Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Ο Λόγος και το Άλλο του (1)



Αναγκαία η ανάγνωση:

Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)
 
Το Μηδέν είναι ένας αριθμός (δηλαδή ως αριθμήσιμος και ο ίδιος) κατά μια υπαγωγική έννοια του (μαθηματικού) Λόγου όταν ο ίδιος αυτός ο Λόγος συγκροτείται σε μιά συμβολική τάξη που υπάρχει ως απώθηση και ταυτόχρονα ενσωμάτωση της μη-ταυτότητάς της με την τάξη του πραγματικού.
Το Μηδέν είναι λοιπόν αριθμός με την ολοκληρωμένη του έννοια, ήτοι ως στοιχείο του συνόλου των αριθμήσιμων αριθμών, όταν είναι ένα απολύτως αναγκαίο σημείο ενός Λόγου που συγκροτεί το πραγματικό (και) ως ένα Άλλο του Λόγου που όμως ως Άλλο του Λόγου είναι σημειωμένο εντός του Λόγου όχι μόνον ως το Άλλο του αλλά και ως Ίδιό του.
Αυτό θα ακούγεται μάλλον ως μια φιλοσοφική σοφιστεία αν δεν το επαναδιατυπώσουμε αλλιώς:
Αν το πραγματικό τεθεί μόνον ως ένα Άλλο του Λόγου, χωρίς αυτή του η "αλλότητα" να ενταχθεί στον Λόγο, τότε ο Λόγος παραμένει το Άλλο τού πραγματικού και το πραγματικό το Άλλο τού Λόγου.
Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει μια εξέλιξη σε σχέση με την υποθετική κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο Λόγος δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει ένα Άλλο (του) έξω από αυτόν, εφόσον ο Λόγος έστω αναγνωρίζει το Άλλο (του) και κατ΄αυτό τον τρόπο παράγει τον εαυτό του (και τον φορέα του) ως έναν περιορισμένο καθορισμό του όντος-Είναι και όχι ως το άπαν. 
Ο Λόγος που αυτοπεριορίζεται από ένα Άλλο (του) χωρίς όμως να εντάσσει αυτό το Άλλο (του) στον "εαυτό" του, δεν είναι αναγκαίο να είναι ένας ορθολογικός Λόγος, μπορεί κάλλιστα να είναι ένας θεολογικός Λόγος. 
Όταν ο Λόγος θέλει να εντάξει αυτό το Άλλο (του) εις τον "εαυτό" του "πρέπει" και να το απαλείψει ως μόνον Άλλο, να πάψει δηλαδή να το δέχεται ως ένα καθαρό Άλλο τού "εαυτού" του, και ταυτόχρονα να το διατηρήσει ως Άλλο (του "εαυτού" του).
Αν το εξαφάνιζε εντελώς ως Άλλο (του) θα επέστρεφε στην κατάσταση εκείνη εις την οποία δεν υπήρχε διάκριση του Λόγου και του Άλλου του, αν το διατηρούσε ως καθαρό(ά) Άλλο του τότε θα παράγονταν και ο ίδιος ως το Άλλο ενός εαυτού.
Θα έπρεπε δηλαδή να δεχθεί (όπως και έκανε, ως θεολογικός ή θρησκευτικός Λόγος) ότι το Άλλο του εφόσον είναι καθαρά Άλλο του ή θα έπρεπε να είναι ένα απόλυτο μη-Εγώ, ένας μη-εαυτός, ή θα έπρεπε να είναι ένα απόλυτο Εγώ, ένας ακόμα εαυτός. 
Όσο απομακρύνεται ο Λόγος από την επιθυμία επανένωσής του με το αναγνωρισθέν Άλλο του τόσο αυτές οι δύο εκδοχές της αλλότητας του "Άλλου του Λόγου" παράγονται σε μιαν σκλήρυνση της ταυτότητάς τους παράγοντας ανακλαστικά και τον Λόγο σε μιαν μεγαλύτερη σκλήρυνση της δικής του ταυτότητας: Φανταστείτε έναν Λόγο που αναγνωρίζει ότι υπάρχει Άλλο του, αλλά δεν κινείται προς την επανα-οικειοποίηση αυτού του Άλλου. 
Αν αυτό το Άλλο ως καθαρά Άλλο είναι εντελώς μη-εαυτοτικό λαμβάνει τα χαρακτηριστικά μια απροσπέλαστης τυφλής και μυστικής δύναμης, αν αυτό το Άλλο είναι και εαυτοτικό χωρίς όμως να πάψει να είναι ένα καθαρά Άλλο λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του Λόγου ως εαυτού αλλά χωρίς να αποφεύγει να λάβει και τα χαρακτηριστικά που μόλις προαναφέραμε, δηλαδή της απροσπέλαστης τυφλής και μυστικής δύναμης. 
Αυτό το μισο-πρόσωπο μισο-ζώον και μισο-υπερβατική δύναμη μπορεί να είναι ταυτόχρονα λουσμένο στο φως της διάνοιας και του νου και βυθισμένο στα σκοτάδια της ακαθοριστίας ενός καθαρού Άλλου του Λόγου.
Ο Θεός ή οι Θεοί παύουν να μας ενδιαφέρουν εδώ ως δυνατότητες σημειοποίησης του Άλλου του Λόγου. 
Τον θέσαμε ως μια εκδοχή του και προχωράμε στην επόμενη δημοσίευση στο διαλεκτικο-μηδενιστικό ζουμί της υπόθεσης.
Ευχαριστούμε πάλι τον Γ.Ευσταθίου για την σημαντική δουλειά του -- σχολιασμού και συμπύκνωσης.
 
 
 
Ι.Τζανάκος  
 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..