Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (1)



Η διεμφάνιση του Μηδενός ως κατόπτρου τού εαυτού του και τού όντος σημαίνει την ορθολογική συνείδηση ως συνείδηση που αρνείται-μηδενίζει το ον ως Είναι ιδρύοντας ούτως την ουσία του κόσμου ως αποτέλεσμα της φαινομενικότητας τού κόσμου.
Η αδυναμία καθορισμού του Μηδενός εντός του Είναι είναι τότε το γεγονός τής θεμελιωτικής προτεραιότητάς του έναντι τού θεμελιωμένου στοιχείου που είναι το Είναι.
Πως όμως το Μηδέν δύναται να αυτοθεωρηθεί ως μια εσωτερικότητα τού εαυτού του που είναι το ίδιο καθαυτό ως κατοπτρίζειν-εαυτόν-και-άλλο;
Η άρνηση της αναφορικότητας στην ουσία-ως-πρωτεύον στοιχείο, η άρνηση του Είναι ως σημείου καθαυτότητας, η άρνηση της "αξίας" των βιωμάτων και όλων των άλλων άμεσων αναφερομένων στην συνείδηση -- ακόμα και σε ένα πλαίσιο παρενθεσιακής υπαγωγής τους -- στερεί από τον Λόγο την δυνατότητα να ορίσει περιεχομενικά τον εαυτό του ως Μηδέν-Είναι, και τον καλεί να βυθιστεί στην σιωπή εκείνη που λυτρώνει τον άνθρωπο δια του εαυτού της ή δια της προσ-φυγής του ως συνείδηση και ύπαρξη στην αποκλειστικότητα του καθορισμένου-Είναι.  
Η συνείδηση καλείται τότε από την ίδια την γνώση της κενότητάς της ως μόνον-κατοπτρίζειν να αφήσει το κενό της στο κενό και να γονιμοποιήσει εαυτόν με την ενεργητική αυτο-εγκατάλειψή της σε αυτό το καθορισμένο-Είναι ή μάλλον στην δυνατότητα του καθορισμού του Είναι μόνον ως καθορισμένου-Είναι. 
Όμως, η έλλογη συνείδηση δεν δύναται να εγκαταλείψει τον αγώνα τής γνώσης τού εαυτού της ως νοήματος, μπορεί μεν να συνθηκολογεί με το σκότος δρέποντας ως αντίδωρο τους καρπούς της παραγωγικότητάς της όταν εργάζεται στα πράγματα του υλικού κόσμου ως η υποδέχουσα (αυτόν τον υλικό κόσμο) κενή μήτρα του, αλλά πάντα έχει ένα κεντρικό σημείο-βλέμμα της στραμμένο νομοτελειακά εις εαυτόν. 
Έχοντας πάντα την γνώση της κενότητάς της, έχοντας πάντα την γνώση της γονιμότητας αυτής της κενότητας όταν στρέφεται εκτός του εαυτού της για να κατανοήσει και να μορφοποιήσει τον υλικό κόσμο, παρ'όλα αυτά είναι αναγκασμένη να βασανίζεται από το ερώτημα της δικής της υπόστασης.
Έρχεται τότε ξανά ενώπιον τής ίδιας της τής κενότητας αμφισβητώντας τις κατηγορίες που ίδια εκτόξευσε στον εαυτό της ως αναζητούσας ένα ένδον περιεχόμενο όχι όμως για να αποκαταστήσει το ερώτημα στις αρχικές του εκκινήσεις. 
Δεν θέτει ξανά το ερώτημα για το τι μπορεί να είναι ως Είναι εν γένει, δεν θέτει ξανά το ερώτημα για το τι θα μπορούσε να εμφανισθεί ως αναδύον στοιχείο εμφάνισής της στο άλλο της, δεν θέτει ξανά το ερώτημα για τον Λόγο του σώματος εντός της συνύπαρξής της με αυτό, είτε αυτό είναι το σώμα έξω από το σώμα με το οποίο συνυπάρχει είτε αυτό είναι το σώμα στην "δική" της ιδιο-ψυχοσωματική συνύπαρξη [στην οποία ανήκει].
Θέτει απλά το ερώτημα της ίδιας ως μόνον-κατοπτρίζειν και αναρωτιέται αν αυτή η ιδιότητα περιέχεται σε μια ευρύτερη ύπαρξη του όντος. 
Αν κάτι έχει στην φαρέτρα της η έλλογη συνείδηση στον αγώνα της να ξαναπιάσει το ερώτημα του εαυτού της ως ένα ερώτημα που δύναται να απαντηθεί είναι ακριβώς αυτό που την οδήγησε να εγκαταλείψει αρχικά αυτόν τον αγώνα: 
Η κενότητα της συνείδησης, η συνείδηση ως το απόλυτο Μηδέν του κόσμου, είναι το βέλος εκείνο του τόξου της που τώρα διεμβολίζει την κενότητα του κόσμου ως καθορισμένου-Είναι και καταστρέφει το καθορισμένο-Είναι ως το μόνο Είναι αυτού του κόσμου. 
Όμως η συνείδηση έχει ως εγχάραξή της την ανακάλυψη ενός καθορισμού. 
Η άρνηση του καθορισμένου-Είναι δεν είναι γόνιμη αν πλεχθεί με το αντιδραστικό όραμα για μια επιστροφή σε ένα Είναι και σε μια ουσία (του) που υποτίθεται φωλιάζουν εντός της συνείδησης ή της "ψυχής" ή (εντός) τού όντος ως όντος. 
Η συνείδηση επιθυμεί ως έλλογη τον καθορισμό (του) εαυτού (της) ως καθορισμού, και τον καθορισμό του όντος ως ειδικό καθορισμό, άρα επιθυμεί την άρση του Είναι και του καθορισμένου-Είναι ως μη-οντολογική άρση.
Η επιστρέφουσα στο ερώτημα του εαυτού της συνείδηση είναι αναγκασμένη να εξακοντίσει το βέλος της τής άρνησης του κόσμου και κάθε κόσμου ως ένα βέλος που συνεχίζει να τρυπάει τόσο την προαιώνια οντολογία όσο και την δική της γόνιμη-άγονη κενότητα ως μόνον-κατοπτρίζειν το εαυτόν-και-άλλο-ον ως θετικό-Είναι, παραμένοντας ωστόσο στο έδαφος του εαυτού της ως μόνον-κατοπτρίζειν.
Είναι αναγκασμένη πλέον να εξακοντίσει την κενή, αρνητική υπόστασή της ως ερώτημα για την ουσία του κόσμου και να διερωτηθεί για την υφή και την ουσία του εαυτού της και του κόσμου ως κατόπτρου-Μηδενός, ως ενός κατόπτρου-Μηδενός όμως που έχει εντός του όλη την καταστροφικότητα, την φλόγα και την τρέλλα μιας φωτιάς που φλέγεται εις εαυτόν, που φλέγει τα πάντα όντας πρώτα αυτοφλεγόμενη, ύλη-καύσιμο φως-φαίνεσθαι και καύση μαζί.




  
Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 21 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 21 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..