αυτό το παιχνίδι
παρ'εκτός κι αν πάρει τα όπλα για τα καλά
Το εννοώ
Τότε όλα αυτά θα γίνουν ένα τραγούδι
μόνον
Αυτός είναι ο δικός μου αντρισμός
να μιλάω ανοιχτά σε σας γυναίκες
για την αληθινή ελευθερία σας..

Ζήτω το Κουρδιστάν





Ι.Τζανάκος

Η επερχόμενη καταστροφή και οι στρατηγικές αναλύσεις-πράξεις περί αυτής της καταστροφής..



Η κατάταξη μιας αστικής χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό παραγωγής και ισχύος συνυφαίνεται με την "εσωτερική" της δομή ως αστικής.
Δεν υπάρχει κάποιο "εσωτερικό" εθνικό αστικό σύστημα που "συναντάει" κάποιο "εξωτερικό" διεθνές αστικό σύστημα αλλά υπάρχει μια διαρκής συνύφανση, ένας διαρκής αλληλοκαθορισμός που σχετικοποιεί αυτούς τους δύο καθορισμούς (του "εσωτερικού" και του "εξωτερικού" καθορισμού).
Η ιμπεριαλιστική (ή "αυτοκρατορική") εποχή του αστικού συστήματος σημαίνει την επίταση και την ολοκλήρωση αυτού του αλληλοκαθορισμού, πάντα βέβαια εντός των ορίων που θέτει η ίδια η "φύση" του αστικού τρόπου παραγωγής.
Όμως δεν αρκεί να μείνουμε σε αυτή την χρήσιμη γενική διατύπωση του θέματος αλλά να εντάξουμε στην γενική εννοιακή εικόνα που σχηματίζεται -ως μέρος της γενικής εννοιακής εικόνας και όχι ως πρόσθετο συμπληρωματικό στοιχείο της- την εννοιακή εικόνα τής νομοτέλειας τής ανισομετρίας μεταξύ των διαφόρων αστικών χωρών, αστικών τάξεων κ.λπ
Επικαιρικά (με την έννοια μιας ευρύτερης κοινωνικο-ιστορικής συγκυρίας-φάσης):
Η δομή του (σημερινού) παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, το οποίο ηγεμονεύεται από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, υφίσταται ως δομή ανισομετρίας που έχει όμως ως βασικό της καθορισμό ("εσωτερικό" δομικό καθορισμό) την παγίωση αυτής της ανισομετρίας.
Πάντα βέβαια υπήρχε ένα είδος παγίωσης αλλά "σήμερα" ακριβώς λόγω της σχετικής (ασταθούς) ανόδου των ενδιάμεσων χωρών (εντός του δυτικού κόσμου ή εκτός του δυτικού κόσμου) η ανάγκη τής παγίωσης και η συστηματοποίησή της είναι ακόμα μεγαλύτερη και προωθείται από τις ισχυρότερες αστικές χώρες διά των περιφερειακών και δια-εθνικών οργανισμών (καπιταλιστικές ολοκληρώσεις). 
Με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται οι "ανάγκες" κυριαρχίας των ισχυρότερων (μεγάλων) χωρών/αστικών τάξεων επί των ανερχόμενων "μεσαίων δυνάμεων" αλλά και οι "ανάγκες" ενσωμάτωσης-ένταξης των "εθνικών" τους οικονομιών και παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων στην φαρέτρα των ισχυρών χωρών ("συμμάχων" τους) κατά τον ανταγωνισμό τους με άλλες (μεγάλες) ισχυρές χώρες ή συνασπισμούς.
Υπάρχει βέβαια ένα κομφούζιο από ενδοαστικές αντιπαραθέσεις μέσα στις μεγάλες χώρες, μεταξύ των μεγάλων χωρών αλλά και εντός των "ημι-κυριαρχούμενων" χωρών για την αρχιτεκτονική αυτής της ολοκλήρωσης. 
Πρόκειται για μια κινούμενη άμμο παρά την επιφανειακή εικόνα "τελικής εναρμόνισης" και τις ιδεολογικές διαβεβαιώσεις γιά την μεγαλύτερη ακόμα ολοκλήρωση της όποιας ολοκλήρωσης, στο μέλλον.
Επίσης υπάρχει μια σειρά από χώρες/αστικές τάξεις που "βιώνουν" μιά ριζική υποβάθμιση ακόμα και αυτής της μεσότητας (ισχύος) που είχαν κατακτήσει κατά την διάρκεια της ένταξής τους στο "ανατολικό μπλόκ", παρά το γεγονός πως αυτό γίνεται αντιληπτό μόνον αν δει κανείς την ολότητα των παραγωγικών σχέσεων "εντός" και "εκτός" τους και δεν παραμείνει στην αυτοεικόνα των νέων αστικών τάξεων που αναδύθηκαν μέσα από τις στάχτες των "σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής". 
Μπορεί δηλαδή οι νεο-αστοί των ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών να θεωρούν ότι ζούνε (ως αστικό έθνος) την σπουδαία "ανάπτυξη" και τον μεγαλειώδη "εκσυγχρονισμό" αλλά οι χώρες τους ως ολότητες παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων ζούνε μια παράδοξη υποβάθμιση. Λέω παράδοξη υποβάθμιση γιατί όντως υπάρχουν εκσυγχρονισμοί και αναπτύξεις παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων που δεν μπορούσαν να υπάρξουν επί "σοσιαλισμού" (και εννοώ εκσυγχρονισμούς και αναπτύξεις που μπορεί να έχουν και ελεεινό περιεχόμενο, αλλά όχι μόνον) αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει πολλές φορές καταστροφή και όχι εκμοντερνιστική αντικατάσταση κεντρικών βιομηχανικών υποδομών και παραγωγικών δυνάμεων. 
Το τελικό αποτέλεσμα για την θέση αυτών των χωρών είναι θλιπτικό για όσους ήλπιζαν ότι ο δυτικός καπιταλισμός θα ενέτασσε αυτές τις χώρες στο δικό του (κυρίαρχο) υποσύστημα με ανάπτυξη ή έστω σεβασμό βασικών παραγωγικών δομών. Με την πρόφαση τής (όντως υπαρκτής μερικές φορές) αναχρονιστικότητας αυτών των παραγωγικών δομών υπήρξε μιά καταστροφική γι'αυτές επέλαση στενόμυαλων επιχειρηματικών συμφερόντων δυτικών αστικών τάξεων (ή απλά τμημάτων τους). 
Ας έρθουμε τώρα στην "γαλανή πατρίδα μας" που ως "αστικόν έθνος" (ακόμα και ως "μεγαλοαστικόν έθνος") είχε τελικά την ψευδαίσθηση και την απόλυτη ιδεοληψία πως είχε κατοχυρώσει την μεσαία θέση του στον παγκόσμιο δυτικο-ιμπεριαλιστικό καταμερισμό και πως μάλιστα ίσως είχε θέσει υποψηφιότητα για έναν ελεεινό ρόλο αυτενεργού μικρο-ιμπεριαλιστή πάντα εντός της υποταγής του στους μεγάλους κυρίαρχους του δυτικο-ιμπεριαλιστικού "παιγνίου" της κυριαρχίας και της γεωπολιτικής ισχύος.
Αυτό που δεν μπόρεσε να "διαβάσει" το ελληνικό αστικό έθνος ήταν την πραγματική του θέση, ήτοι τον ετεροκαθορισμένο ρόλο του σε αυτό το παιχνίδι και το κυριότερο, αυτό που δεν κατάλαβε καθόλου ήταν την υφή της "εσωτερικής" δόμησης αυτής της θέσης και αυτού του ρόλου. 
Μιλάμε βέβαια για την (νομοτελειακή) μη κατανόηση τής βαθιάς σαθρότητας των δομών και των θεσμικών μορφών οργάνωσης και ποιοτικής ανάπτυξης τής "εσωτερικής-εθνικής" καπιταλιστικής συσσώρευσης. 
Υπήρχε βέβαια πάντα η κασσανδρική φωνή της εθνοαριστεράς ή της κομμουνιστικής αριστεράς (κ.κ.ε πριν το 1993) που τόνιζε την εξάρτηση, τον ετεροκαθορισμό, την υποταγή ακόμα ακόμα των ντόπιων κεφαλαίων από τα δυτικά κεφάλαια, αλλά λόγω τής υπερβολικότητας και της ιδεολογικότητας αυτής της φωνής οι προειδοποιήσεις απειλές προβλέψεις των "αριστερών" έπεφταν στο κενό. 
Όλοι έβλεπαν πως υπήρχε μερικώς αυτενεργή και μερικώς ισχυρή "εσωτερική" παραγωγική (αστική και αστεακή) ανάπτυξη και "εσωτερική" συσσώρευση του κεφαλαίου και (έβλεπαν) πως οι κραυγές για την "εξάρτηση" και τον ετεροκαθορισμό ήταν αναντίστοιχες με την ίδια την  πραγματικότητα.
Η ευρύτερη αριστερά θυσίασε την βαθύτερη κριτική προς το ελληνικό καπιταλιστικό (αναπτυξιακό) μοντέλο αλλά και τον ίδιο τον καπιταλισμό ως γενικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής και της ανθρώπινης ζωής, για να κερδίσει τις δάφνες ενός αριστερο-εθνικιστικού ψευδο-αντι-ιμπεριαλιστικού λαϊκισμού που έπαιζε όμως τελικά απλά έναν συμπληρωματικό "συμβουλευτικό-ριζοσπαστικό" ρόλο  στις εποπτείες, τους σχεδιασμούς, τις πρακτικές της αστικής τάξης και των πολιτικών της ελίτ.
Η άνοδος της αστικής ανάπτυξης με την είσοδο των μεσοαστικών και μικροαστικών μαζών στο εσωτερικό παιχνίδι ανόδου, ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού και κοινωνικής εξαχρείωσης και ιδεολογικής και πολιτισμικής "καθόδου",  όπως εμβληματικά παρουσιάστηκε με το πασοκ αλλά όχι μόνον (και με την "ανανεωτική αριστερά"), σχημάτισε έναν οικονομικό και ιδεολογικό κόσμο που κάθε άλλο παρά την μορφή και το περιεχόμενο μιας εξαρτημένης αστικής κοινωνίας και εξαρτημένης αστικής τάξης αποκάλυπτε.
Η ιδεολογική άμυνα της αριστεράς (αφαιρούμε τους "ανανεωτές") ήταν η εξής:
Αναπτύχθηκαν, κυρίως με τις "Θέσεις" του Μηλιού, στον αριστερίστικο και αριστερο-ευρωκομμουνιστικό χώρο, απομυθευτικές αναλύσεις των προηγούμενων θεωριών για την "εξάρτηση" που παρουσίαζαν με μαρξολογικά ερμηνευμένες στατιστικές και στοιχεία μια εικόνα του "πραγματικού" που φαίνονταν να αντιστοιχεί στην νέα "ιμπεριαλιστική" ή έστω στην νέα "μητροπολιτική" αστική ελλάδα που απείχε πολύ από την εικόνα της εξαρτημένης αστικής χώρας. 
Μαζί με τους ενθουσιασμένους Μηλιούς, τους αποδομητές της θεωρίας της "εξάρτησης", επανεμφανίστηκε με αξιώσεις "νέας αλήθειας" (πάντα όμως ισχύουσας) όλος ο εσμός του τροτσκισμού, του αντι-λενινιστικού αριστερισμού, ακόμα και υπερασπιστές των απίστευτων Στίνα-Καστοριάδη που "πάντα τα έλεγαν".
Στον χώρο της "ιστορικής αριστεράς" παρέμεινε η θεωρία της εξάρτησης με παραλλαγμένο κάπως το γενικό της σχήμα και με εκλεπτύνσεις που την έκαναν κάπως πειστικότερη. 
Το κ.κ.ε απαρνήθηκε επίσης την ισχύη της θεωρίας της εξάρτησης (έστω στην δική του παραλλαγή) και αυτό έγινε με μικρό πολιτικό και ιδεολογικό κόστος, αφού μόνον μια μικρή και αδύναμη ιδεολογικά ομάδα ("εργατικός αγώνας") αποχώρησε και εντάχθηκε στον γενικό βάλτο της αριστεράς αριστερά του συριζα, αρθρογραφώντας ανενδοίαστα (αν και έμμεσα) στα ιστολόγια των Λαφαζάνηδων ή συγκροτώντας κεντριστικές ομάδες μελέτης και έρευνας. 
Η ανταρσυα έχει κατορθώσει να εκφράζει, σε ένα πολιτικο-θεωρητικό υποκείμενο ή σε πολλά, όλες τις απόψεις και όλα τα αναλυτικά σχήματα. Χάος.
Τι συμβαίνει στ'αλήθεια;
Με βάση το σχήμα που παρουσιάσαμε στην αρχή η αλήθεια δεν είναι κάπου στην ανταρσυώτικη μέση ούτε σε κάποιον από τους πολλούς πόλους πολιτικο-θεωρητικής ανάλυσης και πράξης της αριστεράς (+αναρχίας, αυτονομίας και το λουρί της μάνας).
Αυτό που συμβαίνει στ'αλήθεια είναι ένα παγκόσμιο παιχνίδι κυριαρχίας και (δυτικο-)ιμπεριαλιστικής επιβολής που εκφράζεται στο σύνολο της οικουμένης και (ταυτόχρονα) σε σημεία του γεωστρατηγικού και γεωοικονομικού ανάγλυφου. Όλο "αυτό" υπόκειται στις γενικότερες οικονομικές και πολιτικές νομοτέλειες της ιμπεριαλιστικής δομής όπως όμως αυτές υποστατώνονται στην τελευταία φάση της επικράτησής της που έχει τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε εν τάχει.
Δεν υπάρχει, σε χώρες όπως η ελλάδα, ούτε εξάρτηση ούτε ολοκληρωμένη αυτενέργεια των αστικών χωρών/τάξεων αλλά ένα διαρκές και κινδυνώδες παιχνίδι υπαγωγής υποταγής εθνοαστικής αντίστασης και επαν-υπαγωγής και υπαναχώρησης μικρών μεσαίων αλλά και ισχυρών αστικών ομάδων στο σχήμα της θεσμοποιημένης, δομοποιημένης και ενσωματωμένης (σε "ολοκληρώσεις") μεσότητας αυτών των συντελεστών, με μια ισχυρή όμως τάση εξαφάνισής τους (και εξαφάνισης της αυτενέργειάς τους). 
Σε αυτό το παιχνίδι η (βιομηχανική κυρίως) εργατική τάξη παραμένει σιωπηλή και καχύποπτη και αυτή της η στάση εκφράζεται τέλεια με την στάση του κ.κ.ε που δεν είναι στην μέση με τον ίδιο τρόπο που είναι άλλοι συντελεστές με "αριστερίστικη" προβιά. Το διαρκές παιχνίδι γύρω από την εσωτερική συσσώρευση, το θέμα της ανάπτυξης, της ανεξαρτησίας ακόμα και τής ύπαρξης τής ελληνικής βιομηχανίας (ήτοι της ελληνικής βιομηχανικής κεφαλαιοκρατίας) παίζεται φαντασιακά και δημαγωγικά στους χώρους της ευρύτερης αριστεράς, αλλά όχι στον χώρο της εργατοβιομηχανικής πρωτοπορίας που προτιμά να περιμένει, μιας και αν καείς από τον χυλό φυσάς και το γιαούρτι. Υπάρχει ωστόσο παραπλάνηση και λάθος ακόμα και εκεί, μιας και οι τελευταίες εξελίξεις πλησιάζουν σιγά σιγά τους εναπομείναντες αστικο-βιομηχανικούς πυρήνες.
Όπως μάλλον έχει αποδείξει ο Θ.Μαριόλης (αν το έχω καταλάβει λάθος ας με διορθώσει κάποιος) επίκειται μια καταστροφή και του βιομηχανικού τομέα και ένα είδος παραγωγικής και πολιτισμικής ερημοποίησης, και αυτό δεν γίνεται με την αντικατάσταση αυτού του τομέα με έναν "ξενοκρατούμενο" αντίστοιχο που θα έδινε στην τυπική και κοινοτόπως εκφρασθείσα στο παρελθόν θεωρία της "εξάρτησης" κάποια νέα πνοή αλλά και στους εργάτες ένα "υπερεθνικοποιημένο" ψωμί. Μιλάμε λοιπόν για κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβει στην "ανατολική ευρώπη" και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το ακριβώς ίδιο.
Οι πολιτικές, πολιτισμικές, οικονομικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις αυτών των πιθανών εξελίξεων είναι πραγματικά άγνωστες στους αριστερούς αλλά και στους κομμουνιστές και μόνον στο συντηρητικό στρατόπεδο υπάρχει στρεβλή και πανικόβλητη επίγνωση (δηλαδή μέσα στο ψεύδος) της επερχόμενης καταστροφής.
Μόνο μια εθνική/διεθνιστική στρατηγική που θα έθετε πραγματικά το ελληνικό αστικό έθνος-"σημείο" στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας κίνησης θα έδινε πνοή στην αντίσταση σε αυτό που έρχεται. 
Και είναι υπόθεση της κάθε τάξης, της κάθε ομάδας μέσα στην κάθε τάξη, να δώσει το δικό της διαφορετικό-ριζοσπαστικό περιεχόμενο σε "αυτό το πράγμα". 
Η υπέρβαση της αστικότητας του έθνους είναι εργατική λαϊκή υπόθεση. 







Ι.Τζανάκος        

Ανανεωτικά "κομμουνιστικά" ζαρζαβατικά: Red NoteBook / Τί να κάνουμε και κυρίως τί να μην κάνουμε, του Πάνου Χριστοδούλου -



Δείτε αυτό, ή μάλλον δείτε το απόσπασμα που θα μας απασχολήσει. Ακολουθεί σχολιασμός:

Τί να κάνουμε και κυρίως τί να μην κάνουμε, του Πάνου Χριστοδούλου -http://rednotebook.gr/2015/08/ti-na-kanoume-christodoulou/

Τί να κάνουμε και κυρίως τί να μην κάνουμε, του Πάνου Χριστοδούλου

"..Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν τα πήγαινα καλά με το Λένιν και το ιδεολογικό ρεύμα του Λενινισμού ιδιαίτερα. Πέρα από τις ευθύνες που θεωρώ ότι έχει στη διάρθρωση τόσο του κόμματος όσο και του κράτους στην Σοβιετική Ένωση, η μεγαλύτερη χρησιμότητά του μου φαίνεται ότι πλέον είναι η αναπαραγωγή τσιτάτων από βιβλία του. Παρόλα αυτά, όχι το περιεχόμενο αλλά ο τίτλος ενός βιβλίου του νομίζω ότι είναι διαχρονικός και διαφωτιστικός και σε αυτή την συγκυρία.

Αναφέρομαι στο Τι να κάνουμε. Ο Λένιν αναφέρεται στον α πληθυντικό. Τι να κάνουμε εμείς. Ούτε τι να κάνω ούτε τι να κάνουν οι άλλοι στη συγκυρία. Παρόλα αυτά το σκεπτικό του άρθρου θα ξεκινήσει από το τι να μην κάνουμε τώρα: "


Σχολιασμός
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν θα ασχοληθώ με το τιποτένιο περιεχόμενο τού άρθρου τού (άγνωστου σε μένα) αρθρογράφου της (πρώην) "αριστερής" φτερούγας του Σύριζα.
Δεν πρόκειται όπως θα δείτε για έναν "λαϊκο-ενωσιακό" αριστεροπλατφορμίτη, αλλά για "αριστερό" της "ανανεωτικής" αριστεράς (πόσα εισαγωγικά να βάλει κανείς τελικά;).
Οι παραινέσεις του στο κυρίως άρθρο δεν μας απασχολούν, ούτε πρόκειται να απασχολήσουν κανέναν το επόμενο διάστημα εις το οποίο θα καταστραφεί επιτέλους ολοκληρωτικά κάθε ομίχλη γοητείας τέτοιων ψευδο-εννοιών και κάλπικων (ιστορικά) νοημάτων που μέχρι πριν λίγο είχαν διατηρήσει την παρουσία της στο "εποικοδόμημα" ως κάτι άξιο Λόγου.
Θα σταθούμε στον απίθανο μικρομεγαλισμό του αρθρογράφου που λίγο ως πολύ ξεπετάει τον λενινισμό και την ιστορική προσωπικότητα του Λένιν και μας δηλώνει μεγαλοπρεπώς πως θα χρησιμοποιήσει μόνον τον τίτλο του βιβλίου του "Τι να κάνουμε". Πιθανόν να ξέρει ο θρασύτατος "ανανεωτής" ότι αυτός ο τίτλος είναι και αυτός δανεικός από ένα μυθιστόρημα της εποχής. Δεν το αναφέρει, απλά το υπενθυμίζουμε στους αναγνώστες. Ο αριστερός κύριος αυτός θα μπορούσε να κάνει μια τυπική αναφορά, και να ρίξει και καμμία από τις κάπως μετριασμένες ειρωνειούλες που έριχναν κατά καιρούς οι ανανεωτές ευρωκομμουνιστές απατεώνες για να καταπλήξουν τα μικροαστικά πλήθη που τους ακολουθούσαν με την οξύτητα τού πνεύματος που διαθέτουν. 
Αντί γι'αυτό όμως προβαίνει σε μια χονδροειδή ειρωνεία που θυμίζει περισσότερο κριτική τύπου Γεωργαλά και γενική "τσουβαλοποίηση" όσων ασχολούνται (σήμερα έστω) με την λενινιστική παρακαταθήκη στην κατηγορία των ανοϊκών αναπαραγωγέων "τσιτάτων".
Καλά ρε ανανεωτή πόσο πολιτικά και ιδεολογικά άθλιος είσαι; ΠΟΣΟ;
Με τι μούτρα ασήμαντο στελεχίδιο της συριζαίικης απάτης κάνεις και ειρωνείες και προβαίνεις σε κατάταξη "ξεπέτα" του Λενινισμού;
Σε ποιά εποχή νομίζεις ότι ζείς πιά; 
Έχεις νανοειδές ανανεωτικό εξαπτέρυγο το ελάχιστον διανοητικό ύψος για να κρίνεις ιστορικές καταστάσεις και πρόσωπα με τον τρόπο της ξεπέτας; Σε παίρνει νομίζεις;
Δεν ασχολούμαι εδώ με την ορθότητα ή μη του λενινισμού, ούτε κάνω ανάλυση του περιεχομένου της μίνι κριτικής του μεγαλομανή μικροαστού "αριστερού". Εξάλλου για μένα δεν έχει απόλυτη ισχύη ο αυτοπροσδιορισμός "λενινιστής" και για το "κομμουνιστής" έχω τις αμφιβολίες μου και για το πρόσωπό μου και γιά όποιον κουβαλάει με δική του επιλογή τον αυτοπροσδιορισμό αυτό. Το θέμα είναι άλλο και είναι αλλού. Το θέμα είναι πως οι ιδεολογικές και πολιτικές ξεπέτες αυτών των απίστευτων πολιτικών απατεώνων της "κομμουνιστικής ανανέωσης" έχουν τελειώσει για πάντα αλλά κάποιος πρέπει να τους το υπενθυμίσει. Δεν δικαιούνται σαπισμένα πτώματα που βρωμούν του ευρωκομμουνισμού να μιλάνε χωρίς να σκύβουν το κεφάλι. Άλλη μια φορά ο χώρος τους αποδείχτηκε ως ο χαφιές της αστικής τάξης και του δυτικού ιμπεριαλισμού (κυρίως το τελευταίο) και κάποιοι από αυτούς με μια αριστερή μετατόπιση της τελευταίας στιγμής νομίζουν πως θα γλυτώσουν την χλεύη. Αλλά την χλεύη δεν θα την γλυτώσουν έτσι κι αλλιώς, αυτό που νομίζουν μάλλον πως θα γλυτώσουν είναι την άνεσή τους να συκοφαντούν ιδεολογικά και με  ειρωνείες του συρμού όποιον τους θυμίζει τι ήταν, τι είναι και τι θα είναι πάντα: παρακολουθήματα του δυτικού ιμπεριαλισμού και μόνον. 
ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ. 
Είναι δυνατόν αυτά τα παρακολουθήματα να διατηρούν το θράσος τους και την άνεσή τους να κρίνουν ως δελαπατρίδηδες της φλύαρης ιδεολογίας του "αριστερού ανανεωτισμού" ό,τι τους γουστάρει και μάλιστα να προβαίνουν σε ειρωνείες;
Μάλλον δεν έχουν καταλάβει σε τι εποχή εισερχόμαστε. Μάλλον δεν το έχουν καταλάβει.
Ο Τίποτας μας πληροφορεί ότι τα τελευταία χρόνια δεν τα πάει καλά με τον λενινισμό, και νομίζει πως αυτό έχει κάποια σημασία για τον οποιοδήποτε, ειδικά τώρα. Δεν έχει καταλάβει ότι είναι μια στιμμένη λεμονόκουπα που η μόνη της πολιτική αξία ήταν πως ήταν λεμονόκουπα για τους στίφτες του κάθε εμφανιζόμενου Τσίπρα. Θέλει να ξαναγίνει μάλλον λεμονόκουπα με την "ψήφο" ή την κινηματική στήριξη για να βρεθεί ένας άλλος Τσίπρας για να τον ξαναστίψει και ούτω καθεξής. Αλλά δεν καταλαβαίνει πως μια στιμμένη ανανεωτική λεμονόκουπα δεν ξαναγίνεται ποτέ λεμονόκουπα. Μιά φορά έρχεται η στιγμή της κεντρικής πολιτικής αποκάλυψης, δηλαδή του στιψίματος και τότε η πολιτική λεμονόκουπα πάει στον ιστορικο-πολιτικό σκουπιδοτενεκέ. Αν θέλει να ανακυκλωθεί ας πάψει να είναι ανανεωτική, ας γίνει κάτι τις άλλο.
Έχει τις ευκαιρίες της. 
Ας γίνει νεοαναρχικό καρπούζι ή αριστερίστικο πεπόνι, πάντως ό,τι και να γίνει να το ξέρει στο τέλος πως πάλι σε έναν ιστορικο-πολιτικό σκουπιδοτενεκέ θα καταλήξει. 
Έχει και η ανακύκλωση τα όριά της. Την τελική αποσύνθεση δεν την γλυτώνεις αν είσαι ρεβιζιονιστικό ζαρζαβατικό.
Σάλτα ρε..


 

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ελεγεία για την αλήθεια...



Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα΄λεγε κανείς πως δεν υπάρχει
Όπως δεν υπάρχει ένα φύλλο που σχίζει τον αέρα
πέφτοντας
Για πάντα ξεχασμένο από το δέντρο..
Όμως
Η αλήθεια υπάρχει 
λοιπόν 
όπως πέφτει
στη γη
Και το δέντρο υπάρχει πάντα
Ξεχνώντας
Φύλλα και Καρπούς..
Όταν ανοίξει το νέο βλαστάρι
Το δέντρο έχει ήδη ξυλευτεί από τους καιρούς
Έχουν πέσει οι καιροί
Έχουν ξεχαστεί οι θάνατοι
Υπάρχει ενδιάμεση νύχτα
μεγάλη
όπου ακούγεται το τρίξιμο του ερχόμενου
Τα τριζόνια κρατάνε το ίσο
Και μετά σκάει στο φως 
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο..
Δίπλα ένα κουφάρι που σημαίνει την ήττα..
Ο ουρανός ίδιος
Τα άστρα ίδια
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός..
 
 
Θα είχε αξία άραγε να θυμίσει κάποιος 
κάτι από όλα αυτά;
Όχι
Υπάρχει τίποτα που συνέχει τον χρόνο αυτό;
Όχι
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του παλαιού δέντρου;
Θα μείνει τίποτα στο τέλος
από την αλήθεια του βλασταριού;
Όχι
Ο Κύριος αυτών σιωπηλός
Σίγουρα δεν υπάρχει
Σίγουρα είναι το τίποτα
Είναι το μηδέν που μισούν όλοι
Θα μιλήσει;
Όχι
Ο ουρανός θα μιλήσει;
Όχι
Θα μείνει τίποτα από όλα αυτά;
Όχι
Τα όντα έχουν αξιοπρέπεια αν είναι όντα..
Η αλήθεια τους 
πρέπει να υπάρχει όπως ένα φύλλο
που σχίζει τον αέρα
αν είναι αλήθεια
Αλλιώς μιλάμε για εμβατήρια
Χάλκινες φιλοσοφίες και τα σχετικά..
Άρα
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τίποτα
Δεν θα μιλήσω ποτέ 
λέει ο Κύριος
Δεν θα μιλήσω ποτέ
λέει όποιος πόνεσε
δεν θα μείνει τίποτα
σχεδόν τα πάντα πεθαίνουν..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα σπάει σε μυριάδες κομμάτια
μυριάδες καρδιές σιωπηλές
βυθισμένες στο άφατο μίσος
Οι ψεύτες όμως είναι πάντα πιό πολλοί
άπειρα πλήθη ψέμματος
Το άπειρο είναι ψέμμα..
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που πάντα πέφτει το κάστρο της
μυριάδες αλλά λίγοι
μπροστά στο άπειρο
οι αληθινοί..
Όταν το νέο βλαστάρι μεγαλώσει
θα μάθει σιγά σιγά το ψέμμα
Τα κοράκια θα διώξουν τα σπουργίτια
Οι ρίζες θα μπούνε βαθιά στην ακινησία
Θα υπάρξουν βροχές κανονικότητας
Η υπομονή θα βαρύνει την ύπαρξη
Οι ποιητές θα ψέλνουν τον νέο κόσμο
Η αλήθεια δεν υπάρχει τελικά
λένε όλοι
και θάβουν το προηγούμενο ψέμμα
με βιασύνη..
Το καταλάβατε νομίζω το νόημα της βιασύνης..
Να ξεχαστούν όλα γρήγορα
Γιατί πάντα υπάρχει ανησυχία
Μήπως γίνει κάτι
εκεί στο ενδιάμεσο διάστημα
που σύντομα κινούνται όλα..
Αυτό είδαν κάποιοι και τρελάθηκαν
Και ήλπισαν πως θα υπάρξει λαλιά
Και έγραψαν ύμνους
χωρίς να ξέρουν τη σημασία του πόνου
χωρίς να υπολογίζουν τη κούραση
και το σώμα της το πληγωμένο
Ήταν κι αυτοί θεατές..
 
 
Κάθε λεπτό μεγαλώνει το άπειρο
Κάθε λεπτό χάνεται ένας κόσμος
στην διάρκεια των γεννήσεων και των θανάτων..
Ο κύκλος είναι τροχός βασανιστηρίων
δεν είναι γεωμετρικό σχήμα
Ο χρόνος είναι ένα θανατερό κλουβί
δεν είναι μαγαζί ευκαιριών.
Κάθε λεπτό λέγεται ένα καινούργιο ψέμμα
στην διάρκεια της ήττας του παλαιού..
Ο κύκλος είναι ένας βασανιστής
δεν σε καλεί σε γεύμα
Κάθε λεπτό είναι μιά αλυσίδα
στην άπειρη φυλακή των ανθρώπων
Όπου γλώσσες και έθνη 
βασανίζουν γλώσσες και έθνη
στην άπειρη φυλακή τού ταυτού τους
Και στις εξόδους η κόλαση τής προδοσίας..
Καμμία διαφυγή
εκτός της αλήθειας
που όλοι μισούν
σχεδόν όλοι
Μυριάδες οι αληθινοί
Άπειροι οι ψεύτες
Ένας και πολλοί
Ο κανένας και πολλοί
Στο τέλος υποκύπτει το άστρο..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που θα'λεγε κανείς πως δεν υπήρξε ποτέ
Όπως δεν υπήρξε ποτέ ένας άνθρωπος
να νοιαστεί για τον άνθρωπο
χωρίς να θέλει τίποτα
Ούτε ταπεινό
Ούτε σπουδαίο
Η αλήθεια είναι μπελάς που ξεφορτώνονται
όλοι
μόλις πεθάνει το παλαιό ψεύδος
Ένας διαρκής πρόλογος ψεύδους
Ένας σπόρος που πεθαίνει πάντα
Ένα φύλλο που πέφτει στη γη
Και τέλος..
Μην το παρακάνουμε..
Δεν θα διαλύσουμε οικογένειες
κράτη
κόμματα
έθνη
ιδέες
Μην το παρακάνουμε
Πρέπει να ζήσουν
Πρέπει να συνεχίσουν..
Αλίμονο στους σπόρους 
που δεν έσκασαν ακόμα
στο φως
Πρέπει να τους ανακαλύψουν
Πρέπει όλα να ανακαλυφθούν
Και να γεννήσουν οπωσδήποτε
Η ζωή μετράει..
 
 
Η αλήθεια είναι τόσο λεπτή
που δεν θα νομίσετε βέβαια πως σέβεται
τη ζωή..
 
Ας κρατήσουμε πάλι την ανάσα μας
Ας ξεκινήσουμε πάλι το άσκοπο τραγούδι της
Όποιος έρθει εδώ ας κρατήσει μια στιγμή
την ανάσα του
και ας σκεφτεί
Ήταν ποτέ κάτι άλλο από ένας κάποιος
που ζει;
Σκέφτηκε ποτέ που πατάει με το πέλμα
της αμεριμνησίας του;
Ένα λεπτό μιά στιγμή ας σκεφτεί
χωρίς να σκέφτεται τόσο
χωρίς να βουλιάζει στο συναίσθημα
χωρίς να είναι πιά τόσο ταπεινός..
Πήξαμε στην ταπεινότητα της μεγαλομανίας
την μεγαλομανία της ταπεινότητας..
Τα εγώ έχουν γίνει τόσο πολλά
Κωμική πληθώρα
Ούτε αυτό δεν το καταλαβαίνουμε..
Που πατάει αυτό το πέλμα;
Η ζωή δεν μετράει για την αλήθεια
Η αλήθεια είναι εκεί που πατάτε αμέριμνα
Και καλά κάνετε
Μπάστα όμως..
Θα σας σκαρώσω μια επιστροφή τώρα..
 
 
Ένα χώμα είναι γεμάτο ψέμματα που πέθαναν
ψέμματα που γεννήθηκαν
ζωές που έφυγαν
ζωές που έρχονται
Πάνω και από το χώμα πόλεις πολύβουες
άνθρωποι που αναπνέουν υπεραξία
άνθρωποι που εκπνέουν θάνατο
Δρόμοι που οδηγούν στο τίποτα
Θεάματα νεκρών και ζωντανών
Παλινορθώσεις του ίδιου
Εκλάμψεις νεότητας και γεννήσεων
στο Ίδιο πάλι
και ξανά πάλι..
Τα πεζοδρόμια χορταριάζουν συνέχεια
και ο καθαριστής κόβει συνέχεια τους ταραξίες..
Κάποιοι φεύγουν στον κύκλο που χαράζεται
απ'τον χρόνο
και κάποιοι κάνουν στάση στο σημείο..
Όλοι γυρνάνε στα ίδια
αλλά κάτι γίνεται..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων..
Πείνα φτώχεια πλούτος
άθλιο να μιλήσεις γι'αυτά
απλά το αναφέρω..
Εκλάμψεις πυρετώδεις
νέων ψεμμάτων του νέου και του παλαιού
Ανακαλύψαμε πως μπορούμε να τσαλαπατάμε
και το παλαιό
με νέα χάρη..
Μουσεία για εχθρούς των μουσείων
Και πάντα μουσεία
Όλα τα έχει ο μπαξές
Και αυτά που δεν έχει
Μόνο το φίδι απέθανε
αχρείαστο πιά..
Αυτό είναι σύντομα 
ο κόσμος..
Τι έχετε να πείτε τώρα;
Αξίζει να μιλάς για την αλήθεια;
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος
 
 
 

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..