Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Οι αντιφάσεις της εμμένειας (1)




Η σημειακή δύναμη του Μηδενός στην μη-μαθηματική του διάσταση ή χρήση έγκειται στην θραύση που διενεργεί μίας οντικής, γλωσσικής και φιλοσοφικής (συνθετικής) αντινομικής ταυτότητας:
Της ταυτότητας που συγκροτείται με την συμβολή ενός υποκειμένου εγκλεισμένου σε ένα Είναι που υφίσταται πάντα ως Είναι ή ως καθορισμένο Είναι και με την συμβολή μιας αλήθειας αυτού του υποκειμένου που είναι αναγκαία υπερβαίνουσα αυτό το εγκλειστικό πλαίσιο.

Καταρχάς ας δούμε συνοπτικά πως δημιουργήθηκε αυτή η αντινομία του νεώτερου στοχασμού. 
Αυτό που υπήρχε πάντα στην φιλοσοφία και τον στοχασμό ήταν η κριτική της θρησκείας και της εξουσιαστικής υπαγωγής της σκέψης στο σχήμα της υπερβατικής Αρχής που η θρησκεία σπέρνει στα μυαλά των ανθρώπων παιδιών.
Υπάρχει στην φιλοσοφία πάντα η προσπάθεια απο-υπερβατικοποίησης της διεργασίας ανάδυσης της αλήθειας στα πλαίσια μιας κριτικής φαινομενοποίησης της παρουσίας του υποκειμένου στον κόσμο αλλά και της παρουσίας του ίδιου του κόσμου.
Η νεώτερη φιλοσοφία κυρίως δια του Νίτσε, αλλά και προηγουμένως με άλλον ριζικό τρόπο δια του Μάρξ, επέκτεινε την κριτική της θρησκείας και την προσπάθεια ανάδυσης ενός ελευθεριακού ορθού Λόγου σε όλο το φάσμα της κοινωνικής γλώσσας και συνείδησης αποκαλύπτοντας -και αυτή με θρησκευτικό τρόπο- το ψεύδος όλων των θρησκευτικών διαμεσολαβήσεων. 
Σε αυτό το πλαίσιο αυτής της θρησκευτικού τύπου αντιθρησκευτικής αποκάλυψης σχηματίσθηκε η κομβική έννοια: Εμμένεια. Προϋπήρχε με σαφή τρόπο ήδη στον Σπινόζα σε ένα συγγενές πλαίσιο.  
Έναν "παρασκηνιακό" εννοιολογικό ρόλο σε όλο αυτό το κοσμο-ιστορικό κοσμοθεωρητικό παιχνίδι έπαιξε και παίζει ο όρος της Υπόστασης. 
Έχουμε αναφερθεί και θα επιστρέψουμε σε όλα αυτά. Θα προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα σε μια άλλη οπτική. Σε αυτήν την οπτική που επιτάσσει το μηδενοποιείν.
Ας κάνουμε κάποιες πρώτες ιχνογραφήσεις του πεδίου:

Αυτό που σημαίνεται ιδιαίτερα με τον όρο εμμένεια είναι η απολυτότητα της ένταξης και της παραμονής του υποκειμένου ή της δομής-υποκείμενο ή της υπόστασης στον κόσμο ή τους κόσμους. 
Βασικό είναι να καταλάβουμε πως η ίδια η έννοια-λέξη όπως σχηματίσθηκε σημαίνει την άρνηση αποδοχής οποιασδήποτε δύναμης που να μην σημαίνεται στην ίδια την υπόσταση του καθεκάστου όντος ακόμα κι αν αυτή (η δύναμη) υπάρχει ακόμα (μόνον) ως δυνατότητα ή ίχνος ("εντός" αυτής της υπόστασης). 
Ακόμη κι αν λ.χ το υποκείμενο θεωρηθεί ας πούμε ένα επιφαινόμενο ή απλά σημείο χωρίς νόημα ο κόσμος που το "περιέχει" δεν δύναται να έχει ουσιακό νόημα ή ιδιαίτερη σημειακότητα. Με αυτή την έννοια δεν διακρίνεται ούτε η δομή ή το σημείο από την έκφρασή του ή το "φαινόμενό" του.
Η έννοια της εμμένειας είναι η συνεπέστερη άρνηση αυτής της δυνητικότητας της δύναμης ή Αρχής να καθορίζει ακόμα και ελάχιστα την Υπόσταση ως ξένη προς αυτήν και μη σημαινόμενη εις αυτήν, και περιλαμβάνει (ως έννοια) και αρνήσεις αφηρημένων "οντολογικών" δυνάμεων, όπως ο χρόνος που μας ενδιαφέρει εδώ, η ουσία ως ένα "ύψος" ή "βάθος" της υπόστασης κ.λπ
Η εμμένεια του υποκειμένου και του κόσμου δημιουργείται ως ένα είδος εποπτικής έννοιας που αντίκειται όχι μόνον στην εποπτική έννοια του θεού αλλά και κάθε άλλης υπερβατικής Αρχής ως δημιουργού του κόσμου και της αλήθειας του. 
Η πραγματική παρουσία του υποκειμένου κατά την φιλοσοφία της εμμένειας δεν περιέχει κανέναν υπερβατικό καθορισμό, νοητικό γλωσσικό ή οντικό που να το περιορίζει στην καθαυτότητα ή διεαυτότητα ή ιεραρχική ανωτερότητα μιας εγκλειστικής ή περιέχουσας Αρχής είτε αυτή είναι ο θεός (οι θεοί) είτε αυτή είναι η φύση είτε αυτή είναι η κοινωνία κ.λπ 
Η προσπάθεια να αποκοπεί ειδικά το υποκείμενο ή απλά το εγώ από την γενική του αναφορικότητα σε κάποια υπερβατική Αρχή και να αναδύσει την αλήθεια του ή την αλήθεια νέτα σκέτα είναι αυτή που δίνει στην εμμένεια την ειδική της έννοια με την έννοια πως ολοκληρώνεται η κριτική στην θρησκεία και την θεοκρατία όπως είναι όμως εκτεινόμενες σε πεδία εις τα οποία φαίνονταν να μην έχουν καμμία εξουσιαστική αρμοδιότητα ή παρουσία.
Σε αυτή την ολοκλήρωση της μεγαλειώδους αντι-θεολογικής και αντι-θεοκρατικής προσπάθειας που χαρακτηρίζει όλη την φιλοσοφία δεν κρίνεται-αποδομείται μόνον ο υπερ-αισθητός κόσμος της θεολογίας και της θρησκείας αλλά κάθε αισθητή ή υπερ-αισθητή Αρχή όπως παρουσιάζεται ως ένα νοητικό-γλωσσικό και ψυχικό φάντασμα της άμεσης εμπειρίας και της αλήθειας που διεκδικεί την δική του παρουσία πέρα από τον κόσμο ως κόσμο και τον ανθρώπινο κόσμο ως ανθρώπινο κόσμο.

Για το Μηδέν και το μηδενίζειν ως οντική και θεωρησιακή σκοπιά όμως δεν υπάρχει ούτε εμμένεια ούτε υπερβατικότητα.

Τι εννοούμε ακριβώς;
Στην συνέχεια..





Ι.Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..