Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί και η κοινωνία του θεάματος στην σημερινή αστική κοινωνία...μπλά μπλά μπλά μπλά μπλά....



serhildan jiyane

موسيقى وغناء كوردي لوري أصيل ورائع

Η ιστορική διαλεκτική των διαχρονικών επιθυμιών..



Όταν υπάρχει ολικός αλληλοκαθορισμός των στοιχείων της κοινωνικο-πολιτικής ολότητας, όταν δηλαδή η ολότητα ολοποιηθεί από τα στοιχεία που την απαρτίζουν και παραχθεί ως μια ολότητα που δεν διακρίνεται από αυτά (τα στοιχεία της) υπάρχει αφανισμός όλων εκείνων των στοιχείων που σχετίζονται με την έλλειψη της προαναφερόμενης ολοποίησης. 
Και μόνον τότε όταν υπάρχει αφανισμός αυτών των στοιχείων μπορούμε να μιλήσουμε για ολοποίηση. Αυτός ο αφανισμός είναι γεγονός της ολοποίησης και δείκτης της (δείκτης της ύπαρξής της ως ολοποίησης).
Η δυσκολία παρουσιάζεται εκεί που ο αφανισμός των στοιχείων της (αλλοτριωμένης) ελλειπτικής ολότητας παράγεται ως ριζική μετατροπή ενός σύνθετου στοιχείου, όπως λ.χ όταν μιλάμε για το (δημοκρατικό) πολίτευμα ή την αξία-κατάσταση της ελευθερίας. 
Είναι κωμικό πλέον να αναζητούμε στην ιστορική φθορά και τον ιστορικό ξεπεσμό αυτών των καθολικών αξιών έναν αναντίστρεπτο αφανισμό τους ως καθολικών αξιών, αλλά εξίσου κωμικό και επικίνδυνο είναι να περιμένουμε πως με μια απλή "κάθαρσή" τους θα έχουμε κάποιο μεταφυσικό και ατόφιο τάχαμου απομεινάρι τους που ένδοξο πλέον και κεκαθαρμένο θα συνοδεύσει τους ανθρώπους της αταξικής κοινωνίας. 
Υπάρχει σίγουρα μια πιό περίπλοκη ιστορική διαλεκτική και μια επώδυνη πρακτική πραγμάτευση όλων αυτών. 
Δεν θα περιμένατε βέβαια να σας λύσω το πρόβλημα. 
Εδώ καλά καλά δεν το έχουμε θέσει ορθά, αυτό μπορώ να το πω...


Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Δημοκρατική Αυτονομία..



Η υποκειμενοποίηση της κοινωνίας είναι ολική αν καταπολεμούνται ενεργητικά και ταυτόχρονα οι αστικές (και γενικότερα εκμεταλλευτικές) σχέσεις στην υλική παραγωγή-κατανομή-ανταλλαγή, οι πατριαρχικές σχέσεις και οι θεσμικές αυτονομήσεις (έθνος-κράτος, καπιταλιστικές και "σοσιαλιστικές" υπερεθνικές ολοκληρώσεις) που συναρμόζονται "αναγκαία-νομοτελειακά" με τις παραπάνω αλλοτριωτικές δομές ή καταστάσεις στην υλική παραγωγή.
Η δημοκρατική αυτονομία των εργαζόμενων μαζών, των ανθρώπων εν γένει, είναι το πολιτικό σύστημα που ολοκληρώνει το ιδεακό σύστημα της δημοκρατίας όπως διαμορφώθηκε στην αφηρημένη της μορφή ως τα τώρα, αλλά δεν αποτελεί μίαν απλή συνέχειά της ή μια κάπως "επεισοδιακή" συνέχειά της που "διαμεσολαβείται" από κάποια εξίσου αφηρημένη ασυνέχεια ή (κάποιες) ασυνέχειες αλλά ένα νέο πολιτικό σύστημα που περιέχει ριζικά νέα και μη αναγώγιμα στο παρελθόν (της δημοκρατίας, και της αυτονομίας) στοιχεία.
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

25 soldiers killed in action by YJA Star guerrillas


25 soldiers killed in action by YJA Star guerrillas

YJA-Star_YJA Star (Free Women’s Troops) Press Office has released a statement announcing an action in memory of Marty Baran Dersim and guerrillas recently martyred as a result of attacks by the Turkish army.

The statement said that YJA Star guerrillas conducted an expansive sabotage action against a military convoy heading from Military Officer’s Club in Tatvan district of Bitlis to Sorgun Brigade at 07:50 on September 28.
One minibus and one armored vehicle in the convoy, as well as the main entrance gate of the Sorgun guard post and  two emplacements here were all destroyed.
According to the statement, 25 soldiers were killed and 10 others were wounded in the action. The casualties were later removed from the scene with 13 ambulances and armored vehicles.
The statement by YJA Star Press Office underlined that the Turkish army hid the losses it suffered, and just announced the number of those wounded.

Source: Firat News Agency

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Koma cizira botan (Xweseriya demokratik)

Για να τελειώνουμε με τα αστεία..

Επειδή ο ΚΥΡΙΟΣ Θανάσης Δρατζίδης ετόλμησε να μιλήσει για "σύγχυση" και ακαθοριστία των θέσεών μου, και επειδή ετόλμησε ξανά να μιλήσει για "κομμουνισμό" "αναρχοκομμουνισμό" και άλλα, χωρίς να κοιτάξει κάποτε και στον (έστω σπασμένο) καθρέφτη της οικίας του, και επειδή κάποτε τα αστειάκια σε αυτή τη ζωή τελειώνουν, θα παραθέσω ένα σχόλιό του και μετά μιαν αυτοβιογραφική του σημείωση για να κατανοήσουν οι αναγνώστες, ίσως και ο ίδιος κάπως αργά, τι ΔΕΝ είναι πραγματικός κομμουνισμός, τι ΔΕΝ είναι Λόγος, και τι ΔΕΝ έχει καμμία σχέση με την αγωνία, τον αγώνα και την επιθυμία απελευθέρωσης της εργασίας, του ανθρώπου, της κοινωνίας. Συνιστώ επίσης στον ΚΥΡΙΟ Αθανάσιο Δρατζίδη να διαβάσει προσεκτικά και για λόγους αυτογνωσίας του την ανάρτησή μου

Ο ρωμαϊκός κόσμος των ανεύθυνων πληβείων..


http://www.badarts.gr/2015/09/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%B2/
http://www.badarts.gr/2015/09/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%B6%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%B2/comment-page-1/#comment-5353
Αθανάσιος
Ιωάννη, συνομιλούμε εδώ και κάνα δύο χρόνια και ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει ποιος είσαι και τι πρεσβεύεις.
Εγώ λέω ότι είμαι μαρξιστής αναρχοκομμουνιστής και δεν ντρέπομαι καθόλου, τουναντίον, να βάζω αυτή την ταμπέλα στο μέτωπό μου. Προσπαθώ να συνδυάσω τις απελευθερωτικές πτυχές, τα καλά του μαρξισμού και του αναρχισμού και να γειώσω τις σκέψεις μου και τα πορίσματα στην κοινωνική πραγματικότητα. Δεν μπορώ να νοηθώ τον μαρξισμό χωρίς τον αναρχισμό ούτε τον αναρχισμό χωρίς τον μαρξισμό. Θεωρώ ότι η Ιστορία δεν έχει ούτε λογική ούτε νόημα, ότι δεν θα φτάσουμε στον κομμουνισμό εξελικτικά και νομοτελειακά και ότι η κατάστασή μας καθορίζεται από την έκβαση του κοινωνικού πολέμου. Θεωρώ επίσης ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική.Γίνονται εξεγέρσεις, επαναστάσεις, ένας κοινωνικός πόλεμος διεξάγεται και όλοι και όλες παίρνουμε μέρος σε αυτόν θέλοντας και μή και εντασσόμαστε σε κάποιο στρατόπεδο, όπου γίνεται χαμός. Αυτός ο χαμός είναι το ενδιαφέρον μας το πνευματικό και το πολιτικό και το πολιτιστικό. Από αυτόν τον χαμό, από αυτή την υπέρβαση της σύγχυσης και της απουσίας ελευθερίας και ευρύτητας πνεύματος θα εξαρτηθεί το μέλλον μας. Η αγωνία η δική μου είναι ακόμα μεγαλύτερη γιατί και παντελώς μπατίρηδες είμαστε και έχουμε και δύο παιδιά, τα οποία τον χειμώνα πάνε σχολείο με πάνινα καλοκαιρινά παπούτσια καλυμμένα με πλαστικές σακούλες από σούπερ μάρκετ.
Εσύ δεν είσαι μαρξιστής αναρχοκομμουνιστής – αυτό είναι σαφές. Τί είσαι; Πιθανόν να μην θέλεις να βάλεις κάποια ταμπέλα στο μέτωπό σου, εντάξει το δέχομαι. Αλλά δεν ξέρω τι πιστεύεις. Και να ήταν μόνο αυτό!
Διαστρεβλώνεις συνεχώς αυτά που λέω. Δεν σε καταλαβαίνω: ή διατελείς εν πλήρει συγχύσει ή δεν μπορείς να εκφράσεις τις θέσεις σου και τις απόψεις σου. Εκτός εάν θέλεις να παίξεις μας για να γίνεις οχληρός λόγω σαδισμού. Δίκαια ο Φιλίστωρ αναρωτιέται εάν μας κάνεις πλάκα. Θέλεις να παίξεις μαζί μας για να γίνεις οχληρός, θέλεις να ικανοποιήσεις τον σαδισμό σου; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω.



http://www.badarts.gr/2015/07/14390/#more-14390
Αθανάσιος Δρατζίδης

ιστορίες πείνας (2)


ΤΡΙΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

 1996,  είμαι τριάντα εφτά χρονών
Μετά από μερικές βδομάδες μελέτης των ραψωδιών Ι και Τ, λέξη προς λέξη, κώλον προς κώλον, στίχο προς στίχο, το τελευταίο εικοσιτετράωρο το πέρασα διαβάζοντας δυνατά μία την Ι, μία την Τ, μία την Ι, μία την Τ, ώσπου κάποτε πείνασα. Το γνωστό δρομολόγιο. Από τον Νέο Κόσμο μέχρι το Μοναστηράκι θα περνούσα από καμιά εικοσαριά τηλεφωνικούς θαλάμους. Εάν ήμουν τυχερός θα έβρισκα καμιά κάρτα που άξιζε. Βρήκα τέσσερις, οι δύο για πέταμα. Οι άλλες δύο άξιζαν δύο κουλούρια. Τα έσπασα στη μέση και τα έβαλα στη τσέπη του μπουφάν. Πάμε τώρα στην άλλη άκρη. Ναι, και πάλι τυχερός: αυγό πάπιας στον Εθνικό κήπο, φρεσκότατο.
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς το τηγάνι, προς το αυγό μάτι, σκεφτόμουν ότι μόνο αν με στήσουν στον τοίχο θα δεχτώ ότι ο συνθέτης της Ι, αυτού του συγκλονιστικού αρρωστουργήματος, κάποιος ιδιοφυής αριστοκράτης, που πρέπει να έζησε λίγο πριν εμφανιστεί η τραγωδία, είναι αυτός που συνέθεσε το μπάζο που λέγεται ραψωδία Τ.
Λάδι δεν είχα, είχε μείνει όμως μια κουταλιά βιτάμ, Νέο. Τo αυγό μάτι είναι πιο νόστιμο με βιτάμ.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
 1994, είμαι τριάντα πέντε χρονών
Με παίρνει τηλέφωνο η Ντόρι από το Βερολίνο και μου λέει, δεν είμαι καλά. Έρχομαι, της λέω. Μέσα σε δυο ώρες σπρώχνω πενήντα γραμμάρια κοκό, πρώτο χέρι, άκοφτη, και διακόσια πενήντα σοκολάτα, μαροκάνικο, βγάζω τριακόσια καφετιά, τριακόσιες χήνες (300.000 δραχμές) και την κάνω. [γνήσιος εμμενής "κομμουνισμός", εξαρχειώτικος εξαχρειώτικος]
Πάτρα, Αγκόνα, Μόναχο, Βερολίνο. Της τα δίνω όλα, κρατάω την επιστροφή, κάθομαι καμιά βδομάδα, πάμε σε ρώσικο εστιατόριο, φωτοτυπώ μια πολύ καλή εισαγωγή στη σουμερική γλώσσα, γνωρίζω την Ελπίδα, είκοσι δύο χρονών, με ακούει έκπληκτη να της λέω ότι πιο πολλές ώρες έχω κάνει γλειφομούνι παρά έχω δουλέψει, το επιβεβαιώνει, με παρατάει τρομοκρατημένη, και φεύγω. Ένα κιλό ψωμί και ένα μπουκάλι νερό για το ταξίδι της επιστροφής. Το ψωμί το έφαγα τις πρώτες πέντε ώρες.
Και μετά από τρεις μέρες φτάνω στην Αθήνα, κοντά στα Εξάρχεια, στου Αντώνη και της Ειρήνης. Μου έβγαλε η Ειρήνη κεφτεδάκια τηγανητά και ντοματοσαλάτα και μπίρα παγωμένη. Κι άρχισα να γελώ από τη χαρά μου και γελούσα και γελούσα, χόρταινα με αυτό που έβλεπα, χόρταινα και με το γέλιο.
Μπόρεσα και έφαγα μετά από πολλές ώρες.






Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ρωμαϊκός κόσμος των ανεύθυνων πληβείων..



Η ηθική της ταυτότητας επιτάσσει την ανάληψη της ευθύνης της.
Κάθε άλλος λόγος είναι για να μην φάνε οι υπεύθυνοι τα σκατά τους. 
Και αν δεν φάει κάποιος τα σκατά της ευθύνης του δεν είναι τίποτα άλλο από ψεύτης και παγαπόντης.
Αλλά ας μην αδικούμε τον ένα ή τον άλλο ψεύτη, αφού ο κόσμος είναι γεμάτος από ψέμμα και βέβαια από υπηρέτες του ψέμματος.
Πόσοι είναι στ'αλήθεια οι ψεύτες σε αυτό τον κόσμο;
Είναι περισσότεροι ή λιγότεροι από τους ληστές του κοινωνικού προιόντος, τους εκμεταλλευτές, τους "νικητές" του κοινωνικού πολέμου;
Είναι προφανώς περισσότεροι, αφού το να λές ψέμματα, να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη των Λόγων σου και ειδικά την ευθύνη του Λόγου που ακολουθείς, είναι η καλύτερη συνταγή ως πληβείος για να βρεθείς κάποτε στην θέση του ληστή και του εκμεταλλευτή. 
Το πιθανότερο είναι κάποιος που έσπασε πάλι, όπως συνήθως γίνεται, την ηθική της ευθύνης των Λόγων του να μην πολυνοιαστεί, αφού έτσι κι αλλιώς έτσι βουτηγμένος που είναι στην πληβειακή του ασημαντότητα (μιλάει ένας πληβείος) δεν θα του ζητηθεί ο Λόγος. Μπορεί ο Θερσίτης να λέει ό,τι θέλει.
Τι του κοστίζει; Τίποτα. 
Μπορεί να θέτει συνέχεια υποψηφιότητα για την κυριαρχία του μέλλοντος, εννοώ την αιώνια ημι-κυριαρχία του ρωμαϊκού όχλου, ο οποίος βολεύεται ή δεν βολεύεται (τι νόημα έχει να το ψάξουμε το "βολεύεσθαι";) στην λατρεία, την χλεύη και ξανά την λατρεία του Καίσαρα.
Κάτι τρέχει στα γύφτικα, όπως λέει σοφά ο λαός, ενίοτε και για τον εαυτό του και όχι μόνον για τους "ξένους" ή "περιθωριακούς" δίπλα του ή εντός του. 
Και κάποτε όντως κάτι τρέχει στα γύφτικα και ο Καίσαρ έχει ανάγκη την κάθε λαϊκή παράγκα για να στρατολογήσει πιστούς, σαλτιμπάγκους, στρατιώτες και χλευαστές για την μεγάλη του εκστρατεία, συνήθως εναντίον κάποιας Ανατολής. 
Ρωμαϊκά σκατά, αντιρωμαϊκά σκατά, θεάματα και αντιθεάματα, λιοντάρια χριστιανοί, αριστεριστές, φασίστες, όχλοι, αριστοκράτες, ηδονισμός και αγιότης, ορθοδοξία καθολική και αιρέσεις, πολλές αιρέσεις με μαλλιάδες μουσάτους (μιλάει ένας μουσάτος) που υβρίζουν και λατρεύουν τον Καίσαρα, ο οποίος εκστρατεύει συνήθως εναντίον κάποιας Ανατολής.
Πληβειακός κόσμος. Λαϊκόν Κόμμα. Καίσαρ.
Αιώνια σκατοΡώμη. Γαμημένη Δύση..
Καμμία πραγματική ανάληψη ευθύνης, κανένας Λόγος για τον Λόγο και τον Λόγο του Λόγου. Όλα αυτά λογιούνται ως "ενοχή". 
Αριστεριστές και ακροδεξιοί λεγεωνάριοι της ενοχής και της αντι-ενοχής, φροϋδικά μουνόπανα, μεταδομιστικά φουκωϊκά μεταμουνόπανα της νέας δυτικο-εξουσίας.
Καμμία ταυτότητα που να μην θραύει εξευτελιστικά την συνέπειά της με θεωρητικά παραθεωρητικά ή αισθητικο-ηδονιστικά κριτήρια. 
Και να φανταστείς πως όλος αυτός ο γελοίος ρωμαϊκός θίασος της πληβειακής Κυριαρχίας-Αντικυριαρχίας εδόξασε κάποιον Φρίντριχ ως δήθεν κριτή της. 
Αστεία πράγματα..





Ι.Τζανάκος
Ισπαχάν ή Βαγδάτη, όπως θέλετε..

Παρτάκηδες..



Θα ήθελα να σας δείξω το άστρο
στην καρδιά μου
Αλλά θα ήταν λάθος
τόσο γρήγορα να με αγαπήσετε..
Έτσι θα σας δείξω ένα μαχαίρι..
Ο πόλεμος δεν έχει τέλος
Ούτε η ατιμία του..
Θα είμαι και γω λοιπόν άτιμος
Δεν θα σας δείξω το άστρο
στην καρδιά μου..
Θα σας δείξω ένα μαχαίρι
που κόβει ψέμματα
και τα κάνει ψωμί για τον λαό..
Ζεστό ψωμί μίσους..
Είναι ψέμματα τα όσα λέτε
για αγνότητες
και σκοπούς ιερούς
Βαφτισμένους κάποτε 
στο άλλο ψέμμα
Της εμμένειας..
Είναι ψέμματα τα όσα λέτε
για τα σώματα
και την ιερή ηδονή
που δεν είναι ηδονή
Ούτε ιερή..
Αλλά για πραμάτεια είναι καλή
να την μοστράρετε και για ιερή..
Να μη το λέτε
και να το λέτε στο αυτί
των αδαών
που δεν είναι αδαείς
βεβαίως
αλλά είναι αδαείς
βεβαίως..
Ο Μάης τελείωσε με παράτες..
Παρτάκηδες..
Τελείωσε και ήρθε ο λύκος
Ο κακός λύκος του χειμώνα..
Οπότε
τι να λέμε..
Παρτάκηδες..
Που δεν είστε
βεβαίως
Αλλά είστε
βεβαίως..
 
 
 
 
Ι.Τζανάκος

ئه‌و ده‌نگه‌ی مه‌ستت ئه‌کات به‌ بێ باده‌

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Χαθήκαμε..



Χαθήκαμε φίλε μου
μέσα στις μυλόπετρες γίναμε σκόνη
και όλα χάθηκαν για πάντα
Το ζεστό ψωμί αχνίζει ακόμα
της δικής μας φυγής
στο πουθενά
Καμμία τύχη δεν έχει ένας χωριάτης
ξέρω τις σας λέω
Οχιές πάτησα από μικρός
τις έλιωσα με κοφτερές πέτρες..
Αλλά τέτοια φίδια δεν ήξερα πως υπάρχουν..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Γενοκτονιόμετρα σε δράση: δυτικοχαφιέδες εναντίον δεξιοεθνικιστών..



Μιά οχληρή και αηδιαστική συζήτηση μεταξύ των δυτικοχαφιέδων του Συριζα και των δεξιών εθνικιστών μόλις άρχισε. 
Πρόκειται για την "συζήτηση" περί της Γενοκτονίας ή μη-Γενοκτονίας που διενέργησαν οι Τούρκοι νεότουρκοι και κεμαλοφασίστες επί των μικρασιατών Ελλήνων και ειδικά των Ελληνοποντίων. 
Πάντως οι προκλητικοί στην περίπτωση αυτή είναι οι δυτικοχαφιέδες και ειδικά η ιδεολογική "συμμορία" που απαρτίζεται από την Σία Αναγνωστοπούλου, τον Φίλη και τα ξόανα του Ιού. 
Ο κύριος Πρωθυπουργός, ο Πρωθυπουργός του 3ου και φαρμακερού Μνημονίου καταστροφής του λαού, των εργαζομενων, ελλήνων και ξένων, ο κύριος αυτός που τολμάει να χρησιμοποιεί τον όρο "αριστερά" για να νομιμοποιήσει ιδεολογικά και ηθικά την τεράστια ταξική και εθνική προδοσία (στα αστικά πλαίσια και μόνον αν το δεις) εις την οποία προέβη με απύθμενο θράσος και αμεριμνησία μεγαλοαστικής ΟΧΙΑΣ, τοποθέτησε στο υπουργείο παιδείας τον Φίλη και την Αναγνωστοπούλου γνωρίζοντας πως θα προκαλέσει τους πάντες (αριστερούς, δεξιούς, ακροδεξιούς, κεντρώους, θρήσκους και άθρησκους) πλήν των αγαπημένων του μεγαλοαστών φίλων και παρατρεχάμενων του Μπίλ Κλίντον και της Χίλαρυ Κλίντον και όλων των αποβρασμάτων της "εκσυγχρονιστικής-φιλελεύθερης" διανόησης της υποταγής και της φιλο-ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας και πολιτικής. 
Το έκανε συνειδητά και με τον γνωστό ψευδομακκιαβελικό του τρόπο. 
Θα χρησιμοποιήσει ό,τι του είναι εύκαιρο για να προκαλέσει μίσος και εμπάθεια από τους ιδεολογικούς εκπροσώπους των ιστορικών θυμάτων και τους απογόνους τους, και (για) να μεταφερθεί αυτή η εμπάθεια για να χειραγωγηθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από την ακροδεξιά. 
Ο Κύριος Τσίπρας μαζί με όλο το "διεθνιστικό" σκυλολόι που έχει μαζέψει είναι το ανσασέρ της Χρυσής Αυγής.
Ο Κύριος Τσίπρας είναι αυτή τη στιγμή   ο πιό επικίνδυνος άνθρωπος στην Ελλάδα.




Η γραμμή άμυνας όλων αυτών των δυτικοχαφιέδων όσον αφορά το ζήτημα της Γενοκτονίας ή μη-Γενοκτονίας (ειδικά) των Ποντίων είναι η εξής:
Με βάση την διεθνή ιεράρχηση της θεωρητικής εννοιολόγησης των πρακτικών μαζικής δίωξης λαών κ.λπ πριν το "επίπεδο" της Γενοκτονίας υπάρχει το "επίπεδο" της εθνοκάθαρσης. 
Υπάρχει μεγάλη και σοβαρή βιβλιογραφία σε αυτό το θέμα (της εννοιολόγησης, και της διάκρισης των "επιπέδων" που αναφέραμε) καθώς και τεράστια συζήτηση με πολλές διαστάσεις για την χρήση και υπερχρήση (ή παρα-χρήση) της έννοιας της Γενοκτονίας. 
Είναι προφανές πως οι δεξιοί εθνικιστές σε όλη τη χώρα καθώς και διάφοροι σύλλογοι εθνικιστών εξυπνάκηδων μεγαλοπαραγόντων του "ποντιακού χώρου" έχουν κάνει προχειροδουλειά και τσαπατσουλοθεωρία και επίσης είναι προφανές πως δεν έχουν επίγνωση της παγκοσμιότητας και της δυσκολίας της πολιτικο-θεωρητικής συζήτησης σε αυτό το θέμα.
Οι ευρωσυμμορίτες της Αυγής και του Συριζα έχουν θεωρητική και ιδεολογική υπεροχή και είναι βέβαια πιό σοβαροί στην προσπάθειά τους να θεμελιώσουν και να εδραιώσουν θεωρητικά την συμφέρουσα προς αυτούς εκδοχή της εννοιολόγησης της δίωξης των Ποντίων. 
Η θεωρητική ήττα και η πολιτικοθεωρητική αστοχία των δεξιοεθνικιστών είναι αναμενόμενη από εμέ. 
Αυτά τα πράγματα προϋποθέτουν σοβαρότητα και μακροχρόνια εργασία, καθώς και εντιμότητα για να δεχτείς και το ενδεχόμενο να κάνεις λάθος. 
Αυτό το τελευταίο δεν το διαθέτουν οι ευρωσυμμορίτες αλλά και οι δεξιοεθνικιστές, αλλά (οι ευρωσυμμορίτες) διαθέτουν όλα τα άλλα που δεν τα διαθέτουν οι δεξιοεθνικιστές.


Δεν θα εμπλακώ σε συζήτηση για το Γενοκτονιόμετρο.



Ντροπή ντροπή σε όλους! 
Ντροπή..







Ι.Τζανάκος
ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΣ
 

3 σημεία για τον ύστερο καπιταλισμό..




1
Στις σημερινές συνθήκες της αστικής ζωής σε χώρες-ζώνες χωρών που έχουν ολοκληρώσει τους αστικούς καθορισμούς αυτής της ζωής (έστω  και λειψά, όπως η ελλάδα) είναι δικαιολογημένη κάθε θεώρηση που οργανώνεται γύρω από τις διακρίσεις μορφής και περιεχομένου, ουσίας και φαινομένου, εικόνας και πράγματος, όπως αυτές απορρέουν (ως διακρίσεις) από την ίδια την κεντρική κρατικο-βουλητική δομή (ή άλλες σημαντικές δομές ιδεολογικών και θεαματικών διαμορφώσεων της "κοινωνικής συνείδησης") αλλά (απορρέουν..) και εκ της ίδιας της υφής-ποιότητας των αστικών σχέσεων παραγωγής-κατανομής-ανταλλαγής-κατανάλωσης (αντικειμενική δομή). 
Θα σας το κάνω φραγκοδίφραγκα:
Παρά την ιδεολογία και την ψευδοθεωρία περί της εξαφάνισης και οντολογικής υποβάθμισης της ζωντανής άμεσης εργασίας αυτό που έχει σχεδόν εξαφανιστεί, στις μητροπολιτικές χώρες/ζώνες χωρών του υπερθεαματικού ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, είναι η εικόνα της στο πεδίο της καθημερινής ζωής -εκτός της εργασιακής διεργασίας- αλλά και η εικόνα των θεμελιακών βιομηχανικών μορφών της -εντός της εργασιακής διεργασίας- που είναι στην βαθύτερη βάση ακόμα και αυτού του μητροπολιτικού υπερθεαματικού καπιταλισμού.
Η ουσία, το περιεχόμενο, το πράγμα του αστικού τρόπου παραγωγής αλλά και κάθε άλλου (δυνητικού) μη αστικού κόσμου, είναι η συγκεκριμένη και άμεση εργασία.
Δεν θα εξετάσουμε τώρα την σημασία της "υποκειμενικής" βουλητικής διαμόρφωσης (κεντρικής/κρατικής και περιφερειακής) αυτής της "εξαφάνισης" όσο την σημασία των συντελεσμένων τελικά αντικειμενικών διαστάσεων αυτής της εικονιστικής εξαφάνισης, οι οποίες δεν εξηγούνται (μόνον) από την διαμορφωτική δύναμη (την όντως υπαρκτή) τού αστικού κυρίαρχου, είτε αυτός είναι το κράτος είτε οι διάφοροι μηχανισμοί του θεάματος, της αστικής ιδεολογίας και εν γένει του αστικού "πολιτισμού". 
Ποιοί είναι, γενικά μιλώντας, αυτοί οι αντικειμενικοί τροπισμοί των ύστερων "αστικών πραγμάτων";


2.
Α) Ένα μεγάλο μέρος της άμεσης παραγωγής έχει μεταφερθεί στον ημι-περιφερειακό ή αναδυόμενο νεο-μητροπολιτικό αστικό κόσμο (Ασία, Αφρική, Λατινική και κεντρική Αμερική) όπου (γι΄αυτόν τον Λόγο δηλαδή) αν και λειτουργούν αντίστοιχα (με τα δυτικά) συστήματα θεαματικοποίησης και ιδεολογικοποίησης (άρα και "εξαφάνισης" της εικόνας του άμεσου θεμελίου της ζωής) αυτά δεν αποτελούν ωστόσο ικανές δομές να εξαφανίσουν ολοσχερώς το "εργατικό-λαϊκό" υπόβαθρο της ανθρώπινης ζωής -στα αστικά πλαίσια πάντα. 
Η χαρακτηριστική "κακογουστιά" και η ατέλεια (όχι τεχνική) των θεαματικών εποπτειών της λαϊκής ζωής σε αυτές τις ζώνες χωρών έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την "μετακόμιση" των επαχθέστερων μορφών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης σε αυτές που αποτρέπει την "πλήρη" θεαματικοποίηση της ζωής.
Β) Αντιστοίχως η πλήρης θεαματικοποίηση και ιδεολογικο-εξολοθρευτική εξεικόνιση της ανθρώπινης ζωής στις κατεξοχήν θεαματικο-κεντρικές μητροπολιτικές "ζώνες" της δύσης είναι εφικτή ως "πληρέστερη" λόγω της μεγάλης ανάπτυξης του λεγόμενου τριτογενούς τομέα, της σχεδόν ολοσχερούς εξάλειψης της ιστορικής αγροτιάς, και της μεγάλης (παρά την γενικευμένη λιτότητα και την "φιλελεύθερη" δημοσιονομική πειθαρχία) παρουσίας της καταναλωτικής και πραγμικής οντότητας. 
Δεν θα ήταν λάθος ή υπερβολή να τονίσουμε την συνεχιζόμενη κυριαρχία της δύσης στην τεχνολογική καινοτομία αλλά και τις μαζικές πραγμικές "τεχνολογικές παρουσίες" τής άμεσης παραγωγής σε όλο το φάσμα της λεγόμενης "λαϊκής κατανάλωσης".
Γ) Όντως η τεχνικο-επιστήμη έχει αντικαταστήσει μαζικά (κυρίως στις δυτικές μητροπολιτικές ζώνες) μεγάλο μέρος της άμεσης ζωντανής εργασίας και αυτή (ως τεχνικο-επιστήμη) υποστατώνεται όχι μόνον στην κοινωνική φιγούρα του υπερ-επιστήμονα τεχνοκράτη ή μεγαλοαστού τεχνοφρικιού αλλά και σε ένα μεγάλο πλήθος προλεταριακών μορφών που όμως, ακόμα κι αν έχουν άμεση σχέση με την άμεση παραγωγή (και δεν είναι απασχολημένοι στον τριτογενή τομέα) δεν αυτο-ορώνται ως προλετάριοι ή εργάτες, ακόμα κι αν με το στανιό (και αυτοστανιό θα έλεγα) μπορούν να έχουν τέτοιες αυτο-οράσεις. Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι αυτοί είναι "μικροαστοί" ή "νεομικροαστοί", ούτε πως είναι πέραν των εκμεταλλευτικών δομών εν γένει, αλλά (σημαίνει) πως σχηματίζουν μιά μάζα μισθωτών εκτελεστών και μισο-αυτοδιοικούμενων (φαντασιακά ή πραγματικά) που κλίνουν σε μια ακαθόριστη κοινωνική ουσία "μεταξύ" της άμεσης παραγωγής και της ολικής και μεγαλοαστικά κυριαρχούμενης κοινωνικής αναπαραγωγής.
Μπορεί κανείς να βιώνει ακόμα και την υλική αθλιότητα-μιζέρια αλλά ως κοινωνικό παραγωγικό υποκείμενο, χωρίς να είναι "μικροαστός", να προσεγγίζει την "νέα" αστική ουσία των πραγμάτων όπως την περιγράψαμε στο σημείο (1).


3.
Η διάκριση τυπικής και πραγματικής υπαγωγής στο κεφάλαιο είναι χρήσιμη αλλά δεν καλύπτει τις εξελίξεις όπως τις περιγράψαμε σχηματικά. 
Θα έλεγα μάλιστα πως υπάρχει μια παράδοξη επιστροφή της "τυπικής υπαγωγής" (στο κεφάλαιο), αλλά και αυτό θα μας χρησίμευε μόνον για να πυροδοτήσουμε την συζήτηση. 
Δεν υπάρχει επιστροφή μορφών, αλλά κάτι βαθύτερο. Ποιό είναι αυτό;
Ας το ψάξουμε με κάπως απαισιόδοξη διάθεση.
Αυτό προτείνω προς το παρόν, σαν χρωματισμό της ερμηνευτικής-θεωρητικής μας προσπάθειας. 
Μια κριτική απαισιοδοξία, σε σχέση με όλα αυτά.
Το κεφάλαιο δεν (επ-)ανατυπικοιεί αλλά φαίνεται πως το κάνει αυτό. Αυτό το φαίνεσθαι έχει ειδική ουσία, αδιευκρίνιστη. 
Και όπως φαίνεται ο θεωρητικός νεκροθάφτης του τελευταίου δυτικού κομμουνισμού, ο Τ.Νέγκρι, σε αυτό το θέμα (όπως και στο θέμα της "αυτοκρατορικής" ουσίας του ιμπεριαλισμού), όσο καλό έκανε τόσο τεράστια ζημιά έκανε. 
Τα ξεκίνησε όλα σωστά και τα κατέληξε όλα λάθος.
Ο νέος "κοινωνικός εργάτης" είναι μια αρνητική φιγούρα, και με την "καλή" και με την "κακή" έννοια. 
Πάντως δεν είναι και το άλας της νέας γης.



Ι.Τζανάκος  
 

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Εκδίκηση σε φόντο σιωπής..




Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013


Δεν θέλω να σε ξαναστήσω όρθιο αδελφέ μου.
Θέλω να σταθείς μόνος μέσα στον χρόνο και να ζητήσεις.
Να ζητήσεις έναν θάνατο ξανά μέσα μου.
Να ζητήσεις ένα άλλο ξεκίνημα.
Να μην ζητήσεις τίποτα αλλά να πάρεις.
Όταν θα έχουν σταματήσει οι μάχες θα έχουμε τελειώσει.
Όταν θα χορεύουμε πάνω στο χθές θα έχουμε τελειώσει.
Ξοφλημένοι και ξεχασμένοι θα χαϊδεύουμε μια πέτρα.
Και τότε θα έρθουν κι οι άλλοι.
Με απορία θα ρωτάνε που είναι και μεις θα γελάμε.
Καλώς τους μας είπανε Καλώς τους θα τους πούμε.
Και τότε θα έρθουν μυριάδες ολόκληρη η γη δεν θα φτάνει.
Με απορία θα κοιτάνε που να κάτσουν και μείς πουθενά.
Ούτε φώτα ούτε πρόσωπα μον΄στη μέση μια ανακριτική λάμπα.
Και τότε θα ανοίξει ένα φώς στο χασάπικο.
Σάρκες κομμένες σαν άνθη.
Απορία ανθρώπων κι αυτή.
Θα πούνε είναι η κόλαση.
Τίποτε δεν θα είναι άλλο από αυτό.
Και ο χρόνος δεν θα περνάει.
Κολλημένες οι ώρες θα χτυπάνε το τραπέζι.
Καφτές σταγόνες μέσα στο φως της λάμπας.
Η ανάκριση δεν θα τελειώσει ποτέ.
Ούτε θα έρθει ποτέ κάποιος να δικάσει.
Ο χρόνος δεν θα περνάει ποτέ.
Θα ησυχάσουν και θα απορούν γιατί όλα αυτά.
Τέτοιοι είναι οι φονιάδες γεμάτοι απορίες.
Είναι πολλοί οι φονιάδες και μεις πουθενά.
Δεν αρκεί να νικήσεις να νικήσεις τα πάντα.
Ο χρόνος δεν θα περνάει ποτέ και το φως σκληρό.
Η τιμωρία ανύπαρκτη και το φως σκληρό.
Η ανάκριση δεν θα αρχίσει ποτέ.
Τίποτε δεν θα γίνει εκεί ποτέ.
Αλλά εσύ ζήτα κάποτε να φύγεις.
Να ξεδιψάσεις την εκδίκηση αδερφέ.
Όλη η άλλη αιωνιότητα σε περιμένει.






Ι.Τζανάκος


Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Τσίπρας (2) / Οι ταρτούφοι του Τσίπρα..

                                                                                    Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας αντιπαθης






Η αλήθεια λέγεται πριν τον πραγματικό συσχετισμό των (όποιων) δυνάμεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ό,τι λέγεται πριν τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων είναι αλήθεια.
Αλλά ας ξεκινήσουμε από αυτό, για να ξεχωρίσουμε στην άκρη τους πολιτικούς και φιλοσοφικούς ψεύτες που καμώνονται πως μαθαίνουν και λένε την αλήθεια μετά την συνάντησή τους με τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων.
Όταν ο Τσίπρας με ξετσιπωσιά πρωτόγνωρη μας λέει πως έμαθε την σκληρή πραγματικότητα των πραγματικών συσχετισμών των (χρηματικών-μεγαλοκαπιταλιστικών) δυνάμεων, άρα και την "αλήθεια τους", ψεύδεται όπως και ο Γ.Φαράκλας που στο άρθρο του στην Αυγή [ Το τέλος της ουτοπίας Γ.Φαράκλας- Η Αυγή  ] ψεύδεται με τον πιό ξεδιάντροπο φιλοσοφικό τρόπο κατασκευάζοντας, χωρίς να θεμελιώνει ούτε καν στοιχειωδώς πως την εννοεί, την "ουτοπία" ως υπάρχουσα στο πρώιμο σύριζα της "αντιπολίτευσης" σε διάκριση προς την σκληρή πραγματικότητα που συναντούν οι ώριμοι πλέον συριζαίοι της προεδρικής κλίκας. 
Επειδή αναφέρεται στην ωραιοπαθή εσωτερικότητα των ουτοπιστών αποσκιρτησάντων πρώην συντρόφων του αυτό δεν σημαίνει πως αποδεικνύει τίποτα άλλο από την δική τους ανοησία, στην καλύτερη περίπτωση, απέναντι στους καθαυτό εκπροσώπους του κατεξοχήν αστικοχαφιέδικου κοινωνικού ιστορικού σχήματος της αριστεράς, μετά την  ιστορική σοσιαλδημοκρατία, ήτοι τους "ευρωκομμουνιστές". 
Η ωραιοπαθής εσωτερικότητα, ή η "ωραία ψυχή" που αυτοεπιμελούνται οι αποσκιρτήσαντες (λ.χ της ΛΑ.Ε), χωρίς εμάς να μας πολυνοιάζει η "πραγματική" προθεσιακή της βάση (χεστήκαμαν), και η οποία είναι ο στόχος του Φαράκλα, δεν έχει καμμία σχέση με την "ουτοπία" παρά μόνον αν επιστρατεύσουμε τα κλασικά ψυχροπολεμικά σχήματα διάκρισης "ουτοπίας-ρεαλισμού", ή στην καλύτερη περίπτωση τα σχήματα του Π.Κονδύλη. 
Πραγματικός ξεπεσμός για έναν αριστερό φιλόσοφο που γενικά προσέχει στις τοποθετήσεις του. 
Πάντως κι έτσι ακόμα, και παρά τον φιλοσοφικό ξεπεσμό ο Λόγος του Φαράκλα περιέχει έναν πιό αξιοπρεπή και ηττημένο τόνο από τους απίστευτους ταρτουφισμούς του ευρωμεγαλομανή Άκη Γαβριηλίδη, του οποίου οι παραληρηματικές και ταυτόχρονα κουτοπόνηρες νοηματικές συνδέσεις [ Εμείς χειραγωγήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ | Άκης Γαβριηλίδης / Nomadic universality] θα είναι για πάντα ένα μνημείο για το σε πόση κατάντια μπορεί να φτάσει ένας αριστερός διανοούμενος.
Το όνειδος και η αιώνια ντροπή που θα κουβαλούν οι απολογητές της στάσης του Τσίπρα και της προεδρικής ηγεσίας του Σύριζα θα απαλυνθούν μόνον αν ο Τσίπρας οργανώσει μιαν κάποια "έξοδο" και "φυγή" από την πραγμάτωση όσων αισχρών υπέγραψε. 
Αν υλοποιηθεί πλήρως από την αριστερο-ακροδεξιά κυβέρνηση το πακέτο που υπογράφηκε, τότε αυτά τα δύο κείμενα θα μείνουν πραγματικά στην φιλοσοφική και πολιτική ιστορία ως αξιομνημόνευτα τυπικά αντιπαραδείγματα για τον ρόλο και τα καθήκοντα ενός διανοούμενου. 





Ι.Τζανάκος

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Τσίπρας (1) / ΧΑΦΙΕΔΟΠΡΟΔΟΤΗΣ / Μπορεί ένας (από την αρχή) ταξικός εχθρός να είναι και προδότης; Η ευρεία έννοια του χαφιέ. Κομμουνιστικά ερωτήματα..



      
Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας αντιπαθης 


Ο Αυγουστίνος Ζενάκος χρησιμοποιεί για την μεταστροφή του Τσίπρα τον όρο «προδοσία», αρνούμενος ορθά την κριτική εκείνη που αρνείται καθολικά τον όρο, η οποία (ως κριτική) στηρίζεται στην αποκλειστική εννοιολόγηση και αξιολόγηση του όρου αυτού ως ηθικολογικού. Έτσι ο Αυγουστίνος Ζενάκος εξετάζει (τον όρο αυτό) στα πλαίσια μιας αντικειμενικής στρατηγικής αποτίμησης:  “«προδοσία» με την έννοια της καταλυτικής εκείνης κίνησης που απολήγει στον εγκλωβισμό και στην εξουδετέρωση μιας δύναμης και που δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική παρά μόνο αν έρθει με φίλιο περίβλημα, αν είναι «από μέσα»”.
Σε γενικές γραμμές αυτή η οικειοποίηση του όρου είναι άξια μιας σκέψης που θέτει τους "κοινούς" όρους της στρατηγικό-στρατιωτικής "ορολογίας" μέσα στο ιστορικό γενεαλογικό τους πλαίσιο και μάλιστα σε άμεση σχέση με τις επιδιώξεις και την τύχη του "λαϊκού-κοινωνικού κινήματος".
Το θέμα που ανακύπτει κυρίως στους χώρους που ποτέ δεν υπέστησαν καταλυτικά την ιδεολογική και φαντασιακή ολίσθηση σε έναν έμμεσο ή άμεσο φιλο-συριζισμό είναι το εξής, τεθειμένο ως ερώτημα:
Όταν κάποιος θεωρηθεί, στο πολιτικό και πολιτικο-ταξικό επίπεδο, ως ταξικός εχθρός από την ίδια την εκκίνηση της πορείας του (και εδώ μιλάμε ταυτόχρονα για το πρόσωπο και τον ιστορικό πολιτικό φορέα που εκπροσωπεί) πως μπορεί να θεωρηθεί και προδότης;
Εύλογο ερώτημα, που έχει αναδυθεί έμμεσα μέσω των εισαγωγικών (") στην αναφορά της έννοιας, από αυτούς που από την αρχή εντοπίζαν την προγραμματική και ιδεολογική πρόσδεση του συριζα στον αστισμό, με την έννοια πως ακόμα και η μικροαστική του "φύση" του θεωρούνταν ως εξωτερική επένδυση της βαθύτερης μεγαλοαστικής του ταξικής "φύσης". 
Γι'αυτούς τους αριστερούς, κομμουνιστές, αναρχικούς κ.λπ ο όρος "προδοσία" ακούγεται κάπως παράταιρος με την έννοια πως δεν μπορεί κάποιο πολιτικό υποκείμενο που είναι ήδη από την αρχή "αστικό", άρα ταξικά εχθρικό προς τις "μη αστικές" δυνάμεις, να προδώσει κάτι "μη-αστικό", αφού για να προδώσεις "κάτι" πρέπει να είσαι εν μέρει και αυτό. 
Δεν προδίδεις κάτι αν δεν ταυτίζεσαι μαζί του, σε έναν βαθμό τουλάχιστον. 
Η λύση που δίνουν οι ευμενέστεροι προς την αρχική φάση του Συριζα αριστεροί (οι περισσότεροι πλην του κ.κ.ε) είναι αυτή η "μικροαστική" φύση που αναφέραμε πριν. Δεν θέλω να παραβλέψω την βαρύτητα αυτής της τοποθέτησης, όντως ο αριστερός μικροαστισμός είναι μια ενεργή δύναμη μέσα στο λαϊκό κίνημα, το οποίο ως "λαϊκό" είναι εκ των πραγμάτων εν μέρει (και) "μικροαστικό". 
Η προβληματικότητα της ευμενούς προς τον (κάθε) αρχικό Σύριζα "μικροαστολογικής" θεώρησης παραβλέπει την ειδική κατάσταση των μεσο-μικροαστικών στρωμάτων στην νεώτερη ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική κοινωνία, και όχι μόνον σε αναφορά προς την θέση της χώρας εις την οποία εμβιούν στα πλαίσια της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας αλλά και σε αναφορά (επίσης) προς την οργανική ενσωμάτωσή τους στο κρατικό μονοπωλιακό κεφάλαιο και προς την νέα "τεχνικο-επαγγελματική" τους σύνθεση. 
Οπότε οι θεωρίες της "αρχικής κριτικής ευμένειας" είναι σαν να έχουν ανάγκη στο "μετά" της νομοτελειακής ολοκληρωμένης ενσωμάτωσης να προσθέσουν έναν όρο που ακόμα κι αν δεν έχει το σκληρό όνομα της "προδοσίας" πάντως τον υπονοεί, και με αυτό τον τρόπο, όπως δικαίως το θέτουν οι μη γοητευθέντες από τον (κάθε) συριζισμό, καλύπτουν την δική τους ταξική "πλάνη".
Επίσης ο όρος "προδοσία" έχει κακή φήμη ως βασικός όρος της εθνικιστικής αφήγησης καθώς και σκληρών "σταλινικών" αφηγήσεων που εκκινώντας από άλλες θεμελιώσεις "φανερώνουν" (τάχαμου) μια κοινή (ολοκληρωτίστικη) καταγωγή αυτών που τον χρησιμοποιούν (έχουμε δόντια που στάζουν σφαγμένο αστικό αίμα, και φυσικά κονσερβοκούτια). 
Δεν κάνουν όλοι την σύνδεση και με τους δύο "ολοκληρωτισμούς", αλλά πάντως τον έναν (τον εθνικιστικό) τον φοβούνται παθολογικώς σχεδόν όλοι οι μη κ.κ.ε ή μ-λ αριστεροί. 
Για μένα, γνωστό "εθνικιστή" και (υποτίθεται) "σταλινικό" ή "φιλοσταλινικό" όλα αυτά δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. 
Υπάρχουν προδότες, και χαφιέδες και ολιγαρχικές ιμπεριαλιστικές ή απλά αστικές συνωμοσίες.  
Αλλά ας παραμείνουμε στο πλαίσιο της συζήτησης.
Υπάρχει ένα διαμεσολαβητικός όρος, αυτός του "πράκτορα-χαφιέ" που παρ΄όλο τον ισχυρότερο "πρωτογονισμό" του λύνει κάπως το αδιέξοδο που προαναφέραμε, χωρίς να αρνείται και τις δύο πτυχές που βάζουν στο τραπέζι της συζήτησης όλοι οι αριστεροί. 
Τι θέλω να πω, συνοπτικά:
Υπάρχουν κοινωνικά και προσωπικά (πολιτικά) υποκείμενα που δεν έχουν μόνον μια "ταξική" διπροσωπία, αλλά την ασκούν με μια μεσοβέζικη αλλά ωστόσο ριζική απόκλιση προς την πλευρά του "αφεντικού" (έστω του εκάστοτε "αφεντικού"). 
Όσο εγγύτερα κλίνουν προς την πλευρά του, όσο συνειδητότερη είναι η πρόσδεσή τους στο "αφεντικό", τόσο περισσότερο κλίνουν προς την έννοια του χαφιέ. 
Ο χαφιές, αν τον ορίσουμε σε ένα "οργανικότερο" και πιό "αφηρημένο" πλαίσιο, δεν είναι απλά ένας εντεταλμένος διοικητικός υπάλληλος του αφεντικού σε μυστική αποστολή, αφού μπορεί κανείς να χαφιεδίζει εθελοντικά και εκ της "ιδεολογικής-ταξικής" θέσεώς του χωρίς να πάψει να έχει την προσωπική και κοινωνική του αυτονομία. 
Ταυτόχρονα ένας "καλός" χαφιές βρίσκεται μέσα στο στρατόπεδο των θυμάτων του ως ένας λίγο ως πολύ οικείος τους. 
Οπότε μπορεί κανείς να πεί πως είναι και ένας οιωνεί προδότης παρ'όλο που από την αρχή είναι ορατός για τους ευφυέστερους ή συνεπέστερους "λαϊκούς" ως παράγοντας του εχθρού. 
Ένας Εφιάλτης ή ένας Ιούδας που ταλαντεύεται κι όλας εντελώς "αγνά" μεταξύ των δυό του "ιδιοτήτων". 
Το προβληματικό με τον όρο "χαφιές" είναι πως συνδέεται κυρίως με την ιδιότητα του "πληροφοριοδότη", οπότε και αυτός ο όρος έχει πέρα από τον "πρωτογονισμό" του και μιαν μεταφορική ιδιότητα. 
Αν όμως κανείς κολλήσει τους δύο όρους έχει ένα καλό "λαϊκό" εννοιολογικό εργαλείο για κάθε σοσιαλδημοκρατία, χωρίς να περιορίζεται βέβαια στα "λαϊκά" εργαλεία αλλά και χωρίς να τα περιφρονεί, υπόπτως ή αφελώς. 
Θα μίλαγα λοιπόν για χαφιεδοπροδότη. 
Από την αρχή του πράγματος, τόσο του προσώπου όσο και γενικά της "ευρωαριστεράς". 
Μένει να δούμε ταξικά και ταξικο-ιστορικά, σε μιά πιό ψύχραιμη ματιά τι σημαίνουν όλα αυτά..






Ι.Τζανάκος





Σπύρος Μαρκέτος / Βουτυρομπεμπές ή βασανιστής; Μακντόναλντ ή Μουσσολινι;



Ο Σπύρος Μαρκέτος, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, γράφει στο info-war.gr αναλύοντας την πολιτική πορεία του Τσίπρα, την προσωπολατρεία που ανέπτυξε γι’ αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την προδοσία ενός ολόκληρου λαού. Ένα ευφυέστατο κείμενο που θα συζητηθεί…
Σεβασμό στην εξουσία
Κοινό χαρακτηριστικό των αυταρχικών καθεστώτων είναι ότι αρδεύουν το πολιτικό χιούμορ. Καθώς ο λαός ξέρει ότι δεν ξεκαβαλικεύουν εύκολα εκείνοι που τού κάθησαν στο σβέρκο, η δυσφορία και η αντίσταση παίρνουν δρόμους καλυμένους, ενώ η εξουσία και τα όργανά της, αποβάλλοντας ακαριαία τον παχυδερμισμό τους, καταδιώκουν κάθε ασεβή αναφορά στον ηγέτη ή την άρχουσα κλίκα.
Στη μνημονιακή Ελλάδα ανθεί ξανά η διακωμώδηση της εξουσίας με μορφές που συνηθίζονταν τότε που κυβερνούσαν οι συνταγματάρχες. Συχνά με νέα μέσα, λέγε με ίντερνετ. Και αν παλιότερα στο στόχαστρο βρίσκονταν ο Άδωνις και ο γέρων Παίσιος, ήδη βρίσκονται ο Τσίπρας και οι αυλικοί του.
Συχνά το χιούμορ δεν κρύβει την οργή. Ένα φωτομοντάζ που άγγιξε γυμνά νεύρα δείχνει μπροστά από ένα στρατόπεδο βασανισμένων εξόριστων στη Μακρόνησο τον Τσίπρα, με απλωμένα τα χέρια προς τα πάνω, σε πόζα κάτι μεταξύ Ανδρέα Παπανδρέου και παντοδύναμου Θεού.
Η λεζάντα τον χαρακτηρίζει ‘βουτυρομπεμπέ’· μετά τον χτεσινό βασανισμό των δεκαεφτάχρονων αναρχικών από την ΕΛΑΣ μπαίνουν και άλλες λεζάντες, λιγότερο ευγενικές.
1
Ο Πιτσιρίκος τονίζει το ηθικό έλλειμμα του πρώην πρωθυπουργού, το οποίο βεβαίως ορθά αποδίδει ως “κωλοπαιδισμό”, ενώ ο Αυγουστίνος Ζενάκος χρησιμοποιεί για την πρωθυπουργική μεταστροφή τον όρο «προδοσία», όχι ηθικολογικά, αλλά ως αντικειμενική στρατηγική αποτίμηση: “«προδοσία» με την έννοια της καταλυτικής εκείνης κίνησης που απολήγει στον εγκλωβισμό και στην εξουδετέρωση μιας δύναμης και που δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική παρά μόνο αν έρθει με φίλιο περίβλημα, αν είναι «από μέσα»”. Ο Γιώργος Δελαστίκ, εστιάζοντας στην κυνική και συστηματική ψευδολογία του Τσίπρα, τόν βαφτίζει Μαυρογιαλούρο της Αριστεράς. Της αριστεράς;
Δεν είναι αυτονόητο, παραμονές εκλογών να σωρεύονται πρωθυπουργικές ψυχαναλύσεις, δεν συνέβαινε πάντοτε έτσι. Οι λόγοι πολλοί, ας σταθώ μόνο σ’ έναν. Ο Τσίπρας και οι αυλικοί του, αφότου κυριάρχησαν στον Σύριζα, ακύρωσαν κάθε εσωκομματική δημοκρατία μεταβάλλοντάς τον σε εκλογικό όργανο, με βασική του αρμοδιότητα να εκτινάξει τους εκλεκτούς στα υπουργεία.

Η προσωπολατρεία, φυσιολογικό επακόλουθο τούτης της πολιτικής επιλογής, εδραιώθηκε νωρίς, δεν κρύφτηκε ποτέ, και τήν ανέχθηκαν ή στήριξαν σε βάθος χρόνου πολλοί σημερινοί διαφωνούντες. Όταν τελικά η αυλή Τσίπρα αποφάσισε τη μνημονιακή μετάλλαξη ανεξέλεγκτα από το κόμμα της, δεν έτυχε, πέτυχε. Φυσικά οι ιδεολογικές και πολιτικές μετατοπίσεις αποτύπωναν τις διφορούμενες επιθυμίες μιας πολυσυλλεκτικής κοινωνικής βάσης, αλλά η μεταστροφή δεν επιβλήθηκε απ’ έξω, ήταν επιλογή της ίδιας της ηγεσίας του Σύριζα. Που φέρει την ευθύνη της. Και τήν είχε από καιρό προετοιμάσει.
Μακντόναλντ και Λαβάλ
Δεν έχει τίποτε πρωτότυπο η μεταπήδηση του Τσίπρα και των βαρώνων του απο την αριστερά στην άλλη μεριά. Ο Ράμσεη Μακντόναλντ, επικεφαλής της ολιγόμηνης κυβέρνησης των Εργατικών το 1924, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της αριστεράς στη Βρετανία. Προλεταριακής προέλευσης, αρχικά μαρξιστής αλλά πάντοτε αβρός με τους Φιλελεύθερους, έθαψε τον μεταπολεμικό ριζοσπαστισμό των μαζών αποφεύγοντας να κάνει έστω και την παραμικρή μεταρρύθμιση. Φυσικά η λαϊκή υποστήριξη στην αριστερά καταρρακώθηκε, αλλά τα προβλήματα του καπιταλισμού δεν λύθηκαν.
Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ
Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ
Η καταλήστευση των εργαζόμενων που ακολούθησε την επάνοδο της Βρετανίας στο ευρώ εκείνης της εποχής (“κανόνας χρυσού”) έφερε την ιστορική Γενική Απεργία του 1926. Ο Μακντόναλντ, που παρέμενε επικεφαλής των Εργατικών, τήν πολέμησε σκληρά, και στη συνέχεια αγωνίστηκε να στρέψει τις ελπίδες των εργαζόμενων από τη μαζική κινητοποίηση στο κοινοβούλιο. Η απογοήτευση και η αποστράτευση που ακολούθησαν την προδοσία και την ήττα της Γενικής Απεργίας θυμίζουν την κατήφεια των εργαζόμενων μετά την καταστρατήγηση του ΟΧΙ από τον Σύριζα. Συνιστούσαν και τις δυο φορές τακτικούς στόχους των οπαδών της ταξικής συνεργασίας, όχι παράπλευρες απώλειες.
Το 1929 οι Εργατικοί ξαναπήραν την κυβέρνηση μ’ ένα ριζοσπαστικό μανιφέστο, αλλά και πάλι απέφυγαν να συγκρουστούν με το κεφάλαιο και φόρτωσαν στις πλάτες των εργαζομένων την αντιμετώπιση της Μεγάλης Κρίσης. Η ανεργία πολλαπλασιάστηκε και το επίπεδο ζωής κατέρρευσε. Το 1931 ο Μακντόναλντ συντάχθηκε ξανά με τους τραπεζίτες ενάντια στην κοινωνική βάση των Εργατικών. Όταν το κόμμα του αρνήθηκε να τόν ακολουθήσει τό διέσπασε και προκήρυξε νέες εκλογές, στις οποίες συνεργάστηκε με τα αστικά κόμματα. Χάρη στο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα κέρδισε 550 έδρες έναντι 46 των Εργατικών.
Την επόμενη τετραετία ο Μακντόναλντ κυβέρνησε επικεφαλής μιας συντηρητικής κυβέρνησης ‘εθνικής ενότητας’. Κηρύσσοντας την ταξική συνεργασία καταβαράθρωσε την αριστερά κι ενίσχυσε την άνοδο του φασισμού στην Αγγλία και το εξωτερικό. Σιγά σιγά οι Εργατικοί ανασυγκροτήθηκαν με βάση τα ανεξάρτητα ταξικά συνδικάτα –τέτοια που δυστυχώς εμείς δεν έχουμε πολλά σήμερα. Ο ίδιος φυσικά εγκαταλείφθηκε από τους προδομένους συντρόφους του και δεν έγινε ποτέ δεκτός από τους αστούς. Δεν άργησε να καταρρεύσει ψυχικά, διανοητικά και σωματικά.
Ο Μακντόναλντ συνέχισε να θεωρεί τον εαυτό του αριστερό μολονότι ο αντικομμουνισμός και ο μεταρυθμισμός του τόν οδήγησαν στους κόλπους της δεξιάς. Ο γάλλος Πιέρ Λαβάλ, πολύ πιο δύσοσμος τύπος, έμοιαζε με τον Τσίπρα, πέρα από το ότι και οι δυο πρόδωσαν την αριστερά που τούς έβαλε στην πολιτική και στη βουλή, στο ότι ήταν περίφημος ‘καταφερτζής’. Αστικών καταβολών, στον Μεσοπόλεμο πλούτισε χάρη στην εξαιρετική του επιδεξιότητα, για να χρησιμοποιήσουμε έναν ευπρεπή όρο, κι έστησε μια ιδιωτική αυτοκρατορία στα μέσα ενημέρωσης. Προσχωρώντας ανοιχτά στη δεξιά, έγινε υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός τη δεκαετία του 1930.
Στη διάρκεια του πολέμου με τη ναζιστική Γερμανία ο Λαβάλ επιχείρησε να φέρει τη Γαλλία στον Άξονα ενώ ήταν υπουργός, και μετά τη συνθηκολόγηση οι γερμανοί τόν έκαναν πρωθυπουργό στο καθεστώς του Βισύ. Οργάνωσε την εξόντωση των εβραίων και τη φασιστική πολιτοφυλακή· μετά την ήττα του Άξονα δραπέτευσε στη φρανκική Ισπανία, η οποία ωστόσο τόν παρέδωσε στον ντε Γκωλ. Δικάστηκε και τουφεκίστηκε το 1945. Μέχρι την τελευταία στιγμή προσπαθούσε ν’ αποτρέψει την εκτέλεσή του με κολακείες κι εκβιασμούς.
Ντε Μαν και Μουσσολίνι
Αντίθετα από τον Μακντόναλντ, τον Λαβάλ και τον Τσίπρα ο βέλγος Ανρύ ντε Μαν ήταν διανοούμενος. Από αστική οικογένεια κι εθισμένος στις αμφίβολες αρετές της πειθαρχίας, προσχώρησε μικρός στον επαναστατικό σοσιαλισμό. Προπολεμικά ανέλαβε υπεύθυνος της επιμόρφωσης των βέλγων σοσιαλιστών, ενώ στον Μεσοπόλεμο συνδέθηκε πρόσκαιρα με τους αναρχοσυνδικαλιστές Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου (IWW). Έγινε πανεπιστημιακός, δημοσίευσε λόγιες κριτικές του μαρξισμού, κι επεξεργάστηκε το Σχέδιο ντε Μαν, που υποσχόταν μια μεικτή οικονομία στηριγμένη στον οικονομικό σχεδιασμό και συζητήθηκε σ’ όλη την Ευρώπη.
DeMan_Henri_1930_15
Ανρί Ντε Μαν
Έχοντας αναδειχτεί επικεφαλής του βελγικού εργατικού κόμματος και κατόπιν οιονεί πρωθυπουργός της χώρας, ο ντε Μαν στήριξε την απόφαση του βασιλιά να τήν παραδώσει στους Ναζί. Συνέχιζε να ντύνει την πολιτική του με αριστερή φρασεολογία: «Για τις εργατικές τάξεις και για τον σοσιαλισμό, η κατάρρευση αυτού του ετοιμόρροπου κόσμου δεν είναι καταστροφή, αλλά λύτρωση». Έτσι δικαιολογώντας την υποταγή στον Χίτλερ προσπάθησε να παρασύρει τους εργαζόμενους σε μια ψευτοαριστερά ενταγμένη στη Νέα Τάξη. Μετά το τέλος του πολέμου καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία, αλλά είχε προλάβει να δραπετεύσει στην Ελβετία. Βυθίσμένος στην κατάθλιψη, αυτοκτόνησε το 1953.
Η ελπίδα της ιταλικής αριστεράς πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ονομαζόταν Μπενίτο Μουσσολίνι. Δεν ήταν καθόλου η καρικατούρα που πολλοί έχουν στο νου τους. Όσον αφορά τα προσωπικά χαρακτηριστικά, η διαφορά του από τον Τσίπρα ήταν πως ο Μουσσολίνι είχε διανοητική καλλιέργεια –ψυχικά ήταν άξεστος. Από πολιτική άποψη, δεν είχε λιγότερα εύσημα αριστεροσύνης από τον Τσίπρα. Στο φασιστικό εγχείρημα τόν ακολούθησαν αναρίθμητοι τέως αριστεροί, από αναρχοσυνδικαλιστές και μετριοπαθείς σοσιαλιστές μέχρι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες και δυσκοίλιοι διανοούμενοι, οι οποίοι πάντως δεν συγκρίνονταν με τους δοκησίσοφους που σήμερα φορτώνουνε τις στήλες της Αυγής. Η μεταπήδηση όλων αυτών από την αριστερά στην άκρα δεξιά, και πάλι αντίθετα από τους τσιπρικούς, δεν έγινε από απλή ευκαιριοθηρία αλλ’ απαντούσε σε ουσιαστικά πολιτικά προβλήματα, τα οποία επί χρόνια συζητούνταν αναλυτικά κι εμπεριστατωμένα.
Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν ο φασισμός, ο οποίος κατέληξε όπως ήταν φυσικό να καταλήξει. Ωστόσο πολλοί σοσιαλιστές δυσκολεύτηκαν για χρόνια να καταλάβουν ότι το κίνημα του παλιού συντρόφου τους αντιστρατευόταν τις δικές τους προσδοκίες. Παρόμοια η προδοσία της αριστεράς από την ηγεσία του Σύριζα προκαλεί ως σήμερα τη ‘γνωσιακή ασυμφωνία’ που είχε περιγράψει ο Φραντς Φανόν, δηλαδή το επώδυνο συναίσθημα που φέρνει μια σύγκρουση της χειροπιαστής εμπειρίας με τις βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις μας, το οποίο συχνά μάς οδηγεί σε άρνηση της πραγματικότητας. Εξορθολογικεύουμε, παραμερίζουμε, ή ακόμη και απορρίπτουμε τα εμπειρικά δεδομένα τα οποία συγκρούονται με τις έτοιμες ιδέες μας. Κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν τον Τσίπρα αριστερό ακόμη και αν μιλά και φέρεται σαν ακροδεξιός.
Δεξιός ή ακροδεξιός;
Ο Τσίπρας και το επιτελείο του προσχώρησαν στην ακροδεξιά από τότε που συμφώνησαν να προωθήσουν τη μνημονιακή πολιτική, η οποία μόνον ακροδεξιά μπορεί να χαρακτηριστεί για δυο βασικούς λόγους. Πρώτον, ότι επιδιώκει μια ακραία και αναντίστρεπτη μεταφορά πόρων και δύναμης από τους πολλούς στους πολύ λίγους. Και δεύτερον, ότι δεν παράγεται δημοκρατικά και ούτε μπορεί να πραγματοποιηθεί σε στοιχειωδώς δημοκρατικό πλαίσιο. Το τσαλαπάτημα του ΟΧΙ, ο αντισυνταγματικός τρόπος που ψηφίστηκε το Μνημόνιο Σύριζα, η εσπευσμένη προκήρυξη εκλογών χωρίς ουσιαστική δυνατότητα κυβερνητικής επιλογής, και ο ερχομός του ολλανδού γκαουλάιτερ δεν είναι παρά μόνον η αρχή. Η εφιαλτική καθημερινότητα σύντομα θα κάνει να τό αναγνωρίσουν και οι πλέον δύσπιστοι αυτό.
Επιπλέον η συμφιλίωση με τον αυταρχισμό του κεφαλαίου έχει βαθειές ρίζες στον Σύριζα. Για παράδειγμα, τo αν θα τιμωρηθούν ή όχι οι αστυνομικοί δράστες των νέων μαζικών βασανισμών θα δείξει αν ήταν πολιτική επιλογή ή απλή αβλεψία ότι οι ‘θα τούς ταράξουμε στη νομιμότητα’ είχαν αφήσει την αστυνομία του Δένδια να βασανίζει μια ολόκληρη νύχτα τους αναρχικούς στη ΓΑΔΑ. Για την ώρα, όλα δείχνουν πως η αυριανή κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας θα επιβάλει άλλη μια φορά την ατιμωρησία των πραιτωριανών. Φυσικά ο Σύριζα δεν έχει τάγματα εφόδου, αλλά είναι άραγε αυτό τόσο σημαντικό όταν στέλνει τα ΜΑΤ να κάνουν εφόδους στα μπαλκόνια;
Ο Σύριζα κυβερνά μια χώρα που καταστρέφεται, με μέσα ενημέρωσης που τρομοκρατούν και με μια αστυνομία που βασανίζει, για να μη μιλήσουμε για τους δολοφονικούς φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά οι ομοιότητές του με τις ψευτοαριστερές που είχαν φτιαχτεί στη χιτλερική Ευρώπη είναι δυστυχώς ακόμη βαθύτερες. Συνήθως παραγνωρίζεται ότι το πολιτικό σκηνικό στις χώρες που έλεγχε ο Άξονας δεν ήταν μονολιθικό. Συχνά είχε και αυτό την ‘αριστερά’ και τη ‘δεξιά’ του, οι οποίες βεβαίως δεν διακρίνονταν από ουσιαστικές πολιτικές διαφορές, αλλά από λεπτομέρειες σαν και αυτές που ξεχωρίζουν σήμερα την ομάδα Τσίπρα από τα παλιά μνημονιακά κόμματα. Τέτοιες ήταν μεταξύ άλλων η χρήση συμβολισμών και λεξιλογίων αριστερών καταβολών ή αριστερόστροφων, η συγκρότηση στους κόλπους των μπλοκ εξουσίας ‘μνημονικών κοινοτήτων’ με αναφορές στην αριστερά, μερικές φορές και η σύνδεση με λαϊκές οργανώσεις ή εργατικά συνδικάτα.
Μια άλλη ομοιότητα αφορά τις ολοκληρωτικού τύπου –αδόκιμη η λέξη, αλλ’ ας την χρησιμοποιήσουμε για να συνεννοηθούμε εδώ– στοχεύσεις της εξουσίας. Αυτό που επιχειρείται τώρα στην Ελλάδα είναι, πέρα από την απαλλοτρίωση και καθυποταγή των φτωχότερων, να στηθούν μια κοινωνία εχθρότητας με κεντρικό ρυθμιστικό στοιχείο και ιδεολογικό κύτταρο τον ανταγωνισμό, κι ένας νέου τύπου άνθρωπος προσαρμοσμένος στην καπιταλιστική δυστοπία, ένα άτομο ελάχιστου ψυχικού βάθους και χωρίς δεσμούς άλλους από εκείνους της αγοράς. Σε τελική ανάλυση, να φτιαχτούν σύγχρονοι σκλάβοι δίχως προσωπική συνείδηση ή πολιτικές αξιώσεις. Δεν μπορεί να είναι αριστερό ο,τιδήποτε βοηθά τέτοιες στοχεύσεις. Όπως τέθηκε με κλασική γραφή στο Unfollow, το ‘μνημόνιο’ δεν είναι απλώς κάποια μέτρα, αλλά ένα ολοκληρωτικό πρόγραμμα μετασχηματισμού της κοινωνίας. «Το ‘μνημόνιο’ είναι η μέθοδος υπαγωγής στην πολιτική αρχιτεκτονική της ΕΕ. Τίποτε δεν εξαιρείται από αυτό. Τίποτε δεν διαφεύγει. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Ρουβίκωνά του. Δεν υπάρχει επιστροφή. Όποιος το υποστηρίζει ψεύδεται, κι όποιος το πιστεύει απατάται».
Αυτό που ξεκίνησε ως Σύριζα, αν μείνει στα χέρια της ίδιας κλίκας και δεν διαλυθεί, μπορεί να καταλήξει σε κάτι λειτουργικά ανάλογο με το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι, αλλά της εποχής που ο φασισμός κυβερνούσε και χρειαζόταν οργανικούς διανοούμενους και γραφειοκράτες, όχι της σκληρής πρώτης περιόδου των μπράβων. Ο εσμός κυνικών, ανόητων ή συγχυσμένων που πλαισιώνει σήμερα τον Τσίπρα αξίζει να μάθει την ιστορία του ιταλικού φασισμού. Τότε ίσως ν’ αναλογιστεί ότι, αν σήμερα δεν αξίζει σεβασμό, μεθαύριο δεν θ’ αξίζει ούτε οίκτο.
Σαν τους ιταλούς φασίστες, έστησαν την επιχειρηματολογία τους πάνω σ’ εύηχες αλλά σαθρές διαζεύξεις –«άλλο το μνημόνιο, άλλη η δανειακή σύμβαση»- και, όταν η πραγματικότητα αποκάλυψε την κενότητά τους, ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο της υποταγής. Σήμερα ονειρεύονται να εκφράσουν τον κοινωνικά συντηρητικό χώρο που αποδεσμεύτηκε από τα παλιά μνημονιακά κόμματα, αλλά αν τελικά κατορθώσουν να νικήσουν την αριστερά, όπως επιχειρούν, θα γίνουν αμέσως οι ίδιοι τα επόμενα θύματα της συντήρησης, που δεν θα τούς χρειάζεται πλέον. Και θα έχουν στρώσει το δρόμο στην άλλη μερίδα της άκρας δεξιάς, εκείνη που προτιμά να μην κρύβεται και επίσης δεν έχει αξιώσεις πολιτισμικού φιλελευθερισμού. Θα είναι άξιος ο μισθός τους αν πράγματι καταφέρουν κάτι τέτοιο.

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..