Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Πρόσφυγες, ξανά..



Τα όρια της ζωής μας εκτείνονται και αυτά, όπως όλα που "εκτείνονται", σε μια διαρκή κίνηση μεταξύ της δουλειάς-δουλείας και της απομάκρυνσης από την ζωή την ίδια, μέσα σε διαμερίσματα ή σε μοναχικά σπίτια στην ψόφια επαρχία, και τότε εμφανίζεται η "απειλητική" παρουσία ενός νεκρού παιδιού, μιας μάνας, ενός νευρώδους νεαρού που εκτινάχθηκε από το πουθενά. 
Και είναι αυτό κάτι που βουβαίνει τους χυδαίους ώσπου αυτοί οι άνθρωποι πατήσουν στη γη και ζητήσουν, ό,τι ζητήσουν. 
Τότε θα σηκώσουν πάλι κεφάλι τα φίδια, θα θυμηθούν οι δειλοί "έλληνες" την ζωή τους που την είχαν ξεχασμένη τόσους αιώνες μέσα στην δυτική τους φενάκη, και τώρα η φενάκη τούς χτυπάει από παντού, από μέσα από έξω από κάτω από πάνω, από ανατολή και δύση σαν θεϊκή καταστροφή σαν τιμωρία για την λήθη, αυτούς τους "αθώους", αυτούς που σαν γυρολόγοι και ζήτουλες πουλάνε στην "ευρώπη" τις γενοκτονίες τις οποίες διέπραξαν όμοιοί τους, έτσι που'ναι τώρα, ενάντια στους προγόνους τους. 
Δεν έχουν ούτε το θράσος να μιλήσουν για το τι πιστεύουν, τι θέλουν, πως το θέλουν, κι όταν το αποκτάνε γέλιο προκαλούν με τις κραυγούλες τους τις λιπαρές. 
Ο Ουρμπάν είναι ο ηγέτης που θέλει η δειλή "ελλάδα" και είναι αυτός που θα πράξει αυτό που θα κάνει όλους αυτούς τους "έλληνες" θύματά του, ένα κρέας που θα επιτηρεί τους επιτηρούμενους, έναν "μελαχρινό" λευκό που θα μισεί τους "μαύρους" ως "μαύρος" για τους αληθινούς λευκούς. Η απόλυτη ξεφτίλα.
Κροάτες ουστάσα, χίτες, αποβράσματα της ιστορίας, δεξιά βοθρολύματα, καραμπελιάδες και τσίπρες, ρακκάδες καμμένους και αδώνιδες, ερείπια του έθνους αντάξια της εθνικής ιδέας που θέλει να είναι Ιδέα, μελαχρινά λευκά στρατεύματα της εξόντωσης, θανατεροί διανοούμενοι, κριτές δικαστές και απολογητές της εθνικής πορνείας, εθνικοί ιδεολόγοι της "ταυτότητας" και της πτώσης, μιάς πτώσης ως τον πάτο του βόθρου, μαζί με τον λαό, όταν έρθει η ώρα της κρίσεως. 
Και θα έρθει.. 







Ι.Τζανάκος


Ο διωγμός / Pier Paolo Pasolini




Πιερ Πάολο Παζολίνι - Βικιπαίδεια 




Γυρνούσα απο τη Βία Πορτουένσε. Άφησα
(με το μυαλό ξεκάθαρο, μέσα στην παραζάλη των άλλων
απο τη γιορτή, εχθρική για μένα πάντα, δίχως φώς,
 αρνούμαι ακόμη κι αυτό που μου μένει)

το αυτοκίνητο στον ήλιο, που τον εξουσίαζε το σούρουπο,
σ'ένα ξεφτισμένο πεζοδρόμιο, στη θλιβερή
αναμπουμπούλα μιάς περιφερειακής αρτηρίας.
Η ατμόσφαιρα γλυκιά, και κόσμος τεμπέλιαζε,
σαν μέσα σε μιά μουντή μιζέρια απο ανθρώπους
βαλμένους σαν τους φράχτες γύρω απο ένα μπάρ:
ήταν ένας άχρωμος τοίχος που χανόταν μπροστά
στην ανείπωτη θέα του ήλιου, χαλάσματα, θεμέλια..
Γύρω απο κείνα τα τραπέζια, ήσαν πρόσωπα
που το σούρουπο, ακόμη ζεστό, τά 'κανε να μοιάζουν
σχεδόν πνεύματα: μανάδες με το καταπιεσμένο τους πάθος
-θυγατέρες, με ρούχα που μέσα τους η καρδιά
κρατούσε σφιχτά την εύθυμη αστική φτώχεια
-γείτονες...Γενικά, όποιος μπορούσε
να επιτρέψει στον εαυτό του το έξοδο μιάς χαράς,
εκεί όπου ο μακρινός τους συνοικισμός
αναπαράγει τα μεγάλα κέντρα της πολιτείας.
Εγώ, έμπαινα μέσα σε κείνο το μπάρ, έτσι, στην τύχη,
για να πιώ κάτι, ρουφηγμένος απ'τον ήλιο,
χωρίς φόρα, μπουχτισμένος πόνο και γνώση.
Όμως-περπατώντας αντίθετα απ'το φώς, έπεσα,
με τον ήλιο να σκοτεινιάζει, πάνω σε παιδάκια και νεαρούς
που παίζανε, κατά μήκος του τοίχου, μέσα σε μιά
αφόρητη ζέστη: και κατέβαινε απο τις στέγες,
απο τους φράχτες, απ'τα φυτά τα σκεπασμένα σκόνη
ή τα καρβουνιασμένα, απ'τους ξερούς θάμνους,
απο τους απαλούς κυματισμούς της εξοχής
όπως σβήνουν προς τη θάλασσα, ένας άνεμος απειλητικός
κι ανάκατος, σκιά μουντή,
ανάσα αφύσικη, που γρήγορα ήταν
όπως είναι πάντα: μιά αύρα του δειλινού,
που για κείνα τα πνεύματα, χαμένα κάτω
στης ζωής την καρδιά, ήταν ανάλαφρη σημαία
που υποδήλωνε τα καλοκάιρια του θανάτου.
Αμέσως, ετούτοι οι ανυποψίαστοι νεαροί, σε παράταξη
σχεδόν ούρλιαζαν πως είναι αθώος όποιος είναι δυνατός.
έβαλαν μέσα στο τζούκ-μπόξ ένα κέρμα:
και μιά καινούργια μουσική έψαλε τη μοίρα τους.
Αυτή τη μοίρα άκουγα, μ'ένα πάθος
πού'φτανε μέχρι μιά φοβισμένη τρυφερότητα,
ανώνυμος μουσαφίρης μπροστά στήν πραγματοποίησή της..
Άκουγα τη ζωή απο τη δική μου επιβίωση.
Μα ήταν πάντοτε ακριβή, εκείνη η ζωή!
εκείνη η παντοτινή ζωή, χωρίς μίσος και χωρίς
αγάπη, χαμένη μέσα στο άπειρό της σχήμα!
Λαός, μπουρζουαζία, χυδαία εισβολή
του Δεκαπενταύγουστου, σάμπως να ήταν φοβισμένοι
μέσα στον ήλιο τους απο κάποια σκοτεινή έμμονη ιδέα,
χοντροκομμένη έκφραση του όχλου, κοσμάκης
χαμένος μέσα στον ακόμα χωριάτικό του συνοικισμό,
που επιζεί στις άκρες της τεράστιας μάχης:
και οι γίοι τους γελάνε, οι μικρότεροι παίζοντας,
οι πιό μεγάλοι ακούγοντας καθισμένοι στα ξερά χόρτα,
το τζούκ-μπόξ στο ύπαιθρο, δυνατοί, αθώοι,
και τόσο ζωντανοί που φαίνονταν ακόμη πιό ζωντανοί
μέσα στον σκοτεινό ανασασμό που λαχάνιαζε πάνω τους..
Βγαίνω απ'το μπάρ, εγώ, θλιμμένος μές τους χαρωπούς,
σάρκα ανάμεσα σ'εκείνα τα πνεύματα: και συμβαίνει
κάτι τρομερό...Μπά, μόνο ένα τρεμούλιασμα,
μιά αίσθηση, ένα τίποτα..Φαίνεται,
ήμουν ζαλισμένος από όλον εκείνο τον κυριακάτικο ήλιο..
Όπως, βγαίνοντας έξω, πάτησα το πόδι μου
πέρα απ'τον κύκλο πού κάνανε οι άνθρωποι φράχτες στο μπάρ,
όλα ήσαν πίσω μου. Ο κόσμος στα τραπέζια,
η νεολαία με τίς ανυποψίαστές της ομορφίες,
οι γιοί, τα κουταβάκια: τίποτε
δεν ήταν πιά μπροστά μου: και σαν ένα τραγούδι
για τη μοναξιά μου-σ'εκείνον τον ανάλαφρο άνεμο
πού'χε αρχίσει σαν μαγικός-
το τζούκ-μπόξ ύψωνε τη φωνή του μέχρι τον ουρανό.
Πίσω από την πλάτη μου: κι εγώ πήγαινα μπροστά,
γιατί; Για ποιόν αληθινό λόγο;
Μόνος, σαν ένα έμβρυο, όπως στις ιδανικές
πηγές μιάς ζωής ή μιάς σταδιοδρομίας..
Μόνος, σαν ένα σκυλί, ή καλύτερα, στεγνός
σαν το ξερό άχυρο, ή σαν φώς πού
κανέναν δεν φωτίζει. Όχι, δε μπορούσα
να κοιτάξω πίσω, τις χαμένες
φιγούρες της ύπαρξης: ήταν σίγουρο
πως θα'μεναν σκληρές και βουβές
να με βλέπουν να φεύγω. Αδύναμος, ακάλυπτος,
τις άφηνα πίσω μου, ακόμα ζωντανές,
ακόμα ζεστές, πεθαμένος, ακόμα αβέβαιος
αν είχα στ'αλήθεια φτάσει στο τέλος.
Όπως έδυε ο ήλιος χρωμάτιζε
μπροστά μου με λίγη σκόνη, χαμόσπιτα,
παρατημένους μαντρότοιχους: και έδινε σε μένα,
ξεγραμμένον απο το γένος των ανθρώπων
-που τρέκλιζα μόνος, καμπουριασμένος, μέσα
στούς ολόγλυκους αφρούς εκείνων των χωρίς όνομα τόπων,
γιορτινών, καλοκαιρινών-την αγωνία του λιντσαρίσματος:
ωστόσο ένα γέλιο...ένα πράο κωμικό φάντασμα
αγάπης..ένα κορμί ζωντανό με το θάρρος του...
μεγάλωνε μέσα μου, σαν άγαλμα μέσα σ'ένα άγαλμα.
-Κι έτσι ξανάπαιρνα τα πρώτα βήματα του ταξιδιού μου.
Θα μπορούσα να ψάξω για συμπόνια,
να παραδοθώ, εκείνη τη στιγμή: ν'απαρνηθώ τον εαυτό μου,
να ξαναπαρνηθώ, να καταφύγω σε μιάν Εκκλησιά, να τρέξω εκεί
όπου, εδώ και αιώνες, πετούν τα όπλα...
Ενώ, απο τύχη, μ'εκείνη τη ζωή πίσω μου,
ανακατεμένη με τις πένθιμες, τις μεγαλόπρεπες
αχτίνες του δειλινού, πάνω απο οικόπεδα και μάντρες,
λευτερώθηκα: δεν έχει δικαιώματα ο άνθρωπος.
Δεν έχει πραγματικότητα, το χωριό του, την κοιλάδα του..
Και ξανακούστηκαν οι "διαμαρτυρίες" μου, όπως πάντα
ξανακούγονται, χωρίς ανάγκη πιά, με πεισματάρικη αφέλεια,
ενός τέρατος λογικής και πάθους.
Ξανακούστηκαν λιγάκι παλαβές, μιά και απευθυνόντανε
σ'εκείνους
που ήσαν άσχετοι ή κακομοίρηδες, δε μπορούσαν να καταλάβουν
αθώα αντικείμενα του μίσους ενός αθώου.
Πώς μπόρεσαν τόσο να προδώσουν,
τους ποιμένες τους, την αγάπη και την τιμή;
Α, ίσως είναι η αγριότητα που προστατεύει το μαντρί.
Γιατί αυτό γνωρίζει πως δε μασάγανε τα λόγια τους:
δεν ήταν παρά μιά στοιχειώδη πράξη
και γι αυτό ενήλικη...Δεν έχει δικαιώματα η καρδια!
Και δε χρειαζόταν τίποτα, αλίμονο, για να παραμορφώσει
αυτό το σχήμα της κιόλας αβέβαιο στο βλέμμα τους,
ψυχές σίγουρες, ειρωνικές, ανυποψίαστες,
σαν τα παιδάκια κάτω απο τα καλοσυνάτα βλέμματα
των πατεράδων μπροστά στις παλιές τους σκληρότητες
στους κουτούς τους θυμούς..
Και στάθηκε εύκολο να βρεθούν οι συνένοχοι του μύθου:
ετούτοι οι "βασιλικώτεροι του βασιλέως", 
ετούτοι οι βασανιστές
οι κλεισμένοι στις Εργατικές κατοικίες, στους συνοικισμούς
με το κορμί τους θρεμμένο με φτωχές μακαρονάδες και πρόστυχα
λίπη, με το πουκάμισο με τη λίγδα στο κολάρο,
με τα παιδιά τους να ουρλιάζουν
στο βάθος μαύρων λαϊκών πολυκατοικιών που είναι σαν άσυλα,
οι αδύνατοι σβέρκοι κίτρινοι απο μπριγιαντίνη,
ή βασανισμένοι απο πρόωρες φαλάκρες,
η εθνική τους φόνισσα..
και καθολικοί! και φασίστες! για να μπορούν να πούν:
Κι εγώ είμαι εγώ, και για μένα η ζωή προορίζει
έναν ρόλο όχι ταπεινόν!
και οι δικές μου πράξεις καθαγιάζονται
απο τη συνείδηση μιάς ηρωϊκής υπηρεσίας!
Κι αν ανάμεσά τους, γιά να πιούν, βρισκόντουσαν,
μέσα στη ζεματιστή απειλητική πνοή,
άνθρωποι με αδερφικά αισθήματα,
δοσμένοι στον αγώνα, μαζί τους, για το γενικό καλό..
θα βρίσκαν τη δουλειά τελειωμένη:
έναν άνθρωπο που οι άνθρωποι περιφρονούν.
Και θα θεωρούσαν την παρουσία του χαμένη.
Δεν έχει δικαιώματα ο αγνός...Θα'χαν
κάθε λόγο, εκείνοι, να γυρίσουν βλοσυρό
και σχεδόν εχθρικό-προσβλημένο απ'την
επίμονη επιθυμία του-το βλέμμα σ'αυτόν που έχασε
το σκοτεινό του παιχνίδι με την γνώμη των πολλών.
Αυτος μπορεί, ω ναι, μέσα του, να ουρλιάζει, βουτηγμένος
στον τρόμο μιάς υποκρισίας
που είναι ο κανόνας του ταπεινού σύμπαντος:
όμως μπροστά στους άλλους γνωρίζει πως άλλος δρόμος
δεν υπάρχει παρά να αποδεχθεί το τέλος αυτού που τελείωσε
στην ταπείνωση, ή σε λίγη ποίηση..
Έτσι, ένας στρατός ήταν έτοιμος-ποιός για να ζήσει,
ποιός για να αποκτήσει ειρηνικά-
να ταξινομήσει αυτό τον άνθρωπο, εδώ και τώρα,
στην καρτέλα του κακού, όπου τώρα κείτεται.
Αχ, μάζα άγρια, που αυτός τόσο αγαπάει,
γη νεκρή, που απ'αυτήν τόσο του αρέσει
η ζωή, ο γυμνός ιταλικός ήλιος!
Να'τος, που προσφέρεται με τη γλύκα του:
είναι ανέντιμο να του προτείνεις το χέρι..
Η νίκη μου, ή ήττα μου, η ηθική μου εντιμότητα!
Τώρα όλα είναι πίσω μου..Ήταν αρκετό ένα μαύρο
φύσημα του ανέμου πάνω απο τούτον τον
φαύλο και ατελείωτο ξεσηκωμό, χυδαίο και τραχύ
σ'ένα δειλινό του Δεκαπενταύγουστου,
για να μπορέσω, τελειώνοντας, να γυρίσω στην αλήθεια.
Μάτια, γυρίστε μάτια! Ξαναγνωρίζω
αυτό που γνώρισα: τον ήλιο και τη μοναξιά.
Αισθήσεις, γυρίστε αισθήσεις, η θέση
της ζωής είναι καινούργια, φρικιαστικά γυμνή,
Ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο, βάζω μπρός,
τρέχω: η βραδιά καίει, βρομάει,
μια κλινική με πράσινα πορτόφυλλα, το κενό
ενός χαντακιού, με σωλήνες για τα νερά,
η Παροκιέτα μόνη ενάντια στη φωτιά,
ο Τρούλος, ένα σκουπίδι με ομοιόμορφες προσόψεις,
χρώμα περιττώματος, ένας ποταμός
απο αυτοκίνητα που επιστρέφουν απο θολούς αφρούς,
η Ρώμη αλειμμένη σαν λάσπη πάνω
στην αναψοκοκκινισμένη λεπίδα τ'ουρανού, παιδιά
με τα λουλούδια, όλο το καλοκαίρι στην άθλια φανέλα,
αχ ντροπή και λαμπρότητα, ντροπή και λαμπρότητα!
Χίλια σύννεφα ειρήνης στεφανώνουν τον ουρανό,
αγάπη, ποτέ δε θα πάψεις να'σαι αγάπη...

(Μετάφραση Α.Ριζιώτης)  


Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Ο ασθενικός επαναστατικός δρόμος του "δυτικού" προλεταριάτου / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (12)




Αν παρατηρήσουμε την ιστορία του εργατικού κινήματος στις "δυτικές" αστικές κοινωνίες θα διαπιστώσουμε βέβαια το προφανές πως υπήρξε βαθιά ήττα του όσον αφορά τον κεντρικό αντικειμενικό τακτικο-στρατηγικό σκοπό του που δεν ήταν άλλος από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας (δημοκρατίας) του προλεταριάτου.
Αυτό το "προφανές" ωστόσο το οποίο έχει γίνει αντικείμενο εξαντλητικής ιστοριογραφικής, πολιτικής, ιδεολογικής, φιλοσοφικής, ακόμα και ψυχαναλυτικής ανάλυσης καλύπτεται συνήθως από την μεταγενέστερη ομίχλη που κατασκεύασαν με τα ασθενικά χεράκια τους οι "καλοήθεις" ή "κακοήθεις" συνοδοιπόροι της όποιας κίνησης του "δυτικού" προλεταριάτου προς αυτό τον (κεντρικό) σκοπό. 
Τι θέλω να πω:
Θέλω να πω πως αυτή η ελλειπτική και ασθενική τελικά κίνηση της "δυτικής" εργατικής τάξης προς την δημιουργία της δικτατορίας-δημοκρατίας της παρουσιάστηκε και παρουσιάζεται μόνον στον βαθμό που ελάμβανε μίαν όντως υπαρκτή (αλλά όχι ουσιακά μοναδική) μορφή ως μη καθορισμένη αντίθεση προς την κυριαρχία του κεφαλαίου και του (ιμπεριαλιστικού) εθνοκράτους του. 
Το "δυτικό" προλεταριακό επαναστατικό κίνημα ήταν (και είναι) κυρίως αντι-καπιταλιστικό και όχι καθορισμένα-οργανωμένα κομμουνιστικό/αντικαπιταλιστικό.  
Η κορυφαία επαναστατική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου μετά την παρισινή κομμούνα, η σπαρτακιστική επανάσταση στην Γερμανία, είχε την μορφή και το περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής και αντι-(αστικο)κρατικής εξέγερσης χωρίς ποτέ να μπορέσει να αποκτήσει εδραιωμένα εξουσιαστικά-χωρικά/χρονικά χαρακτηριστικά διαρκείας. 
Η πιό τίμια και ηρωϊκή μορφή του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, δεν μπόρεσε ποτέ να "κατανοήσει" την έννοια της νέας ταξικής προλεταριακής κυριαρχίας ακριβώς γιατί το ίδιο το κίνημα ήταν προσκολλημένο στην πολεμική διαλεκτική του με το αστικό κράτος ως αφηρημένο αστικό κράτος ή στην πολεμική διαλεκτική του με την (δεξιά ή "αριστερή"-κεντριστική) σοσιαλδημοκρατία ως μορφής διείσδυσης αυτού του (αφηρημένου) αστικού κράτους μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη.
Αυτή η προσκόλληση δεν ήταν ένα απλό "λάθος" το οποίο θα μπορούσε να "διορθωθεί" λενινιστικά, εφόσον τελικά και μετά την "λενινιστικοποίηση" των κομμουνιστικών κομμάτων (που μάλλον ταυτίστηκε με την "τριτοδιεθνοποίησή" τους και την "σταλινοποίησή" τους) το μόνο που τελικά παρήχθη ήταν ένα άλλο "λενινιστικο-ειδές" είδος αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία με την σειρά της κατόρθωσε να ενώσει σε μια παράδοξη μορφή τόσο τα τυπικά ελαττώματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας όσο και τα όποια ελαττώματα της μετα-λενινιστικής "φρουράς". 
Και όταν μιλάμε για μετα-λενινιστική "φρουρά" δεν μιλάμε μόνον για τους "σταλινικούς" αλλά και για όλη την "αριστερή αντιπολίτευση" στον Στάλιν, του Τρότσκι συμπεριλαμβανομένου, η οποία μεταλαμπάδευσε στην δυτική Ευρώπη ένα είδος "λενινισμού" με περιορισμό μάλλον σε τεχνικά και μπλανκιστικά στοιχεία, πέραν των γνωστών άλλων πολιτικών και ιδεολογικών "ελαττωμάτων" της που ήταν κάπως κοινά με τα ελαττώματα των ήδη αποτυχημένων πολιτικά Ευρωπαίων "αριστερών κομμουνιστών".
Το ζήτημα δεν είναι βέβαια να ψάξουμε πίσω από αυτό τον ιδεολογικό και πολιτικό λαβύρινθο ένα εμποδισμένο πραγματικό "λενινισμό", ούτε (το ζήτημα είναι) να κατηγορήσουμε, με τον ιερατικό και ιδεοληπτικό τρόπο των επιγόνων του πρωτο-αριστερισμού, τον όποιο "λενινισμό" (πραγματικό, μεταλλαγμένο, "σταλινικό" ή "τροτσκιστικό") ως τον υπεύθυνο για την γραφειοκρατικοποίηση και μετέπειτα την "εθνο-ευρω-κομμουνιστικοποίηση" των ίδιων των "λενινιστικοποιημένων" κομμουνιστικών κομμάτων.
Υπάρχει μια αντιδραστική τομή στην ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική ιστορία, και συνεπαγόμενα στην ιστορική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου, η οποία δεν εξηγείται με πολιτικο-ιστοριογραφικά και ιδεολογικά δοκίμια όσο εμβριθή και αν είναι αυτά.
Δι΄εμέ τον ταπεινό η αντιδραστική ιστορική τομή στην "δύση" έχει βάθη στην ίδια την ιστορία της πριν ακόμα εμφανιστεί ο καπιταλισμός, αλλά αν θέλουμε να μην "ξεφύγουμε" τόσο (και δικαίως θα το ζήταγαν αυτό όλοι) στην γενεαλογία της "δύσης" (άρα και σε μη μαρξιστικές αναλύσεις, αμφιβόλου ευρετικής αξίας, αν και ενορατικά ορθές -πάλι δι΄εμέ), αν θέλουμε λοιπόν να περιοριστούμε στο σφιχτό ιστορικο-χρονικό πλαίσιο που επιτάσσει η κομμουνιστική ματιά, θα έπρεπε να ιδρώσουμε αρκετά όλοι, κομμουνιστές, αναρχοκομμουνιστές, λενινιστές και αντι-λενινιστές, για να δούμε τι πήγε και τι πάει στραβά με τον "αναπτυγμένο" (προλεταριακό) κόσμο του "δυτικού" ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού όσον αφορά την ανάπτυξη και την εδραίωση ενός συγκεκριμένου εξουσιαστικού κυριαρχικού προλεταριακού δρόμου για την συντριβή του αστικού κράτους, της αστικής ιδεολογίας, του δυτικού ιμπεριαλισμού, της "δυτικής δημοκρατίας" από την ίδια την "δυτική" εργατική τάξη.




Ι.Τζανάκος

Σχεδίασμα για τις αναθεωρητικές "μαρξολογίες" / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (11)




Υπάρχει στην αναθεωρητική ("μαρξολογική") πολιτική θεωρία μιά (ήδη παλαιά) "νεωτερική" ερμηνεία για το πολιτικό φαινόμενο στην ώριμη "αστική κοινωνία" (συνήθως των δυτικών αστικών κοινωνιών) η οποία στηρίζεται στην υπόθεση πως υπάρχει ένας σημαντικός καθορισμός τής αστικής πολιτικής πρακτικής (και ειδικά των δομών τής αστικής πολιτικής δύναμης και της άσκησής της) από "βαθύτερες" ("νέες") αστικές δομές εξουσιαστικής, (αλλά όχι τυπικο-κυριαρχικής και παραδοσιο-κυριαρχικής-"πατριαρχικής": στις "πειθαρχικές κοινωνίες"-αστικές και προ-αστικές ή πρωτο-αστικές), υπαγωγής-ενσωμάτωσης των εργαζομένων στο κεφάλαιο που συστοιχούν εν παραλληλία και αλληλοσυσχέτιση με  τις "ολοκληρωμένες" πλέον δομές του κεφαλαίου.
Δεν ισχυρίζομαι πως όλες αυτές οι αντιλήψεις και αναλύσεις περί του νεώτερου-ύστερου (αστικού) πολιτικού φαινομένου, και εν συνεχεία περί τού υλικού ("ολοκληρωμένο" κεφάλαιο) και υλικο-θεσμικού ("ουσιαστική-πραγματική" υπαγωγή της εργασίας ή ημι-εργασίας σε αυτό) υποβάθρου του, είναι για πέταμα.
Ισχυρίζομαι πως είναι στηριγμένες, παρά την μερική ορθότητά τους, σε μια ιστορική αντιδραστική τομή που περιέχει την αντίστοιχη ιδεολογική και πολιτική τομή ως εκτεινόμενη και σε αυτούς που υπερασπίζονται ή θεραπεύουν τις αντίστοιχες θεωρίες περί της "νέας" δομής που προαναφέραμε, ακόμα και ως αριστεροί αναλύτες και θεωρητικοί. 
Θα φτιάξω πρώτα για σας ένα πολεμικό σχεδίασμα του αναθεωρητισμού σε ιδεολογικό επίπεδο και στην επόμενη δημοσίευση θα αναφερθώ αναλυτικότερα σε αυτή την αντιδραστική ιστορική τομή.

Για να είμαι σύντομος στην αρχική "πολεμική" ιεράρχηση: σε αυτές -τις νομιμοποιητικές για τον αστισμό- κριτικές αναλύσεις συμμετέχουν:
α) Οι νεο-αριστεριστές οι οποίοι συνεχίζουν τόσο την "κλασική" κριτική των αστικών θεσμών εκ μέρους του ιστορικού αριστερισμού ("αριστεροί" και "συμβουλιακοί" κομμουνιστές) όσο και την πρότερη, αν και αφελέστερη, αναρχική κριτική σε αυτούς, χρησιμοποιώντας ωστόσο ποικίλα νεώτερα και μερικές φορές "αλληλοσυγκρουόμενα" θεωρητικά μέσα (από τον Φουκώ, τον Ντελέζ, τον Γκυ Ντεμπόρ και άλλους).
β) Οι "δεξιοί" και "αριστεροί" ευρωκομμουνιστές οι οποίοι χρησιμοποιούν την δημιουργικά μαρξιστική (εν μέρει ορθή και εν μέρει λανθασμένη) θεώρηση του Γκράμσι για την ηγεμονία και την κρίση ηγεμονίας (ενώνοντας και "αριστερίστικες" αναλύσεις και εργαλεία με λειτουργιστικές και δομιστικές μεθοδολογίες) με σκοπό να υπερτονίσουν (με ταξική μικροαστική και διανοουμενίστικη μονομέρεια) την έννοια τής "συναινετικής δομής" υπακοής στο κεφάλαιο και την αστικοκρατική και εθνοκρατική εξουσία.
Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν καταπολεμούνται όλες αυτές οι θεωρήσεις εν τη ενότητά τους να μην παραβλέπεται η περιπλοκότητά τους και οι ιδιαίτερες δυνάμεις και δυναμικές που αναπτύσσουν όσον αφορά την μερική αντανάκλαση της κοινωνικο-ταξικής και παραγωγικής κατάστασης εντός του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, ειδικά στην "δύση". 
Από την άλλη πρέπει να αποκαλυφθεί, ψύχραιμα και κριτικο-επαναστατικά, ο ταξικοπροδοτικός ρεβιζιονιστικός τους ρόλος, η μικροαστική μονομέρειά τους, που εμφαίνεται, παρουσιάζεται, αποκαλύπτεται κυρίως στα εξής σημεία:
α) Παραποίηση της έννοιας της δικτατορίας του προλεταριάτου, αγνόηση της αναγκαιότητας του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου, όταν μάλιστα είναι αναγκαίος και ως ένοπλος.
β) Δυτικοκεντρισμός και σοσιαλ-ιμπεριαλιστική παραποίηση του μαρξισμού (με χρησιμοποίηση και αναπόφευκτων ιστορικά περιορισμένων ευρωκεντρικών αντιλήψεων του ίδιου του Μάρξ και του Έγκελς, ακόμα και του Λένιν)
γ) "Κριτική" ενσωμάτωση στην κοινωνική και ταξική αλλοτρίωση της "δυτικής" βιομηχανικής και υπαλληλικής εργατικής τάξης, ως έχει (και όχι μόνον όταν την δούμε ως "εργατική αριστοκρατία"), παρά το "αριστερό" πρόσημο της κριτικής αυτής.



Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ο κόσμος αλλού..


Θα έλθει η στιγμή που θα αναρωτηθεί ο λαός ποιός κατασίγασε το ηφαίστειο που έβραζε μέσα του και τότε θα κριθούν οι ζωντανοί από τους ζωντανούς, και τότε θα κριθεί η ιστορική συνείδηση όλων αυτών που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν το παρελθόν των Ονομάτων που φέρουν πάνω τους σαν παράσημα αγώνων, τους οποίους αγώνες έκαναν άλλοι που ήξεραν να τα τιμούν πέραν των περιορισμών και των αντινομιών τους.
Και τότε θα είναι η στιγμή που ιερά σύμβολα και λέξεις, ιδέες και αξίες θα σχιστούν για να αναδυθούν με τον τρόπο που θα θελήσει ο λαός και όχι με τον ιερογλυφικό τρόπο των "απελευθερωτικών" ηγεσιών, και όχι με τον ειδωλικό τρόπο των αποτυχημένων, των δειλών, των ειρηνιστών της φυγής, των προδοτών του λαού και του κινήματος.
Αλλά θα είναι αργά για μας, κι ας κάναμε ό,τι πέρναγε από το χέρι μας να κρατήσουμε τα πράγματα στο πραγματικό τους όνομα, τα ονόματα στην αληθινή , την ιστορική τους ουσία.
Αλλά θα είναι αργά για μας, αυτή η ήττα δεν είναι μια "συνηθισμένη" ήττα, κι ας μην είναι ολονών, κι ας κάνουν μερικοί πως δεν καταλαβαίνουν αναλωνόμενοι στις μεταξύ τους ψευδοαντιθέσεις, κι ας παίζουν μερικοί -ίσως οι περισσότεροι- το γνωστό θέατρο, το θέατρο του κάποτε κομμουνισμού, του κάποτε αναρχισμού, του κάποτε καταστασιασμού, του κάποτε αντάρτικου.
Αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη ήττα.
Ηττήθηκαν και αυτοί που νομίζουν πως δεν ηττήθηκαν αλλά πως "επιβεβαιώθηκαν". 
Θα το δούνε με τον καιρό..
Ο πραγματικός κόσμος είναι αλλού. 
Ακόμα..



Ι.Τζανάκος

Η λαϊκή προεργασία για την λαϊκή δικτατορία-δημοκρατία: Πιθανότητες / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (10)



Η προεργασία για την πραγμάτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού λαμβάνει διάφορες μορφές, κρισιμότερη των οποίων είναι το κομμουνιστικό κόμμα. 
Αυτό δεν σημαίνει ντε και καλά πως το κομμουνιστικό κόμμα πραγματώνει -έπειτα από την προεργασία- από μόνο του την δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία είναι μια μαζική ιστορική κίνηση, αλλά από την άλλη δεν σημαίνει επίσης πως συμμετέχει στην πραγμάτωσή της ως ένας απλά επιβοηθητικός ή εξωτερικός "συντονιστικός" συντελεστής.
Αυτά όλα έχουν λυθεί από τους "κλασικούς" (Λένιν, Στάλιν, Μάο) μετά τον Μάρξ και δεν απηχούν τις όποιες υποκειμενικές τους συνεισφορές ή αντιλήψεις αλλά την δομή του επαναστατικού προλεταριακού-λαϊκού υποκειμένου ως ενεργητικής αντανάκλασης του ταξικού ανταγωνισμού από την σκοπιά του προλεταριάτου και των ακτημόνων ή μικροκτημόνων εργαζόμενων κατά την φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Υπάρχει ωστόσο "παράλληλα" και εν τω βάθει της ("κομματικής") ιστορικής διεργασίας ανάδυσης τής προλεταριακής-λαϊκής πάλης στην κατεύθυνση του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου (όπως εννοείται ως λαϊκός πόλεμος και μετά την "κατάκτηση" της εξουσίας) η κίνηση των ίδιων των εργαζόμενων (και άνεργων!) λαϊκών μαζών (μόνων τους) προς τον κεντρικό αντικειμενικό τακτικο-στρατηγικό σκοπό της δικτατορίας-δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών (με κοινωνικο-ιστορικό επίκεντρο την εργατική τάξη).
Αν κάνουμε την υπόθεση πως δεν υπάρχει λ.χ "πραγματικό" κομμουνιστικό κόμμα πάλι θα δούμε πως αναδύεται από μόνη της η ίδια η λαϊκή κίνηση προς την δικτατορία του προλεταριάτου και τον παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο.
Υπάρχει εξάλλου το παράδειγμα που αναλύει ο Λένιν στις "Θέσεις του Απρίλη" και με αρνητικό πρόσημο όσον αφορά την ορθότητα της κατεύθυνσης των ίδιων των μαζών (αν και ο Λένιν επίσης, δεν βλέπει μόνο το αρνητικό πρόσημο, αφού αναγνωρίζει πως οι μάζες από μόνες τους πραγματώνουν την λαϊκή δικτατορία-δημοκρατία αν και τελικά παραχωρούν (εθελοντικά) την εξουσία στην "προοδευτική" αστική τάξη. Ανήκουν τότε σε άλλα κόμματα, μη προλεταριακά, πέραν των μπολσεβίκων.
Το αρνητικό πρόσημο εμφαίνεται στην πράξη εθελοντικής παραχώρησης αλλά από την άλλη προϋπάρχει το θετικό πρόσημο της ίδιας της έστω λειψής πραγμάτωσης της λαϊκής εξουσίας).  
Το ζήτημα είναι πως τα υπάρχοντα παραδείγματα παρουσιάζονται και εμφαίνονται σε ένα ιστορικό "έδαφος" το οποίο είναι "στιγματισμένο" από τα θέματα της "αστικής ολοκλήρωσης", αν και είναι απαραίτητο βέβαια να μην ξεχνάμε πως και εκεί υπάρχει παρ΄όλα αυτά τα "αστικά" πράγματα ένα πλέγμα ιστορικών και κοινωνικο-ταξικών καταστάσεων που αφορούν ήδη τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό.
Με βάση τις ιστορικές σχετικοποιήσεις που αναφέραμε μπορούμε ωστόσο να αναζητήσουμε τον μαζικό λαϊκό συντελεστή ως ξεχωριστό και αυτοδύναμο μέσα βέβαια στην ελλειπτικότητα και την αντινομικότητά του, όπως πάντα, τότε και τώρα.
Δεν υπάρχει κομμουνιστική πολιτική χωρίς την κομματική κομμουνιστική προεργασία της δικτατορίας του προλεταριάτου, της δικτατορίας-δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών, αλλά επίσης δεν υπάρχει κομμουνιστική πολιτική χωρίς ιχνογράφηση και ανάδειξη της σημασίας (και των δημιουργικών ηφαιστειακών πτυχών και των περιορισμών) του λαϊκού συντελεστή της κίνησης προς αυτήν την δικτατορία-δημοκρατία.




Ι.Τζανάκος 

Μετα-φυσικά ερωτήματα..



Οι δεξιοί και οι θρησκευόμενοι λένε:
"Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;"

Οι αναρχικοί και οι βιταλιστές αριστεριστές λένε:
"Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;"

Οι κομμουνιστές λένε:
"Υπάρχει ζωή πριν την δικτατορία του προλεταριάτου;"



Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Δικτατορία-Δημοκρατία των εργαζόμενων μαζών / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (6)



Η ιστορικά αναγκαία διέλευση του εργαζόμενου λαού κατά την πορεία του προς την αταξική κοινωνία (κομμουνισμό) από την ιστορική στιγμή της λαϊκής δικτατορίας-δημοκρατίας (δικτατορίας του προλεταριάτου) δεν έχει μόνον αρνητικό/καταστροφικό (ταξικό) χαρακτήρα.
Ο εργαζόμενος λαός θα συντρίψει το αστικό εθνικό κράτος "του" και όλα τα αστικά εθνικά κράτη που θα σπεύσουν να βοηθήσουν το "δικό" του, θα συντρίψει την αντίσταση των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής (ειδικά των μεγαλο-ιδιοκτητών, χωρίς να αποκλείεται η συντριβή των αντιδραστικών μεσαίων και μικρών ιδιοκτητών), θα συντρίψει τους τραπεζίτες, τους μεγαλοδιευθυντές του δημοσίου και των ιδιωτικών επιχειρήσεων, τους μαυραγορίτες και τους τοκογλύφους, τους νταβατζήδες και όλην την ανώτερη ιεραρχία του εγκληματικού λουμπεναριού, τους στρατοκράτες που θα στρέψουν τις κάνες τους ενάντια στους εργαζόμενους, τους πολιτικούς μεγαλοπαράγοντες και "φεουδάρχες" της αστικής πολιτικής, τους μυστικούς πράκτορες -ντόπιους και ξένους, την αστυνομία, τα παρακρατικά ακροδεξιά τάγματα θανάτου.
Αυτή θα είναι η καταστροφική πτυχή της δικτατορίας του η οποία θα είναι και το πλαίσιο, η αγκαλιά για την ανάπτυξη της άμεσης αναντιπροσώπευτης και αντιπροσωπευτικής του δημοκρατίας. 
Ο χρόνος, η διάρκεια είναι άγνωστη όσον αφορά την ολοκλήρωση αυτού του δημιουργικά καταστροφικού έργου των ένοπλων μαζών και της πρωτοπορίας τους, και δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό δεδομένο που να εγγυάται πως μετά την συντριβή του ταξικού-πολιτικού και ταξικού-κοινωνικού εχθρού θα αρχίσει η λεγόμενη διεργασία "απονέκρωσης του κράτους" σε όλο της το ιστορικό βάθος και την έκταση. 
Αντίθετα η λαϊκή εξουσία μπορεί να προβεί αναγκαστικά σε όξυνση των αναγκαστικών και βίαιων πράξεών της όσον αφορά την αντιμετώπιση τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού (ιμπεριαλιστικού) ταξικού εχθρού.
Η θετική, δημιουργική πτυχή της λαϊκής δικτατορίας-δημοκρατίας θα έχει να κάνει με την εξαναγκαστική και "αυταρχική" μεταμόρφωση εκείνων των διαστάσεων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής που ακόμα θα έχουν τα ίχνη και τις επιρροές της αστικής οργάνωσης. 
Είναι λάθος να υπερτονίζουμε και (αντίθετα) να υποτιμούμε την σημασία της "εσωτερικής" (στον χώρο-χώρα της εξουσίας της) εργατικής δημοκρατίας σε σχέση με τον δικτατορικό-"αυταρχικό" της χαρακτήρα. 
Η πιθανή μη κατασταλτική μορφή και το πιθανό μη κατασταλτικό περιεχόμενο της εργατοδικτατορικής/εργατοδημοκρατικής εξουσίας (στον εσωτερικό χώρο άσκησής της αφού έχουν συντριβεί οι ταξικοί εχθροί) δεν είναι η μοναδική εννοιολογική/νοηματική και πρακτική μορφή και το μοναδικό εννοιολογικό/νοηματικό και πρακτικό περιεχόμενο της αρνητικο-θετικής της πράξης:
Η ύπαρξη μη κατασταλτικών ενεργειών (σε αυτή την "διάσταση" της λαϊκής εξουσίας) δεν σημαίνει την ανυπαρξία επιβολής. Δηλαδή:
Πράξεων προλεταριακής επιβολής μέσα στον χώρο, την χώρα, που ασκείται η εργατική λαϊκή εξουσία.
Η θετική "μη-κατασταλτική" πράξη της εργατικής δημοκρατίας-δικτατορίας, αυτή δηλαδή η πράξη που δεν αφορά την καταστολή των εσωτερικών και εξωτερικών ταξικών εχθρών της επανάστασης δεν είναι αναγκαία μη "αυταρχική", ειδικά όταν σε αυτήν συμμετέχουν οι εργατικές και λαϊκές μάζες. Αυτή την ιδεολογική και πολιτική στεγανοποίηση (από τον "εσωτερικό" -στην χώρα- ταξικό αυταρχισμό, μετά την συντριβή του ταξικού εχθρού) την κάνουν μόνον μασκαράδες του υποτιθέμενου μαρξισμού ή της υποτιθέμενης αναρχίας. 
Η "θετική" πράξη/πρακτική των εργατικών και λαϊκών μαζών στην διάρκεια του σοσιαλιστικού ελέγχου και της σοσιαλιστικής διαμόρφωσης της υλικής και πνευματικής παραγωγής μπορεί να είναι και μη κατασταλτική (μία πτυχή είναι αυτή, γιατί μπορεί να είναι και κατασταλτική) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι (ως μη κατασταλτική, όταν είναι μη κατασταλτική) μόνον μη αυταρχική. 
(Βέβαια αυτό δεν σημαίνει επίσης πως είναι μόνον αυταρχική). 



Ι.Τζανάκος
πήρα μπρός και δεν σταματάω..

Καθοριστικές αρχές / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (5)



Η επανάκαμψη και η (διαρκής) επιστροφή μας στην κομμουνιστική "ιδέα" δεν έχει να κάνει με την αυτάρκεια ή πληρότητα αυτής της ιδέας ή το "τέλειο" πρόγραμμα του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά με ένα άλλο σαφέστερο πράγμα:
Δεν υπάρχει άλλη μορφή σκέψης και δράσης που να αντανακλά:  
1) όχι μόνον την αντικειμενική κατάσταση των υποτελών (λαϊκών) (μισθωτών και μικροαστικών) τάξεων στον καπιταλισμό αλλά:  2) επίσης την αναγκαστική ιστορικά πολιτική και πολιτικο-στρατιωτική διέλευσή τους από το "σημείο" της εργατικής-λαϊκής δικτατορίας προς την αταξική κοινωνία και:  3) τον κεντρικό και κοινωνικο-ιστορικά νομοτελειακό πρωτοποριακό ρόλο τής εργατικής τάξης για την καθοδήγηση αυτής της ιστορικής λαϊκής διέλευσης προς την αταξική κοινωνία. 

Άρα λοιπόν:
Ο κομμουνισμός δεν είναι μόνον η ιδέα της αταξικής κοινωνίας, η άρση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η ολική αλλά και ελεύθερη κοινωνικοποίηση των μέσων εργασίας και εν γένει των παραγωγικών διεργασιών, δεν είναι μόνον η καταπολέμηση και έπειτα η καταστροφή του μικρού και του μεγάλου κεφαλαίου, του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου, του ιμπεριαλιστικού και του μη-ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. 
Είναι καθοριστικά όλα αυτά. 
Χωρίς αυτά δεν έχουμε κομμουνισμό αλλά κάτι άλλο. 
Αλλά μόνον με αυτά έχουμε επίσης κάτι άλλο και όχι κομμουνισμό. 
Κομμουνισμό έχουμε όταν έχουμε όλα αυτά αλλά επίσης (και απόλυτα αναγκαία) και τα εξής:
α) Κεντρικό καθοδηγητικό ρόλο της εργατικής τάξης και της πρωτοπορίας της.
β) Επιδίωξη και πραγμάτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου, ήτοι της πληρέστερης και πλατύτερης ένοπλης δημοκρατίας του εργαζόμενου λαού, ως αναγκαστικού, αναγκαίου σημείου της μετάβασης στην αταξική κοινωνία ή στο πρώτο μεταβατικό στάδιό της το οποίο είναι αυτό που ονομάστηκε "σοσιαλισμός".
  


Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Η ένοπλη αντιπαράθεση / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (3)



Ένα κρίσιμο στοιχείο που διαχωρίζει την αληθινή εργατική-λαϊκή πολιτική δράση και κοσμοθεωρία από τις αστικές/μικροαστικές απομιμήσεις της ή τους αστικούς/μικροαστικούς εκφυλισμούς της είναι η άρρηκτη τακτική, τακτικο-στρατηγική και στρατηγική σχέση της με την ένοπλη επαναστατική βία.
Κάθε ένοπλη επαναστατική βία δεν είναι πάντα εργατική-λαϊκή (με την έννοια πως δεν είναι πάντα συνδεδεμένη με την συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και τις πρακτικές τής εργατικής τάξης και των φτωχών μικροαστών/αγροτών), αλλά δεν υπάρχει εργατική-λαϊκή πολιτική δράση και κοσμοθεωρία, (άρα και οργάνωση-κόμμα) που να μην έχει στο πολιτικό της (του) "σώμα" εγγεγραμμένη την απόλυτη ανάγκη της ένοπλης αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο και τα κράτη του, την ολιγαρχία και τα κράτη της, τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό και τα κράτη του, όταν αυτό είναι αναγκαίο.
Υπάρχει μια σειρά από Λόγους που κάνουν αναγκαία και αναπόφευκτη την ένοπλη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του αστισμού και του ιμπεριαλισμού και (το ίδιο αναγκαία και αναπόφευκτη) την προετοιμασία αυτής της αντιπαράθεσης από την σκοπιά και τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού.
Μπορεί κανείς να υποπέσει σε πολλά λάθη όσον αφορά την στιγμή εκκίνησης και την μορφή της προετοιμασίας του ένοπλου αγώνα, υπάρχει μεγάλο θέμα σε σχέση με αυτά τα δύο κρίσιμα στοιχεία που συν-συγκροτούν την ουσία της ιστορικής ανάγκης για χρησιμοποίηση λαϊκής βίας. 
Σήμερα λόγου χάριν, στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ακόμα καμμία συνθήκη και κανένας άμεσος Λόγος για να ξεκινήσει κανείς ένοπλο αγώνα. 
Το λέω αυτό με κάθε τιμή προς αυτούς που το επιχειρούν. 
Αυτό δεν σημαίνει πως τα πράγματα δεν μπορεί να αλλάξουν ραγδαία. 
Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο για ραγδαία φασιστικοποίηση των αστικών και ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, η πιθανότητα ξεσπάσματος ενός περιφερειακού ή παγκόσμιου πολέμου και άλλα που θα κάνουν την ένοπλη εξέγερση ένα άρρηκτο στοιχείο του λαϊκού κινήματος και της ίδιας της λαϊκής επιβίωσης. 
Τότε θα επανατεθούν στρατηγικά ζητήματα που σήμερα λιμνάζουν σε ένα μόνον θεωρητικό-θεωρησιακό επίπεδο και αυτό θα είναι αποτέλεσμα της πρακτικής του ίδιου του αστικού συστήματος και όχι των "εσωτερικών" αναδιφήσεων του κάθε ενός υπερεπαναστάτη ή "προβληματισμένου" μαλακοθανάση. 
Εδώ μόνον επισημαίνω για αυτό το μακρινό ή κοντινό "τότε" τα εξής:
1) Η ένοπλη λαϊκή εξέγερση και η ένοπλη αντιπαράθεση με το αστικό εθνικό κράτος και τους μηχανισμούς του ιμπεριαλισμού δεν θα είναι, υπό τις συνθήκες αυτές που "ζούμε" εδώ και δεκαετίες, ένα σύντομο χρονικό σημείο "λίγο πριν" την εγκαθίδρυση της λαϊκής δικτατορίας-δημοκρατίας (δικτατορίας του προλεταριάτου), αλλά ένα παρατεταμένο χρονικό σημείο, το οποίο θα αποκτάει το εργατικό-λαϊκό πολιτικο-πολεμικό περιεχόμενό του από την τακτική-στρατηγική του "λαϊκού πολέμου".
2) Θα υπάρχει, κατά την γνώμη μας, απόλυτη και διαρκής συνύφανση των "εσωτερικών" (εθνικών-τοπικών, "εμφυλιακών") ταξικών αντιπαραθέσεων με τις "εξωτερικές" (διεθνείς, περιφερειακές). 
Οπότε ας μην βιάζονται μερικοί (κκε/κνίτες, μαοϊκοί, αναρχικοί, αριστεριστές) από όλους τους χώρους, να προκαθορίσουν το σχήμα, την μορφή, το περιεχόμενο και την ειδική τροπή του ταξικού πολέμου, άρα και της ένοπλης μορφής του.





Ι.Τζανάκος 

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (2)




Οι κατηγοριακές διαιρέσεις-επανενοποιήσεις (άρα και οι επικαθορισμοί) του κεντρικού οντολογικού και νοητικού καθορισμού (με το όνομα:) "καπιταλισμός" που παρουσιάστηκαν στην εποχή του ιμπεριαλισμού (και της "ώριμης" αποικιοκρατίας) απέκτησαν τον εμβληματικό τους εκπρόσωπο στο θεωρητικό και θεωρητικο-πολιτικό πρόσωπο του Λένιν, ήτοι στην ειδική (και ευκρινέστατη, μη τυχαία) διατύπωση που πραγματοποίησε αυτός με την θεωρία του τού "ιμπεριαλισμού" (η οποία ήταν μία από τις πολλές που υπήρξανε πριν την δική του).
Από τότε μιλάμε για "ιμπεριαλιστικό" καπιταλισμό, "μονοπωλιακό-ιμπεριαλιστικό" καπιταλισμό, "μητροπολιτικό" και "περιφερειακό" καπιταλισμό κ.λπ και αν είμαστε συνεπέστεροι προς την μαρξιστική ορολογία "ιμπεριαλιστικό" "μονοπωλιακό" κεφάλαιο κ.λπ.
Ήδη η κατηγοριακή διαίρεση-επανενοποίηση και οι συνεπαγόμενοι επικαθορισμοί του κεντρικού νοητικού και οντολογικού καθορισμού "καπιταλισμός" (ή καλύτερα "κεφάλαιο") περιέχουν ένα είδος δυνητικής διάσπασής του, άρα θα μπορούσαμε να πούμε σε μια "παλαιοκομμουνιστική" γλώσσα περιέχουν πολλές "οπορτουνιστικές-ρεβιζιονιστικές" δυνατότητες παρέκκλισης από τον αρχικό θεωρητικό και θεωρητικο-πολιτικό στόχο του κομμουνισμού που είναι ο (επιδιωκόμενος να κατανοηθεί και να καταστραφεί) αστικός ταξικός πυρήνας, ήτοι ο καπιταλισμός εν γένει ή το κεφάλαιο εν γένει.
Υπάρχει μεγάλη ταλάντευση που παρουσιάζεται κατά καιρούς ανάμεσα σε κομμουνιστικές/αριστερές/αναρχικές αντιλήψεις-πρακτικές που προσομοιώνονται αρνητικά (κυρίως ή αποκλειστικά) προς τον κεντρικό πυρήνα και (το αντίθετο) σε άλλες αντιλήψεις-πρακτικές (κυρίως κομμουνιστικογενείς ή "εθνικιστικές") που προσομοιώνονται αρνητικά (περισσότερο) προς τον διαιρεμένο (κατηγοριακά) χαρακτήρα (αυτού) τού κεντρικού πυρήνα με την "πρόσθεση" των κατηγοριακών διαιρέσεων που αναφέραμε ("ιμπεριαλιστικός" καπιταλισμός κ.λπ) ή με πλήθος άλλων συμπληρωματικών προς αυτές. 
Πρόκειται για έναν ιδεολογικό και σημειολογικό πόλεμο εντός της ευρύτερης αριστεράς (ή "αριστεράς") -αλλά και εκτός της- ο οποίος αποκτά μερικές φορές έναν τραγικοκωμικό ή απλά γελοίο χαρακτήρα λόγω και της αχαλίνωτης ιδεολογικοποίησης και φανατικοποίησης τού (υποτιθέμενου) "εσωτερικού" διαλόγου. 
Μιλάμε γιά ένα όργιο σχολαστικής και συνάμα συναρπαστικής (έσω- και εξω-''αριστερής") αντιπαράθεσης εις την οποία οι κατά καιρούς ιερές και ανίερες (θεωρητικές και θεωρητικο-πολιτικές) συμμαχίες δίνουν και παίρνουν παράγοντας ένα απίστευτο συνονθύλευμα κοινωνικής επιστήμης, απάτης, ιδεολογίας, θεολογίας και πολιτικο-πολεμικής που δεν μπορεί να φτάσει κανένας μεσαιωνικός ή υστερο-μεσαιωνικός "διάλογος" περί της τρισυποστάτου ουσίας.
Σημασία έχει όμως η ίδια η πραγματικότητα, και για έναν (δόκιμο ή "ολοκληρωμένο") κομμουνιστή η αγνόηση της πραγματικότητας έχει συνήθως άμεσα αποτελέσματα στην συνέχιση ή μη της πολιτικής και προσωπικής του υπόστασης. 
Οι Ινδονήσιοι κομμουνιστές θα είχαν πολλά να πούνε και είπανε τελικά (όσοι επιβίωσαν) για το λάθος τους να υπερτονίσουν (θεωρητικά και θεωρητικο-πολιτικά) την αυτοτέλεια και την (δημοκρατική) "αντι-ιμπεριαλιστική" δυναμική της ινδονησιακής "εθνικής αστικής τάξης". 
Το ίδιο πολλά θα είχαν να πούνε και είπανε οι Ιρανοί κομμουνιστές (Τουντέχ) για το ίδιο θέμα.
Η πληρωμή είναι με αίμα..
Ας δώσουμε λοιπόν σημασία, κομμουνιστές και μη, στην ίδια την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα σήμερα είναι και ίδια και διαφορετική από την εποχή του Λένιν, του Στάλιν, του Τρότσκι, του Μάο και πάει λέγοντας. 
Το μόνο που δεν θα ήθελα να δεχτώ όμως αδιαμαρτύρητα είναι το θεωρητικό θράσος και τον "θερσιτισμό" των υπεραριστερών υπερκομμουνιστών της δυτικής Ευρώπης (τύπου Πάνεκκουκ, Μπορτνίγκα και απόγονοι..) οι οποίοι αν και έχουν βέβαια όλο το δίκιο να συμμετέχουν στην (φανταστική/διαλεκτική) συζήτηση δεν έχουν ωστόσο το δίκιο να θεωρούν ότι η επιστροφή στον γνήσιο, πούρο, άμεμπτο και άμωμο, ιερό και αγνό, ουράνιο αλλά και (εμμενή και καλάαα)νιτσεϊκο-ειδή ή ντεμπορο-ειδή (μόνον) αντι-καπιταλισμό θα μας κάνει ντα..ή θα μας αποστομώσει, χωρίς να μας βάλει (και) σε σκέψεις (και) για τους ίδιους και για την ευρω-αριστερίστικη φάρα τους.
Όλοι (μας) στην κρισάρα ΚΥΡΙΟΙ..






Ι.Τζανάκος

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (1)




1. 
Η κομμουνιστική υποκειμενικότητα δεν είναι αντανάκλαση της αντικειμενικής δομής του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής και της ισχύος, έστω από την "σκοπιά" του ασθενέστερου πόλου του (κυρίως) διπολικού συστήματος των πόλων που αποτελούν την περιεκτική μορφή του.
Η κομμουνιστική υποκειμενικότητα αποτελεί έναν μη εμμενή όρο ("αντιθετικό") τής καπιταλιστικής πραγματικότητας που εκκινεί από τον προλεταριακό πόλο της αλλά δεν περιορίζεται στην έκφρασή του ως έχει, "εντός" της. 
Η κομμουνιστική υποκειμενικότητα είναι μια αντικειμενοποιημένη πραγματικότητα ("πραγμάτωση") της δυνητικής πραγματικότητας του κομμουνισμού (της αταξικής κοινωνίας) η οποία απορρέει από την ίδια την κοινωνική θέση του προλεταριάτου όπως παράγεται όμως ως κριτική θέση προς την καπιταλιστική πραγματικότητα.
Η διαφορά της κομμουνιστικής υποκειμενικότητας προς κάθε άλλη (πρότερη ή ακόμα υφιστάμενη) επαναστατική υποκειμενικότητα έγκειται στο γεγονός πως δεν έχει κανένα ολοκληρωμένο έρεισμα στην ίδια την καπιταλιστική και ευρύτερα ταξικά οργανωμένη πραγματικότητα, εφόσον η καπιταλιστική κοινωνικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων δεν σημαίνει ποτέ την μετατροπή του εργατικού-λαϊκού πόλου σε έναν ολοκληρωμένο αντικειμενικά πόλο της (καπιταλιστικής) πραγματικότητας. 
Στην πράξη ο εργατικός-λαϊκός πόλος της καπιταλιστικής πραγματικότητας υπάρχει ως μια νομοτελειακά ελλειπτική μορφή της, ως ένα χάσμα του ανθρώπινου με την έννοια πως η μισθωτή εργασία (και η ακτήμων εργασία εν γένει) εντός του καπιταλισμού -ως συστήματος της μισθωτής εργασίας- είναι αποστερημένη από μια ενωτική ("οργανική") σχέση με τους υλικούς-ενσώματους όρους τόσο της (ανα-)παραγωγής της όσο και της κοινωνικής παραγωγής
Η καπιταλιστική πραγματικότητα δεν είναι μια κοινωνικο-οργανωτική μορφή δύο ομοίως συνεκτικών (άρα) και ομοίως υποστασιοποιημένων σωματικά-υλικά πόλων αλλά μια κοινωνικο-οργανωτική μορφή η οποία ενώνει έναν υπερσυνεκτικό και υπερ-αντικειμενικό πόλο με έναν απογυμνωμένο από αντικειμενικότητα και ενωτική σωματικότητα πόλο. 
Πέρα λοιπόν από το προφανοποιημένο από την "δημοκρατική" κριτική γεγονός της ανισότητας ισχύος-δύναμης μεταξύ των δύο πόλων (κεφαλαίου-μισθωτής εργασίας) υπάρχει μια βαθύτερη αλλοτριωτική ασυμμετρία που υπερβαίνει σε καθοριστικότητα την ανισότητα αυτή (δύναμης-ισχύος). 
Αυτή η ασυμμετρία έχει έναν ούτως ειπείν οντολογικό χαρακτήρα και αφορά την απογύμνωση της εργασίας -αλλά και ευρύτερα του ανθρώπινου υποκειμένου που εξαναγκάζεται προς εργασίαν για "βιοποριστικούς λόγους"- από τους εξωτερικούς ενσώματους όρους της (όρους του). 
Η κομμουνιστική υποκειμενικότητα εκφράζει αρνητικο-επαναστατικά, μηδενιστικά (άρα και αποκλειστικά δυνητικο-διαλεκτικά), από την σκοπιά της μισθωτής εργασίας, αυτή την καθοριστική πτυχή της καπιταλιστικής πραγματικότητας.
Η κομμουνιστική υποκειμενικότητα άρα δεν μπορεί να εκφράσει ομαλά μίαν συνέχεια με τις άλλες επαναστατικές παραδόσεις που ερείδονται στις αστικές και προαστικές επαναστάσεις (με μερικώς εξαιρούμενη κάθε επανάσταση-εξέγερση των δούλων, οι οποίοι ευρίσκονταν σε μιαν όχι ταυτή αλλά όμοια με αυτήν που περιγράψαμε αλλοτριωτική κατάσταση). 
Υπάρχει εντός της μισθεργατικής και γενικά ακτημονικής ταξικής θέσης ένα όριο ανάληψης ευρύτερων επαναστατικών καθηκόντων που αφορά (ως όριο) αυτή την οντολογική έλλειψη που προαναφέραμε. 
Λόγω όμως των ιστορικών αναγκών (ειδικά στις -πρώην ή ακόμα νυν εξαρτημένες ημι-εξαρτημένες χώρες "αποικίες" κ.λπ) η εργατική τάξη και γενικότερα οι ακτήμονες ή μικροκτήμονες παραγωγοί ανέλαβαν και αναλαμβάνουν ακόμα τις επαναστατικές ευθύνες άλλων τάξεων και άλλων εποχών τις οποίες αυτές οι τάξεις αδυνατούν ή αρνούνται να εκπληρώσουν. 
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την καθοριστική "νόθευση" της κομμουνιστικής υποκειμενικότητας και την τελική υποταγή του εργατικού-λαϊκού κινήματος ή στους ταξικούς στόχους της αστικής τάξης και τις νομοτέλειες του καπιταλισμού ή στους ταξικούς στόχους της ριζοσπαστικοποιημένης κρατικής γραφειοκρατίας και τις νομοτέλειες του κρατικού-μεταβατικού (εκμεταλλευτικού, αλλά μη-καπιταλιστικού) συστήματος τής μισθωτής εργασίας ("κρατικός σοσιαλισμός").
Όμως, εδώ πρέπει να τονίσουμε πως αυτή η "νόθευση" της κομμουνιστικής υποκειμενικότητας και η εγκατάλειψη των αμιγώς κομμουνιστικών στόχων που αυτή εκφράζει ως απείκασμα-αντανάκλαση της ιδιαίτερης (ελλειπτικής, αρνητικο-επαναστατικής) αντικειμενικής θέσης τού προλεταριάτου στην καπιταλιστική εποχή δεν σημαίνει (τουλάχιστον) πάντα ένα είδος "ταξικής προδοσίας" ή "αποστασίας" αλλά αναγκαστική προσαρμογή τού εργατικού-λαϊκού κινήματος και των πρωτοποριών του τόσο στις πολεμολογικές ανάγκες που απορρέουν από την αστική περικύκλωση (φασισμός-αστική δημοκρατία των όπλων και των χαφιέδων) όσο και στις τρέχουσες ανάγκες της νεωτερικής οργάνωσης της κοινωνίας (ανάγκη για σύγχρονη εξελιγμένη παραγωγική "ύπαρξη" και ανάπτυξη, δημοκρατική εθνική αυτονομία, δημοκρατικά δικαίωματα των γυναικών, των παιδιών, των ομοφυλοφίλων κ.λπ). 
Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να πούμε πως σε μερικές περιπτώσεις η εμμονή μερικών κομμουνιστών και αριστερών, αναρχικών κ.λπ στο αμιγές κομμουνιστικό αίτημα περιέχει αυτή τον σπόρο της προδοσίας και της αποστασίας, πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα στον κατά καιρούς χυδαίο (ιστορικό) αντισοβιετισμό τους, αλλά ακόμα περισσότερο στις έξαλλες "κομμουνιστικές" απαιτήσεις τους απέναντι σε κινήματα που παλεύουν μεταξύ "ισλαμιστών" νεο-αστοφεουδαρχών και ιμπεριαλιστών για τα "στοιχειώδη" όπως τα λέμε. 
Η κριτική λ.χ μερικών τροτσκιστών (όχι όλων) απέναντι στο κίνημα των Νοβορώσων και το εθνοδημοκρατικό και ελευθεριακό κίνημα των Κούρδων περιέχει αυτούσια τους σπόρους της προδοσίας και του υποκριτικού υπερ-αριστερισμού που χρησιμοποιείται βεβαίως από τους επιδέξιους δυτικούς ιμπεριαλιστές για να σπιλώσουν και να εργαλειοποιήσουν αυτά τα κινήματα. 
Όταν οι κομμουνιστές που ζούνε σε αυτό τον κόσμο και όχι στο υπερπέραν, οι τίμιοι αναρχικοί και διάφοροι τίμιοι αστοδημοκράτες αντιμετωπίζουν (και με πολιτικό κυνισμό είναι αλήθεια) ζόμπι και βρυκόλακες που πληρώνουν και χαϊδεύουν (και καταπολεμούν ενίοτε) οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι μεγαλοαστοί ιμπεριαλιστές βρυκόλακες, κάποιοι θυμούνται τους "ιερούς" όρους της κομμουνιστικής ή αριστερής τους υποκειμενικότητας.
Ξεκαθαρίζοντας "ρεαλιστικά" από την σκοπιά μας πως δεν μας αφορά αυτός ο ύποπτος ή κρεττίνικος τελικά νεο-αριστερισμός θα θέσουμε ωστόσο από την αρχή το ζήτημα αυτής της κομμουνιστικής υποκειμενικότητας, η οποία σε τελική ανάλυση είναι το όποιο μελλοντικό "αντικειμενικό στοιχείο" τής ανθρωπότητας, άρα δεν είναι ένα αμιγώς υποκειμενικό στοιχείο, εφόσον εκφράζει τους ουσιαστικότερους καθορισμούς της ζωής και του θανάτου τής συντριπτικής πλειονότητας του ανθρώπινου πληθυσμού (της οικουμένης, του παγκόσμιου λαού). 
Θα προσδιορίσουμε (και με αναδιατυπώσεις των παραπάνω και με νέες διατυπώσεις) τους βασικούς θεμελιακούς όρους της κατάστασης σήμερα σε σχέση με την κομμουνιστική υποκειμενικότητα, και την ανάγκη για να επανεμφανισθεί ακέραια, πέρα από τις συγκεκριμένες (περιορισμένες) ιστορικές υλοποιήσεις της.


2.
Η αναγκαστική προσαρμογή της κομμουνιστικής υποκειμενικότητας σε αλλότριους ή δευτερεύοντες σκοπούς που στιγμάτισε την παρουσία της στον 20ο αιώνα δεν είναι δυνατόν να υπερβαθεί θεωρητικά και πρακτικά με τα θεωρητικά και θεωρητικο-πρακτικά εργαλεία του αντισοβιετισμού και του αντι-λενινισμού (και αντι-σταλινισμού), είτε αυτός έχει αναφορά στον υπεραριστερισμό των (δυτικών) "αριστερών κομμουνιστών"  (Λ.χ Πάνεκκουκ) που διαλύει κάθε ιστορική και πολιτική συνοχή του κομμουνιστικού αιτήματος με το σοβιετικό (λενινιστικό) πείραμα, είτε αυτός έχει σχέση με την (δήθεν λενινιστική) κριτική του Τρότσκι και των Τροτσκιστών. 
Δεν λέω πως δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή την κριτική που να είναι άξιον λόγου και αληθές, αλλά λέω πως η κριτική αυτή είναι στην βάση της τυφλή, κακοήθης και ιστορικά ανόητη ειδικά όταν αναφερόμαστε στις λεγόμενες μη-δυτικές χώρες. 
Η βάση αυτών των κριτικών είναι η διάκριση μεταξύ του αληθινού κομμουνισμού και του "σοβιετισμού" (πρώτης και δεύτερης ή μόνον δεύτερης φάσης). 
Το ζήτημα δεν είναι να αρνηθούμε την ύπαρξη παρέκκλισης από τον κομμουνιστικό στόχο αλλά να δείξουμε στους υπερβατικούς υπερκομμουνιστές ότι: 1) αυτή η παρέκκλιση ήταν αναγκαστική.. 2) ήταν εκτός από αναγκαστική και περιέχουσα "θετικές" πτυχές, εφόσον κάθε ιστορική πράξη-εφαρμογή παράγει νέα πράγματα που αυτοί ας τα πετάξουν πέφτοντας στην αγκαλιά των ιμπεριαλιστών, εμείς όχι.. 3) ήταν σε μεγάλο βαθμό απορρέουσα από την ίδια την κομμουνιστική και αριστερή εν γένει κοσμοθεωρία αν κανείς την λάβει στα σοβαρά, δηλαδή σαν μαχητική πολεμολογική μορφή σκέψης και πράξης και όχι σαν παιδικό παραμυθάκι.. 4) η νέα ιστορική κομμουνιστική προσπάθεια θα περιέχει και α-συνέχεια και προς την μαρξιστική και την λενινιστική θεωρία και πράξη και συνέχεια. Και η συνέχεια/α-συνέχεια "ξεκινάει" και στο 1917, και στο 1922 και στο 1936, και στο 1956 και στο 1990, και σήμερα όπου σοβιετική εναπομείνασα "γη", είναι δηλαδή πολλαπλή χρονικά και τοπικά.

 (Συνεχίζεται..)




Ι.Τζανάκος