Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Ενδιάμεση σημείωση (1) για το Μηδέν στον Hegel ως δυνητικό διαμεσολαβόν της φαινομενοποίησης [δες: ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ (1)]


Αν υποθέσουμε πως ένα Μηδέν επιτελεί την λειτουργία της διαμεσολάβησης μεταξύ ενός αρχικού-(καθαρού)Είναι και ενός (καθαρού) Μηδενός και επίσης πως για να φέρει σε πέρας αυτήν του την επιτέλεση έχει όψεις ή πτυχές εισόδου για την αφή και εξεικόνιση του εκάστοτε στοιχείου [ή του (καθαρού)Είναι ή τού (καθαρού)Μηδενός] προς συνάντηση και μόνιμη ενυπαρκτική συνύπαρξη με το αντίθετό του, τότε θα έπρεπε αυτές οι όψεις/πτυχές εισόδου να είναι μετασχηματιστές συσχέτισης αυτού του εκάστοτε στοιχείου με αυτό που είναι αντίκρυ και δυνάμενο παρά ταύτα να δεχθεί την συνύπαρξή του με το άλλο.
Όμως επειδή κατά τον Hegel είναι αναγκαία τόσο η επιτέλεση της συνυπαρκτικής ενυπαρκτικότητας/ενότητας των δύο πόλων του όντος εις ενότητες όσο και η ιεραρχική δόμηση αυτών των ενοτήτων, εντός των οποίων το κύριο στοιχείο είναι κύριο κυριαρχώντας στο κυριαρχούμενο [λ.χ στην ενυπαρκτική συνύπαρξη/ενότητα του αρχικού-(καθαρού)Είναι (με το Μηδέν) το κύριο στοιχείο είναι το Είναι] κάθε ακόμα και ετερόδοξη εγελιανή διαλεκτική ("μηδενιστική" και καθορισιακή, εκεί που ο Έγελος έχει άλλη θέση) της φαινομενοποίησης του όντος προϋποθέτει η οντότητα αυτού του ενδιάμεσου μεσολαβητικού συστήματος υποδοχής εκ του Μηδενός (που επιτελεί την διαμεσολάβηση) να είναι δομημένη ως μιά ειδική μορφή ένωσης (της) ταυτότητας με το εισερχόμενο στοιχείο αλλά και ταυτότητας με το αντίθετο (προς το εισερχόμενο) στοιχείο που είναι ο σκοπός κατεύθυνσης (ή ο προορισμός) της διαλεκτικής πορείας του εκάστοτε στοιχείου.
Κατά κάποιο τρόπο το διαμεσολαβόν Μηδέν είναι ένα μη-ταυτόν Μηδέν με το Είναι εν γένει και με το Μηδέν εν γένει αλλά με έναν τρόπο που συνενώνει αυτήν του την μη-ταυτότητα με μια ταυτότητα και με τα δύο αυτά.
Η μη-ταυτότητα του διαμεσολαβητικού Μηδενός με το αμιγώς αφηρημένο Είναι και το αμιγώς αφηρημένο Μηδέν δεν είναι δυνατόν να είναι απόλυτη, με την έννοια πως είναι αναγκαίο ως διαμεσολαβόν στοιχείο να είναι ως μη-ταυτότητα εκείνη η μη-ταυτότητα που συμπίπτει ακριβώς με την ταυτότητα των δύο αντιθέτων αρχών ως δυνητικά συνυπαρχόντων σε δύο μορφές ταυτότητας, ιεραρχικά δομημένων όμως ανάλογα με την ισχύ και την κυριαρχία της μιας ή της άλλης αρχής, του Είναι ή του Μηδενός.
Μιλάμε εδώ θαρρώ για την εγελιανή (θετική) έννοια του "ομοιώματος".
Αλλιώς, χωρίς την δομική αρχή της ασυμμετρίας δύναμης εντός του κάθε γνωσιο-οντολογικού πόλου (ΕΙΝΑΙ-ΜΗΔΕΝ) της φαινομενοποιητικής πράξης θα είχαμε ένα ακόμα σύστημα της ταυτότητας, όπως το (τα) ονομάζει ο ίδιος ο Έγελος.
Με βάση αυτές τις παραδοχές μπορούμε δε να μιλήσουμε για ένα είδος φαινομενολογικού εγελιανισμού, αλλά και για μια πραγματικά εγελιανή ίσως θεωρία περί "ομοιώματος" και "θεάματος", πέρα από τις εικονοκλαστικές και αντιδραστικές αντι-εικονιστικές θεωρήσεις που επικρατούν.








Ι.Τζανάκος
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..