Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Πρόσφυγες, ξανά..



Τα όρια της ζωής μας εκτείνονται και αυτά, όπως όλα που "εκτείνονται", σε μια διαρκή κίνηση μεταξύ της δουλειάς-δουλείας και της απομάκρυνσης από την ζωή την ίδια, μέσα σε διαμερίσματα ή σε μοναχικά σπίτια στην ψόφια επαρχία, και τότε εμφανίζεται η "απειλητική" παρουσία ενός νεκρού παιδιού, μιας μάνας, ενός νευρώδους νεαρού που εκτινάχθηκε από το πουθενά. 
Και είναι αυτό κάτι που βουβαίνει τους χυδαίους ώσπου αυτοί οι άνθρωποι πατήσουν στη γη και ζητήσουν, ό,τι ζητήσουν. 
Τότε θα σηκώσουν πάλι κεφάλι τα φίδια, θα θυμηθούν οι δειλοί "έλληνες" την ζωή τους που την είχαν ξεχασμένη τόσους αιώνες μέσα στην δυτική τους φενάκη, και τώρα η φενάκη τούς χτυπάει από παντού, από μέσα από έξω από κάτω από πάνω, από ανατολή και δύση σαν θεϊκή καταστροφή σαν τιμωρία για την λήθη, αυτούς τους "αθώους", αυτούς που σαν γυρολόγοι και ζήτουλες πουλάνε στην "ευρώπη" τις γενοκτονίες τις οποίες διέπραξαν όμοιοί τους, έτσι που'ναι τώρα, ενάντια στους προγόνους τους. 
Δεν έχουν ούτε το θράσος να μιλήσουν για το τι πιστεύουν, τι θέλουν, πως το θέλουν, κι όταν το αποκτάνε γέλιο προκαλούν με τις κραυγούλες τους τις λιπαρές. 
Ο Ουρμπάν είναι ο ηγέτης που θέλει η δειλή "ελλάδα" και είναι αυτός που θα πράξει αυτό που θα κάνει όλους αυτούς τους "έλληνες" θύματά του, ένα κρέας που θα επιτηρεί τους επιτηρούμενους, έναν "μελαχρινό" λευκό που θα μισεί τους "μαύρους" ως "μαύρος" για τους αληθινούς λευκούς. Η απόλυτη ξεφτίλα.
Κροάτες ουστάσα, χίτες, αποβράσματα της ιστορίας, δεξιά βοθρολύματα, καραμπελιάδες και τσίπρες, ρακκάδες καμμένους και αδώνιδες, ερείπια του έθνους αντάξια της εθνικής ιδέας που θέλει να είναι Ιδέα, μελαχρινά λευκά στρατεύματα της εξόντωσης, θανατεροί διανοούμενοι, κριτές δικαστές και απολογητές της εθνικής πορνείας, εθνικοί ιδεολόγοι της "ταυτότητας" και της πτώσης, μιάς πτώσης ως τον πάτο του βόθρου, μαζί με τον λαό, όταν έρθει η ώρα της κρίσεως. 
Και θα έρθει.. 







Ι.Τζανάκος


Ο διωγμός / Pier Paolo Pasolini




Πιερ Πάολο Παζολίνι - Βικιπαίδεια 




Γυρνούσα απο τη Βία Πορτουένσε. Άφησα
(με το μυαλό ξεκάθαρο, μέσα στην παραζάλη των άλλων
απο τη γιορτή, εχθρική για μένα πάντα, δίχως φώς,
 αρνούμαι ακόμη κι αυτό που μου μένει)

το αυτοκίνητο στον ήλιο, που τον εξουσίαζε το σούρουπο,
σ'ένα ξεφτισμένο πεζοδρόμιο, στη θλιβερή
αναμπουμπούλα μιάς περιφερειακής αρτηρίας.
Η ατμόσφαιρα γλυκιά, και κόσμος τεμπέλιαζε,
σαν μέσα σε μιά μουντή μιζέρια απο ανθρώπους
βαλμένους σαν τους φράχτες γύρω απο ένα μπάρ:
ήταν ένας άχρωμος τοίχος που χανόταν μπροστά
στην ανείπωτη θέα του ήλιου, χαλάσματα, θεμέλια..
Γύρω απο κείνα τα τραπέζια, ήσαν πρόσωπα
που το σούρουπο, ακόμη ζεστό, τά 'κανε να μοιάζουν
σχεδόν πνεύματα: μανάδες με το καταπιεσμένο τους πάθος
-θυγατέρες, με ρούχα που μέσα τους η καρδιά
κρατούσε σφιχτά την εύθυμη αστική φτώχεια
-γείτονες...Γενικά, όποιος μπορούσε
να επιτρέψει στον εαυτό του το έξοδο μιάς χαράς,
εκεί όπου ο μακρινός τους συνοικισμός
αναπαράγει τα μεγάλα κέντρα της πολιτείας.
Εγώ, έμπαινα μέσα σε κείνο το μπάρ, έτσι, στην τύχη,
για να πιώ κάτι, ρουφηγμένος απ'τον ήλιο,
χωρίς φόρα, μπουχτισμένος πόνο και γνώση.
Όμως-περπατώντας αντίθετα απ'το φώς, έπεσα,
με τον ήλιο να σκοτεινιάζει, πάνω σε παιδάκια και νεαρούς
που παίζανε, κατά μήκος του τοίχου, μέσα σε μιά
αφόρητη ζέστη: και κατέβαινε απο τις στέγες,
απο τους φράχτες, απ'τα φυτά τα σκεπασμένα σκόνη
ή τα καρβουνιασμένα, απ'τους ξερούς θάμνους,
απο τους απαλούς κυματισμούς της εξοχής
όπως σβήνουν προς τη θάλασσα, ένας άνεμος απειλητικός
κι ανάκατος, σκιά μουντή,
ανάσα αφύσικη, που γρήγορα ήταν
όπως είναι πάντα: μιά αύρα του δειλινού,
που για κείνα τα πνεύματα, χαμένα κάτω
στης ζωής την καρδιά, ήταν ανάλαφρη σημαία
που υποδήλωνε τα καλοκάιρια του θανάτου.
Αμέσως, ετούτοι οι ανυποψίαστοι νεαροί, σε παράταξη
σχεδόν ούρλιαζαν πως είναι αθώος όποιος είναι δυνατός.
έβαλαν μέσα στο τζούκ-μπόξ ένα κέρμα:
και μιά καινούργια μουσική έψαλε τη μοίρα τους.
Αυτή τη μοίρα άκουγα, μ'ένα πάθος
πού'φτανε μέχρι μιά φοβισμένη τρυφερότητα,
ανώνυμος μουσαφίρης μπροστά στήν πραγματοποίησή της..
Άκουγα τη ζωή απο τη δική μου επιβίωση.
Μα ήταν πάντοτε ακριβή, εκείνη η ζωή!
εκείνη η παντοτινή ζωή, χωρίς μίσος και χωρίς
αγάπη, χαμένη μέσα στο άπειρό της σχήμα!
Λαός, μπουρζουαζία, χυδαία εισβολή
του Δεκαπενταύγουστου, σάμπως να ήταν φοβισμένοι
μέσα στον ήλιο τους απο κάποια σκοτεινή έμμονη ιδέα,
χοντροκομμένη έκφραση του όχλου, κοσμάκης
χαμένος μέσα στον ακόμα χωριάτικό του συνοικισμό,
που επιζεί στις άκρες της τεράστιας μάχης:
και οι γίοι τους γελάνε, οι μικρότεροι παίζοντας,
οι πιό μεγάλοι ακούγοντας καθισμένοι στα ξερά χόρτα,
το τζούκ-μπόξ στο ύπαιθρο, δυνατοί, αθώοι,
και τόσο ζωντανοί που φαίνονταν ακόμη πιό ζωντανοί
μέσα στον σκοτεινό ανασασμό που λαχάνιαζε πάνω τους..
Βγαίνω απ'το μπάρ, εγώ, θλιμμένος μές τους χαρωπούς,
σάρκα ανάμεσα σ'εκείνα τα πνεύματα: και συμβαίνει
κάτι τρομερό...Μπά, μόνο ένα τρεμούλιασμα,
μιά αίσθηση, ένα τίποτα..Φαίνεται,
ήμουν ζαλισμένος από όλον εκείνο τον κυριακάτικο ήλιο..
Όπως, βγαίνοντας έξω, πάτησα το πόδι μου
πέρα απ'τον κύκλο πού κάνανε οι άνθρωποι φράχτες στο μπάρ,
όλα ήσαν πίσω μου. Ο κόσμος στα τραπέζια,
η νεολαία με τίς ανυποψίαστές της ομορφίες,
οι γιοί, τα κουταβάκια: τίποτε
δεν ήταν πιά μπροστά μου: και σαν ένα τραγούδι
για τη μοναξιά μου-σ'εκείνον τον ανάλαφρο άνεμο
πού'χε αρχίσει σαν μαγικός-
το τζούκ-μπόξ ύψωνε τη φωνή του μέχρι τον ουρανό.
Πίσω από την πλάτη μου: κι εγώ πήγαινα μπροστά,
γιατί; Για ποιόν αληθινό λόγο;
Μόνος, σαν ένα έμβρυο, όπως στις ιδανικές
πηγές μιάς ζωής ή μιάς σταδιοδρομίας..
Μόνος, σαν ένα σκυλί, ή καλύτερα, στεγνός
σαν το ξερό άχυρο, ή σαν φώς πού
κανέναν δεν φωτίζει. Όχι, δε μπορούσα
να κοιτάξω πίσω, τις χαμένες
φιγούρες της ύπαρξης: ήταν σίγουρο
πως θα'μεναν σκληρές και βουβές
να με βλέπουν να φεύγω. Αδύναμος, ακάλυπτος,
τις άφηνα πίσω μου, ακόμα ζωντανές,
ακόμα ζεστές, πεθαμένος, ακόμα αβέβαιος
αν είχα στ'αλήθεια φτάσει στο τέλος.
Όπως έδυε ο ήλιος χρωμάτιζε
μπροστά μου με λίγη σκόνη, χαμόσπιτα,
παρατημένους μαντρότοιχους: και έδινε σε μένα,
ξεγραμμένον απο το γένος των ανθρώπων
-που τρέκλιζα μόνος, καμπουριασμένος, μέσα
στούς ολόγλυκους αφρούς εκείνων των χωρίς όνομα τόπων,
γιορτινών, καλοκαιρινών-την αγωνία του λιντσαρίσματος:
ωστόσο ένα γέλιο...ένα πράο κωμικό φάντασμα
αγάπης..ένα κορμί ζωντανό με το θάρρος του...
μεγάλωνε μέσα μου, σαν άγαλμα μέσα σ'ένα άγαλμα.
-Κι έτσι ξανάπαιρνα τα πρώτα βήματα του ταξιδιού μου.
Θα μπορούσα να ψάξω για συμπόνια,
να παραδοθώ, εκείνη τη στιγμή: ν'απαρνηθώ τον εαυτό μου,
να ξαναπαρνηθώ, να καταφύγω σε μιάν Εκκλησιά, να τρέξω εκεί
όπου, εδώ και αιώνες, πετούν τα όπλα...
Ενώ, απο τύχη, μ'εκείνη τη ζωή πίσω μου,
ανακατεμένη με τις πένθιμες, τις μεγαλόπρεπες
αχτίνες του δειλινού, πάνω απο οικόπεδα και μάντρες,
λευτερώθηκα: δεν έχει δικαιώματα ο άνθρωπος.
Δεν έχει πραγματικότητα, το χωριό του, την κοιλάδα του..
Και ξανακούστηκαν οι "διαμαρτυρίες" μου, όπως πάντα
ξανακούγονται, χωρίς ανάγκη πιά, με πεισματάρικη αφέλεια,
ενός τέρατος λογικής και πάθους.
Ξανακούστηκαν λιγάκι παλαβές, μιά και απευθυνόντανε
σ'εκείνους
που ήσαν άσχετοι ή κακομοίρηδες, δε μπορούσαν να καταλάβουν
αθώα αντικείμενα του μίσους ενός αθώου.
Πώς μπόρεσαν τόσο να προδώσουν,
τους ποιμένες τους, την αγάπη και την τιμή;
Α, ίσως είναι η αγριότητα που προστατεύει το μαντρί.
Γιατί αυτό γνωρίζει πως δε μασάγανε τα λόγια τους:
δεν ήταν παρά μιά στοιχειώδη πράξη
και γι αυτό ενήλικη...Δεν έχει δικαιώματα η καρδια!
Και δε χρειαζόταν τίποτα, αλίμονο, για να παραμορφώσει
αυτό το σχήμα της κιόλας αβέβαιο στο βλέμμα τους,
ψυχές σίγουρες, ειρωνικές, ανυποψίαστες,
σαν τα παιδάκια κάτω απο τα καλοσυνάτα βλέμματα
των πατεράδων μπροστά στις παλιές τους σκληρότητες
στους κουτούς τους θυμούς..
Και στάθηκε εύκολο να βρεθούν οι συνένοχοι του μύθου:
ετούτοι οι "βασιλικώτεροι του βασιλέως", 
ετούτοι οι βασανιστές
οι κλεισμένοι στις Εργατικές κατοικίες, στους συνοικισμούς
με το κορμί τους θρεμμένο με φτωχές μακαρονάδες και πρόστυχα
λίπη, με το πουκάμισο με τη λίγδα στο κολάρο,
με τα παιδιά τους να ουρλιάζουν
στο βάθος μαύρων λαϊκών πολυκατοικιών που είναι σαν άσυλα,
οι αδύνατοι σβέρκοι κίτρινοι απο μπριγιαντίνη,
ή βασανισμένοι απο πρόωρες φαλάκρες,
η εθνική τους φόνισσα..
και καθολικοί! και φασίστες! για να μπορούν να πούν:
Κι εγώ είμαι εγώ, και για μένα η ζωή προορίζει
έναν ρόλο όχι ταπεινόν!
και οι δικές μου πράξεις καθαγιάζονται
απο τη συνείδηση μιάς ηρωϊκής υπηρεσίας!
Κι αν ανάμεσά τους, γιά να πιούν, βρισκόντουσαν,
μέσα στη ζεματιστή απειλητική πνοή,
άνθρωποι με αδερφικά αισθήματα,
δοσμένοι στον αγώνα, μαζί τους, για το γενικό καλό..
θα βρίσκαν τη δουλειά τελειωμένη:
έναν άνθρωπο που οι άνθρωποι περιφρονούν.
Και θα θεωρούσαν την παρουσία του χαμένη.
Δεν έχει δικαιώματα ο αγνός...Θα'χαν
κάθε λόγο, εκείνοι, να γυρίσουν βλοσυρό
και σχεδόν εχθρικό-προσβλημένο απ'την
επίμονη επιθυμία του-το βλέμμα σ'αυτόν που έχασε
το σκοτεινό του παιχνίδι με την γνώμη των πολλών.
Αυτος μπορεί, ω ναι, μέσα του, να ουρλιάζει, βουτηγμένος
στον τρόμο μιάς υποκρισίας
που είναι ο κανόνας του ταπεινού σύμπαντος:
όμως μπροστά στους άλλους γνωρίζει πως άλλος δρόμος
δεν υπάρχει παρά να αποδεχθεί το τέλος αυτού που τελείωσε
στην ταπείνωση, ή σε λίγη ποίηση..
Έτσι, ένας στρατός ήταν έτοιμος-ποιός για να ζήσει,
ποιός για να αποκτήσει ειρηνικά-
να ταξινομήσει αυτό τον άνθρωπο, εδώ και τώρα,
στην καρτέλα του κακού, όπου τώρα κείτεται.
Αχ, μάζα άγρια, που αυτός τόσο αγαπάει,
γη νεκρή, που απ'αυτήν τόσο του αρέσει
η ζωή, ο γυμνός ιταλικός ήλιος!
Να'τος, που προσφέρεται με τη γλύκα του:
είναι ανέντιμο να του προτείνεις το χέρι..
Η νίκη μου, ή ήττα μου, η ηθική μου εντιμότητα!
Τώρα όλα είναι πίσω μου..Ήταν αρκετό ένα μαύρο
φύσημα του ανέμου πάνω απο τούτον τον
φαύλο και ατελείωτο ξεσηκωμό, χυδαίο και τραχύ
σ'ένα δειλινό του Δεκαπενταύγουστου,
για να μπορέσω, τελειώνοντας, να γυρίσω στην αλήθεια.
Μάτια, γυρίστε μάτια! Ξαναγνωρίζω
αυτό που γνώρισα: τον ήλιο και τη μοναξιά.
Αισθήσεις, γυρίστε αισθήσεις, η θέση
της ζωής είναι καινούργια, φρικιαστικά γυμνή,
Ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο, βάζω μπρός,
τρέχω: η βραδιά καίει, βρομάει,
μια κλινική με πράσινα πορτόφυλλα, το κενό
ενός χαντακιού, με σωλήνες για τα νερά,
η Παροκιέτα μόνη ενάντια στη φωτιά,
ο Τρούλος, ένα σκουπίδι με ομοιόμορφες προσόψεις,
χρώμα περιττώματος, ένας ποταμός
απο αυτοκίνητα που επιστρέφουν απο θολούς αφρούς,
η Ρώμη αλειμμένη σαν λάσπη πάνω
στην αναψοκοκκινισμένη λεπίδα τ'ουρανού, παιδιά
με τα λουλούδια, όλο το καλοκαίρι στην άθλια φανέλα,
αχ ντροπή και λαμπρότητα, ντροπή και λαμπρότητα!
Χίλια σύννεφα ειρήνης στεφανώνουν τον ουρανό,
αγάπη, ποτέ δε θα πάψεις να'σαι αγάπη...

(Μετάφραση Α.Ριζιώτης)  


Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Προσωπική ιδεολογική ανακεφαλαίωση σε δημόσια "πολιτική" θέα..



Αν κάποιος πάρει στα σοβαρά την επαναστατική έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι αλήθεια πως μπορεί να λαθέψει άγρια στις άμεσες πολιτικές επιλογές του, με την έννοια κυρίως πως μπορεί να παρασυρθεί σε μια σεχταριστική ερμηνεία της έννοιας και να προσπαθήσει προτάσσοντας την έννοια στο "ταξικό παρόν" να επισπεύσει την πραγμάτωσή της  (μιλάω για ένα πολιτικό υποκείμενο, όχι απαραίτητα "ατομικό").
Αυτή η προσπάθεια επίσπευσης δεν είναι απαραίτητα μια "μικροαστική παρέκκλιση", ας μην σπεύδουν από την μεριά τους οι μικροαστολόγοι όλων των ειδών να ερμηνεύουν την αδημονία, την βιασύνη των επαναστατών, την άμετρη μερικές φορές προβολικότητά τους της στρατηγικής στην τακτική.
Υπάρχουν ένα εκατομμύριο στιγμές που αυτή η προβολικότητα είναι λανθασμένη και όντως "σεχταριστική-μικροαστική" αλλά υπάρχει επίσης η μία στιγμή όπου ο μόνος τρόπος για να αδράξει ο εργαζόμενος λαός και η πρωτοπορία του, το προλεταριάτο, την εξουσία είναι να έχει ασκηθεί σε αυτή την αδημονία, την βιασύνη, σε αυτό τον "προβολικό στρατηγισμό".
Ασκώντας συνεχώς την υπομονή και την ιστορική πειθαρχία μιας ιστορικής αναμονής μπορεί να βρεθούμε έκπληκτοι μπροστά στην ανάφλεξη της λαϊκής δυνατότητας να φέρει στο παρόν την μη αναμενόμενη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου. 
Τότε όλοι αυτοί οι "προβολιστές" που κατηγορούνταν για "σεχταρισμό" και "λατρεία της βίας" θα έχουν κατακτήσει την στιγμή εκείνη την οποία δεν μπορούσαν να κατακτήσουν στην συντριπτική πλειονότητα των ενεργειών τους και των ιδεολογικών τους "επιθυμιών". 
Τότε ο "μικροαστισμός" θα αλλάξει μεριά και θα βρίσκεται εκεί που ήταν η προλεταριακή λαϊκή σύνεση, η οποία αυτόματα θα μετατραπεί έτσι σε μικροαστική φοβία και συνδικαλιστικό-οικονομίστικο συντηρητισμό.
Αλλά δεν αρκεί να περιμένουμε αυτή την στιγμή.
Από την μεριά μου είμαι αρκετά απαισιόδοξος, ακόμα κι αν φαίνεται να ελπίζω πολύ μιά στους τραγικούς Κούρδους μιά στο δικό "μας" λαϊκό κίνημα μιάν άλλη στις ρωγμές που φέρνει η ενδοαστική αντίφαση που προέρχεται από την άνοδο των μη δυτικών αστικών δυνάμεων και το θάρρος τους να αμφισβητούν την δυτικο-ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Στην πραγματικότητα αυτό που βλέπω στα "καλά" σημεία του παγκόσμιου αιματηρού παιγνίου είναι αξεδιάλυτες αντιφάσεις και αντινομίες, και πολλά συνεπαγόμενα λάθη και ιστορικές λαϊκές υποχωρήσεις.
Δεν παίρνω, οφείλω να το επαναλάβω -ελπίζω μη εγωκεντρικά, την κακομοίρικη και σχεδόν ύποπτη (που δεν είναι, αλλά το λέω για να προβοκάρω) θέση των διαφόρων "λενινιστικών" απομειναριών απέναντι σε αυτά τα "καλά" σημεία:
Κάποιος, μη κκε μάλιστα από το πρώην Σακε ("σταλινικοί") ο οποίος εκδίδει την "Κόντρα" έφτασε να πει πως οι Κούρδοι (συλλήβδην) στο Βόρειο Ιράκ (κυρίως) "δρέπουν τους καρπούς" της υποταγής τους στους αμερικάνους και τους ιμπεριαλιστές εν γένει, και όταν το έλεγε αυτό συντελούνταν ένα είδος γενοκτονίας των Κούρδων στο Σενγκάλ, από τα ζόμπι του ISIS, ανέσυρε δε και κάποιες παλιές ιστορίες με τις σχέσεις του ΡΚΚ με τους εδώ "πατριώτες" και τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, όπως επίσης και ιστορίες από ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ ΡΚΚ-άδων και μαοϊκών ομάδων στο Β.Κουρδιστάν, για να μην πει τίποτα για την γενοκτονία, τίποτα για την χημική επίθεση του Σαντάμ στην Χαλάμπζα, τίποτα τελικά για τους λόγους που έκαναν και κάνουν έναν τραγικό λαό γεμάτο λάθη και έναν τραγικό ηγέτη γεμάτο λάθη και ανοησίες και δειλίες, αλλά και θάρρος και πάθος, τον Α.Οτσαλάν, να "υποκύπτουν" σε όλα αυτά. 
Και ο κύριος Ε.Βαγενάς του κ.κ.ε και οι ακόλουθοί του μάλλον στο "τμήμα-γραφείο διεθνών σχέσεων" του "κόμματος" και του Ριζοσπάστη ακολουθώντας "νοηματικά" τους "συμπαθείς" αλλά ασήμαντους επιγόνους του ("ορθόδοξου") τουρκικού κομμουνιστικού κόμματος μπορούν να γράφουν ή να αναπαράγουν ένα σωρό αηδίες, σχεδόν προβοκατόρικες ότι το ΡΚΚ δίνει την αφορμή, άκουσον άκουσον, στο Τουρκικό κράτος να παρεμβαίνει στην Συρία και άλλα βλακώδη.
Όχι λοιπόν, τέτοιος μαλάκας δεν θα γίνω, κι ας είναι αυτό βλαβερό για την "ιδεολογική συνοχή" των λόγων μου.
Από την άλλη όμως ούτε μαλάκας του "κινηματισμού" δεν πρόκειται να γίνω. Υπάρχει εργαλειοποίηση των κινημάτων, και των Κούρδων βέβαια, υπάρχει εμπλοκή, υπάρχουν όλα αυτά, αν το αρνηθούμε το χάσαμε το παιχνίδι του μαρξισμού και του μ-λ και του όποιου πραγματικά ριζοσπαστικού Λόγου ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. 
Η αλήθεια δεν είναι κάπου στη μέση.
Η αλήθεια είναι εκεί που είναι.
Και η αλήθεια είναι πως η βασική έννοια του επαναστατικού και όχι ακαδημαϊκού ή συνδικαλιστικού μαρξισμου είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, όπως όμως και παροντοποιείται ή πρέπει και να παροντοποιείται στο ταξικό ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό "μας" παρόν.
Εκεί και στην έλλειψη αυτού του "εκεί" θα βρούμε το μέλλον του μαρξισμού αλλά κυρίως του ίδιου του λαού..




Ι.Τζανάκος 

Moon of Alabama: U.S. Stopped Syria Air Strikes While Nusra And IS Prepared Attack On Government Supply Route


Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Η χυδαία και ξεδιάντροπη υποστήριξη των "ισλαμο"φασιστών από U.S.A και βρωμερούς συμμάχους, όταν οι "ισλαμο"φασίστες στρέφονται εναντίον του "καθεστώτος" Άσσαντ, κάνει κάθε "ίση απόσταση" απέναντι στους ιμπεριαλισμούς (και τον "ρώσσικο ιμπεριαλισμό") ένα αστειάκι, ένα κωμικό "μαρξοειδές" αστειάκι, το οποίο απασχολεί ως "σοβαρούς" στοχαστές και αναλυτές μόνον κάτι άχρηστους σαν τον Ε.Βαγενά και αυτούς που τον τοποθέτησαν στην θέση του.
Μαζί με τον Κουτσούμπα (και τις Κουτσουμπιές του) ας αρχίσουν στην Ισταμπούλ να μετράνε τις ψήφους του πολιτικά ανύπαρκτου "αδερφού" κόμματος: TÜRKİYE KOMÜNİST PARTİSİ (ΤΚΡ)






U.S. Stopped Syria Air Strikes While Nusra And IS Prepared Attack On Government Supply Route

During the last days a large attack on the Syrian government supply line to Aleppo city was carried out by Jabhat al-Nusra (aka al-Qaeda in Syria) and the Islamic State seemingly in coordination with the U.S. military.
During September the U.S. anti-IS coalition carried out an average of 4.2 airstrikes on IS in predominately east Syria. This after an average of 6.8 per day in August. The rate in October was about the same as in September until Thursday October 22. Then, according to the U.S. Military Times, the strike rate decreased markedly:
~4 strikes per day up to Oct 20
4 - Oct 20 Tuesday
8 - Oct 21 Wednesday
1 - Oct 22 Thursday
0 - Oct 23 Friday
0 - Oct 24 Saturday
0 - Oct 26 Sunday
1 - Oct 27 Monday
0 - Oct 28 Tuesday
0 - Oct 29 Wednesday
The Islamic State used the lull in airstrikes in east Syria to move hundreds of fighters and heavy equipment towards the supply line that connects Damascus with the government held areas (green) of Aleppo.

bigger


After two days of no U.S. airstrikes in east Syria the Islamic State (purple) attacked the government supply corridor from the east while at the same time and at the same main point Jabhat al-Nusra (orange) attacked the supply corridor from the west. The attacks started with suicide car bombs against Syrian army checkpoints which suddenly had to defend themselves to the front and the rear.
On Saturday October 24 Almasdar news reported:
For the first time in three months, the Syrian Arab Army’s (SAA) main supply route along the Khanasser Highway was closed due to an obstruction by the Islamic State of Iraq and Al-Sham (ISIS); this chaotic situation forced the pro-government forces to call on hundreds of reinforcements from the Aleppo Governorate to help push back the encroaching terrorists. Initially, the Syrian Armed Forces were successful in repelling both ISIS and the Syrian Al-Qaeda group “Jabhat Al-Nusra” after they attacked from different axes in the Hama Governorate; however, ISIS regrouped near the Al-Raqqa Governorate border in order to launch another massive assault on the Khanasser Highway.
ISIS’ second assault on the Syrian Armed Forces’ defensive positions proved successful, as they cutoff the Khanasser Highway and pushed further west towards the strategic city of Ithriyah in east Hama.
The Islamic State fighters killed about a dozen government troops and captured several armed vehicles (gruesome photos here).
The Syrian army send reinforcements from the Palestinian resistance militia Liwaa Al-Quds to help clear the road. This was only somewhat successful as bad weather and a sandstrom on the 25th prevented air support.
The operations room in Damascus was not too unhappy with the situation even though the road was still cut. The thought was that having IS and Nusra fighters concentrated in an otherwise wide open rural area would help to eliminate them. On the 26th and 27the Russian and Syrian air forces flew some 90 attacks within 24 hours against the enemy held parts of the road.
These attacks cleared the IS held parts of the road but the Islamic State concentrated more forces on another part of the road further north and on October 27 it suicide-bombed another government checkpoint and again blocked the road. Additional support from Hizbullah arrived during the next days and the road is now mostly cleared though still endangered.
The closed supply route led to hardship for the nearly two million people in the government held parts of Aleppo as prices for produce and gasoline exploded.
The operations room in Damascus where Syria, Iran, Russia and Hizbullah coordinate the intelligence and operations in Syria suspects that the attack on the supply corridor was coordinated at a higher level than just between Nusra and the Islamic State.
The total cessation of U.S. air attacks on east Syria allowed the Islamic State to move hundreds of fighters and heavy equipment like tanks and cannons from its stronghold in Raqqa city to the west of Syria. At the same time Jabhat al-Nusra brought hundreds of fighters from other fronts south-eastward for its part of the attack. It is difficult to believe that these were just unrelated coincidences.
Posted by b on October 30, 2015 at 05:51 AM | Permalink



Άλλες πηγές εμφανιζόμενες στα σχόλια:
U.S. to deploy small number of special forces to Syria in advisory role: sources
New allies in northern Syria don’t seem to share U.S. goals 
http://www.c-span.org/video/?328955-1/secretary-carter-general-dunford-testimony-middle-east-strategy
http://www.david-morrison.org.uk/iraq/ags-legal-advice.pdf
Government of being swayed by 'Jewish money'. 
Lawfare Blog: comments on legal basis of fight against ISIL
http://www.cbsnews.com/videos/john-kerry-attempts-to-broker-syria-ceasefire-in-vienna-talks/ 





Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Ο ασθενικός επαναστατικός δρόμος του "δυτικού" προλεταριάτου / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (12)




Αν παρατηρήσουμε την ιστορία του εργατικού κινήματος στις "δυτικές" αστικές κοινωνίες θα διαπιστώσουμε βέβαια το προφανές πως υπήρξε βαθιά ήττα του όσον αφορά τον κεντρικό αντικειμενικό τακτικο-στρατηγικό σκοπό του που δεν ήταν άλλος από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας (δημοκρατίας) του προλεταριάτου.
Αυτό το "προφανές" ωστόσο το οποίο έχει γίνει αντικείμενο εξαντλητικής ιστοριογραφικής, πολιτικής, ιδεολογικής, φιλοσοφικής, ακόμα και ψυχαναλυτικής ανάλυσης καλύπτεται συνήθως από την μεταγενέστερη ομίχλη που κατασκεύασαν με τα ασθενικά χεράκια τους οι "καλοήθεις" ή "κακοήθεις" συνοδοιπόροι της όποιας κίνησης του "δυτικού" προλεταριάτου προς αυτό τον (κεντρικό) σκοπό. 
Τι θέλω να πω:
Θέλω να πω πως αυτή η ελλειπτική και ασθενική τελικά κίνηση της "δυτικής" εργατικής τάξης προς την δημιουργία της δικτατορίας-δημοκρατίας της παρουσιάστηκε και παρουσιάζεται μόνον στον βαθμό που ελάμβανε μίαν όντως υπαρκτή (αλλά όχι ουσιακά μοναδική) μορφή ως μη καθορισμένη αντίθεση προς την κυριαρχία του κεφαλαίου και του (ιμπεριαλιστικού) εθνοκράτους του. 
Το "δυτικό" προλεταριακό επαναστατικό κίνημα ήταν (και είναι) κυρίως αντι-καπιταλιστικό και όχι καθορισμένα-οργανωμένα κομμουνιστικό/αντικαπιταλιστικό.  
Η κορυφαία επαναστατική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου μετά την παρισινή κομμούνα, η σπαρτακιστική επανάσταση στην Γερμανία, είχε την μορφή και το περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής και αντι-(αστικο)κρατικής εξέγερσης χωρίς ποτέ να μπορέσει να αποκτήσει εδραιωμένα εξουσιαστικά-χωρικά/χρονικά χαρακτηριστικά διαρκείας. 
Η πιό τίμια και ηρωϊκή μορφή του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, δεν μπόρεσε ποτέ να "κατανοήσει" την έννοια της νέας ταξικής προλεταριακής κυριαρχίας ακριβώς γιατί το ίδιο το κίνημα ήταν προσκολλημένο στην πολεμική διαλεκτική του με το αστικό κράτος ως αφηρημένο αστικό κράτος ή στην πολεμική διαλεκτική του με την (δεξιά ή "αριστερή"-κεντριστική) σοσιαλδημοκρατία ως μορφής διείσδυσης αυτού του (αφηρημένου) αστικού κράτους μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα και την εργατική τάξη.
Αυτή η προσκόλληση δεν ήταν ένα απλό "λάθος" το οποίο θα μπορούσε να "διορθωθεί" λενινιστικά, εφόσον τελικά και μετά την "λενινιστικοποίηση" των κομμουνιστικών κομμάτων (που μάλλον ταυτίστηκε με την "τριτοδιεθνοποίησή" τους και την "σταλινοποίησή" τους) το μόνο που τελικά παρήχθη ήταν ένα άλλο "λενινιστικο-ειδές" είδος αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία με την σειρά της κατόρθωσε να ενώσει σε μια παράδοξη μορφή τόσο τα τυπικά ελαττώματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας όσο και τα όποια ελαττώματα της μετα-λενινιστικής "φρουράς". 
Και όταν μιλάμε για μετα-λενινιστική "φρουρά" δεν μιλάμε μόνον για τους "σταλινικούς" αλλά και για όλη την "αριστερή αντιπολίτευση" στον Στάλιν, του Τρότσκι συμπεριλαμβανομένου, η οποία μεταλαμπάδευσε στην δυτική Ευρώπη ένα είδος "λενινισμού" με περιορισμό μάλλον σε τεχνικά και μπλανκιστικά στοιχεία, πέραν των γνωστών άλλων πολιτικών και ιδεολογικών "ελαττωμάτων" της που ήταν κάπως κοινά με τα ελαττώματα των ήδη αποτυχημένων πολιτικά Ευρωπαίων "αριστερών κομμουνιστών".
Το ζήτημα δεν είναι βέβαια να ψάξουμε πίσω από αυτό τον ιδεολογικό και πολιτικό λαβύρινθο ένα εμποδισμένο πραγματικό "λενινισμό", ούτε (το ζήτημα είναι) να κατηγορήσουμε, με τον ιερατικό και ιδεοληπτικό τρόπο των επιγόνων του πρωτο-αριστερισμού, τον όποιο "λενινισμό" (πραγματικό, μεταλλαγμένο, "σταλινικό" ή "τροτσκιστικό") ως τον υπεύθυνο για την γραφειοκρατικοποίηση και μετέπειτα την "εθνο-ευρω-κομμουνιστικοποίηση" των ίδιων των "λενινιστικοποιημένων" κομμουνιστικών κομμάτων.
Υπάρχει μια αντιδραστική τομή στην ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική ιστορία, και συνεπαγόμενα στην ιστορική κίνηση του "δυτικού" προλεταριάτου, η οποία δεν εξηγείται με πολιτικο-ιστοριογραφικά και ιδεολογικά δοκίμια όσο εμβριθή και αν είναι αυτά.
Δι΄εμέ τον ταπεινό η αντιδραστική ιστορική τομή στην "δύση" έχει βάθη στην ίδια την ιστορία της πριν ακόμα εμφανιστεί ο καπιταλισμός, αλλά αν θέλουμε να μην "ξεφύγουμε" τόσο (και δικαίως θα το ζήταγαν αυτό όλοι) στην γενεαλογία της "δύσης" (άρα και σε μη μαρξιστικές αναλύσεις, αμφιβόλου ευρετικής αξίας, αν και ενορατικά ορθές -πάλι δι΄εμέ), αν θέλουμε λοιπόν να περιοριστούμε στο σφιχτό ιστορικο-χρονικό πλαίσιο που επιτάσσει η κομμουνιστική ματιά, θα έπρεπε να ιδρώσουμε αρκετά όλοι, κομμουνιστές, αναρχοκομμουνιστές, λενινιστές και αντι-λενινιστές, για να δούμε τι πήγε και τι πάει στραβά με τον "αναπτυγμένο" (προλεταριακό) κόσμο του "δυτικού" ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού όσον αφορά την ανάπτυξη και την εδραίωση ενός συγκεκριμένου εξουσιαστικού κυριαρχικού προλεταριακού δρόμου για την συντριβή του αστικού κράτους, της αστικής ιδεολογίας, του δυτικού ιμπεριαλισμού, της "δυτικής δημοκρατίας" από την ίδια την "δυτική" εργατική τάξη.




Ι.Τζανάκος

Μίνι κριτική σε άρθρο στην Ισκρα (αναδημοσίευση): Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Tων ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΑΡΑΒΑΝΗ, ΠΡΩΗΝ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Π.Γ ΚΑΙ ΤΗΣ Κ.Ε ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ*



Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Αναδημοσιεύω αυτό το ενδιαφέρον άρθρο όχι για να ασκήσω εξαντλητική κριτική, δεν έχω μα τον Βούδα μιά τέτοια χρονική πολυτέλεια. 
Δεν γνωρίζω την ιστορία και την πολιτική πορεία, τους αγώνες και τα βάσανα αυτών των ανθρώπων, ούτε βέβαια έχω την πρόθεση ή τον σκοπό να τους αμφισβητήσω ως πρόσωπα και αγωνιστές, αλλά πραγματικά θλίβομαι με αυτά που διαβάζω εδώ πέρα ακριβώς γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουν ή χρησιμοποιούν την μ-λ αναφορά, όπως λ.χ και ο αξιοσέβαστος αλλά πολιτικά αφελής (τουλάχιστον) Ρ.Ρινάλντι, αλλά δίνουν με τον τρόπο τους την αβάντα αν μη τι άλλο στο ίδιο το κ.κ.ε που τους "ανέθρεψε" να τους κατακρημνίζει ευκόλως στο βάραθρο του "οπορτουνισμού".
Δεν είναι δυνατόν μετά από όλα αυτά που έχουν γίνει το φάρμακο για κάθε νόσο να είναι το "αντι-μονοπωλιακό-αντιιμπεριαλιστικό" μέτωπο, χωρίς να αναφέρεται καν το συγκεκριμένο πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο για μιαν έστω συγκυριακή ή κάπως μεσοπρόθεσμη συμμαχία μετωπικού τύπου προς την κατεύθυνση της ριζοσπαστικής δημοκρατικοποίησης εντός της αστικής κοινωνίας της χώρας "μας". 
Μιλώ λοιπόν και γω (ο ξεκάρφωτος) για ένα μίνιμουμ και έχω πλήρη επίγνωση, όπως και οι ίδιοι οι συνάδελφοι εργαζόμενοι που δεν είναι "αριστεροί" ή "κομμουνιστές", πως μπορεί αυτό να υπάρξει χωρίς να προσδοκούμε την άμεση μετατροπή του σε μέτωπο "αντικαπιταλιστικής" ανατροπής, αλλά διάολε ακόμα και ένα τέτοιο αμφιβόλου διάρκειας και συνοχής μέτωπο, πάνω στις φθαρμένες "αξίες" του ριζοσπαστικού δημοκρατισμού, πρέπει να έχει κάποια σχέση με τον ίδιο τον ριζοσπαστισμό του όποιου δημοκρατισμού και αυτό σημαίνει πως πρέπει να έχει συγκεκριμένα μαζικά χαρακτηριστικά. 
Ποιά μπορεί να είναι αυτά τα χαρακτηριστικά;
Ορθά οι συντάκτες του άρθρου τονίζουν τα αντι-ευρωενωσιακά και αντι-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά στο επίπεδο που θα ήταν "κατανοητό" από τις ίδιες τις εργαζόμενες μάζες, αλλά εκείνο που λείπει είναι ακριβώς το "μη κατανοητό" (ακόμα) από αυτές το οποίο, ας μην φανεί παράδοξο στους κκε-αναθρεμένους, είναι ακριβώς εντός των ίδιων των μαζών όπως είναι αυτές σε κίνηση.
Δεν είναι αλαμπουρνέζικο να θέλεις να εκφράσεις τον λαό με κατανοητά και μη ακόμα κατανοητά από τον ίδιο στοιχεία του ίδιου του εαυτού του, αλαμπουρνέζικο είναι να περιγράφεις το είδος της λαϊκής αντιπαράθεσης όπως θα το ήθελες μάλλον χωρίς να σταθείς και να δράσεις μέσα στον λαό.
Με λίγα λόγια μαζική γραμμή μηδέν: 0, μηδενικούρα λαετζίδικη. 
Οι άλλοι που πειραματίζονται με το "κενό" σύριζα (της ίδιας σχολής σκέψης, για να μην πω περισσότερα) με την πονηριά τους την λαϊκή, πυροδοτώντας έναν κάποιο ντού ίσως κάτι κάνουν. 
Ό,τι κάνανε και στην μεταπολίτευση και κάνανε τον κομμουνισμό έστω μια μαζική υπόθεση, τσάτρα πάτρα και μισο-γραφειοκρατικά, αλλά κάτι κάνανε. 
Μάλλον τίποτα δεν θα κάνουν και αυτοί τώρα, αλλά τελικά μόνον αυτοί κάνουν κάτι έξυπνο ή έστω μαζικό προς κάποια κατεύθυνση. Δεν θα καλέσουν κανέναν σε γεύμα, αν πετύχουν, αλλά έτσι είναι η ζωή στην "αριστερά"..


http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=22499:aneparkeia-kommounistikis-aristeras&catid=83:aristera&Itemid=200

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


Tων ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΑΡΑΒΑΝΗ, ΠΡΩΗΝ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Π.Γ ΚΑΙ ΤΗΣ Κ.Ε ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ*
Η μεγάλη οικονομική κρίση που έπληξε και την Ελλάδα και η επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων ανέτρεψαν τις ισορροπίες που ίσχυαν στην πολιτική ζωή.
Συνεχίζεται..

Σχεδίασμα για τις αναθεωρητικές "μαρξολογίες" / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (11)




Υπάρχει στην αναθεωρητική ("μαρξολογική") πολιτική θεωρία μιά (ήδη παλαιά) "νεωτερική" ερμηνεία για το πολιτικό φαινόμενο στην ώριμη "αστική κοινωνία" (συνήθως των δυτικών αστικών κοινωνιών) η οποία στηρίζεται στην υπόθεση πως υπάρχει ένας σημαντικός καθορισμός τής αστικής πολιτικής πρακτικής (και ειδικά των δομών τής αστικής πολιτικής δύναμης και της άσκησής της) από "βαθύτερες" ("νέες") αστικές δομές εξουσιαστικής, (αλλά όχι τυπικο-κυριαρχικής και παραδοσιο-κυριαρχικής-"πατριαρχικής": στις "πειθαρχικές κοινωνίες"-αστικές και προ-αστικές ή πρωτο-αστικές), υπαγωγής-ενσωμάτωσης των εργαζομένων στο κεφάλαιο που συστοιχούν εν παραλληλία και αλληλοσυσχέτιση με  τις "ολοκληρωμένες" πλέον δομές του κεφαλαίου.
Δεν ισχυρίζομαι πως όλες αυτές οι αντιλήψεις και αναλύσεις περί του νεώτερου-ύστερου (αστικού) πολιτικού φαινομένου, και εν συνεχεία περί τού υλικού ("ολοκληρωμένο" κεφάλαιο) και υλικο-θεσμικού ("ουσιαστική-πραγματική" υπαγωγή της εργασίας ή ημι-εργασίας σε αυτό) υποβάθρου του, είναι για πέταμα.
Ισχυρίζομαι πως είναι στηριγμένες, παρά την μερική ορθότητά τους, σε μια ιστορική αντιδραστική τομή που περιέχει την αντίστοιχη ιδεολογική και πολιτική τομή ως εκτεινόμενη και σε αυτούς που υπερασπίζονται ή θεραπεύουν τις αντίστοιχες θεωρίες περί της "νέας" δομής που προαναφέραμε, ακόμα και ως αριστεροί αναλύτες και θεωρητικοί. 
Θα φτιάξω πρώτα για σας ένα πολεμικό σχεδίασμα του αναθεωρητισμού σε ιδεολογικό επίπεδο και στην επόμενη δημοσίευση θα αναφερθώ αναλυτικότερα σε αυτή την αντιδραστική ιστορική τομή.

Για να είμαι σύντομος στην αρχική "πολεμική" ιεράρχηση: σε αυτές -τις νομιμοποιητικές για τον αστισμό- κριτικές αναλύσεις συμμετέχουν:
α) Οι νεο-αριστεριστές οι οποίοι συνεχίζουν τόσο την "κλασική" κριτική των αστικών θεσμών εκ μέρους του ιστορικού αριστερισμού ("αριστεροί" και "συμβουλιακοί" κομμουνιστές) όσο και την πρότερη, αν και αφελέστερη, αναρχική κριτική σε αυτούς, χρησιμοποιώντας ωστόσο ποικίλα νεώτερα και μερικές φορές "αλληλοσυγκρουόμενα" θεωρητικά μέσα (από τον Φουκώ, τον Ντελέζ, τον Γκυ Ντεμπόρ και άλλους).
β) Οι "δεξιοί" και "αριστεροί" ευρωκομμουνιστές οι οποίοι χρησιμοποιούν την δημιουργικά μαρξιστική (εν μέρει ορθή και εν μέρει λανθασμένη) θεώρηση του Γκράμσι για την ηγεμονία και την κρίση ηγεμονίας (ενώνοντας και "αριστερίστικες" αναλύσεις και εργαλεία με λειτουργιστικές και δομιστικές μεθοδολογίες) με σκοπό να υπερτονίσουν (με ταξική μικροαστική και διανοουμενίστικη μονομέρεια) την έννοια τής "συναινετικής δομής" υπακοής στο κεφάλαιο και την αστικοκρατική και εθνοκρατική εξουσία.
Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν καταπολεμούνται όλες αυτές οι θεωρήσεις εν τη ενότητά τους να μην παραβλέπεται η περιπλοκότητά τους και οι ιδιαίτερες δυνάμεις και δυναμικές που αναπτύσσουν όσον αφορά την μερική αντανάκλαση της κοινωνικο-ταξικής και παραγωγικής κατάστασης εντός του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, ειδικά στην "δύση". 
Από την άλλη πρέπει να αποκαλυφθεί, ψύχραιμα και κριτικο-επαναστατικά, ο ταξικοπροδοτικός ρεβιζιονιστικός τους ρόλος, η μικροαστική μονομέρειά τους, που εμφαίνεται, παρουσιάζεται, αποκαλύπτεται κυρίως στα εξής σημεία:
α) Παραποίηση της έννοιας της δικτατορίας του προλεταριάτου, αγνόηση της αναγκαιότητας του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου, όταν μάλιστα είναι αναγκαίος και ως ένοπλος.
β) Δυτικοκεντρισμός και σοσιαλ-ιμπεριαλιστική παραποίηση του μαρξισμού (με χρησιμοποίηση και αναπόφευκτων ιστορικά περιορισμένων ευρωκεντρικών αντιλήψεων του ίδιου του Μάρξ και του Έγκελς, ακόμα και του Λένιν)
γ) "Κριτική" ενσωμάτωση στην κοινωνική και ταξική αλλοτρίωση της "δυτικής" βιομηχανικής και υπαλληλικής εργατικής τάξης, ως έχει (και όχι μόνον όταν την δούμε ως "εργατική αριστοκρατία"), παρά το "αριστερό" πρόσημο της κριτικής αυτής.



Ι.Τζανάκος

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Ο κόσμος αλλού..


Θα έλθει η στιγμή που θα αναρωτηθεί ο λαός ποιός κατασίγασε το ηφαίστειο που έβραζε μέσα του και τότε θα κριθούν οι ζωντανοί από τους ζωντανούς, και τότε θα κριθεί η ιστορική συνείδηση όλων αυτών που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν το παρελθόν των Ονομάτων που φέρουν πάνω τους σαν παράσημα αγώνων, τους οποίους αγώνες έκαναν άλλοι που ήξεραν να τα τιμούν πέραν των περιορισμών και των αντινομιών τους.
Και τότε θα είναι η στιγμή που ιερά σύμβολα και λέξεις, ιδέες και αξίες θα σχιστούν για να αναδυθούν με τον τρόπο που θα θελήσει ο λαός και όχι με τον ιερογλυφικό τρόπο των "απελευθερωτικών" ηγεσιών, και όχι με τον ειδωλικό τρόπο των αποτυχημένων, των δειλών, των ειρηνιστών της φυγής, των προδοτών του λαού και του κινήματος.
Αλλά θα είναι αργά για μας, κι ας κάναμε ό,τι πέρναγε από το χέρι μας να κρατήσουμε τα πράγματα στο πραγματικό τους όνομα, τα ονόματα στην αληθινή , την ιστορική τους ουσία.
Αλλά θα είναι αργά για μας, αυτή η ήττα δεν είναι μια "συνηθισμένη" ήττα, κι ας μην είναι ολονών, κι ας κάνουν μερικοί πως δεν καταλαβαίνουν αναλωνόμενοι στις μεταξύ τους ψευδοαντιθέσεις, κι ας παίζουν μερικοί -ίσως οι περισσότεροι- το γνωστό θέατρο, το θέατρο του κάποτε κομμουνισμού, του κάποτε αναρχισμού, του κάποτε καταστασιασμού, του κάποτε αντάρτικου.
Αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη ήττα.
Ηττήθηκαν και αυτοί που νομίζουν πως δεν ηττήθηκαν αλλά πως "επιβεβαιώθηκαν". 
Θα το δούνε με τον καιρό..
Ο πραγματικός κόσμος είναι αλλού. 
Ακόμα..



Ι.Τζανάκος

Η λαϊκή προεργασία για την λαϊκή δικτατορία-δημοκρατία: Πιθανότητες / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (10)



Η προεργασία για την πραγμάτωση της δικτατορίας του προλεταριάτου στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού λαμβάνει διάφορες μορφές, κρισιμότερη των οποίων είναι το κομμουνιστικό κόμμα. 
Αυτό δεν σημαίνει ντε και καλά πως το κομμουνιστικό κόμμα πραγματώνει -έπειτα από την προεργασία- από μόνο του την δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία είναι μια μαζική ιστορική κίνηση, αλλά από την άλλη δεν σημαίνει επίσης πως συμμετέχει στην πραγμάτωσή της ως ένας απλά επιβοηθητικός ή εξωτερικός "συντονιστικός" συντελεστής.
Αυτά όλα έχουν λυθεί από τους "κλασικούς" (Λένιν, Στάλιν, Μάο) μετά τον Μάρξ και δεν απηχούν τις όποιες υποκειμενικές τους συνεισφορές ή αντιλήψεις αλλά την δομή του επαναστατικού προλεταριακού-λαϊκού υποκειμένου ως ενεργητικής αντανάκλασης του ταξικού ανταγωνισμού από την σκοπιά του προλεταριάτου και των ακτημόνων ή μικροκτημόνων εργαζόμενων κατά την φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Υπάρχει ωστόσο "παράλληλα" και εν τω βάθει της ("κομματικής") ιστορικής διεργασίας ανάδυσης τής προλεταριακής-λαϊκής πάλης στην κατεύθυνση του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου (όπως εννοείται ως λαϊκός πόλεμος και μετά την "κατάκτηση" της εξουσίας) η κίνηση των ίδιων των εργαζόμενων (και άνεργων!) λαϊκών μαζών (μόνων τους) προς τον κεντρικό αντικειμενικό τακτικο-στρατηγικό σκοπό της δικτατορίας-δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών (με κοινωνικο-ιστορικό επίκεντρο την εργατική τάξη).
Αν κάνουμε την υπόθεση πως δεν υπάρχει λ.χ "πραγματικό" κομμουνιστικό κόμμα πάλι θα δούμε πως αναδύεται από μόνη της η ίδια η λαϊκή κίνηση προς την δικτατορία του προλεταριάτου και τον παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο.
Υπάρχει εξάλλου το παράδειγμα που αναλύει ο Λένιν στις "Θέσεις του Απρίλη" και με αρνητικό πρόσημο όσον αφορά την ορθότητα της κατεύθυνσης των ίδιων των μαζών (αν και ο Λένιν επίσης, δεν βλέπει μόνο το αρνητικό πρόσημο, αφού αναγνωρίζει πως οι μάζες από μόνες τους πραγματώνουν την λαϊκή δικτατορία-δημοκρατία αν και τελικά παραχωρούν (εθελοντικά) την εξουσία στην "προοδευτική" αστική τάξη. Ανήκουν τότε σε άλλα κόμματα, μη προλεταριακά, πέραν των μπολσεβίκων.
Το αρνητικό πρόσημο εμφαίνεται στην πράξη εθελοντικής παραχώρησης αλλά από την άλλη προϋπάρχει το θετικό πρόσημο της ίδιας της έστω λειψής πραγμάτωσης της λαϊκής εξουσίας).  
Το ζήτημα είναι πως τα υπάρχοντα παραδείγματα παρουσιάζονται και εμφαίνονται σε ένα ιστορικό "έδαφος" το οποίο είναι "στιγματισμένο" από τα θέματα της "αστικής ολοκλήρωσης", αν και είναι απαραίτητο βέβαια να μην ξεχνάμε πως και εκεί υπάρχει παρ΄όλα αυτά τα "αστικά" πράγματα ένα πλέγμα ιστορικών και κοινωνικο-ταξικών καταστάσεων που αφορούν ήδη τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό.
Με βάση τις ιστορικές σχετικοποιήσεις που αναφέραμε μπορούμε ωστόσο να αναζητήσουμε τον μαζικό λαϊκό συντελεστή ως ξεχωριστό και αυτοδύναμο μέσα βέβαια στην ελλειπτικότητα και την αντινομικότητά του, όπως πάντα, τότε και τώρα.
Δεν υπάρχει κομμουνιστική πολιτική χωρίς την κομματική κομμουνιστική προεργασία της δικτατορίας του προλεταριάτου, της δικτατορίας-δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών, αλλά επίσης δεν υπάρχει κομμουνιστική πολιτική χωρίς ιχνογράφηση και ανάδειξη της σημασίας (και των δημιουργικών ηφαιστειακών πτυχών και των περιορισμών) του λαϊκού συντελεστή της κίνησης προς αυτήν την δικτατορία-δημοκρατία.




Ι.Τζανάκος 

Μετα-φυσικά ερωτήματα..



Οι δεξιοί και οι θρησκευόμενοι λένε:
"Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;"

Οι αναρχικοί και οι βιταλιστές αριστεριστές λένε:
"Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;"

Οι κομμουνιστές λένε:
"Υπάρχει ζωή πριν την δικτατορία του προλεταριάτου;"



Ι.Τζανάκος 

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Η Ο.Π.Λ.Α ως φιλοσοφικό και πολιτικο-στρατιωτικό ερώτημα του ΠΑΡΟΝΤΟΣ / Κομμουνιστική υποκειμενικότητα (8)




Ας ακουστεί κάπως, αλλά θα το πω προλογικά σε αυτή την δημοσίευση:
Δοξάζω την ιστορία της Ο.Π.Λ.Α και την λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου όχι μόνον ως συντελεσμένη αλλά και ως δυνητική και μη-ολοκληρωμένη ακόμα ιστορική πραγματικότητα. 

                           Αποτέλεσμα εικόνας για καλασνικοφ
   
                                    
Η τοποθέτηση της έννοιας και της πρακτικής τής "δικτατορίας του προλεταριάτου" σε κεντρικό σημείο της εργατολαϊκής στρατηγικής έχει σημαντικές επιπτώσεις ως προς την χάραξη και υλοποίηση της παροντικής πολιτικής ιδεολογίας και δράσης ενός κοινωνικού-λαϊκού κινήματος.
Η βαρύτητα που δίνει ένα κίνημα σε αυτή την επαναστατική μαρξιστική έννοια δεν εξασφαλίζει ούτε την πραγμάτωσή της ούτε την ορθή της χρήση σε σχέση με τα ίδια τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα στο παρόν και στο επιδιωκόμενο (στρατηγικό) μέλλον τους. 
Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ούτως ή άλλως μια κεντρική τακτικο-στρατηγική έννοια, εφόσον δεν παράγεται ούτε ως ο απώτατος σκοπός (ο οποίος είναι ο κομμουνισμός=αταξική κοινωνία) ούτε ως ένας ενδιάμεσος αλλά δευτερεύων ή υποδεέστερος τακτικός σκοπός.
Οι αναρχικοί και οι αριστεριστές (οι τελευταίοι ακολουθώντας μιαν ανάγνωση του Μαρξ σαν να μην υπήρξε μετάβαση στην ιμπεριαλιστική εποχή του καπιταλισμού) ακόμα κι όταν δέχονται να συζητήσουν περί της ουσίας της έννοιας αυτής την περιορίζουν (όπως και την επανάσταση) σε ένα κάπως ισχυρά χαμηλότερο σημείο από τον ίδιο τον απώτατο στρατηγικό σκοπό, είτε λαμβάνοντας αυτόν τον (απώτατο) σκοπό ως μη-άμεσα ολικά υλοποιήσιμο (δεχόμενοι δηλαδή μια αρκετά μεγάλη μεταβατική περίοδο προς τον ολικό κομμουνισμό, ακόμα και αν δεν την ονομάζουν "σοσιαλισμό") είτε λαμβάνοντας αυτό τον (απώτατο) σκοπό ως άμεσα ολικά υλοποιήσιμο.
Θυμάμαι μιαν αφίσα (παλαιότερα) της Ανταρσύα που με έκανε για πάντα αρνητικό προς την επανένταξή μου σε αυτό τον χώρο, έστω εξ'ιδεολογικής αποστάσεως και η οποία είχε τον εντυπωσιακό τίτλο "Κομμουνισμός"!!
Ενώ ο πατήρ μου περίμενε στο μεσημεριανό τραπέζι μας να μιλήσουμε γι'αυτή την αφίσα, θεωρώντας πως πιθανόν θα με εξέφραζε απόλυτα (αυτή την εντύπωση έδιδα τότε) τον εξέπληξα λέγοντάς του πως την θεωρούσα μιαν εξόχως μη κομμουνιστική, αλλά αριστερίστικη (όντως φιλο-κομμουνιστική), αφίσα.
Του εξήγησα, αν και δεν ήθελε να ακούσει και όλες τις λεπτομέρειες, πως αυτό που θα ήταν μια υπερβολική, ίσως σεχταριστική, αλλά πάντως κομμουνιστική αφίσα θα έλεγε "δικτατορία του προλεταριάτου".
Οι κομμουνιστές δεν υπερίπτανται από τον καπιταλισμό προς τον κομμουνισμό χωρίς "ενδιάμεσα" το τραχύ μεταβατικό σημείο (που μπορεί να κρατήσει εκατοντάδες χρόνια) της εργατικής δικτατορίας-δημοκρατίας, ήτοι κινούνται νοηματικώς και πρακτικώς προς τον κομμουνισμό μέσω της κλασικής μαρξιστικής "δικτατορίας του προλεταριάτου".
Η δικτατορία (δημοκρατία) του προλεταριάτου, ειδικά από την "στιγμή" που εισήλθαμε στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, δεν (θα) έχει μόνον κατασταλτικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά, όπως δεν έχει μόνον κατασταλτικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά η αστική δικτατορία (δημοκρατία) που ζούμε τώρα "στο πετσί μας" που λεν και οι παλαιότεροι κομμουνιστές και κάποιοι νεώτεροι λεγκαλοκομμουνιστές του παρόντος.
Θα υπάρχει ένα υλικό/οικονομικό κομμουνιστικό υπόβαθρο, το οποίο δεν ξέρουμε αν θα είναι (και) εντελώς απαλλαγμένο από ταξική (μη καπιταλιστική όμως) εκμετάλλευση και αλλοτρίωση, ούτε γνωρίζουμε αν θα ονομάζεται (πάλι) "σοσιαλισμός", και θα διαρκέσει όσο θα διαρκέσει ο παγκόσμιος ταξικός αγώνας μέχρι την ολοκληρωτική ήττα του καπιταλιστικού συστήματος σε όλο τον πλανήτη. 
Το οπλίτικο (Ο.Π.Λ.Α) ερώτημα για μένα (αυτό είναι σήμερα η μοναδική Φιλοσοφία στην ελλάδα που θα είχε κάποια αξία) είναι πως εκφράζεται αυτή η ιστορικά απόλυτη και αναπόφευκτη κατάσταση σε ένα αστικό παρόν το οποίο είναι κυρίαρχα αστικό και δεν περιέχει ακόμα τους προσδιορισμούς-καθορισμούς τού ενεργού (ένοπλου) λαϊκού πολέμου.
Επειδή έχω (συγ)κλονιστεί προσφάτως από την μελέτη και την εξ'αποστάσεως (όπως κάθε ανάπηρος, ήτοι διανοούμενος ή διανοουμενίζων) εμβίωση του ηρωϊκού προλεταριακού αγώνα (μ-λ) στο Κουρδιστάν, και κυρίως στην Τουρκία, έχω μέσα μου πέρα από το οπλίτικο ερώτημα, ή μάλλον σε εσω-εξωτερική συνάφεια με το ερώτημα αυτό, το εξής ερώτημα: 
Που βρίσκονται τα όρια (μέσα στο "κίνημα") μεταξύ τού ένοπλου σεχταρισμού και του δεξιο-οπορτουνισμού/λεγκαλισμού;
Οι τούρκοι (μαοϊκοί) σύντροφοι κινήθηκαν και κινούνται ακόμα εντός και εκτός αυτών των ορίων και δεν υπάρχει κανένας λόγος ούτε να τους μυθοποιήσω ούτε να τους κρίνω με ευκολία ως "αριστερο-οπορτουνιστές" όπως κάνουν μαζί και χώρια (αλλά επί της ουσίας μαζί) τα μη-ευρωκομμουνιστικά λεγκαλιστικά και τα ευρωκομμουνιστικά λεγκαλιστικά κομμουνιστικά κόμματα (μέ ή χωρίς εισαγωγικά '''').
Αυτά είναι πραγματικά Φιλοσοφικά ερωτήματα, και όχι το πως έκλασε ο Κάντ..






Ι.Τζανάκος  

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..