Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Χαθήκαμε..



Χαθήκαμε φίλε μου
μέσα στις μυλόπετρες γίναμε σκόνη
και όλα χάθηκαν για πάντα
Το ζεστό ψωμί αχνίζει ακόμα
της δικής μας φυγής
στο πουθενά
Καμμία τύχη δεν έχει ένας χωριάτης
ξέρω τις σας λέω
Οχιές πάτησα από μικρός
τις έλιωσα με κοφτερές πέτρες..
Αλλά τέτοια φίδια δεν ήξερα πως υπάρχουν..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

S.Diyar Bagok / Στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ / Το αυτο-αυτούσιο δίπτυχο του Χρόνου..




στην μνήμη του Ντιγιάρ Μπαγκόκ
      

Η κίνηση της εικόνας του μέλλοντος παγώνει το παρόν όπως η ακινησία της εικόνας του παρελθόντος παγώνει το παρον, και η συνύπαρξη της κίνησης και της ακινησίας που σημαίνει το παρόν παγώνει το μέλλον και το παρελθόν. 
Η αιτία "στάσις" που παράγεται ως η ουσία του χρόνου σε όλες τις εκφάνσεις είναι η αναγκαστική συνθεματικότητα της κάθε έκφανσης, που συμβαίνει γιατί ο χρόνος δεν μπορεί στο ύψος και το βάθος του να είναι κάτι άλλο από εικόνα: εικόνα και στάσις είναι ταυτά ως έκφραση στατικής ενότητας κίνησης και ακινησίας. 
Αυτή η έννοια της ταυτότητας μπορεί να θεματοποιηθεί ως σύνθεμα και ως μια σημαντική μορφή της εικόνας (εικονίζειν). 
Ο χρόνος υπάρχει ούτως ως το συνθεματικό-εικονικό ον των εκάστοτε άλλων δύο εκδοχών του. 
Ἐτσι ουσιακά το παρελθόν είναι αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το μέλλον και το παρον, το παρόν αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το μέλλον και το μέλλον αυτό που συνθεματίζει-εικονίζει το παρελθόν και το παρον, υπό την έποψη ομως πάντα της ειδικής τους εικονο-οντολογικής σύστασης που δεν περιέχεται σε ένα γενικό και αυτο-αυτούσιο ως προς την σημειακότητά του τρίπτυχο: παρελθόν, παρόν, μέλλον, αλλά σε ένα τρίπτυχο που παράγεται ως αυτούσιο μεν τρίπτυχο αλλά εξαρτημένο από την αυτο-αυτουσιότητα του ενδότερου δίπτυχου που σημαίνεται ως: μέλλον κίνηση-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος, παρελθόν ακινησία-γίγνεσθαι στασεοποίησης του παρόντος. όπου στάσις είναι το απώτατο δημιουργικό αίτιο που διαμεσολαβείται από το παρόν. 
Όπου όμως το παρόν δεν είναι αυτό καθαυτό η ουσία της στάσεως αλλά το απόλυτα αναγκαίο μέσο της που ωστόσο υπερβαίνεται από αυτήν πάντα, αφού η στάσις είναι ένα αεί αδιαμεσολάβητο διαμεσολαβόν της. 
H συνθεματικότητα του δίπτυχου που αποτελεί την αυτο-αυτουσιότητα της αυτουσιότητας του τρίπτυχου της φαινόμενης οντικότητας του χρόνου είναι παράγουσα συνθεματικότητα, ένα συν-θέτειν, ενώ η συνθεματικότητα του ίδιου του φαινόμενου τρίπτυχου είναι μια παραγόμενη συνθεματικότητα, ήτοι ένα σύνθεμα-συνθέσεων. 
Γιατί βέβαια μόνον εντός ενός δημιουργημένου παραγμένου μπορεί να υπάρξει σύνθεση ή συνθέσεις και όχι έτσι αδιαμεσολάβητα μια άμεση σχέση συνθέτειν και σύνθεσης. 
Η ουσία της συνθεματικότητας, το σύνθεμα ως αυτο-αυτουσιότητα, είναι η στάση και η στάση είναι το άχρονο εντός του έγχρονου όντος. 
Η νεώτερη ψευδοβασιλεία του παρόντος δεν είναι απλά ένα από τα (άλλα) γνωστά θεάματα αντιθεάματα των νεώτερων, αφού η ανάδυσή του (του παρόντος) περιέχει έναν μυστικό και μυστικοποιημένο δεσμό με το άχρονο της στάσεως δια του διαμεσολαβητή του. 
Είναι όμως και παραμένει μια ψευδοβασιλεία ακριβώς γιατί κανένας αιωνίως διαμεσολαβητής δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον διαμεσολαβόντα. 
Βέβαια θα ισχυριστούν χαρούμενοι και θα χαρούν ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι κάτι, ένα κάτι, εν αντιθέσει προς το τίποτα ή το μόνον εις τας παρυφάς υπάρχον της προαιώνιας μεταφυσικής του χρόνου και του άχρονου ως προς το παρόν, αλλά θα ψεύδονται ως μη γνωρίζοντες την προαιώνια μεταφυσική, μέσω μιας θελητής άγνοιας που μετατράπηκε με την συνήθεια σε αθέλητη. 
Για την προαιώνια μεταφυσική το παρόν υπήρχε πάντα ως σκλάβος της στάσεως και ως εκ τούτου ούτως δεν υπήρχε, όπως ένα μυστικό του δεσπότη, που ωστόσο υπάρχει, ενώ οι νεώτεροι που το αναβιβάζουν στην ύπαρξη της εμφάνειας το αναβιβάζουν μόνον ως μυστικό του δεσπότη χωρίς να λένε ή να είναι αυτό το μυστικό αλλά ένα νεκρό σώμα του που είναι το νεκρό του σώμα και τίποτα άλλο. 
Σαν να λέμε πως ό,τι εκρύβετο εμφανίσθηκε νεκρό. 
Αυτό είναι το έπος της μοντερνικότητας. Ένας κρυμμένος που ζούσε ως μυστικό και το τραγούδι του διαπερνούσε τα μύχια της ζωής και οι μοντέρνοι τον έβγαλαν ως νεκρό στην επιφάνεια, γι'αυτό εξάλλου τον ονόμασαν παρόν -τα, γι'αυτό τον εξάλειψαν ως σκλάβο του μεγάλου Χρόνου, του ά-Χρονου. 
Γιατί αν καταστρέψεις την οργανικότητα ενός οργάνου που μπορεί να είναι μόνον όργανον ενός υπέρτερου σώματος -και αυτό δεν είναι κανών σε κάθε περίπτωση, αλλά εδώ είναι- μπορεί να το καταργείς ως μυστικό, ως μυστικό σκλάβο τού δεσποτικού αυτού όντος, του υπέρτερου σώματος, που είναι ο μεγάλος, ο ένδοξος Χρόνος ά-Χρονο, αλλά τον καταργείς και ως είναι οντολογικώς. 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια του παρόντος από εκεί που λατρεύτηκε και λατρεύεται. 
Η λατρεία του παρόντος σε όλες τις τις εκδοχές είναι λατρεία ενός πτώματος και ως λατρεία είναι και αυτή πιά πτώμα. 
Αυτό που στόχεψαν είναι η στάσις και αυτήν την εξορισμένη πτυχή ψάχνουν, χωρίς όμως να θέλουν να αφήσουν τον μοντερνισμό τους και την αντιθεαματική θεαματική λατρεία τους. 
Αυτό που υπάρχει ουσιωδώς αν και εικόνα είναι το παρελθόν μέλλον μέλλον παρελθόν. 
Ο χρόνος ως Δόξα.






ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΝΤΙΓΙΑΡ ΜΠΑΓΚΟΚ









Ι.Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Πάλι για τους Σύριους πρόσφυγες..



Λένε θα έρθουν 500.000 Σύριοι, 1.000.000 Σύριοι και θα..θα..θα..
Ε και λοιπόν άνθρωποι;
Τι θα έρθουν;
Να πω άνθρωποι; και τι θα καταλάβετε;
Θα καταλάβετε τίποτα;
Θα έρθουν 1.000.000 από έναν από τους πιό σπουδαίους αραβικούς λαούς και σείς θα θέλατε Ούγγρους παραδείγματος χάριν;
Συγγνώμη που το θέτω έτσι, σε αντιδιαστολή, αλλά εγώ θα ανησυχούσα πάρα πολύ, μα πάρα πολύ αν έρχονταν 100.000 Ούγγροι, ειδικά από κάποιες επαρχίες που πλειοψηφεί το κόμμα του Ουρμπάν. 
Πάρα πολύ θα ανησυχούσα και τότε θα μου έβγαιναν οι πιό καχύποπτες πτυχές μου, αλλά όταν ακούω ό,τι ακούω για τα παιδιά, τις μανάδες, τους νεολαίους τους γέρους που σκυλοπνίγονται ότι τάχαμου δεν είναι πρόσφυγες γιατί έχουν "υψηλής τεχνολογίας κινητά", παθαίνω κάτι. 
Τρελαίνομαι με το πόσο ανόητα, βλακώδη, κρεττίνικα "επιχειρήματα" τρέφονται οι "εθνικώς σκεπτόμενοι" ελλαδίται. 
Αλλά επίσης τρελαίνομαι με την μεγάλη ιδέα που έχουν μερικοί για τον εαυτό τους, που νόμιζαν ότι εκεί "κάτω" είναι μόνον κάτι ιθαγενείς με κελεμπίες και μαντήλες, εν αντιθέσει με τους εδώ ιθαγενείς που τους είπανε, ποιός τους το είπε; ότι εκεί "κάτω" δεν έχουν τέτοια και μόνον ο ρωμηός μικροαστός και ο γόνος του έχει (από τέτοια). 
Αυτό για να μην το ξεχάσω ποτέ. 
Εδώ οι ντόπιοι "εθνικώς σκεπτόμενοι" δεν ξέρουν αλήθεια που πατάνε και που βρίσκονται. Οι απότομες επιγνώσεις είναι που με φοβίζουν.
Αλλά και οι "Γερμανοί είναι φίλοι μας" πόσο γρήγορα ξεβρακώνονται. 
Δεν τους θέλετε τους Σύριους πολίτες, αδελφούς μας;
"Αφήστε τους" σε "μάς". 
Θα αλλάξει η Ελλάδα, και θα γίνει αν θέλει ο πληθυσμός της, ο λαός της, ένας τόπος πάλι ζωντανός, και ίσως κάποιοι να την αγαπήσουν αληθινότερα από κάτι ελληνόγλωσσα γίδια εδώ..
Μπεε ρε γίδια μπέεεεε..
Ψηφίστε χρυσαυγοσύριζα γίδια..







Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Η θέση ως μηδέν και ως είναι..



Αυτό που καθορίζει τον αντικειμενικό στρατηγικό σκοπό είναι ο ίδιος ο αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός. 
Αν νομίζετε πως αυτό είναι σοφιστεία καλά θα κάνετε να το ξανασκεφτείτε.
Ο σκοπός δεν συγκροτείται αφ'εαυτού αλλά άπαξ και συγκροτηθεί αποτελεί την συγκρότηση τής συγκρότησης και με αυτό τον τρόπο αποτελεί μιάν άρνηση της άρνησης.
Από την άλλη:
Οφείλουμε να εξηγήσουμε όμως γιατί ο στρατηγικός (κεντρικός) αντικειμενικός σκοπός αποτελεί ως αυτοθεμελιωμένη θέση ωστόσο άρνηση της άρνησης και όχι όπως θα μπορούσε να θεωρήσει ένας αριστοτελικός ή νεο-αριστοτελικός μιαν θέση μιας προϋπάρχουσας θέσης. 
Τον ρόλο της θέσης παίζει εδώ αυτό που ονομάσαμε συγκρότηση, αλλά θα μπορούσε να ονομασθεί επίσης δομή, σύστημα, κατάσταση, ουσία κ.λπ δεν πρόκειται εδώ να εμπλακούμε σε σχολαστικές "επιστημονικές" συζητήσεις.


Ο κορμός της σκέψης μας παραμένει πολεμολογικός.


Κάθε συγκρότηση του κοινωνικού/ανθρώπινου είναι μιά άρνηση της προηγούμενης. 
Το ίχνος της αρνησιακής πράξης υπάρχει μέσα στο οικοδόμημα της νέας συγκρότησης η οποία όμως και αυτή σχηματίζεται σιγά σιγά σε παλαιά και στέρεη αυτοαναφορική ύπαρξη που δεν αναγνωρίζει την εκμηδενιστική και καταστροφική πράξη της άρνησης που υπάρχει εγχαραγμένη στα θεμέλιά της. 
Αυτή η μη αναγνώριση είναι αποτέλεσμα της ουσιακής πράξης της άρνησης της άρνησης με την οποία καταστρέφεται η καταστροφική πράξη με την δημιουργία μιας νέας θέσης πράξης που αν και περιέχει την καταστροφική πράξη την "χωνεύει" μέσα στο νέο οικοδόμημα. 
Αλλά αυτή η καταστροφή της καταστροφής, επειδή λαμβάνει μερικές φορές την μορφή της "αξίας" μπορεί να γίνει το έδαφος επί του οποίου το ηθικό και πολιτικό γραφειοκρατικό ή ιδεολογικό κατεστημένο τής δεδομένης (κάποτε νέας και τώρα παλαιάς) συγκρότησης συγκροτεί τις μυθικοφιλοσοφικές και θρησκευτικές-θεολογικές του χειραγωγητικές πρακτικές με την εξαφάνιση της χρησιμότητας και της ηθικής και πολιτικής αξίας της καταστροφικής διεργασίας εν γένει.
Είναι πολλά τα σκουλήκια της "συνέχειας" και ακόμα περισσότερα τα σκουλήκια του γενικού "αντι-μηδενισμού", και αυτά (τα σκουλήκια) ασχολούνται με την σταθεροποίηση της παραγνώρισης της αξίας της "μηδενιστικής" διεργασίας.
Ενίοτε αυτά τα σκουλήκια έχουν ένα όνομα που μοιάζει με την λέξη ράκος. Είναι ράκη ούτως ή άλλως..  








Ι.Τζανάκος