Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Το φλεγόμενο κάτοπτρο (2)



[Ο Hegel κατοπτρίζει θεωρησιακά την ύπαρξη των δύο Οίκων (νοήματος/οντικότητας των όντων) ως ξεχωριστών ενοτήτων με εσωτερική δομή που σημαίνει μιαν ειδικά ιεραρχικοποιημένη αυτο-ουσίωσή τους που αντιστοιχεί σε μια ειδικά διενεργημένη αλληλο-ουσίωση των αρχικών (καθαρών) θεμελιακών κατηγοριακών σημειοτήτων (του Είναι και του Μηδενός):
Ο Οίκος του Είναι απαρτίζεται από το ηγεμονεύον αρχικό-(καθαρό)Είναι που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) (καθαρό)Μηδέν, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος αρχικού-(καθαρού)Είναι.
Αντιστοίχως, ο Οίκος του Μηδενός απαρτίζεται από το ηγεμονεύον (καθαρό)Μηδέν που υπάγει το αναφερόμενο (από αυτό) αρχικό-(καθαρό)Είναι, το οποίο ως υπαγόμενο και αναφερόμενο παράγεται ωστόσο ως το διαλύον-καταλύον στοιχείο τού ηγεμονεύοντος (καθαρού)Μηδενός.]

Η διαμόρφωση ενός θεμελιακού σημείου ή μιας σχέσης θεμελιακών σημείων σε πάγια κατηγοριακή μορφή έχει λάβει από εμάς το όνομα: 
Κατηγοριακός Οίκος.
Ο κατηγοριακός Οίκος του Είναι είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Είναι, και αντίστοιχα ο κατηγοριακός Οίκος του Μηδενός είναι η ιεραρχική οργάνωση και συστημοποίηση της σχέσης των σημείων "σημείο-Μηδέν" και "σημείο-Είναι" υπό την ηγεμονία του σημείου-Μηδέν.
 

Η μετάβαση του σημείου-Μηδέν σε ένα σύστημα κατηγόρησης, σε έναν "ξεχωριστό" Οίκο οντικότητας και νοήματος, τον οποίο διαμορφώνει μαζί με το σημείο-Είναι, εις τον οποίο έχει όμως την ηγεμονική θέση, δεν είναι της ίδιας υφής με την μετάβασή του (ως σημείου-Μηδέν) στον Οίκο του Είναι -- ο οποίος επίσης συνδιαμορφώνεται και από το σημείο-Μηδέν και το Σημείο-Είναι με άλλον τρόπο.
Έχουμε υποθέσει πως η θεμελιακότερη θεμελίωση των δύο Οίκων του Νοήματος είναι αυτή που συντελείται υπό την ηγεμονία του σημείου-Μηδενός, άρα έχουμε υποθέσει πως υπάρχει μια οντική προτεραιότητα του Οίκου-του-Μηδενός, παρά το γεγονός βέβαια πως δεχόμαστε πάντα την συν-πρακτική θεμελίωση κάθε Οίκου (ως σύμπραξη του ηγεμονεύοντος με το ηγεμονεύομενο σημείο) ως γενικό καθορισμό κάθε Οίκου κατά την Γένεσή του και την σταθεροποίησή του σε σύστημα.
Αυτή η οντική προτεραιότητα στηρίζεται ουσιαστικά, αν ακολουθήσουμε με συνέπεια τους συλλογισμούς μας, στην πρότερη οντική προτεραιότητα του σημείου-Μηδέν.
Το "φιλοσοφικό" γεγονός της οντικής προτεραιότητας του Οίκου του μηδενός σε σχέση με τον Οίκο του Είναι έχει αναδειχθεί στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας σε κριτική αναφορά πάντα προς τις εγελιανές θέσεις για το Είναι αλλά και τις αντίστοιχες θέσεις της καντιανής κριτικής επανάστασης.
Αυτό που ιχνογραφήσαμε επίσης ήταν την υφή του Οίκου του Μηδενός ως αναγόμενη στην υφή του θεμελιωτικού γεννήτορά του: του σημείου-Μηδέν, ο οποίος όπως θα έχετε καταλάβει αποτελεί κατά την γνώμη μας και τον ουσιαστικότερο γεννήτορα και των δύο Οίκων οντικότητας/νοήματος.
Το αρχικό νόημα είναι το σημείο-Μηδέν, το καθαρό Μηδέν (όπως το σημαίνει ο ίδιος ο Hegel -ως "καθαρό") είναι το πρώτο νόημα και όχι το έδαφος από το οποίο αναδύεται το νόημα.
Τι είναι το σημείο-Μηδέν;
Έχουμε ορίσει το σημείο-Μηδέν δια της διεμφάνισής του εις την διεργασία Γένεσης των δύο Οίκων και εις την ίδια την αυτο-ζωή τους ως ξεχωριστών "δομών" που αλληλοδομοποιούνται ως ήδη σχηματισμένες.
Ακόμα και σε αυτό το περιορισμένο πλαίσιο είναι εμφανής η καθορίζουσα λειτουργία της μηδενοποίησης-καταστροφής για την ύπαρξη της ίδιας της συνοχής του Οίκου του Είναι, είναι επίσης εμφανής η απώθηση, η καταπίεση αυτής της πτυχής της οντικότητας των όντων για να υπάρξει ο Οίκος του Είναι ως ο απόλυτος Κύριος της ζωής των ανθρώπων και ως ο υποτιθέμενος διασφαλιστής της υποτιθέμενης σταθερότητας της υποστασιακής τους ζωής. 
Εδώ τονίζω την ιδιαίτερη σημασία που φαίνεται να έχει για το ίδιο το σύστημα του (κάθε)(καθορισμένου-)Είναι η δημιουργία ενός φαντασιακού Μηδενός που ανάγεται σε ένα υποτιθέμενο "υγιές" ή "ασθενές" Είναι. 
Είτε κανείς υπερασπίζεται το συγκεκριμένο σύστημα του (καθορισμένου-)Είναι, και θέλει να δαιμονοποιήσει το Μηδέν ως οντότητα, είτε κανείς δηλώνει πως επιθυμεί την καταστροφή του και προτάσσει ένα άλλο (καθορισμένο-)Είναι, είναι (και στις δύο περιπτώσεις) ο έμμεσος ή άμεσος υποστηρικτής ενός φαντασιακού Μηδενός, εφόσον το περιορίζει στην προεργασία ενός άλλου Είναι, απευκταίου ή επιθυμούμενου, χωρίς να αναγνωρίζει την ενεργητική και αυτάρκη ύπαρξή του ως Αρχής συγκρότησης κάθε κόσμου.
Καλούμαστε λοιπόν να ορίσουμε το σημείο-Μηδέν, την απόλυτη άρνηση ως ουσία της συγκρότησης του (ανθρώπινου) κόσμου, άρα και των δύο θεμελιακών Οίκων ή πόλων που συγκροτούν το αρχικό (φαινομενοποιητικό) σύστημα-γίγνεσθαι της (ανθρώπινης) οντότητας.
Η χρήση των εγελιανών και καντιανών σχημάτων ορισμού και καθορισμού του αρχικού γίγνεσθαι μας εντάσσει από την αρχή στην οριακότητα της φαινομενοποίησης, άρα μας εντάσσει νομοτελειακά σε μια μορφή εννόησης και βίωσης του κόσμου κατά την οποία θεμελιακό ρόλο λαμβάνει το νοητικό και γλωσσικό στοιχείο της συγκρότησης τόσο του νοούντος και βιώνοντος υποκειμένου όσο και ειδικά του νοούντος και βιώνοντος υποκειμένου που αναστοχάζεται πάνω στους θεμελιώνοντες και τους θεμελιωμένους όρους του νοείν, του βιώνειν και του (γλωσσικώς) λέγειν.
Η αναζήτηση του πρώτου σημείου ως σημείου-Μηδέν δεν είναι αναζήτηση ενός "πριν" ή ενός "μετά" της νόησης, της γλώσσας ή του φιλοσοφείν, αλλά (είναι) αναζήτηση της ενδότερης ενότητάς τους με τον υλικό και τον οντικό κόσμο ως κόσμο άρνησης του εαυτού του, πριν ακόμα αυτός αναδυθεί ως εαυτός έστω με την τυπική έννοια του όρου "εαυτός".
Η ίδια η υπόσταση του (κάθε) ανθρώπου είναι μια απόλυτη άρνηση της έννοιας-κατάστασης της υπόστασης και της φυσικής τάξης και ανάγκης, πράγμα εμφανέστατο στην αδυναμία ορισμού του ανθρώπου εις ένα φυσικό ή υποστασιακό πλαίσιο -- όπως γίνεται συνήθως χωρίς την προϋπαρξη των όρων του νοείν, του λέγειν και του συμβολίζειν. 
Εδώ ακριβώς όμως υπάρχει η νέα παγίδα:
Αν από την άλλη, όπως πάλι συνηθίζεται, παραβλεφθεί η ριζικά αρνησιακή θεμελίωση αυτών των συστατικών όρων του ανθρώπινου όντος, και συνεπαγωγικά η αρνησιακή θεμελίωση του όντος ως όλου, και παραχθεί με βάση την "ανάγκη" καταπολέμησης του χυδαίου αφιλοσόφητου και (αστικο-)αναγωγιστικού υλισμού μια "φιλοσοφία του νοήματος" με μοναδική της έγνοια την ανόρθωση ενός αυτοτεθειμένου "θετικού" νοήματος, χωρίς την ευθεία αναγνώριση, ή έστω την έμμεση αναγνώριση, της δημιουργικής δύναμης του μηδενοποιείν-καταστρέφειν, τότε παράγεται σχεδόν πάντα ένα άλλο είδος ιδεολογικού δεσμωτηρίου όπου η υπόσταση του ανθρώπινου όντος ως αυτοτεθειμένη και αυτοκαθορισμένη ως μόνον-θετικά-νοηματική δεν είναι άλλο από μια άλλη "φυσική τάξη".
Η άρνηση του Μηδενός-Είναι του κάθε Είναι, ακόμα και του κάθε καθορισμένου-Είναι, είναι η νέα ιδεολογική μεταμφίεση της αστικής τάξης πραγμάτων που έρχεται βέβαια να συμπληρώσει και όλες τις εξημερωμένες μορφές του φαντασιωτικού "μηδενισμού" και "αντι-μηδενισμού" ως προς την φενακιστική τους λειτουργία.
Μια ανάλογη και πολύ σημαντική απάρνηση της ανθρώπινης κατάστασης έχει να κάνει με την απολυτοποίηση της κριτικής της παραστασιακότητας/εικονιστικότητας [παριστάνειν-εικονίζειν] ως μιας ειδικής ουσίας των θεμελιακών δομών του ανθρώπινου -και όχι μόνον- όντος.
Η επίθεση στην αρνησιακότητα του όντος, η επίθεση στην δύναμη του καταστρέφειν-και-φλέγειν το ον λαμβάνει την αντίστροφη φορά και μεταμφιέζεται, στο πλαίσιο που μόλις περιγράψαμε, σε υπεράσπιση του Λόγου και του νοήματος με την απόλυτη απάρνηση της παραστασιακής του ενότητας.
Η επίθεση στην αναπαράσταση, η πρόταξη του παρουσιάζειν-θεωρείν-το-φαινόμενον σε αντίθεση προς το παριστάνειν-εικονίζειν-το-φαινόμενον, ενώ φαίνεται πως είναι μια αμυντική και θετική προς τον ίδιο τον Λόγο θέση παράγεται τελικά ως ο άλλος νέος εχθρός του, ο νέος αλλά και τόσο παλαιός εχθρός του.
Αυτό που πλήττεται είναι το Μηδέν-Είναι όπως δομείται σε ενότητα προς το κατοπτρίζειν. 
Η έξαλλη κριτική της κοινωνίας του θεάματος, η αναβίωση της αντι-ειδωλολατρικής ιδεολογίας όλων των σκοτεινών εχθρών της ζωής και του έρωτα, η άνευ ορίων επιθυμία υπέρβασης της δύναμης εικονοποιίας του Λόγου, η αναβίωση του α-φασικού ερμητισμού της (μη-)Λέξης και του ά-λεκτου, εν ολίγοις όλος αυτός ο συρφετός του αντι-θεαματικού θεαματισμού, χρειάζονταν να περιμένει την εμφάνιση των βρυκολάκων εχθρών και δυναστών της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας για να αποκαλύψει το τέλος του όπως είχε ήδη συμβεί στα εσώτατα δώματα της τέχνης. 
Η πνοή της αντι-πολιτισμικής αντι-εικονιστικής κριτικής δεν έσβησε μέσα στο άγονο κενό του αντι-εικονισμού της αλλά δια της πραγμάτωσής της από τους εχθρούς της ζωής-ως-φλέγουσας εικόνας.
Μετά από όλα αυτά, θα επαναλάβω το ερώτημα:
Τι είναι το σημείο-Μηδέν;
(στην  επόμενη δημοσίευση μια αμεσότερη πραγμάτευση του ίδιου καθαυτού ερωτήματος)



Ι.Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [8] - Υπάρχει πρόοδος; υπάρχει, από το μη ον στο ον, ώσπου να εξεγερθεί το γίγνεσθαι και να τα απορροφήσει όλα στο εν. Παίζω ζάρια με τα λεγόμενά μου και θ...
    Πριν από 13 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 13 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..