Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Τακτικο-στρατηγικό παράδοξο: προσωρινές απαντήσεις..

Απαντώ (μόνος μου) στο εξής:


Γίνομαι κουραστικός, αλλά σας παραπέμπω καταρχάς εδώ:


Η ανάληψη της ευθύνης όλου του κόσμου από ένα πλήθος αποκλεισμένων από την στρατηγική ουσία αυτού του κόσμου δεν είναι μια υπόθεση που θα μπορούσε να τους αφήσει ως εμμένοντες σε αυτό τον αναγκαστικό μεν αλλά αναξιοπρεπή αποκλεισμό τους, ακόμα κι αν κατορθώνουν κάποτε να υψωθούν στο ύψος του κόσμου όλου χωρίς να έχουν ακόμα κατανικήσει (εντελώς) τον αποκλεισμό τους και χωρίς να έχουν ακόμα ταυτισθεί (εντελώς) με την στρατηγική ουσία του κόσμου.
Η "τακτική" ουσία της εργατικής υπόστασης, ακόμα και της μισθωτής ή μη-μισθωτής μικροαστικής υπόστασης, είναι το στρατηγικό ή μάλλον "στρατηγικο-ειδές" της πρόβλημα, αλλά εξ'αυτού του ουσιώδους γεγονότος δεν "πρέπει" να αναβιβασθεί σε στρατηγική ουσία. 
Δεν δύναται να αναβιβασθεί σε στρατηγική ουσία. Η στρατηγική απαιτεί εκ της ιδιοσυστασίας της υποταγή της τακτικότητας, είτε αυτή η υποταγή είναι διαλεκτική και "ζωντανή" (άρα περιέχει την τακτικότητα ως ένα οργανικό μέρος του όλου "τακτική-στρατηγική") είτε είναι αντιδιαλεκτική.
Το ζήτημα είναι να υψωθεί κάθε απομονωμένη τακτική, κάθε κοινωνική υπόσταση που είναι καρφωμένη στην μοίρα του επιβιωτικού και ψυχικού τακτικισμού, στο ύψος της στρατηγικής ουσίας αυτο-αρνούμενη την ίδια την τακτικοποίηση της δικής της ουσίας.
Εννοείται πως υπάρχει ένα πλέγμα αλληλοκαθορισμών μεταξύ στρατηγικής και τακτικής ουσίας που αφορά ας πούμε κύρια την άμεση ταξική πάλη ή την πάλη ενάντια στο (αστικό και γραφειοκρατικό) κράτος αλλά και άλλα κεντρικά "αγωνιστικά" δεδομένα των ταξικών-ιεραρχικών κοινωνιών. 
Η αυτο-άρνηση της τακτικότητας της εργατικής και "λαϊκής" ουσίας δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνον διανοούμενους και πρωτοπορίες αλλά καταρχάς κάθε εργάτη ξεχωριστά και την ίδια την τάξη στις μυχιότερες σκέψεις και τις βαθύτερες επιθυμίες της.
Από την σκοπιά μου έχω να πω πως είμαι πλέον εντελώς ανοιχτός στην κατανόηση της όποιας προσπάθειας γίνεται ακόμα και από την σκοπιά ενός εργάτη ή φτωχού μικροαστού που θέλει "μόνος" του να ανέβει με κάθε τρόπο πάνω από την κακομοιριά που τον έταξαν οι μοίρες της ταξικής κοινωνίας, με μία μόνον (καθοριστική) προϋπόθεση: να μην γίνει ρουφιάνος της αστυνομίας, του κράτους και των αφεντικών. Εξετάζουμε εδώ, μη ηθικολογικά, μια τέτοια στάση από την σκοπιά της συνολικής τάξης και από το σημείο της συλλογικής της ιστορίας, έχοντας υπόψιν μας ότι οι ατομικές προσπάθειες είναι συνήθως μάταιες και υπονομευμένες από την παρουσία του τερατώδους κρατικού ελέγχου.
Έτσι λοιπόν, χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τον έξυπνο στους "καθημερινούς" ανθρώπους στρεφόμαστε στην τύχη της τάξης ως τάξης και ψάχνουμε έναν τρόπο να φύγει αυτή από την μοίρα του αμεσοποιημένου και "τακτικοποιημένου" όντος γινόμενη αρχηγός και στρατηγός της ζωής της και της ζωής της ανθρωπότητας. 
Είναι προφανές πως μια τέτοια μαζική μεταλλαγή προϋποθέτει μιαν νέα πολιτισμική και τεχνοπολιτισμική επανάσταση μέσα στην επανάσταση, η οποία έχει ήδη μισο-συμβεί όμως αλλά δεν έχει βρεί τον βηματισμό της γιά άλλους Λόγους.
Το λάθος για μένα παραμένει η εμμονή στην θέση του αποκλεισμού και του ψυχο-εμβιωτικού τακτικισμού ως θέση "χάριτος". 
Αυτή είναι μια θέση δηλαδή που θέλει να έχει ο καθένας αποκλεισμένος (όλοι μας) την αυταπάτη πως ως ο αποκλεισμένος φορέας της περιέχει την στρατηγική εμμενώς και εμφύτως.  
Οικονομολογική παρέκβαση: αυτός είναι και ο Λόγος που η αριστερά και η αναρχία αποδίδουν μόνον στην "απλή εργασία" ακόμα και της τεχνικοποιημένης παραγωγής τον ρόλο του παραγωγού της αξίας (και της υπεραξίας). 
Ο Λόγος είναι θερσιτικού χαρακτήρος. 
Αυτή η στάση είναι μερικώς αναπόφευκτη, και προσωπικά και ιστορικά, αλλά δεν οδηγεί πουθενά. 
Ο σκοπός μας είναι νομίζω να αφαιρεθεί και να καταστραφεί κάθε ξένωση τακτικής και στρατηγικής ουσίας στην κοινωνία και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. 
Αυτός ο σκοπός θα πραγματωθεί αν οι υποστασιακοί "εκπρόσωποι" της ξενωμένης τακτικής ουσίας της κοινωνικής ουσίας, δηλαδή οι "απλοί" στρατιώτες των στρατηγικών ελίτ και αρχουσών τάξεων, κατεβάσουν κάτω όλες αυτές τις δράκες αλλά αντικαθιστώντας τες κιόλας στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής και τεχνικής εξουσίας και γνώσης.
Στο ημι-ευφυές αναρχικό σύνθημα "κανείς κάτω, κανείς πάνω" (ή "κάτω οι πάνω, κανείς πάνω") το οποίο νομίζω εκφράζει νοοτροπιακά την συντριπτική πλειονότητα της αριστεράς, αντιτάσσω το "κανείς κάτω, όλοι πάνω -αλλά πάνω".
Είναι προφανές πως μια τέτοια μεταλλαγή της σχέσης "στρατηγικό πάνω-τακτικό κάτω" σε όλο το φάσμα της κοινωνικής δράσης δεν θα αφήσει κρατική και θεσμική πέτρα όρθια, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι ένα οικοδόμημα και όχι ένα διασκορπισμένο πράγμα μαγικά "αυτοδιοικούμενο". 
Είναι αδύνατον δε να υπάρξει αυτό το νέο οικοδόμημα αν δεν προϋπάρξει κάπως, έστω εν σπέρματι εντός των εφιαλτικών συνθηκών που ζήσαμε και ζούμε εδώ και χιλιετίες (εμείς και οι ταπεινοί ταξικοί "πρόγονοί" μας). 
Είναι και απαραίτητο από την σκοπιά του ολοκληρωτικού πολέμου που είναι να διεξάγουμε (ελπίζω, προσωπικά, όχι συντόμως)..
Το πρόβλημα λοιπόν της τακτικής μας ουσίας, της σύμφυτης στις ταξικές κοινωνίες "τακτικοποίησης" τής υπόστασής μας, δεν επιλύεται με την στρατηγικοποίησή της και την φενακιστική αγιοποίησή της με νέα μάλιστα "αναρχο-αυτονομίστικα" θεωρήματα αλλά με την αυτο-υποταγή μας στην στρατηγική, με το στανιό; ναι, με αυτο-στανιό και με αυτο-ζόρι, ναι, με κόστος την βολή μας και την καταστροφή του ναρκισσισμού των νεο-κινημάτων "μας".
Θα έπρεπε να διευκρινίσω εδώ πως τιμώ και δέχομαι την αξία και την ουσία των πολεμικών τους τακτικών και την φοβερή εφευρετικότητα και την ζωντάνια τους ως απορρέουσα (και) από αυτόν τον τακτικοκεντρικό ναρκισσισμό τους.
Το θέμα είναι να υπαχθεί στην στρατηγική ουσία.
Και για να υπαχθεί και αυτός ο νέος κινηματικός ναρκισσισμός αλλά και ο νέος (αλλά και πάντα παλαιός) λαϊκός τακτικισμός στην στρατηγική ουσία χρειάζεται πάντα, και ειδικά τώρα ένα πολύ καλό, πολύ κρύο, πολύ σπαστικό λενινιστικόν ντούζζζ..





Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Το μεγάλο πολεμολογικό παράδοξο της εργατικής τάξης..



Ο αδύναμος, ο ενδεής (όχι απαραίτητα φτωχός) άνθρωπος έχει πάνω του χαραγμένο με πυρακτωμένο σίδερο το σήμα της απομάκρυνσής του από την στρατηγική δομή της κοινωνίας, άρα και από την ίδια την στρατηγική ως θεώρηση πολέμου. 
Το έχουμε πεί και ξαναπεί μέχρι να φύγουν όλα τα ακροαριστερά και εθνικολαϊκά "δαιμόνια" που μοιράζουν στους εαυτούς τους και τους άλλους την εικόνα ενός ακέραιου λαϊκού ή κοινωνικού όντος το οποίο είναι να τεθεί απλά στην σωστή θέση της αντιπαράθεσης.
Άλλο είναι το θέμα:
Όταν η ίδια η κοινωνική και προσωπική σου υπόσταση είναι η "αποστέρηση" της στρατηγικής (υλικής και διανοητικής δομής) τότε το ίδιο το θέμα αυτό θεματοποιείται ως στρατηγικό! 
Αν μου λύσετε αυτό το παράδοξο, το οποίο θα εκθέσω μιά από αυτές τις μέρες αναλυτικότερα, και κάνετε και τον κόπο να διαβάσετε τις ταπεινές δημοσιεύσεις μου για το γενικότερο θέμα "τακτική-στρατηγική", θα σας δωρίσω ένα άλλο ερώτημα, το οποίο αλλιώς θα το καθυστερήσω..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Η τακτική ουσία της κατάστασης έκτακτης ανάγκης..



Η κοινή έννοια και ουσία της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ως προς τις διαφορετικές και ανταγωνιστικές μεταξύ τους κοινωνικές τάξεις δεν είναι το νοηματικό και οντολογικό αποτέλεσμα των "κοινών" σημείων που υπάρχουν παρά την διαφορετικότητα.
Έτσι δεν δημιουργείται έννοια αλλά ένα συμβατικό νοητικό κατασκεύασμα για άμεση πολιτική χρήση.
Ή υπάρχει κοινή ουσία που εκδηλώνεται στους διαφορετικούς τροπισμούς της και υπάρχει ουσιακά διά αυτών των τροπισμών ή δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Ποιά είναι λοιπόν η ουσία της έννοιας αυτής;
Θα μπορούσα καταρχάς να επαναλάβω την υπόθεση για την σημασία της διάκρισης-ενότητας τακτικής και στρατηγικής όπως αυτές εννοούνται όχι μόνον σε ένα αμιγώς πολεμικό ή πολιτικο-πολεμικό επίπεδο αλλά ως εκφράσεις της ουσίας της ταξικής κοινωνίας ως ταξικής:

Και αυτό θα κάνω συνέχεια μέχρι να το εμπεδώσετε.
Αλλά υπάρχει το θέμα της συγκεκριμενοποίησης της έννοιας σε σχέση με την θέση της κατάστασης και των δύο πόλων-τάξεων.
Και σε αυτό το πιό συγκεκριμένο σημείο της εννοιολογίας θα έλεγα συνοπτικά, υποσχόμενος μια περαιτέρω διευκρίνιση, πως η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι καθορισμένη κυρίως στο τακτικό επίπεδο της πολεμολογικής συστάσεως του κοινωνικού ανθρώπινου όντος, ό,τι και να λένε οι φασίστες και οι αριστεριστές. 
Δεν κάνω τώρα ένα είδος "ταύτισης" αυτών των διαφορετικών ομάδων, άρα και ιδεολογικής πολεμικής "κάτω από την ζώνη", αν και θα μπορούσα, αφού οι αριστεριστές δίνουν αυτό το δικαίωμα, ακόμα κι όταν δεν μιλάνε για "κατάσταση έκτακτης ανάγκης". 
Απλά είναι ένα θεωρητικό και πολιτικό λάθος (ηθελημένο η αθέλητο) -σε σχέση με πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις με διαφορετικό περιεχόμενο ως προς τα ειδικά ενδιαφέροντα της κάθε "παράταξης"-  να ανάγουμε αυτή την ειδική κατάσταση στο στρατηγικό επίπεδο της κοινωνικής, πολιτικής οικονομικής και στρατιωτικής κατάστασης.




Ι.Τζανάκος 

ΧΡΟΝΟΣ-ΝΟΜΟΣ: Η αξιοσημείωτη υπομονή του θύματος..



Ο χρόνος του θανάτου που δίνει ο νόμος είναι άπειρος. 
Δεν υπάρχει ένα τέλος στην δίωξη και την τελική κρίση που την ολοκληρώνει με την ποινή, ακόμα κι αν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία της κρίσης και έχει περατωθεί η ποινή από τον καταδικασθέντα.
Δεν μιλάω τώρα από την σκοπιά της κριτικής της "ενοχής" ως εσωτερικής εγγραφής που είναι να καταπολεμηθεί, για να λυτρωθεί η σκέψη και η ύπαρξη του καταδικασθέντος.
Μιλάω από την σκοπιά της εξωτερικότητας του νόμου, ήτοι σε ένα γεγονοτολογικό επίπεδο πραγμάτευσής του.
Ενώ είναι προφανές πως οι περισσότερες κρίσεις του νόμου εκφέρονται κάποτε και κάπως τελείται η τελειότητα αυτή του θανάτου, αυτό που δεν γίνεται ορατό από τον ίδιο τον νόμο, ή σε όσους τον υπηρετούν θεωρώντας πιθανόν πως ασκούν ένα ιερόν λειτούργημα για την "ζωή" των ατόμων και της κοινωνίας, είναι πως το μεσοδιάστημα (ακόμα και μιάς μέρας) μέχρι την πραγμάτωση των πάντων που τον επιτελούν είναι ο άπειρος θάνατος και ο τέλειος βασανισμός της ανθρώπινης υπόστασης.
Γι'αυτό και είναι επίσης ένα τυπικό έγκλημα η ταλαιπωρία όσων είναι -με τα ίδια τα μέτρα του νόμου μάλιστα- αθώοι, με την αναστολή και αναβολή της ίδιας της "τυπικής" διεργασίας.
Βέβαια δεν είναι γι'αυτό υπεύθυνοι τις περισσότερες φορές οι καθαυτό άνθρωποι του νόμου, όσο άλλοι συντελεστές της ταξικής κανονικότητας οι οποίοι έχουν την μορφή ανθρώπου και την ψυχή ποντικού.
Λέτε να ξέρω κανέναν;
Ξέρω πολλούς, και δεν θα είχα κανέναν Λόγο να μην τους αναφέρω αν δεν ήξερα πόσο επικίνδυνοι άνθρωποι είναι όχι για μένα αλλά για άλλους αφελείς πολίτες και "συνανθρώπους".
Ας επιστρέψουμε στην θεωρία:
Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει αναβολή και αναστολή, ακόμα κι όταν η ταχύτητα της τελικής κρίσης περιορίζεται σε μια στιγμή, το μεσοδιάστημα αυτό της στιγμής είναι άπειρο.
Γελάω πραγματικά με την εικόνα της προδεδομένης αθωότητας του διωκόμενου, όταν την σερβίρουν οι εκτελεστές της ενοχοποίησης ακόμα και της αναπνοής ενός αληθινού ζώου.
Απορώ τελικά με την υπομονή μας πάνω στον τροχό του ψεύδους και του άπειρου θανάτου, λες και η ζωή έχει κι άλλο χρόνο πέραν της ίδιας για να τον θυσιάζει στην μαύρη τρύπα της αναστολής του εξευτελιστικού θανάτου της.
Το παράξενο είναι που δεν έχουμε την πλήρη ανάφλεξη της απόλυτης οργής και την έκρηξη του Δικαίου. 
Μάλλον είναι όλη μας η ύπαρξη μαθημένη σε μια ζωή που υπάρχει ως αναστολή μιας εκτέλεσης και από αυτή την θέση δεν υπάρχει Λόγος να μην ντρεπόμαστε, έτσι απλά, να ντρεπόμαστε. 
Αυτή η αποδοχή αυτής της ενδιαμεσότητας, η μαυλιστική αναμονή ενός μη λεχθέντος ποτέ θαύματος καταστροφής της κρίσης, η συνήθεια της μη εξέγερσης που αντικατέστησε τον καθαρό φόβο προς τον ένοπλο αφέντη της προ-αστικής εποχής, φανερώνει μιαν δομική ήττα της ακτήμονος προλεταριακής εργασίας και της μισθωτής εν γένει ύπαρξης, αλλά και της μικροαστικής τάξης όταν είναι σε δίωξη.
Είναι αργά να σπάσουμε τον ενδιάμεσο χρόνο ως χρόνο αναμονής και αναστολής της εξόντωσής μας, θα ήταν ίσως καλύτερο να απαιτούμε βιασύνη, να εγκαλούμε ειδικά τους ποντικούς των γραφείων για τις ύποπτες καθυστερήσεις τους.
Γιατί είναι ύποπτες, πάντα, αυτό ας το μάθουν κάποιοι ότι κάποιος μπορεί να το ξέρει.
Θα γελάσουμε πάντως.
Πάντα υπάρχει ένας τρελός, αυτό το ξεχνάνε μερικοί..
 
 
 
Ι.Τζανάκος

Σώμα-Κυριαρχία-Στρατηγική


Η κυριαρχία ως "σώμα κυριαρχίας" μας οδηγεί αμέσως στην σκέψη της μεταφορικής (γλωσσικής) χρησιμοποίησης τής (έννοιας τής) σωματικότητας, αλλά και της οργανικότητας -σε κάποιες περιπτώσεις.
Θεωρείται γενικά πως πρέπει ένας διαφωτιστής ή "ορθολογιστής" θεωρητικός, αλλά και ένας θεωρητικός της "αντι-κυριαρχίας" να ξεφύγει γρήγορα από μια τέτοια μεταφορά ή να μην την χρησιμοποιήσει καν.
Η παρα-χρησιμοποίηση της μεταφοράς αυτής κατά την διάρκεια της ανάδυσης και ανάπτυξης του "ολοκληρωτισμού" την έχει καταστήσει κάπως ανυπόληπτη.
Όμως θαρρώ δεν υπάρχει "καλύτερη" μεταφορά για να δείξει την συνεκτικότητα, την πληρότητα και την (δυναμική) ακεραιότητα του φαινομένου της κυριαρχίας στην γενική, κοινή και αφηρημένη-συγκεκριμένη έννοιά της.
Αδιαφορώ για τις "κακές" ιδεολογικές χρήσεις της μεταφοράς και ενδιαφέρομαι για την ευρετική και δημιουργική της αξία.
Όταν η "διαφωτιστική" κανονιστικότητα εισέρχεται στην ανάλυση του φαινομένου της κυριαρχίας το αποτέλεσμα είναι ένα ηθικολογικό τίποτα το οποίο συνήθως πλαισιώνει μια "δημοκρατική" ιμπεριαλιστική εξουσία στις εκστρατείες της, ηθικοποίησης "βαρβάρων ιθαγενών", ή (πλαισιώνει) τις ικεσίες των διαφόρων αδυνάμων, είτε αυτοί είναι οι κατεξοχήν αδύναμοι των λαϊκών τάξεων είτε αυτοί είναι οι αστικοί ανταγωνιστές (ιμπεριαλιστές ή μη) αυτής τής δυνατότερης.


Ένα από τα πλεονεκτήματα των κάθε λογής "αντιδημοκρατών" θεωρητικών και πολιτικών είναι η κατά καιρούς ικανότητά τους να μιλάνε την γλώσσα της αλήθειας και να σχίζουν το παραπέτασμα της "δημοκρατικής" ηθικολογίας-κανονιστικότητας, αλλά αυτό είναι (από την άλλη πλευρά) αποτέλεσμα της παρακμής της δημοκρατικής θεωρίας και πολιτικής μετά τον 19ο αιώνα, η οποία από τα ύψη των μακκιαβελικών ή των ρουσσωϊκών (μετα-χομπσιανών) εποπτείων και τις έννοιες-φωτιά όπως η δικτατορία του προλεταριάτου έχει ξεπέσει στα βαλτονέρια της "ευρωαριστερής" ή φιλελεύθερης θεωρίας του τίποτα και του ανύπαρκτου.


Η έννοια της κυριαρχίας ως "σώματος κυριαρχίας" δεν απεικονίζει μόνον το εποικοδόμημα της ταξικής κοινωνίας (λ.χ της αστικής) αλλά και μια πλοκή της σχέσης τακτικής και στρατηγικής υπόστασης της κοινωνίας που παράγει την ίδια την κοινωνία ως ταξική.
Δες πάλι εδώ:

Αυτοκαθορισμός: Εργατική κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Οι ιδιότητες της συνοχής, της ακεραιότητας, της πληρότητας, της "συστημικότητας", έχουν την αναφορά τους στο "σώμα της κυριαρχίας" και ως τέτοιες αποτελούν βέβαια ένα μείγμα φαντασιακών και ορθολογικών αναπαραστάσεων της κυριαρχικής πραγματικότητας, το οποίο δεν μπορεί ως προς την θεμελιακή του σύσταση να αναλυθεί σε ένα ξεχωριστό "ορθολογικό" και ένα ξεχωριστό "φαντασιακό" μέρος. 

Η "ενότητα" των ιδιοτήτων αυτών έχει καταχωρηθεί αποκλειστικά στο ιεραρχικό-ταξικό φαινόμενο από την θέση και την σκοπιά της άρχουσας εκμεταλλευτικής τάξης, ενώ ακόμα και οι ρεαλιστικότεροι εκφραστές της "θετικής" στροφής τής επαναστατικής θεωρίας-πρακτικής προς την κυριαρχία (Λένιν-Στάλιν) δεν προβαίνουν σε μιαν ανοιχτή (έστω θεωρητικο-πολιτική) υπεράσπιση της επιλογής τους παρά μόνον σε ένα "παροντοποιημένο-παροντικό" πλαίσιο όπως αυτό υπαγορεύεται από τις άμεσες συνθήκες της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό-αστισμό και τους χαφιέδες του.
Όμως η ιστορία έχει μιλήσει και έχει μιλήσει για πάντα, και η μη υπεράσπιση της ρεαλιστικής πολιτικής θεωρίας και πρακτικής, άρα και συνακόλουθα του "μεταφορικού-νοηματικού" οπλισμού της έχει σημαντικά ιδεολογικά αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με την ανάδυση και ανάπτυξη ενός νέου "αναρχισμού" και "αριστερισμού", με δίπλα τους τούς αριστερούς σοσιαλδημοκράτες (ευρω"κομμουνιστές") να καρπώνονται τα όποια υπαρκτά αποτελέσματα. 
Αυτά τα νέα μικροαστικά ρεύματα καλλιεργούν μιαν εφηβική-παιδική κοσμοαντίληψη και ιδεολογία η οποία όμως έχει μιαν πραγματική γονιμότητα εφόσον λειτουργεί ως ένας αντιδραστικός αλλά ζωντανός καθρέφτης της πραγματικής υλικο-φαντασιακής σύστασης του κυριαρχικού φαινομένου, ειδικά στην "μετανεωτερική" ιμπεριαλιστική εποχή.

Ένα από τα θεμελιώδη ερωτήματα, σε αυτό το γενικό πλαίσιο που σκιαγραφήσαμε παραπάνω, είναι το εξής:
Η ολική θραύση της αστικής/ιμπεριαλιστικής συνοχής, ακεραιότητας, πληρότητας, όλων δηλαδή των ιδιοτήτων που συγκροτούν "μορφολογικά" το αλλοτριωμένο στρατηγικό πεδίο που είναι η παγκόσμια και εθνική (ταυτόχρονα) αστική τάξη είναι δυνατή προ-κατανοητικά και προ-πρακτικά μέσω των αντι-κυριαρχικών τακτικών-στρατηγικών;
Θέλω να πω πως είναι απαραίτητο οι (όποιοι) κομμουνιστές ακόμα κι αν υιοθετούν όπως εγώ σκληρή στάση απέναντι στα "αντικυριαρχικά" ρεύματα να μάθουν τον πόλεμο και από αυτά.
Είναι σωστό δηλαδή να οικειοποιηθούν τα ιδεολογικά νοήματα και τις τεχνικές των αντι-κυριαρχικών ρευμάτων, και αυτό συμβαίνει για 2 Λόγους:
1) Όντως το εργατικό κράτος δεν είναι και δεν πρέπει ούτε μπορεί να είναι ένα αντίτυπο-ομοίωμα του αστικού κράτους, ακόμα κι αν δεν είναι απλά ένα σημείο προς την απόλυτη κομμουνιστική κοινωνία, όπως το θεωρούν οι αναρχικοί (που δεν το ονομάζουν έτσι, όντας υποκριτές) και οι νεο-αριστεριστές, όπως το θεωρούν και αυτοί (που το ονομάζουν όμως έτσι).
2) Και το εργατικό και το αστικό κράτος, αλλά και και κάθε κράτος στην ιστορική διαδρομή, δεν είναι απλά ένα "σώμα κυριαρχίας". 
Ούτε η κυριαρχία επίσης είναι απλά ένα "σώμα κυριαρχίας".
Η δομή της εξουσίας και της κυριαρχίας είναι και κεντρικοποιημένη και διασκορπισμένη-εκκεντροποιημένη. 
Χωρίς Μ.Φουκώ δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα.
Ὀσο και να διαφωνεί κανείς με τον Φουκώ δεν μπορεί να μην παραδεχθεί την φοβερή γονιμότητα της θεώρησής του αλλά και της ιστορικής του έρευνας η οποία δεν μπορεί να διαχωριστεί από την θεώρηση. 






Ι.Τζανάκος 

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Ένας κόσμος-χρόνος άξιος καταστροφής..



Αν ο χρόνος μπορούσε να εννοηθεί ως ένας τροχός, ή ένας κύκλος, δεν θα ήταν δυνατόν να γίνει αντιληπτός ως μορφή μιας ταξικής κοινωνίας αν δεν ήταν σε κάθε στιγμή ένα αγκάθι που σχηματίζει τον κύκλο-τροχό ως κύκλο-τροχό ενός βασανιστηρίου.
Κάθε "στιγμή" αυτού του τροχού ένα μπήξιμο αγκαθιού στο σώμα του καθηλωμένου εργάτη.
Αλλά είναι λίγο να μείνουμε εκεί.
Ο χρόνος τροχός της αστικής νομιμότητας και της απειλής της έχει και άλλες ιδιότητες που τον καθιστούν ένα βασανιστικότερο ον.
Ο χρόνος δεν επιστρέφει στον εαυτό του, ούτε σημαίνει ένα μυθικό πηγαινέλα ανάμεσα σε διάφορες ισόμορφες και ίδιες κατ'ουσίαν μορφές μπηγμένου αγκαθιού και πληγής, αλλά έχει μιαν ευθύγραμμη κατεύθυνση, ένα συνεχές ατελεύτητο "μπροστά" που όμως δεν στερείται εξ'αυτής του της ιδιότητας την ακάνθινη ιδιότητα του μπηξίματος στο σώμα του εργάτη.
Η διαρκής αναμονή μιας καταδίκης που θα έλθει αλλά δεν έρχεται τελικά, μια αρρώστεια χωρίς τέλος, γιατροί δικηγόροι ψυχίατροι πόλεμοι σε ένα μέτωπο που δεν είναι μέτωπο, αλλά μάλλον ένα τεντωμένο σχοινί από το οποίο πέφτεις συνεχώς χωρίς να προσκρούεις, ένα χρέος συνεχώς ανανεωμένο το οποίο δεν ξεχρεώνεται ποτέ ούτε χρεωκοπείς, κατάκοιτα λείψανα νοσοκομείων και νεκροί που ζούνε, ζωντανοί που δεν θέλουν να πεθάνουν ούτε να ζήσουν, μιά γραμμή επικοινωνίας χωρίς τέλος και αρχή, στην μέση ένας διαμεσολαβητής, χαφιέδες που δεν θυμούνται σε ποιόν χαφιεδίζουν, μόνιμες πληγές επουλωμένες σε μια κρούστα παροδικών θεραπειών, κέντρα ενός κέντρου που κυλάει σε μια ανύπαρκτη στοιβάδα εξωτερικότητας με το όνομα περιφέρεια.
Η πληγή πληγή και ο θάνατος θάνατος, αλλά με δόσεις..
Μάλλον είναι αργά να καταλάβω αυτό τον κόσμο, ο χρόνος του είναι το κίβδηλο μιάς εικονικής εκτέλεσης, και αυτός είναι ένας Λόγος για να τον καταστρέψω όπως θα τον βρώ και όπου τον βρώ..
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Χρόνος, μοίρα, αντίσταση...




Η κατάσταση του χρόνου είναι συνυφασμένη με την ουσία της ανθρώπινης ζωής με όλο της το ειδικό είναι ως χρονική κατάσταση, και είναι εξ'αυτού κάτι παραπάνω από μιά επίταση αυτής της ουσίας. Δεν μπορούμε να πούμε από την μιά πως η ουσία της ανθρώπινης ζωής είναι η χρονικότητά της, αλλά από την άλλη αυτή η ούτως ειπείν "δευτερογενής" ουσία (χρονικότητα) δεν είναι έτσι απλά μια επίταση που διατηρεί την "πρωτογενή" ουσία ως έχει. 
Και αν είναι μιά επίταση δεν είναι αυτό τίποτα άλλο από ένδειξη πως κάθε επίταση δεν μπορεί παρά να είναι κάτι παραπάνω από απλά μια επίταση.
Τι είναι άραγε η οργή;
Πως επηρεάζεται η λαϊκη οργή από την χρονική μορφή της ανθρώπινης ουσίας της;
Θα έπρεπε εδώ να μιλήσω για την οργή των άλλων, την οργή του λαού εν γένει;
Θα έπρεπε εδώ να μιλήσω για τα κοινά περιεχόμενα της οργής των ατόμων που συναπαρτίζουν μια κοινωνική τάξη ή ένα πλήθος που τείνει να οργανωθεί ίσως σε κοινωνική τάξη "δι΄εαυτή";
Αν μπορούσα, αν ήμουν δηλαδή ένας εξασφαλισμένος διανοούμενος ή ένας αμέτοχος εργάτης, ίσως να το έκανα.
Η χρονικότητα που "βιώνω" ίσως από την μοίρα, ίσως από την δική μου επιλογή βίωσης του κόσμου, δεν μου επιτρέπει να μιλήσω εκ μέρους των υπαρκτών ή φανταστικών άλλων.
Μήπως αν μίλαγα έτσι δεν θα ήμουν τελικά ένα μέρος του Νόμου;
Μήπως αν μίλαγα έτσι δεν θα ήμουν τελικά ένα μέρος της μοίρας;
Ο χρόνος της αντίστασης δεν είναι δυνατόν να μην σπάει την μοίρα και τον Νόμο ως διάταξη της μοίρας και της ενοχής του.
Οι μοίρες όμως και ο άνεμος της ζωής έφεραν μπροστά στον αδύναμο να μην αντισταθεί με το σώμα του και την οργή του (το ίδιο είναι άραγε;) έναν χρόνο αληθινή πρόκληση για την ουσία που έχτισε με τα χέρια της ιδιοτροπίας του.
Θα έλεγα σχεδόν έκπληκτος πως υπάρχει θεός τελικά αν δεν με φόβιζε το ενδεχόμενο αυτός να είναι όντως ένας δαίμονας της εξουσίας.
Μόνον ένας θεός του κακού θα έθετε έναν εχθρό της μοίρας μπροστά σε μιά τέτοια μοίρα να μην αντέχει την μοίρα και να την έχει μπροστά του και αυτή, ως μορφή της μοίρας εν γένει και ως μια μορφή της μοίρας η οποία είναι ισότροπη και ισόμορφη με την μη αντοχή της μοίρας.
Η μοίρα με προκαλεί και δεν ξέρω αν πρέπει να την ακολουθήσω την πρόκληση αυτή ή να φύγω μακριά.
Αν την ακολουθήσω θα έχω νικήσει την μοίρα πολεμώντας; 
Ή μήπως θα την νικήσω αν φύγω μακριά; 
Και μακριά δεν είναι απαραίτητα ένα βουνό ή μια ξένη χώρα. 
Μπορεί να είναι εδώ δίπλα, σε μια άτονη και κυνική αναμονή της κρίσης του ψεύδους, ήτοι του Νόμου που έγινε ψεύδος και του ψεύδους που έγινε Νόμος.
Αναρωτιέται κανείς αν η πρόκληση της μοίρας είναι μια ταξική πρόκληση ή μια πρόκληση για προσωπική εξέγερση χωρίς όρια, είτε κανείς ακολουθήσει είτε αποφύγει την ολοκληρωτική μάχη.




Ι.Τζανάκος
Θα δούμε..

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Οι αντικειμενικοί συντελεστές ανάσχεσης του παγκόσμιου εργατικού αγώνα..




Η παθητική αντανάκλαση της ένταξης ενός αστικού κοινωνικού σχηματισμού στο παγκόσμιο αστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα εκφράζεται κύρια και πρώτα στην εργατική και λαϊκή μάζα. 
Το μυαλό και ο τρόπος ζωής της εργατικής και λαϊκής μάζας είναι ο στόχος ελέγχου και καταστροφής της αστικής-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας σε όλες της τις εκφράσεις.
Αλλά ακόμα και αυτή η ενιαία στάση και στόχευση των αστικών τάξεων σε κάθε χώρα και της αστικής τάξης ως παγκόσμιας κυρίαρχης τάξης υπόκειται στις διαιρέσεις της (τους) και συνυφαίνεται με τον χειρισμό των διαιρέσεων αυτών σε 2 επίπεδα:
1) Πρώτα από όλα οι λαϊκές τάξεις γίνονται αντικείμενο χειραγώγησης για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της ξεχωριστής αστικής τάξης στην οποία "ανήκουν" (ως αντικείμενα ξεζουμίσματος και εκμετάλλευσης) εφόσον χρησιμοποιούνται ως "μέσο ανταγωνισμού" απέναντι σε άλλες ξεχωριστές αστικές τάξεις.
Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους και σε διάφορες κλίμακες. 
Η αστική τάξη μιας χώρας διαιρείται και αυτή σε πολλά ανταγωνιστικά μεταξύ τους τμήματα, τα οποία στον μεταξύ τους ανταγωνισμό χρησιμοποιούν τους "εργαζόμενούς τους" για να ενοχοποιήσουν και να πολεμήσουν τους άλλους εργαζόμενους μαζί με τους "ιδιοκτήτες" τους, σαν να επρόκειτο για ένα ενιαίο "σώμα"
Αλλά πέρα από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις διαιρέσεις μιας "ντόπιας" αστικής τάξης υπάρχει ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός της με τις άλλες ισχυρότερες, ισοδύναμες ή ασθενέστερες αστικές τάξεις των άλλων χωρών. 
Ο εθνικισμός σε αυτό το επίπεδο είναι το ιδεολογικό εργαλείο χειραγώγησης των εργατών-εργατριών και των μικροαστών για να ανταγωνιστεί η αστική τάξη μιας χώρας άλλες αστικές τάξεις.
2) Πέρα από την πρακτική χρησιμότητα (για την αστική τάξη) της χειραγώγησης των εργατών-εργατριών για τον ενδο-αστικό ανταγωνισμό υπάρχει η χρησιμότητα για την καθυπόταξη των ίδιων των εργατών, οι οποίοι μέσω του εθνικισμού αποπροσανατολίζονται από τους κοινούς ταξικούς στόχους που έχουν αντικειμενικά με τους "αλλοεθνείς" εργάτες και προβαίνουν έτσι, αν ακολουθήσουν τον εθνικισμό, σε έναν "άϋλο" καταρχήν και "υλικό" έπειτα αδελφοκτόνο πόλεμο. 
Αυτά τα δύο στοιχεία αποτελούν το γενικό πλαίσιο για να κατανοήσουμε την μεθοδολογία και τις πρακτικές μεθόδους "διαχρονικά" των κυρίαρχων τάξεων και της αστικής τάξης ειδικότερα.
Το γενικό πλαίσιο δεν αρκεί, αν η αστική τάξη και η αστική κοινωνία ήταν τόσο απλά οργανωμένη θα την είχαμε ήδη τσακίσει.
Η δυναμική που αναπτύχθηκε μετά την είσοδο της παγκόσμιας αστικής κοινωνίας στο (ώριμο-ολοκληρωτικό) ιμπεριαλιστικό στάδιο μάς έχει παρουσιάσει ένα πλέγμα ισχυροποιημένης (αστικο-)κυριαρχικής πολυπλοκότητας το οποίο έχει "εγκλωβίσει" την παγκόσμια εργατική τάξη και τις υποτελείς τάξεις εν γένει εντός αυτής της πολυπλοκότητας. 
Με υπερβαίνει βέβαια το καθήκον ακόμα και της καταγραφής αυτής της (αστικο-)κυριαρχικής πολυπλοκότητας, αλλά μπορώ ίσως να σας παραθέσω κάποια στοιχεία που την σκιαγραφούν:
Η μείωση της πρωτογενούς παραγωγής, στον βαθμό που συμβαίνει, δεν είναι ίσως για τους εργάτες και εν γένει τον εργαζόμενο λαό ένας θετικός καθορισμός της καπιταλιστικής παραγωγής. 
Οι "άϋλες" μορφές παραγωγής οδηγούν την εργαζόμενη μάζα σε έναν τρόπο βίωσης της ζωής και της παραγωγής ο οποίος αντιστοιχεί "αρμονικότερα" προς την αστική και (φιλο-)ιμπεριαλιστική ιδεολογία. 
Μπορεί κανείς να μιλήσει για έναν "νέο μικροαστισμό" ακόμα και μέσα σε προλεταριακές μάζες. 
Η απόσταση των χειρώνακτων και βιομηχανικών εργατών από τις μισθωτές μάζες του τριτογενούς τομέα περιέχει έναν βαθμό εσωτερικής περιπλοκότητας και συνθετότητας της ευρύτερης εργατικής τάξης που αξιοποιείται βέβαια κατάλληλα από την πάντα εγρηγορούσα αστική κυριαρχία.
Μένει να δούμε ψύχραιμα και χωρίς αυταπάτες και τα "θετικά" στοιχεία που μπορεί να υπάρχουν εντός αυτής της νέας κατάστασης, καθώς και τον νομοτελειακό ή μη-νομοτελειακό χαρακτήρα της τόσο για την ώριμη καπιταλιστική όσο και για την μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία.
2) Υπάρχει περιπλοκοποίηση της διαίρεσης ανάμεσα στους αστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς της παγκόσμιας αστικής-ιμπεριαλιστικής κοινωνίας. 
Δεν υπάρχουν απλά από την μία μεριά οι κυρίαρχες μητροπολιτικές ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις (κοινωνίες) και από την άλλη οι μη-ιμπεριαλιστικές περιφερειακές αστικές τάξεις (κοινωνίες). 
Ήδη αυτή η αρχική αντιφατική συσχέτιση μεταξύ "κυρίαρχων/ιμπεριαλιστικών αστικών μητροπολιτικών κέντρων" και "εξαρτημένων κυριαρχούμενων/μη ιμπεριαλιστικών αστικών περιφερειών" περιείχε μιαν (αστικο-)κυριαρχική πολυπλοκότητα η οποία δυσχέραινε την ενοποίηση-διεθνοποίηση των εργατικών αγώνων και σήμαινε πολλά βαθιά ρήγματα τόσο στην ριζοσπαστική κοσμοθέαση όσο και στην επαναστατική πρακτική μεταξύ των εργατικών τάξεων και των πρωτοποριών τους.
Η περαιτέρω πολυπλοκοποίηση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού/αστικού συστήματος και η δημιουργία πολλών ενδιάμεσων ολοκληρώσεων και βαθμίδων στην παγκόσμια (ανταγωνιστική) ιεραρχία-πυραμίδα (που το "μορφοποιεί") σημαίνει μια ακόμα μεγαλύτερη δυσχέρεια στην σύλληψη και την πραγμάτωση μιας επαναστατικής προλεταριακής τακτικής-στρατηγικής που να μην υποκύπτει στις ευκολίες του γενικού διεθνισμού-κοσμοπολιτισμού αλλά και στις ευκολίες του "αριστερού εθνικισμού-πατριωτισμού"..






Ι.Τζανάκος

Ζητήματα ταξικής πολεμολογίας..



Η σχέση της τακτικής με την στρατηγική περιέχει ένα σύνολο ενδιάμεσων νοητικών και "οντολογικών" διαβαθμίσεων που δεν διαμεσολαβούν απλά την σχέση αυτών των όρων σαν να επρόκειτο αυτοί να "συναντηθούν" ως ήδη συγκροτημένοι.
Η νέα πολεμολογία μας όπως αναπτύχθηκε από τους μπολσεβίκους μας έχει δείξει πως όλες αυτές οι ενδιάμεσες διαβαθμίσεις μεταξύ στρατηγικής σχεδίασης και τακτικής υλοποίησης είναι στην πραγματικότητα αυτή καθαυτή η ενεργός "επιχειρησιακή" πραγματικότητα των προαναφερόμενων πόλων.
Υπό αυτή την έννοια οι δύο διακριτοί πόλοι (στρατηγική-τακτική) συγκροτούν την ενότητά τους όχι σε ένα πλαίσιο "συνδυαστικού" τύπου ενοποίησης δύο προ-συγκροτημένων πόλων αλλά σε ένα πλαίσιο συγκρότησης της ενότητας κατά την τακτική υλοποίηση της στρατηγικής και ταυτά-αντίστροφα κατά την στρατηγικοποίηση της υλοποίησης (τακτικοποίησης) της στρατηγικής. 
Είναι προφανές πως η στρατηγική "υπερέχει", ειδικά σε μια επαναστατική μαρξιστική σχεδίαση τόσο του "νόμιμου" όσο και του "μη-νόμιμου" ταξικού πολιτικού και πολιτικο-στρατιωτικού αγώνα, και αυτό δεν είναι προϊόν απλά μιας "τεχνικής" (πραγματικής ή μη) ικανότητας, αλλά το ενεργητικό αποτέλεσμα της ανάδυσης της εργατικής τάξης σε κυρίαρχο ενοποιητικό πρωταγωνιστή τόσο του άμεσου τακτικού όσο και του απώτατου στρατηγικού πεδίου της "υλικής ζωής" σε όλες τις τίς εκφάνσεις.
Προϋποθέτουμε εδώ μια στοιχειώδη κατανόηση κάποιων όρων. 
Παραθέτουμε κάποιες δημοσιεύσεις μας για να γίνουμε κατανοητοί:







Η κατανόηση ωστόσο της αδυναμίας στην Ελλάδα ακόμα και να αχνοφανεί ένα είδος αναζήτησης της λαϊκής προλεταριακής ενότητας των όρων του ταξικού πολέμου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κατανόηση των βαθύτερων ιδεολογικών και αξιακών της δομήσεων που αντιστοιχούν κατά κάποιο τρόπο στην υλική παραγωγική δομή της.
Η μετάβαση σε μια εποχή που θα τεθεί υπεύθυνα και όχι τυχοδιωκτικά το ζήτημα του ταξικού πολέμου δεν θα είναι σύντομη, μπορεί να μην έχουμε καν εισέλθει στην έναρξη της έναρξής της.
Θα έπρεπε ωστόσο να μην περιμένουμε αλλά να αποκαλύπτουμε τους όρους πλέον της "εδώ" ιστορικής καθήλωσης της εργατικής πολεμολογίας, άρα και της τακτικής-στρατηγικής, χωρίς να παραβλέπουμε την κατάσταση στο παγκόσμιο σκηνικό και την θέση του συγκεκριμένου αστικού κοινωνικού σχηματισμού εις τον οποίο "ζούμε".
Η αδυναμία συγκρότησης ενός συστήματος "ενδιαμεσότητας" τακτικής-στρατηγικής πρέπει κατά την γνώμη μας να θεωρηθεί σε ένα ευρύτερο κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο, και ως αδυναμία δεν είναι απλά η έκφραση μιας τυπικής έλλειψης "διαλεκτικής" θεωρίας ή πρακτικής αλλά έχει μεγαλύτερο βάθος το οποίο με την σειρά του μπορεί να ανακαλυφθεί σε "σημεία" της πρακτικής και της θεώρησης των διάφορων "επαναστατικών" ή ριζοσπαστικών ομάδων εντός της χώρας, και τις διάφορες σκληρές αλλά μερικές φορές και γελοίες συγκρούσεις τους..
Θα μιλήσουμε αναλυτικότερα αυτές τις μέρες..


Ι.Τζανάκος