Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ερευνητική ή αξιακή πραγμάτευση; ιεραρχικό ερώτημα και ιεραρχική απάντηση..



Η πτώση μιας ερευνητικής και (πρακτικά) μετασχηματιστικής δράσης σε πίστη και σε όχημα αυθαίρετων υπερβατικών και κρατικών ή κρατικο-κεντρικών (ή κρατικιστικών) δυνάμεων δεν είναι ένα και τόσο ξεκάθαρο συμβάν, το οποίο μπορεί να υπερβαθεί με ένα νέο ερευνητικό πρόγραμμα και μια νέα μετασχηματιστική πράξη (στην ουσία δεν διακρίνονται απόλυτα) σαν να μην έγινε τίποτα, παρά μόνον άλλαξε η (ιστορική) φάση.

Μπορεί δηλαδή να μην υπάρχει άλλη φάση, ούτε να υπήρξε ποτέ άλλη φάση κατά την συγκρότηση κάποιων ερωτημάτων και κατά την αντίστοιχη διαμόρφωση κάποιων απαντήσεων, αλλά αυτό που φαίνεται ως ηθικολογία, να λες δηλαδή πως δεν έχει υπάρξει καμμία αλλαγή όσον αφορά σε κρίσιμα σημεία της ανθρώπινης κατάστασης, να εκφράζει την πραγματική επικέντρωση στα προβλήματα, την πραγματική ουσία και ίσως την πραγματική επίλυση των προβλημάτων και εν τέλει την αρχική, θα λέγαμε καλύτερα, ορθότερη τοποθέτηση των προβλημάτων.

Όπως η ηθική και η ηθικολογία δημιουργούν το υψηλότερο και επικινδυνότερο χαλύβδινο πλέγμα απόκρυψης, δηλαδή το υπερβατικό (και θεολογικό) πλέγμα φυλάκισης της ανθρώπινης ζωής, έτσι συνάμα αποτελούν ένα σημείο του Λόγου-Λέγειν το οποίο εκσπά αυτή την φυλάκιση κατά την επιτέλεση της άρσης της.
Όπως η επιτακτικότητα και η εσωτερίκευση των εντολών ενός υπερεγωτικού θεσμού (ταυτόν στην πράξη) δημιουργούν ή επισφραγίζουν απολυτοκρατικά την ανάγκη της διευθέτησης των συγκρούσεων μεταξύ των ανθρώπων, τάξεων, εθνών, κοινωνικών ελίτ, έτσι συνάμα αποτελούν ένα σημείο του Λόγου-Λέγειν το οποίο εκσπά αυτή την διευθέτηση κατά την επιτέλεση της άρσης της ως υπερεγωτικής και εντολοδοτούσας την ανθρώπινη κατάσταση.

Με αυτή την έννοια, και μόνον όμως, ίσως να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο με "εποχές" οι οποίες μας φαίνονται απομακρυσμένες, και ως εκ τούτου η άρνηση του καθήκοντος να λειτουργήσουμε ως να μην έχει αλλάξει επί της ουσίας τίποτα στην διαχρονική ή όμοια κρισιμότητα των αποφάσεων ή μη αποφάσεών μας δεν μας οδηγεί κάπου.




Ιωάννης Τζανάκος 

Photographer Captures Intense Moment When Lions Encounter Injured Fox


Photographer Captures Intense Moment When Lions ... - LifeDaily

It was a warm day in April when photographer Graham Dyer was walking through the Central Kalahari Game Reserve in South Africa.

But then, Graham happened upon something amazing, a “once-in-a-lifetime” event. The reserve, which is situated in the national park in the Botswana’s Kalahari Desert, is approximately double the size of Massachusetts. When an injured fox was trapped by a lioness, it seemed like all was over for the poor fox. However, what happened next was absolutely incredible, as you’re about to see…




1. Caught

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
It wasn’t clear how or when the helpless fox was injured, but he was unable to move much as the hungry lioness approached him. It looked like it was game over…




2. Family
Lioness Protects Fox 
Other family members came along and took a keen interest in the fox, probably wondering how much meat it had on its bones…

3. Curious Cubs

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
Mom and dad were with their three young cubs at a local watering hole when they came across the fox. Naturally, the cubs were very curious about the fox, and crowded around to see what was going on.


4. Motherly Instinct

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
While the cubs assumed it was dinnertime, the mother sat protectively around the injured fox, as her motherly instinct kicked-in, so it seemed.

5. Intrigued


Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
The poor fox had some kind of painful back injury, and was squealing in pain, as the lions approached to smell their prey.


6. Siesta Time

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
As the evening drew on, the lions family and the injured fox took a nap together, and nobody was eating the fox or even threatening it.


7. Losing Interest

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
The daddy lion decided that the fox wasn’t worth hanging around for, and soon lost interest, leaving the fox to the mother and the cubs.



8. Typical Male

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
The male lion walked off for a while, but seemed intrigued by why the mother lion was still protecting the fox. He went over to investigate further.


9. Over-Protective


Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
The male lion roared a bit at the fox, and as he did so, the mother swiped at him with her paw, as if warning him off from harming her new ‘cub.’


10. Rebuked

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
As you can see from this picture, the man lion got some serious rebuke from the mother lion, as she fiercely protected the fox.


11. Bliss Ruined

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
Just a few minutes later, and Dyer could hear the sounds of the hungry lion family eating something. They appeared to be fighting over food in the distance, and Dyer assumed the worst.


12. Other Lions


Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
When Dyer got closer to investigate, the fox was still safe and well, and the lions had joined another pride who had brought back food.




14. Not Safe Yet

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
Although Dyer didn’t manage to capture it on camera, after his experience with the lions, the fox was accosted by two seemingly hungry jackals. He fended them off with his battlecries and escaped safely.




15. Still Alive

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
According to Dyer, the fox is still alive some days later, and was spotted recuperating in a patch of grass.

16. An Amazing Story

Lioness Protects Fox
Photo credit: Graham Dyer
Knowing he couldn’t keep the amazing story to himself, Dyer went ahead and shared the pictures and the details on Africa Geographic. Understandably, the story captured the heart of many people from across the globe. .
[Featured image credit: Graham Dyer]




Αντισημιτικός οχετός και κάποια σχόλια για συμπαθείς φιλελεύθερους (και αριστερούς)

Εισαγωγικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
Η θέση μας είναι δεδομένη για τον ευρύτερο και ειδικά τον ελληνικό αντισημιτισμό "αντισιωνισμό" και άλλα βοθροειδή φαινόμενα, τα οποία υπεραναπτύσσονται σε εποχές κρίσης κ.λπ, γνωστά κοινότοπα.
Αυτό που είναι ωστόσο πλέον απαράδεκτο είναι κατά τα άλλα συμπαθείς ορθολογιστές με σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα, κατά την γενική του μορφή αλλά όχι και τόσο γενική όσο ίσως νομίζουν οι ίδιοι, να απαρνούνται συνεσταλμένως τον πολιτικό και ιδεολογικό ρόλο τους και την ούτως ή άλλως σε κρίσιμα σημεία δυνατή και έλλογη τρόπον τινά θέση τους.
Τι σημαίνει δεν ασχολούμαι με την πολιτική ή την κομματική πολιτική;
Τίποτα δεν σημαίνει, ή μάλλον σημαίνει ένα πράγμα: πως δεν έχω το θάρρος να γενικεύσω την θέση μου εξ'αφορμής κάποιων θεμελιωδών απόψεών μου εις όλο το φάσμα του δημόσιου Λόγου, θεωρώντας ίσως πως έτσι κάνω καλύτερα την δουλειά μου ως δουλειά θεωρητικού ή επικοινωνιακού υποβάθρου. 
Εντάξει, έχει νόημα να το κάνεις και να το πιστεύεις αυτό, αλλά από την άλλη σε καθιστά κατά κάποιον τρόπο άλλον έναν επιστημονικό ή ορθολογιστή φαφούτη μέσα σε έναν κόσμο ιδεολογικών τεράτων, τα οποία οικο-δομούν τον τερατώδη κόσμο τους ακριβώς χρησιμοποιώντας και την συστολή σου και αξιοποιώντας την μάλιστα ως φανταστικό "στοιχείο" αυτής της μορφής που θέλουν να φιλοτεχνήσουν "για σένα".
Αλλά αυτό το λάθος σου όμως, και το λέω με πλήρη σεβασμό --ακόμα τουλάχιστον!-- προς τους αντισυνωμοσιολόγους της παρέας αυτής (των Hoaxes), δεν είναι ίσως απλά ένα λάθος αλλά ένας βαθύτερος υπαρξιακός όρος της "διαφωτισμένης" διανοήσεως της γενικότερης δυτικής κατάστασης που σημαίνει γενικά μιαν αφόρητη πλέον άγνοια των πολιτικών και κοσμοθεωρητικών πλαισίων που γεννάνε τους ολοκληρωτισμούς και τους περίφημους αυταρχισμούς της ατομικής και της κοινωνικής-ατομικής νόησης.
Για πόσο μπορεί κανείς να δικαιολογεί αυτή την άγνοια ή την παρουσιαζόμενη ως άγνοια και να μην θέτει το εξής ερώτημα στους φορείς της:
Είναι ο κακός ανορθόλογος Λόγος που είναι η αιτία του εαυτού του ή όλο τελικά το αστικό, και το μαρξιστικό ακόμα (και άλλες συγγενείς μορφές), υπερορθολογικό σύστημα σκέψης που γεννάει τέτοια τέρατα;
Σας αρκεί το ταγκό με το τέρας;




Ακολουθεί η συμπαθής δημοσίευση των συμπαθών "αθώων" της αστικής και μετα-αστικής "ορθολογικότητος":


 


Τα λίνκ που δίνονται στην δημοσίευση:

'Ο Σωκράτης, οι Εβραίοι και η Μασονία'', 
''Ο Σωκράτης για τους Εβραίους, η Μασονία και η ευθύνη για όλα τα κακά της Ελλάδας''.

eleysis-ellinwn.gr

Εντοπιστικέ και ο δεύτερος κομμουνιστης ellinikahoaxes ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ!''. 



''Θα σε βρω και θα σου βγάλω τα έντερα μαζί με το εβραϊκό μίασμα που έχεις στον εγκέφαλο...''

December 31, 2016

|Θάνος Επαχτίτης
 
Τα hate mails είναι ένας ακόμη τρόπος διαδικτυακού εκφοβισμού που αποσκοπεί στη πρόκληση τρόμου στο παραλήπτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που λάβαμε και περιλαμβάνει απειλές κατά της ζωής του συντάκτη άρθρου με τίτλο ''Ο Σωκράτης, οι Εβραίοι και η Μασονία'', το οποίο αναδημοσιεύτηκε (από τον ίδιο) και στα ellinikahoaxes.gr, με τίτλο ''Ο Σωκράτης για τους Εβραίους, η Μασονία και η ευθύνη για όλα τα κακά της Ελλάδας''.
Εν συντομία, το άρθρο καταρρίπτει υποτιθέμενη φράση του Σωκράτη όταν συνάντησε κάποιους Εβραίους και ασκεί κριτική στην αντισημιτική αντίληψη πως για όλα τα δεινά του Ελληνισμού, φταίνε οι Εβραίοι.
Σαν να μην έφτανε το εμετικό μέιλ, λίγο αργότερα διαπιστώσαμε δημοσίευμα ανάλογου περιεχομένου στο aetos-apokalypsis.com, με τίτλο ''Εντοπιστικέ και ο δεύτερος κομμουνιστης ellinikahoaxes ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΥΣΣΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ!''.

 Το ''άρθρο'' περιέχει απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας ''μιασμάτων'', όπως ο Θοδωρής Δανιηλίδης (ιδρυτής των ellinikahoaxes.gr), αλλά και του υπογράφοντα αρθρογράφου του παρόντος ιστότοπου αλλά και των Ελληνικών Hoaxes. 
Όλως περιέργως, υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ του hate mail και του ''άρθρου''. 
Το δημοσίευμα αναπαράχθηκε και από το eleysis-ellinwn.gr.

Και κάπου εδώ η κατάσταση αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη. 
Τα εν λόγω λιβελογραφήματα, αναρτήθηκαν σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με χιλιάδες μέλη, προκαλώντας υβριστικές αντιδράσεις από διάφορους αναγνώστες.
Είναι γνωστό πως τα ellinikahoaxes.gr, δεν ασχολούνται με θέματα που άπτονται της πολιτικής. 
Όσον αφορά το Terra Nova Incognita, η ενασχόληση με τέτοια θέματα είναι σπάνια και δε περιορίζεται στη κριτική εναντίον ενός συγκεκριμένου κόμματος. 
Για την ιστορία, ο Αετός Αποκάλυψης μας έκανε κριτική για τη χρήση της παρακάτω εικόνας, από την οποία έβγαλε το συμπέρασμα πως είμαστε ΣΥΡΙΖΑ:
Η προέλευση της εικόνας όμως, τουλάχιστον για κάποιον που ξέρει, δεν αποτελεί επευφημία αλλά κριτική. 
Προέρχεται από το αριστούργημα του Όρσον Ουέλς ''Nineteen Eighty-Four'' και είναι η αφίσα του κόμματος του ''Αγγλικού Σοσιαλισμού''  (English Socialist - INGSOC), που κυβερνά απολυταρχικά την υπερπολιτεία της Ωκεανίας, που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με την Ευρασία και την Ανατολασία. 
Στο ίδιο έργο έχουμε για πρώτη φορά και τη χρήση του όρου ''Μεγάλος Αδερφός''
Σε κάθε περίπτωση, οι ύβρεις και οι απειλές θα διευθετηθούν από τα αρμόδια αστικά και ποινικά δικαστήρια. 
Εμείς συστήνουμε στους υβριστές μας περισσότερο ψάξιμο πριν προβούν σε οποιοδήποτε δημοσίευμα εναντίον μας.
Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε όλοι μαζί το ''τζιν της νίκης

Δηλητήριο / 4 και επίλογος..


Η κάθε απάρνηση δεν είναι της ίδιας τάξεως, εφόσον μπορεί να προέρχεται από διαφορετικά κίνητρα αλλά επίσης, το κυριότερον, να έχει εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.
Όπως έχω πει σε προηγούμενη δημοσίευση δεν μου ταιριάζει η απάρνηση, αλλά τελικά είναι αναπόφευκτη, διότι ξεκαθαρίζεις και προς τα έξω και τα μέσα πως δεν είσαι αυτό που ήσουν, άσχετα τελικά αν δεν ήσουν ποτέ.
Αυτό το τελευταίο δεν απασχολεί κανέναν, κανείς δηλαδή δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει τους προσωπικούς λαβυρίνθους κανενός, οπότε με μιαν σπάθα απάρνησης βάζεις τα πράγματα εις την κανονική τους θέση, ακόμα κι αν αυτά ήταν πάντα εκεί, στην πραγματικότητα.

Έχουμε λοιπόν μιαν απάρνηση, με αυτά τα χαρακτηριστικά της ομοιωματικότητας, και ένα νέο κόσμο νοήματος, ο οποίος όμως στην εποχή της διαρκούς επικοινωνίας χρειάζεται προσοχή να μην γίνει αντικείμενο επικοινωνιακών διαμελισμών.
Οπότε η απάρνηση για να μην γίνει πεδίο μιας ετεροκαθορισιακής διεργασίας μαγνητισμού από το απαρνηθέν γίνεται κατά κάποιο τρόπο δίαιτα στις εικόνες, τα διαβάσματα, και τις ματιές προς το απαρνηθέν.
Πόσο σοφός είναι ο άσοφος κοινός καθημερινός νους με την εμμένειά του στην μη ενασχόληση με τις θολές και σκουριασμένες σκέψεις, όπως τις θεωρεί βέβαια υποκειμενικώς χωρίς να νοιάζεται για την μία ή την άλλη θεμελίωση της άρνησής τους ή της απάρνησής τους.
Λήθη, λήθη, αδιαφορία, και το κυριότερον μη επίσκεψη εις τα στέκια της περιπεπλεγμένης κατάστασης που προκάλεσε την μεθύστερη απάρνηση.
Αυτό είναι κάτι δύσκολο, εφόσον η μνησικακία όλων των ηττημένων και κατεστραμμένων αφεντάδων (όχι ταπεινών ή εργατών ή απλά αδιάφορων πολιτών) έχει εξόχως υπέρμετρη παραγωγικότητα.
Αυτοί συνεχίζουν, θα βρούνε και πως γαμιότανε η κουνιάδα του εχθρού τους, και τα χαμένα σημειωματάρια της ξαδέρφης του κουμπάρου της θειάς, της θειάς τους ο κώλος, και θα οικοδομήσουν ούτως ένα περίπλοκον αλλά ταυτοχρόνως μεγαλειωδώς απολογητικόν ομοίωμα, άρα υπαρκτόν εις την θεωρία, του κατεστραμμένου μεγαοικοδομήματος του δοξασμένου παρελθόντος τους ή "τους". 
Το καλύτερο για τον απαρνητή που δεν είναι απαρνητής, όπως εγώ που δεν απαρνούμαι τον μαρξισμό γιατί ποτέ δεν ήμουν μαρξιστής, αλλά πρέπει να τον απαρνηθώ γιατί το πτώμα βρωμάει μέχρι το σπίτι και το γραφείο μου, είναι να αναλάβουν άλλοι την αντιμετώπιση όλων των απολογητών ανασυντακτών αναγεννητών μεταρρυθμιστών αναστάντων εκ νεκρών και άλλα κολασμένα, και όχι ο υποτιθέμενος απαρνητής.
Και είναι λίγο δύσκολο αυτό σε μια περιφέρεια της δυτικής αυτοκρατορίας όπου οι μαρξιστές και ο μαρξισμός ήταν και είναι ακόμα το γενικό σχήμα αντιμετώπισης της δυτικοδουλείας και των δεξιών και "κεντρώων" δοσίλογων ή απλά δούλων της Δύσης.
Είναι δύσκολο γιατί εκτός τούτων των μάλλον ιδιόμορφων λαϊκών μαρξιστών και άλλων γεννηθέντων εκ της σαρκός τους, εμφανίζονται μεν οι κριτές τους, όχι από την αμαρτωλή για πάντα δεξιά ή το φαφούτικο ποντιοπιλατικό κέντρο αλλά από τον ίδιο τον "επαναστατικό" χώρο αλλά τούτοι είναι τόσο ακραίοι και βαρεμένοι και αυτοί, που άκρη δεν βγαίνει.
Είναι δηλαδή στημένη εδώ (και ανάλογα αλλού υποθέτω) μια τεράστια, αν και επαρχιώτικη, ιδεολογική μυλόπετρα που λιώνει και αλέθει τα πάντα --αν θέλουν να διαφύγουν ειδικά, και ένα μέρος ένα καρφάκι σε αυτή την μυλόπετρα είναι ακριβώς και όσοι εκφράζουν δια ακραίων τρόπων, όντας μη δεξιοί, την αηδία τους για την λαϊκή μαρξιστική αριστερά. 
Για την ακρίβεια με τους τελευταίους ήρθε και έδεσε το γλυκό, όλα τα είχε η Μαριορή και με τον φερεντζέ έγινε κομπλέ.
Το θέμα δι εμέ και άλλους όμως, πολλούς, είναι το όχι: δεν θα πάρω ούτε το ένα ούτε το άλλο, κάντε πέρα, τα έχετε κάνει ρόϊδο, δείτε καμμιά μπάλα καλύτερα κ.λπ
Μια σημαντική αντι-ντοπιοκομμουνιστική παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω είναι η εξής:
Είναι δυνατόν να έχει περάσει σχεδόν το 80% της νεολαίας μετά το 1974 από την κνε και να είναι καλά στα μυαλά της ως πρωην νεολαία πρώην κνε;
Όχι, δεν είναι δυνατόν αυτό το μαζικό αποβλακωτήριο να σε αφήσει στα καλά σου, και αυτό εκφράζεται στο γεγονός πως μετά από την κνιτοκαταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων το επόμενο στάδιο απολύτου αποβλακώσεως είναι να γίνεις κκε-εσ αναρχοφρικιό και βέβαια εθνοφασίστας, αν όχι χρυσαυγίτης πάντως εθνοφασίστας.
Δεν θέλω να υποτιμήσω την ακροδεξιά φασιστική αποβλάκωση, η οποία είναι αυτοτελής και αυτοτρελής, της τρελής ελληνοφασιστικής φασιστοκωλάρας η κωλοτρυπίδα είναι μεγάλη και γαμημένη από τα ss παλαιόθεν και οντολογικά κωλογαμημένη ως δοσιλογικά γαμημένη.
Εδώ εξετάζουμε την οικεία αθλιότητα, και το γεγονός πως η ναζιφασιστική παράταξη έχει φτάσει να έχει 7-8% και να αναπτύσσεται έχει για μένα μεγάλη σχέση με την ελλαδική και τζσιπριώτικην αριστερή και αριστεροκομμουνιστική καφρίλα αίσχος και "διεθνιστική" και καλά ιδεοανικανότητα.
Τέσπα, να δούμε πως θα το τελειώσουμε εντελώς το θέμα, και ελπίζω να μην έχω πραγματικά καμίαν ενόχληση, όπως και δεν έχω ακόμα για να είμαι δίκαιος.




Ιωάννης Τζανάκος


Δηλητήριο / 3



Σκοπεύω να γράψω ένα θεατρικό έργο για να αποκαταστήσω μέσα μου τη λέξη θέατρο, αφού νιώθω πως ακόμα και γω έχω δεχθεί μεγάλη και ασυνείδητη επιρροή από την γενική ενοχοποίηση που έχει υπάρξει για την υπόκριση, την αναπαράσταση, τον ρόλο, το θέαμα ακόμα ακόμα, δια της έκφρασης "παίζει θέατρο".
Όλοι οι ανόητοι φασίστες και κομμουνιστές ψάχνουν να βρούν τι "κρύβεται" από πίσω, στα λεγόμενα παρασκήνια της ιστορίας, των θεσμών κ.λπ, της επιφάνειας δηλαδή που υποτίθεται κρύβει τους πραγματικούς συντελεστές της ζωής και ο φασίστας και ο κομμουνιστής τους αποκαλύπτει με τον έναν ή τον άλλον βαθμό διαλεκτικής (υποτίθεται) ή συνωμοσιολογικής θεωρητικής δύναμης, σε μιαν ανάμειξη γεγονότων  αληθειών ψευδών μνησικακιών και προεννοήσεων για να χαρίσει (υποτίθεται πάλι) την αλήθεια στον δυστυχή λαό, προλετάριο, απλό άνθρωπο και ούτω καθεξής.
Η ονομοταδοσία της κατάστασης και κυρίως των πολιτικών συμβάντων με την ιαχή, θέατρο!, είναι χαρακτηριστική για φασίστες και κομμουνιστές, ήτοι για όλο αυτόν τον θίασο των κακών θεατρικών συγγραφέων που επειδή δεν μπορούν να γράψουν κάτι με αξία και επειδή επίσης δεν έχουν κατανοήσει όχι τον καπιταλισμό αλλά κατά που πέφτει το επόμενο περίπτερο κοντά στο σπίτι τους, το ρίχνουν στην εικονοκλασία και το πανηγυράκι της λαϊκής καχυποψίας και συνωμοσιολογίας.
Ακόμα και ο μέγας θεωρητικός Κ.Μαρξ παρά την μόρφωσή του και το ταλέντο του, από την στιγμή που έμπλεξε με το λαϊκό πανηγυράκι δεν μπόρεσε τελικά να διατηρήσει το ύψος της αρχικής γενικής εποπτείας του παρά το γεγονός πως βέβαια διατήρησε ένα ύψος δυσθεώρητον, και υπέκυψε από νωρίς σε μιαν αποκαλυψιακή λαϊκή θεατρολογία τής παρασκηνιακής ζωής ως της ουσίας της ζωής, άρα και ως αποκαλυπτηρίου της πραγματικής (υποτίθεται) αλήθειας.
Δεν αρκούσε η περιπλάνηση σε μιαν αδιέξοδη αναζήτηση της θεωρίας (περί) της ανταλλακτικής αξίας (και επί της ουσίας, περί ζωντανής εργασίας), προσέφερε επίσης στους χάσκοντες επιγόνους του ένα μείγμα επιστήμης και ψευδοεγελιανής αποκαλυψιακής θεατρολογικής παρασκηνιολογίας, το οποίο τους στοίχειωσε σε βαθμό να βλέπεις όλα τα μαρξίδια, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, μιμούμενά τον αφηγηματικά να προσφέρουν φτηνές απομιμήσεις μαρξικού θεατρικού αντιθεατρισμού και να γονιμοποιούν ούτως ακόμα περισσότερο την ίδια την αυτογονιμοποιημένη λαϊκή φαντασία περί κακών μοχθηρών και υπογείων παρασκηνιακών δυνάμεων.
Βέβαια θα πεί κανείς η ζωή είναι και έτσι, και επίσης (θα πει) αυτό δεν το κάνουν μόνον τα μαρξίδια αλλά και άλλος κόσμος, και δεν θα διαφωνήσω με αυτή την διαπίστωση.
Το θέμα είναι όμως πως υπάρχει μέσω ακριβώς της μαρξικής, μαρξιστικής και υπερεπαναστατικής εν γένει πολυμάθειας και (πραγματικής) κριτικής δύναμης, η πλάγια διείσδυση της κάθε τυχοδιωκτικής συνωμοσιολογικής και παρασκηνιολογικής θέασης του κόσμου, εφόσον ο φορέας της πλέον (από παλαιά) δεν φανερώνει δια της μορφής του αυτό το οποίο είναι ο παρασκηνιολογικός υπερεπαναστατικός Λόγος, ήτοι όχι μόνον μια διεισδυτική και έλλογη θέαση της ιστορίας, του καπιταλισμού κ.λπ αλλά ταυτόχρονα μια αρρωστημένη και παράλογη δυϊστική θέαση του κόσμου.
Είναι προφανές πως οι φασίστες ως μηχανή μίμησης του μαρξισμού, όντας πολλοί από αυτούς πρώην μαρξιστές, αξιοποίησαν αυτήν την μαγματικότητα του μαρξισμού, και τελικά κατόρθωσαν παρά το ελάχιστον θεωρητικό τους κύρος να κάνουν στο "λαϊκό" κοινό αδιόρατη την ιδεολογική διαφορά τους με τους μαρξιστές, αναρχικούς, αυτόνομους κ.λπ.
Ακόμα και τα τελευταία φρούτα (αυτόνομοι) αν και υπήρξαν ως νέα ιστορική πολιτικοθεωρητική μορφή (του "μαρξισμού") δια της κριτικής της "προσωποποίησης" και της σταλινικής και φασιστικής συνωμοσιολογίας, στην πραγματικότητα είναι οι νέοι και εντελώς παρανοϊκοί από νωρίς κι όλας συνωμοσιολόγοι και παρασκηνιολόγοι, εφόσον ακόμα και η μεγαλύτερη "κάθαρση" του μαρξισμού δεν μπορεί να τον καταστήσει μια έλλογη απεικόνιση των καπιταλιστικών και εν γένει ιστορικών δομών.











Ιωάννης Τζανάκος 

Δηλητήριο / 2


Η καταστροφή του ηγεμονικού Λόγου "όπως τον γνωρίσαμε" είναι απόλυτη.
Και συντελέσθηκε, και συντελείται ακόμα, ως καταστροφή όχι μόνον στις τυμπανιαία έκδηλες μορφές του εις κάποια παρανοημένη "ανατολή", όπως συντελείται βέβαια, αλλά εις τα τρίσβαθα της ειρωνικής δύσεως. 
Εκεί δηλαδή όπου μασκαράδες "αντικαπιταλιστές", όπως λ.χ εδώ τα βουρκοσκούληκα της "Επιθεώρησης Σεράγεβο", μετατρέπουν τον ψευδοαντιμεταφυσικό τους "μαρξικό" Λόγο από ειρωνική έκφραση της κατασκευασιακής δομής του αφηρημένου καπιταλισμού που ρουφάει ως αφαίρεση το μεδούλι της αγίας ζωντανής (νεο-)προλεταριακής εργασίας σε συνωμοσιολογικό και κακοήθη νεοσταλινικό Λόγο.
Εξ΄ου και η μοιραία συνάντηση, ακούσια από την πλευρά των αυτονομοφονταμενταλιστών, όλων των σταλινισμών νεοσταλινισμών παρα- και κρυφοτροτσκισμών σε ένα σημείο ηγεμονικής "διαβασμένης" κριτικής το οποίο κάποτε φάνταζε στους "αφελείς" νεανίες παρακολουθητές του ως εξόχως νεωτερικόν και προωθητικόν.
Σκοτεινές συνδέσεις, συνωμοσιολογικές ενοχοποιήσεις, φαιδροί αντιμιλιταρισμοί, ακόμα και μια υπόγεια δυσαρέσκεια αντισημιτικής χροιάς πρωτοφανής για τα αντιφά "ευρωγερμανικά" ακόμα και "ιταλικά" δεδομένα.
Όταν ο κόσμος δεν πάει εκεί που θες, θα γίνεις συνωμοσιολόγος θες δεν θες, θα γίνεις πάπαρδος θες δε θες, θα γίνει φορέας "μυστικών αληθειών" και φωτεινόν αποκαλυπτήριον της προλεταριακής φανφάρας, πάλι θες δε θες.
Η έφοδος των παλαιοκομμουνιστών εις την φωλιά του βαθέος νεοκομμουνισμού δεν σημαίνει όπως θα ήθελαν ίσως οι τελευταίοι μιαν οικειοποιητική εκτροπική ίσως και στρεβλωτική πράξη, δια την οποίαν δεν φέρουσιν καμμίαν ευθύνην, αλλά σημείο και σημάδι της εργατοφονταμενταλιστικής κοινής κληρονομιάς και κακομοιριάς.
Θα έπρεπε κανονικά να χαίρομαι, και όχι να ανησυχώ, εφόσον αν και "αμαρτήσας", με αμαρτίες που δεν λέγονται χωρίς ρίγος από το ιερατείον τούτο το αγαπηθέν και εκ πρώην σταλινικών-δια-της-οξυμμένης-φαντασίας τους, δεν είμαι δα και ο χειρότερος ώστε να έχω διαπράξει όλα τα ιδεολογικά εγκλήματα, άρα δικαιούμαι (δια) να ομιλώ.
Αλλά δεν χαίρομαι, ίσως διότι και εγώ είχα στο βάθος της δηλητηριώδους ψυχής μου την αυταπάτη ότι κάτι νέον, όσο και άρρωστον, υπήρχε σε αυτό το λαμπερότατο εσπέριο λουμπεναριό.
Φευ!
Αντιθέτως από ό,τι λέει ο εξυπνότατος μελετηρότατος αν και πολιτικά αφελής-έως-ανόητος Ιωάννης εκ Χαλκίδος (αλλά και Μεσσηνίας) το ζήτημα-πρόβλημα δεν είναι η ακύρωση μόνον του κριτικού ερευνητικού προγράμματος (και) του μαρξισμού, αλλά η επιστροφή μας (και) σε αυτό ως να είναι δεδομένον ότι ήταν και είναι ερευνητικό και όχι καταστροφικό ολοκληρωτικό πρόγραμμα.
Τόσο χάλια δηλαδή, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος..
Πάντως ηγεμονικός Λόγος ψόφησε δια παντός, και κάνει κρύο. 
Ελευθερία πάνω σε έναν παγετώνα που ίσως ήτο πάντα παγετώνας και όχι διαλεκτική θερμάστρα.







Ιωάννης Τζανάκος


Δηλητήριο / 1


Όπως είναι συνηθισμένο, κάθε βήμα προς την αλήθεια είναι ένα ακόμα βήμα προς την αποξένωση, ό,τι και να λένε πάλι-ως-συνήθως οι "νέοι άνθρωποι" για την αλήθεια που σε ενώνει με κάποιους άλλους.
Κάτσε πρώτα να ξεφορτωθείς το σόϊ σου και μετά έλα να τα πούμε για τις αλήθειες που "ενώνουν".
Μα βέβαια βεβαίως και βεβαιότατα, υπάρχουν και αυτά τα εξυπνούλικα που εκ  της βαθιάς δυϊστικής ψυχής-ψύχωσής τους, τής μονδέρνως δια μονδέρνων φερεντζέδων καλυπτομένης, διαμοιράζουν αποξένωση και ένωση συμφώνως προς αμιγοαμιγή ταξικά ή αμιγοαμιγή εθνοφυλετικά κριτήρια, το ίδιο είναι, δηλαδή σκατά.
Πρόκειται για την κατάντια της διαλεκτικής ή για μιαν επιστροφή της στην κατάρα του δυϊσμού όπως αυτός υφίσταται στα βαθύτερα θεμέλιά της;
Όχι ακριβώς.
Δεν θα ήμαστε σωστοί αν κατηγορήσουμε κάποιον δυϊσμό τελικά, αλλά να επικεντρωθούμε στον ειδικό δυϊσμό τού κάθε-ένα εξυπνούλη εκκοσμικευτή της όποιας θρησκευτικής ενοράσεως ή κοσμοθεάσεως, και να δούμε τι είναι το νεωτερικό σύστημα ως μηχανή εκκοσμίκευσης και εξόντωσης και αφομοίωσης όλων αυτών.
Δεν έχει σημασία για ποιό νεωτερικό σύστημα μιλάμε, καπιταλιστικό κομμουνιστικό ή μεικτό, ή ό,τι άλλο έρθει στηριγμένο στην βάση αυτής της θρησκευτικής αντιθρησκευτικότητας η οποία όμως δεν περιορίζεται σε έναν διαλεκτικό εαυτό όπως ορίσθηκε ούτως (θρησκευτικός αντιθρησκευτισμός), άρα μόνον κατασκευασιακά και συνάμα υπερβατολογικά.
Μην ακούμε πια τα περί υπερβατολογικής δομής/κατασκευής, ως ουσίας της υπερβατολογικής κατάστασης, αλλά να δούμε τα απωθημένα βαθύτερα θεολογικά ακόμα και θεοκρατικά θεμέλια της όποιας υπερβατολογικής κατασκευής, η οποία όπως έχω πει και αλλού είναι πάντα "πρόχειρη", ακόμα κι αν αρθούμε στο ύψος της υπερβατολογικότητας ως εν γένει.
Λίγοι οι άθεοι σε αυτή τη ζωή: 
Από το Εν μέχρι την αγία "ζωντανή εργασία" υπάρχει δια όλων των ψευδοαπολύτων μια τεράστια ήπειρος πιστών και έτοιμων να δομήσουν απόλυτες οντικές αρχές, ακόμα κι αν αυτές αυτοτάσσονται σε φαινομενικά μη απόλυτες συνάψεις ιδέων, όπως λόγου χάρη "ύλη" "πολλαπλότητα" κ.λπ
Η νεωτερικότητα παρά τα πολλά λεγόμενα είναι μια γυμνή και ρεαλιστική εκκοσμικευμένη μορφή όλων αυτών, η οποία ως κίνηση του Νου σημαίνει ταυτόχρονα μια αποκάλυψη του ψεύδους της παλαιάς μορφής του μυστικού θεολογικού-θεοκρατικού θεμελίου και μιαν απόκρυψη μυστικοποίηση της νέας μορφής του στο φως της αυτοφανέρωσής του ως ειρωνική ψευδοφανέρωση της τεχνητότητάς του.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι οι αριστεροί πολιτικοί και ιδεολογικοί απατεώνες κάθε μορφής, ως οι χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποι του μοντερνίστικου ψεύδους, όταν εκφράζονται, ακόμα και ως μαζικά ημιδιανοούμενα ανθρωπάρια, εναντίον της μεταφυσικής ή μετριοπαθέστερα κρίνοντες αυτήν δια των αρχέτυπων ή νεώτερων υπερβατολογικών (αντι-υπερβατικών) Λόγων, χρησιμοποιούν αναγκαστικά τον ειρωνικό τρόπο διαλεκτικής έκθεσης των δομών.
Αυτό που φαίνεται ως αποκάλυψη των υπερβατολογικών κατασκευών εις την εκάστοτε υπερβατικίζουσα εκτροπή τους, και είναι εν μέρει όντως και έτσι, είναι ταυτοχρόνως και ταυτά συγκάλυψη της δικής τους υπερβατολογικής μεταφυσικής, της μεταφυσικής εις την οποία βαθύτερα φωλιάζει η υπεραγιοποιημένη έννοια της εργασίας, ειδικά της λεγόμενης ως ζωντανής. Αν κάτι "σώζεται" από όλα αυτά, μετά τον όλεθρο της κατασκευασιακής κυριάρχησης των πάντων ως κατασκευασιακών είναι το ενεργείν της κατασκευής, άρα εν τέλει η εργασία, οπότε δεδομένου ότι εργάζονται συνήθως ταπεινές μάζες ταλαίπωρων μισθοσυντήρητων και τούτες είναι και αδικημένες, τι το ωραιότερον ως σύναψη να ενώσει κάποιος μιαν αντι-μονιστική και φαινομενικά αντι-υπερβατική διαλεκτική με έναν δυϊσμό προερχόμενο από τους πυθμένες της υλικής εργασίας;
Πρόκειται για εκρηκτικό μείγμα μοντερνισμού και αρχαϊκού δυϊσμού, με ύπουλη απεύθυνση στα αιώνια κορόϊδα τα οποία αντί να ονειρεύονται φυγές και εξόδους από την καταναγκαστική εργασία ή ίσως και την εργασία εν γένει, καλούνται με άκρως συναισθηματικούς αλλά και ορθολογικούς Λόγους σε μιαν άλλη μορφή της εργασίας, ελεύθερης βέβαια, ίσως και μη μισθωτής, ή ακόμα καλύτερα ως μη εργασίας.
Διανοούμενοι είναι ό,τι θέλουν λένε και όπως θέλουν το λένε.
Τα αιώνια κορόϊδα ωστόσο δεν δείχνουν και ιδιαίτερον ενθουσιασμόν απέναντι στις μεγαλειώδεις προσκλήσεις των μανιχαϊστών μονδερνιστών, και τούτοι απορώντες για την μηδέποτε μαζική επιτυχία τους εις συνθήκας ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, ψάχνουν ψάχνουν και αφρίζουν ειρωνικώς λυσσασμένα απελπισμένα για κάποιους έτοιμους εν πάση περιπτώσει εγκεφάλους για το ψέμα τους. 
Και πάντα υπάρχουν κυνηγημένοι άνθρωποι, μέχρι να σταθούν κάπου, τους περιτριγυρίζουν όλοι οι λύκοι.
Σε αυτούς δεν ασκείται η ειρωνεία αλλά το γλύψιμο.
Πολύ αριστερό γλύψιμο, και όχι ακόμα ειρωνεία.
Η ειρωνεία της αριστερής ψευδοαλήθειας ασκείται σε ριζωμένους πληθυσμούς λαούς και ριζωμένα άτομα, τα οποία τους ξέρουν καλά, έχουν φροντίσει να τους κάνουν πέρα και δεν χαρίζουν ελπίδες για μανιχαϊστικές περιπέτειες τυχοδιωκτών.
Η αλήθεια όμως της αριστεράς είναι το ειρωνικό ψεύδος της, και αυτό το ψεύδος το οποίο είναι η αλήθεια της δεν αποκαλύπτεται εκεί που είναι να πιεί φρέσκο αίμα αλλά εκεί όπου τρώει πόρτα.
Αλλά και εκεί όπου έχει προστρέξει να πιεί φρέσκο αίμα θα φάει πόρτα, πάλι θα φάει πόρτα.
Πρόκειται για μια φιλοσοφική νομοτέλεια.
Ακόμα και ένας πορωμένος θεοκράτης από κάποια αραβική περιφέρεια, όταν σταθεί στα πόδια του και δεν έχει ανάγκη τους γλύφτες λύκους που έρχονται στην ανάγκη του να πιούν φρέσκο ιδεολογικό αίμα, είναι στην λειτουργία του προς αυτούς τους γλύφτες ψευδοαθέους ένας μεγαλειώδης άθεος.







Ιωάννης Τζανάκος  

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Η κόλαση έρχεται και δεν είναι μόνον για μάς..



Οι κάποιοι μοιράζουν αίμα
με μετάληψη ιστορική
σε νέου θύματος βολή καθισμένοι
σαν σε θρόνο αρετής,
και μεις μοιράζουμε το λίγο ψωμί..

Δεν έχει ελπίδα το πράμα
ούτε κανένα φως,
γιατί βλέπεις μαραζωμένος
ψεύτης 
κι ο κοινός νους,
να έρθει στα συγκαλά του
δεν πρόκειται..

Είναι η μοίρα του
να υποστεί κάθε Λόγο
και να κάνει το λάθος πάλι
να τον πιστέψει ή να μην τον πιστέψει,
κι έπειτα ζύγια και καντάρια
θα τον βγάλουν πάλι λάθος,
μιας και λάθος είναι..

Ξέρετε σεις,
είναι εύκολη δουλειά,
χωρίζεις τον κορμό από τον σάπιο καρπό,
τον νου από το σώμα,
και καθαρίσατε πάλι,
πάλι σένιοι και όρθιοι
δεν τρέχει τίποτα,
Το σώμα δικό σας
Ο κορμός δικός σας
Καθαρός φρέσκος κομμένος,
Τα γραφτά μένουν
Οι Κύριοι επίσης
ή κομισάριοι 
ή υπουργοί
ή αφέντες 
ή αδερφοί,
πάντα από πάνω,

Πως γίνεται και πάντα τα καθάρματα
βγαίνουν λάδι
αυτό δεν υπάρχει θεός να μου το λύσει,
Γι'αυτό είναι σίγουρο πως δεν υπάρχει,
Ποιός την γαμεί την θεολογία 
και την αθεολογία,
Με την καθαρματολογία τι γίνεται..

Αλλά τέλος πάντως
τέλος καλό κι όλα καλά
σκατά κι απόσκατα
δεξιά φασιστικά μαρξιστικά
παγκόσμια και τοπικά,
έτσι είναι ο κόσμος
κι έτσι θα πορεύεται,
μεταξύ καθαρμάτων
ιδεών
αιμάτων 
κανταριών
και χαμένων παραδείσων τιμιότητος
που δεν υπήρξαν ποτέ,
αλλά έτσι το λέμε
να μην μας πάρουν και τον αέρα,
Μιας και ένα είναι σίγουρο,
Η κόλαση έρχεται
και δεν είναι μόνον για μάς..




Ιωάννης Τζανάκος

σφίξον σούφρα..



Μετά από έντονες σκέψεις, γεμάτες λάθη βέβαια, ω! τι λάθη! μού'ρχεται να γράφω στίχους, αλλά σήμερα μετά από τόσα καντάρια αίμα και τόσο ψέμμα λεπτοδουλεμένο από τους μαρξιστές εν γένει, δεν έχω μα τον Ύψιστο κανέναν τρόπο να βγάλω τόση καθαρότητα από πάνω μου, με έχει πνίξει η καθαρότητα, αυτή η νέα καθαρότητα η τόσο παλαιά, δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε καμμία έγκληση (που λεν και οι Κύριοι αυτοί) του εαυτού μου να ξαναβρωμίσω να ξαναϊδρώσω με κόσμο και βρωμιά λυτρωτική του κόσμου.
Αδυνατώ να βρωμίσω τέτοια καθαρότητα, μου είναι δύσκολο να γεμίσω χώμα λάσπη ψέμμα αίμα γέννας ζωή θάνατο σκουριά σκόνη, τόση καθαρότητα μαζεμένη ενωμένη συνασπισμένη και συσπειρωμένη στον απόλυτο εσωτερικό εαυτό της.
Είναι άδικο να κάνω εξομοιώσεις με τους άλλους καθαρούς, ξέρετε ποιούς, θα αδικήσω τους μαρξιστές αν τους βάλω στο ίδιο ζύγι με ανθρωποπιθήκους φασίστες εκτελεστές και άλλα όντα της κολάσεως, θα μπερδευτούν έτσι τα πράγματα θα δημιουργηθούν παρεξηγήσεις.
Και επιπλέον, μου είναι πιά δύσκολο να κρατάω αυτό το καντάρι μέτρησης αίματος πόνου ψεύδους καθαρότητας ενοχοποίησης θυματοποίησης ιδεολογικοποίησης ουτοπικοποίησης και άλλων αθλημάτων.
Η κίνηση απάρνησης δεν μου ταιριάζει, ούτε η συνεχής αποκάλυψη των κανταροσυλλογισμών πάνω στο μη και ουδέποτε αθώο αίμα της ανθρωπότητας δεν με βοηθάει, τουλάχιστον τώρα, εφόσον πάντα θα υπάρχει ένας κόσμος για να αποσυρθεί αυτή η καθαρότητα που έχει βάλει ως σκοπό της να καθαρίσει τα πάντα εντός της, κι ας χαθεί ο κόσμος αυτός τέτοιος που ναι!
Ο νεώτερος αυτός μαρξιστικός ελιγμός, της απόσυρσης στην κάποια καθαρότητα, καθαρότητα ας είναι κι ό,τι νά΄ναι, έλλογη α-συνειδησιακή κοινοτική (μύθος της α-κρατικής κοινότητας) η αγία ζωντανή εργασία κ.λπ, είναι πραγματικά ανίκητος, και δεν είναι ανησυχητικός για την ασήμαντη επιρροή του στον κόσμο, που ελπίζω πιά να παραμείνει ασήμαντη, αλλά ως σημείο σημάδι για την ανίκητη τάση των ανθρώπων να αποσύρονται σε έναν καθαρό εαυτό, η οποία αντί να μειώνεται μάλλον αυξάνεται και εδραιώνεται στο κόσμο.
Θα υπάρχει πάντα η δυνατότητα να κρίνει κάποιος από αυτή την θέση, μέχρι τουλάχιστον να έρθει η "μαγεμένη ανατολή" ή κάποια ανατολή και να αρχίσει να γαμάει πραγματικά και με τον τρόπο της να καταστρέφει την αποσυρμένη καθαρή νόηση.
Μη φαντάζεστε κάποιον οριενταλισμό ή κάτι τέτοιο, αφού τα πράγματα τρέχουν προς τα κει με σύμπραξη όλων των "δημοκρατικών" δυνάμεων, και συντόμως αν μη τι άλλο θα πρέπει επιτέλους να μιλήσουνε όλοι αυτοί λόγου χάριν χωρίς την υπεροψία τους όταν κάποιοι θα τους προτάσσουν το ένα και μοναδικό βιβλίο και τον έν-α Λόγο χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να αντιμετωπίζουν θορυβώδεις "σοφιστές" σαν και μένα, τότε σφίξον γάλατον και σφίξον σούφρα, δεν έχει οτσαλανιστές εθνικιστές μπερδεμένες περιπτώσεις, θα γίνει η σούφρα σας να, και θα έχετε σφίξον σφίξον άλλα όντα να σας σφίξον λίγο τον σφικτήραν με Εν και όχι τα εθνικιστικά καραγκιοζιλίκια ή τους μπερδεμένους, αφού όπως και να το κάνουμε, για να το πω σε λαϊκή πατριαρχική διάλεκτον τα θέλει η καρακωλάρα σας..




Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Συριακό μέτωπο και χαοτικά αντι-ιρανικά σενάρια..


Είναι αλήθεια πως υπάρχει εντυπωσιακή σιωπή στην Δύση και τις παρατρεχάμενες ημι-δυτικές χώρες (Ελλάδα) για τις επιπτώσεις της πτώσης του Χαλεπίου στα χέρια ξανά του επίσημου ή "νόμιμου" συριακού κράτους και των συμμάχων του (Ιρανών, Ρώσων και πολιτοφυλακών της Χεζμπολάχ), αλλά αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μόνον της θλίψης του ηττημένου συνωμότη αλλά και της νίκης του Τράμπ, ο οποίος έχει σαφώς άλλα σχέδια για τις σχέσεις του με την Ρωσία (όχι ακριβώς φιλικά, αλλά πάντως όχι του κλιντονικού queer μαφιοζοκύκλου).
Η θλίψη των δυτικών έχει να κάνει και με την κατάρρευση ενός μετώπου προπαγάνδας και στρέβλωσης των γεγονότων από την σκοπιά μιας απόλυτα μονομερούς ματιάς κατά την οποία ψευδοεπαναστάτες, ειδικά "μετριοπαθείς" αλλά και αυτοπροσδιοριζόμενοι ως "μαχητές του Ισλάμ", ήταν τα αποκλειστικά θύματα της πολεμικής μηχανής του Άσσαντ και γενικά θύματα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούσαν και αποτελούν έναν μοχθηρό μηχανισμό φρίκης που έκανε και κάνει έναν στυγνό εθνοσεκταριστή και ταυτόχρονα κοσμικό δικτάτορα με καταφανή τα μαζικά εγκλήματά του να φαντάζει και να είναι μερικές φορές προτιμότερος.
Η συμβολική, ιδεολογική και προπαγανδιστική ήττα της Δύσης και των δυτικιστών είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, τεράστια, αφού όχι μόνον το έχουν βουλώσει κανονικά μέχρι την επόμενη επικοινωνιακή (αντ-)επίθεσή τους αλλά και παρουσιάζουν πραγματικά την εικόνα ενός χάσκοντος υποκειμένου.
Το πανηγυράκι "συριακή δημοκρατική επανάσταση" τελείωσε ειδικά στο Χαλέπι, όπου υπήρχε και ισχυρή φιλοτζιχαντιστική μαζική λαϊκή βάση, μηχανισμός σύμπραξης όλων των "αντικαθεστωτικών" και διαφόρων μυστικών υπηρεσιών, αλλά κυρίως μια κοινή συμβολική "επένδυση" από όλους μαζί τους ιδεολογικούς παράγοντες της δυτικής βρυκολακοδιανόησης τόσο στην "φιλελεύθερη" δεξιά (και "κέντρο-κεντροαριστερά") όσο και στην άκρα αριστερά (ένα μέρος των αναρχικών, αυτόνομοι από μια καθαρά αντιρωσική αντιάσσαντ σκοπιά, τροτσκιστές όλων των μορφών και ειδών, και διάφορα κεντριστικά αριστερίστικα σχήματα όπως εδώ η Ανταρσύα, η οποία έχει μέσα της βέβαια σχεδόν όλο τον τροτσκισμό).
Είναι σίγουρο πως ο Άσσαντ και η δυναστεία-οικογένεια γενικά Άσσαντ, ως τυπική μορφή παλαιού τύπου αραβικής μπααθικής (και ταυτόχρονα φιλο-ιρανικής) απολυταρχίας. προσφέρονταν και προσφέρεται ακόμα για αρνητική προπαγάνδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των φιλοάσσαντ και φιλο-ιρανών στην χώρα μας και αλλού, αλλά για να φτάσουν όλοι οι περίεργοι "επενδυτές" γύρω από την ψευδοεπανάσταση της "αντιπολίτευσης" να το έχουν βουλώσει έστω προς το παρόν σημαίνει πως οι "δικοί" τους είναι τόσο χειρότεροι που τους έχουν αφήσει άλαλους.
Καταρχάς με τη δειλία τους, αφού χρησιμοποίησαν αμάχους και γυναικόπαιδα για να διαφύγουν, έπειτα με αυτά που βρίσκονται ως στοιχεία στην κολασμένη πρώην επικράτειά τους, και τέλος με την αδιαφορία τού κάποτε ενεργού ή θετικά ανεκτικού προς τους "επαναστάτες" λαϊκού πληθυσμού.
Παρά το γεγονός πως σίγουρα κάποιοι συμμετέχοντες ή μισοσυμμετέχοντες ισλαμιστές από την "λαϊκή βάση" εκτελέστηκαν άμεσα και μαζικά από τα τάγματα θανάτου του Άσσαντ,  δεν έγινε τίποτα ούτε υπήρξε αντίδραση από τον εκμηδενισμένο πολιτικά ηθικά και ψυχικά σουνιτικό λαϊκό πληθυσμό στην κύρια μάζα του.
Το να κατορθώνει η Δύση ένα κάθαρμα όπως ο Άσσαντ και ένα από τα πιο αιματηρά καθεστώτα να τα κάνει να φαντάζουν και να είναι όντως προτιμότερα από τα δικά της συμμαχικά ισλαμολουμπεναριά, είναι ένα απίθανο κατόρθωμα.
Σε αυτό το κατόρθωμα βέβαια ειδικά και κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι δυνάμεις της αραβικής χερσονήσου (ειδικά Κατάρ και Σαουδική Αραβία) και η Τουρκία.
Ειδική αναφορά προς το Ισραήλ: η ουδετερότητά του ή ακόμα και η υποστήριξή του όχι προς τους ισλαμιστές όπως λένε οι συνωμοσιολόγοι αλλά προς τους μεταμφιεσμένους ψευδομετριοπαθείς, το οδηγεί για πρώτη φορά σε πραγματική περικύκλωση και με την συμμετοχή της Ρωσίας η οποία δεν είναι εχθρική προς αυτό, πάντως δεν είναι και σύμμαχός του, με δεδομένη την ισχυροποίηση της συμμαχίας των Ρώσων με το Ιράν και την Χεζμπολάχ.
Τι απομένει πλέον στην ευρύτερη Δύση για να ξαναπατήσει πόδι στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία, πέραν των σταθερών Κούρδων και Ισραηλινών συμμάχων της και των άλλων απαράδεκτων συμμάχων ψευδοσυμμάχων μετριοπαθών υποτίθεται σαλαφιστών της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ;
Της απομένει η επανενεργοποίηση του ρήγματός της με το Ιράν και σε αυτό έχει ως δυνητικά και ενεργά πρόθυμους αν το επιθυμήσει τόσο τους Ισραηλινούς όσο και τους Κούρδους, και εννοείται από δίπλα τους πάντα πρόθυμους ισλαμοβρυκόλακες της Σαουδικής Αραβίας.
Ε-ννο-εί-ται πως στο πιθανό (άμεσα ή πιο αργά) μελλοντικό αντι-Ιρανικό μπλόκ θα τρέξουν (αν υπάρξει εντολή με τα μάτια) όλοι μα όλοι μα όλοι καθ'άπασαν την οικουμενική επικράτεια οι ακροαριστεροί και φιλελεύθεροι ιδεολόγοι και αναλυτές, φροντίζοντας βέβαια πρώτα (οι υποκριτικότεροι) να αμολήσουν και καμμία αντιδυτική, αντικαπιταλιστική ή αντι-ιμπεριαλιστική ψευδοανάλυση.
 
Θα διενεργήσω μια πρώτη τοποθέτηση επι αυτού του απαράδεκτου σεναρίου, οργανωμένη (ως τοποθέτηση) σε σημεία:
 
1.
Μια επίθεση στο Ιράν με σκοπό την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής, και την αποδυνάμωση ή πτώση της (καπιταλιστικότατης) θεοκρατικής ολιγαρχίας του, θα είναι μια καταστροφική για την περιοχή κατάσταση, εις βάρος και των Ιρανών δημοκρατών και των Κούρδων εντός και εκτός Ιράν και του λαϊκού σιωνιστικού Ισραήλ μακροπρόθεσμα.
Θα επιταθεί ο θρησκευτικός σεκταριστικός πόλεμος Σουνιτών Σιιτών, θα καταστραφεί πλήρως το Ιράκ, θα αποσταθεροποιηθεί ο Λίβανος, θα γονατίσει εντελώς η Συρία (ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων), θα εξαγριωθεί πλήρως η Τουρκία (αν δεν διαλυθεί η ανατολική της επικράτεια) και στο τέλος τέλος θα υπάρξει μια τεράστια κοινωνική και ανθρώπινη λαϊκή καταστροφή μέσα στο Ιράν, μια χώρα με έναν υπέροχο πολιτισμένο μετριοπαθή επί της ουσίας λαό και μιαν προοδευτική πάντα νεολαία (παρά την καταστολή).
 
2.
Ο αντισημιτισμός "αντισιωνισμός" θα αποκτήσει ακλόνητα μαζικά επιχειρήματα, και αυτό θα έχει και επίδραση σε όλη  την κοινή γνώμη παγκοσμίως (και στην Δύση) αλλά και μέσα στο Ισραήλ.
 
3.
Οι Κούρδοι από αυτόνομοι αν και εργαλειοποιημένοι σύμμαχοι της Δύσης και του Ισραήλ θα μετατραπούν σε έναν αντιπαθητικό πιστό σύμμαχό τους, που θα παρουσιάζεται και δικαιολογημένα πλέον ως ένα πιστό εργαλείο τους χωρίς οικεία βούληση και αξιοπρέπεια.
Ένας σημαντικός κλάδος τους, και στο ΡΚΚ και στο κόμμα του Ταλαμπανί, έχει συνεννόηση με τους Ιρανούς παρά την καταπίεση που ασκεί το θεοκρατικό καθεστώς.
Η συννενόηση αυτή είναι ανάλογη με την προηγούμενη συνεννόηση με το καθεστώς Άσσαντ και είναι προσωπική απόφαση του Α.Οτσαλάν, ο οποίος έδειξε στην τελευταία του επαφή με τον "έξω κόσμο" (δια του αδερφού του) μεγάλη οργή προς την "δική" του  (πεκακάδικη) νέα ηγεσία για το παρατραβηγμένο απόλυτο ξήλωμα και τής κουρδικής συνεννόησης με το καθεστώς Άσσαντ, αλλά μάλλον και για τέτοια χαοτικά αντι-ιρανικά σενάρια..
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος   

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Ο λαός ή ο καθείς, μόνος και όλοι μαζί, με την δική τους, πρόχειρη σκέψη..για πάντα όμως.



Οι πρόχειρες εξηγήσεις δεν είναι κακές εξηγήσεις στον βαθμό που έχουν μέσα τους την επίγνωση τής προχειρότητάς τους, και δεν στερεοποιούν τον παραγωγό τους σε μια ψευδοσοφία εμπειρικού τύπου.

Ωστόσο, κάποια μορφή στατικής σκέψης αναπαράγεται ακόμα και έτσι, δια της πρόχειρης σκέψης με επίγνωση αυτής, ως πρόχειρης, και αυτό ας το κρατήσουμε ως το μοναδικό πραγματικό αυτοκριτικό στοιχείο, το οποίο θα μπορούσε να εδραιώσει ορθά την σκέψη όταν συμφιλιωμένη με την προχειρότητά της δεν στέκεται σε αυτήν μόνον αλλά την υποψιάζεται επίσης, τραβώντας πάλι το ραβδί σε μία ή άλλες πολλές αντίθετες επόψεις των πραγμάτων.

Η διαλεκτική πέραν της γένεσής της εντός ενός σχήματος επιχειρηματολογικών αντιπαραθέσεων, ή και ως σχήμα μιας υπερβατολογικής φαινομενικότητας που είχε την ατυχία να ληφθεί σε μιαν οντολογική εννόηση, όχι απο τον ίδιο τον Έγελο αλλά από τους μαρξιστές και άλλους ξερόλες, μπορεί να σημαίνει και κάτι που ίσως θα ξεπέρναγε τον μαρξισμό από μιαν επαναστατική σκοπιά με τον τρόπο που προαναφέραμε, με την έννοια όμως πως όχι μόνον θα έπλεε μισοσυνειδητά μισοασυνείδητα στην πολεμική σοφιστεία των οικειοποιήσεων και των στρεβλώσεων, όπως με έναν Λένιν, αλλά θα στερέωνε αυτή την πρακτική αλλά και άλλες με την γνώση αυτεπίγνωση και αυτο-οριοθέτηση της προχειρότητας του πολέμου, της αντιπαράθεσης και της πολεμολογίας.
Η στερέωση αυτής της πρακτικής δια της αυτοεννόησής της σημαίνει και υπέρβασή της ως περίκλειστης, άρα σημαίνει μιαν απο-στασιμοποίησή της, άρα σημαίνει εκκίνηση πάλι της διαλεκτικής, "από τα κάτω", αφού η επίγνωση της μερικής γνώσης ήτοι της αγνωσίας του όλου δια της πρόχειρης υπερβατολικότητας (κάθε υπερβατολογικότητα είναι πρόχειρη) σημαίνει "έπειτα" θετική υπέρβασή της (καθορισμένη άρνησή της)

Αυτό βέβαια σημαίνει και μιαν άλλη ερμηνεία όλων αυτών των κειμένων/πρακτικών, ακόμα και πριν τον πολεμικό σοφιστή και κομματάρχη Λένιν στον αρχικό και αυθεντικότερο σοφιστή κομματάρχη αλλά και επιστημονικό προφήτη Μάρξ, αλλά και σε όλο το συνάφι των ευφυών πολεμάρχων της επανάστασης, οι οποίοι ενίοτε αυτοθαυμάζονται και ως σκακιστές (της κακιάς ώρας, για σκάκι λέμε) αλλά στην πραγματικότητα είναι εμπειρικότατοι παρά το βάθος τους ή όποιο θεωρησιακό βάθος τους ή είναι βαθείς παρά ή και συμφώνως προς την πολεμολογική και πολεμική επιφανειακότητά τους.

Ίσως αυτή η οπτική, ίσως.., να ξεκλειδώνει και πολλά από τα ακατανόητα σημεία των λεκτικών σημειακών νοηματικών άρα και πολιτικών επιλογών, όπως αυτές όμως δομούνται στον γενικευτικό και τελικά καταστροφικό δογματισμό τους, που έκανε ακόμα και την κριτική αντιμετώπιση μιας άστοχης αλλά και ύποπτης γενίκευσης έγκλημα καθοσιώσεως και αίτιο ακόμα και πολιτικών διώξεων, αν και θεωρώ πως αυτός ήταν τελικά και ο βαθύς προθεσιακός πυρήνας κάθε επιλογής δογματικής γενίκευσης.

Γιατί, πως αλλιώς να κατανοήσει κανείς κάποιον ή κάποιους που ετοιμάζονταν να φτιάξει (φτιάξουν), ίσως και δικαίως, ένα τερατώδες επαναστατικό κράτος και μια ένοπλη γραφειοκρατία και την ίδια στιγμή έγραφε το αντικρατικιστικότερο κείμενο;
Γιατί, πως αλλιώς να κατανοήσει κανείς κάποιον ή κάποιους που ετοιμάζονταν να πνίξουν ασφυκτικά τα έθνη εθνάρια εθνότητες σε ένα ρωσικό ηγεμονικό κόσμο (με τις πρέπουσες βέβαια, όπως και αλλού, ανοχές και αυτοδιαθέσεις) και την ίδια στιγμή έγραφε κείμενα και πολεμικές για να υπερασπιστεί την εθνική αυτοδιάθεση και την εθνική αυτονομία;
Κρυφός εθνικισμός "για μάς", κακός ο εθνικισμός "για τους άλλους". 
Αλλά δεν το έκανε μόνον ο Λένιν αυτό, απλά ήταν ο πιο ξεδιάντροπος και γι'αυτό ο πιό αθώος μέσα στην ανοησία της απάτης του. 
Το ίδιο κάνουν και οι "αντιλενινιστές" προτιμώντας μάλλον τον εθνικισμό κάποιων άλλων, είναι πιο έξυπνοι και προτιμούν την αυτοκτονία ή την υπηρέτησή τους ακόμα από τον "αιώνιο καπιταλισμό".  
Η αυτοκτονία διατηρεί την "επιθυμία", ειδικά αν γίνεται μέσω των εχθρών, μη μπλέξουν οι άνθρωποι με το δικό τους "υπερεγώ", μα προς θεού!
Φτηνά πράγματα πλέον..

 
Είναι προφανές πως -παρά τα λεγόμενα, όλο αυτό ήταν ένα πρωτοπαγκοσμιοποιητικό σχήμα, μια νέα αυτοκρατορία, η οποία βέβαια και θα ήθελε να υπάγει τα έθνη εθνάρια περιφέρειες σε μιαν δική της ελευθερία και σε μιαν δική της σκλαβιά αντίθετη και συμμετρική κατά την αντίθεσή της στην ελευθερία και την σκλαβιά του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού κόσμου.
Η πολεμική σοφιστεία στον βαθμό που δεν αποκάλυπτε την προχειρότητά της και δεν άφηνε στον λαό όλη την γνώση του κυνισμού των πραγμάτων, ειδικά των πολεμικών, δεν ήταν λοιπόν παρά μια διαλεκτική από τα πριν παγωμένη, όπως κάθε διαλεκτική όλων των αυτοκρατοριών όλων των εποχών, και όπως είναι κάθε αυτοκρατορία ακόμα και εν δυνάμει.

Η μόνη ίσως μη στατική έννοια των μαρξιστών και άλλων όταν μιλάνε για τον κόσμο είναι αυτή που αφορά και τον εαυτό τους, αλλά και άλλους που λένε ότι υπερέβησαν μαρξισμούς λενινισμούς ή μόνον λενινισμούς ή ό,τι άλλη σούπα θένε:

Σοσιαλιμπεριαλισμός..
Αλλά δεν υπάρχει μόνον αυτός, υπάρχει ο ενιαίος κόσμος, ήτοι η κόλαση της αμιγώς καπιταλιστικής αυτοκρατορίας με πλήρη δηλαδή την ειλικρινή της δεξιά ή φιλελεύθερη σημασιακή ουσία κατά την εκτύλιξή της. 




Ιωάννης Τζανάκος  

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..